Home Blog Page 3

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 20)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Deel 19 kunt u hier vinden.

Op het moment dat George benadrukte dat het belangrijk is om je met de juiste mensen te associëren, treft de Golum ten langen leste deze telg van de Hongaarse Schwartz familie aan bij Erkenbrand. Terstond vat de Golum onze filantroop zonder enig mededogen bij de kraag.

Week 21, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

De NOS hekelt diversiteit

0

De NOS schiet ons – onbedoeld uiteraard – te hulp. Dit artikel probeert blanke westerse mannen maar weer eens een schuldgevoel aan te praten, maar het bereikt een totaal ander effect!

Stereotypering in schoolboeken

De titel spreekt al direct voor zichzelf:

Veel minder vrouwen en regelmatig stereotypering in schoolboeken

Verderop in het artikel wordt er verder over uitgeweid. De teneur is immer hetzelfde als we van de NOS gewend zijn: vrouwen worden minder positief afgeschilderd dan mannen en ook westerlingen zijn in schoolboeken oververtegenwoordigd. Deze oververtegenwoordiging gaat verder dan op grond van het percentage niet-westerlingen in de Nederlandse samenleving verwacht mag worden. Of 95% van de criminelen als man en meer dan de helft als allochtoon wordt afgebeeld laat de NOS in het midden. Allochtonen en migranten moeten natuurlijk wel zielig blijven!

De volgende twee citaten zijn echter baanbrekender dan ze op het eerste gezicht lijken:

Stereotypering heeft, zo blijkt uit eerdere onderzoeken, gevolgen voor kinderen. Zo bleek uit eerder onderzoek bijvoorbeeld dat meisjes scheikunde beter snappen als er plaatjes van vrouwelijke wetenschappers bij staan, in plaats van mannelijke wetenschappers.

Maar kinderen zijn heel gevoelig voor juist subtiele, verstopte boodschappen. Stereotypen zijn ook in schoolboeken geslopen, ook al is dat waarschijnlijk onbewust gebeurd.

Eigengroepspreferentie

De NOS, aan het hoofd van een kielzog van gedreven wetenschappers, zegt feitelijk precies datgene dat wij al jarenlang roepen: mensen hebben een voorkeur voor mensen die op hen lijken, ofwel een eigengroepspreferentie. Bikers gaan liever om met bikers dan met priesters, ICT’ers gaan liever om met technici dan met moderne kunstenaars, homoseksuelen gaan liever om met hippies dan met imams, hoog- en laagopgeleid zoekt elkaar op en innige vriendschappen tussen tieners en bejaarden zijn ook een zeldzaamheid. Je hoeft maar even om je heen naar mensen te kijken en je kan deze conclusie trekken zonder dat je er tientallen wetenschappelijke publicaties voor hoeft door te spitten.

En ja: ook etniciteiten zoeken elkaar op. Het is een van de grootste mythes van deze tijd dat zwarte scholen en wijken ontstaan doordat vuige, racistische blanken – hoezo stereotypering? – hun vooroordelen volgen en niet willen omgaan met zwarten. Zwarten zoeken net zo goed hun eigen groep op en hebben de neiging om samen te hokken in hun ‘eigen’ wijken en scholen. Hier is verder niets raars of verkeerds aan, net zo min als dat er niets raars of verkeerds aan is dat inkomens- of leeftijdsgroepen, seksuele geaardheden of zelfs mensen met een bepaalde haardracht elkaar opzoeken. Een groep als ‘gabbers’ was bijvoorbeeld duidelijk herkenbaar door kleding, haardracht en muziekvoorkeur en had een sterke onderlinge verbondenheid. Dat wil niet zeggen dat ze klassiekemuziekluisteraars haatten, maar ze voelden zich toch meer op hun gemak binnen eigen kring.

Diversiteit een zegen?

Een bijna seculiere religie in deze tijd is ‘diversiteit’. Diversiteit is iets geweldigs en we zouden van elkaar leren! Jezelf beter vinden dan anderen is een schande en anderen voor je dulden is juist een teken van tolerantie en bescheidenheid1. Migratie is dan ook iets geweldigs, want we zouden niet zonder migranten kunnen, hoewel we het vóór de komst van de eerste gastarbeiders toch bepaald niet slecht deden en de ruim verdubbelde criminaliteit toch een aardige keerzijde is.

Dit dogma staat echter in buitengewoon schril contrast met de citaten uit het NOS-artikel. Daarin wordt uitgebreid geweeklaagd dat bepaalde groepen stereotiep worden weergegeven en dat leerlingen de stof beter snappen als ze zichzelf erin herkennen 2. Dat maakt diversiteit echter buitengewoon hinderlijk! Immers: als er op een school alleen blanken zitten hoef je alleen maar zorg te dragen voor mannelijke en vrouwelijke rolmodellen, omdat elke blanke deel uitmaakt van een van deze twee groepen. Als er meerdere etniciteiten op dezelfde school zitten moet je de mannen en vrouwen ook nog eens verdelen over de etniciteiten. Voor religies geldt hetzelfde. Als je alleen christenen op een school hebt kan je volstaan met christelijke rolmodellen. Als daar atheïsten bij komen moet je deze rolmodellen alweer opsplitsen. Zet daar de islam naast en alleen christenen en atheïsten volstaan al niet meer. Hier kunnen weer migranten uit verschillende herkomstlanden naast worden gezet. Als alle migranten op een school een Surinaamse achtergrond hebben volstaat het om te zorgen voor rolmodellen met een Surinaamse achtergrond, eventueel in proportie naar hun aandeel in de Nederlandse samenleving. Maar kan bijvoorbeeld een Eritrese immigrant, die van een ander continent komt, zich wel herkennen in een Surinaams rolmodel? En een Indonesiër, die in bijna niets te vergelijken is met een Afrikaan – religie, etniciteit, cultuur, afkomst, gemiddelde schoolprestaties, sportprestaties, inkomen en talloze andere eigenschappen zijn niet gelijk aan die van een Afrikaan -, kan die zich herkennen in een Afrikaans rolmodel? Hoe zouden moslims reageren op joodse rolmodellen en hoe zouden joden en moslims reageren als ze stereotiep worden afgebeeld? Je kan het niet meer goed doen of zeker beroepsgekwetsten zullen een alibi zien om te verkondigen hoe hun eigen groep zo vreselijk onderdrukt wordt. Ook interessant zou de reactie van moslims zijn op homoseksuele rolmodellen, maar tot een verdere acceptatie zal het vast niet leiden.

Het drama van diversiteit

Al deze ellende kan eenvoudig worden vermeden door diversiteit te zien als wat het is: een drama. Laat mensen elkaar opzoeken en zich in eigen kring op hun gemak voelen. Dwing homofielen en moslims niet met elkaar om te gaan, want ze zullen elkaar veel meer gaan haten dan wanneer ze elk in eigen kring zichzelf kunnen zijn. Hou op het met geforceerd mengen van groepen die uit zichzelf liever niet mengen! Ik noemde al verschillende groepen op basis van afkomst, religie en etniciteit. De NOS beweert zelf al dat leerlingen beter presteren als ze hun eigen rolmodellen terugzien. Hoe kan je dan met droge ogen beweren dat het mengen van groepen, en dus het opsplitsen van de rolmodellen zodat ze nog maar een beperkt percentage van de leerlingen aanspreken, een positief effect heeft? In de praktijk blijkt het ook alleen maar tot frictie te leiden. Dit speelt zich af op scholen, sportclubs, in wijken, op de arbeidsmarkt enz. Hoe graag mensen het ook roepen: ze vermijden zelf diversiteit als ze de kans hebben! Onder bijvoorbeeld IJslanders is emigratie naar andere Scandinavische landen niet ongebruikelijk omdat het kleine IJsland niet voor iedereen de juiste perspectieven biedt. Hoeveel IJslanders zullen de zoektocht naar diversiteit als reden voor migratie noemen? Hoeveel gaan er liever naar een land buiten Scandinavië waar ze zelf de diversiteit vergroten en zich kunnen onderdompelen in al die prachtige culturen? Hoeveel – in ruimere zin – westerlingen zoeken diversiteit op buiten Europa? Hoeveel culturele export van de westerse cultuur vindt er plaats naar niet-westerse landen? Juist… dat is uitermate gering…

Hou dus ook op om blanken die de – zeer natuurlijke – neiging hebben elkaar op te zoeken van racisme, discriminatie en andere opiniemisdaden te betichten! Wij zijn gewoon mensen en we wensen iedereen, ongeacht afkomst, etniciteit of welke eigenschap dan ook, het allerbeste toe! Wij vluchten alleen niet weg voor de natuurlijke neiging om gelijkgestemden op te zoeken, net zo min als dat anderen het doen. Wij grossieren alleen niet in drogredenen om dit te verklaren. Het grootste verschil tussen ons en anderen is dat wij er eerlijk over zijn, als de situatie het toelaat. Dit openlijk toegeven kan tot ellende als baanverlies of een sociaal stigma leiden.

Zolang dat nog het geval is zal deze hypocrisie blijven en zal een fatsoenlijk immigratiebeleid slechts gepropageerd worden door groeperingen en politieke partijen aan de zijlijn. In dat geval zal de ondergang van Europa slechts een kwestie van tijd zijn.

1: het onvermijdelijke gevolg hiervan is dat anderen dus weer boven een bepaalde groep worden geplaatst, hetgeen voor de eigen groep juist onacceptabel is.

2: dit staat niet letterlijk zo in het artikel maar kan er wel uit geconcludeerd worden. Zie het voorbeeld van meisjes die scheikunde beter snappen als er plaatjes van vrouwen bij staan. Gezien de algehele teneur van het artikel kan dit doorgetrokken worden naar andere groepen.

Jan de Scherprechter

Nationale Conferentie 2019

2

Erkenbrand kijkt terug op een geslaagde conferentie

Voor de vierde maal op rij organiseerde Erkenbrand een nationale conferentie. Ditmaal was het thema ‘Fellow Whites’. Begin november kwamen we bijeen op een sfeervolle, traditionele locatie.

Vier topsprekers verzorgden een informatieve en boeiende bijdrage: Mark Collett, Nikolai Nerling (ook bekend als Der Volkslehrer), Hervé van Laethem en Kevin MacDonald.

De conferentie wist bezoekers uit binnen- en buitenland te verwelkomen. Zo waren er delegaties uit Vlaanderen, Wallonië, Duitsland, Engeland, Zweden, Italië, Roemenië, Bulgarije, Litouwen, Rusland en de VS.

Als organisatie kijken we terug op een informatieve dag vol kameraadschap, mooie toespraken en inspiratie om de boodschap van nationalisme luider en verder te laten klinken.

We hopen u volgend jaar te verwelkomen voor de vijfde nationale conferentie van Erkenbrand.

Mark Collett – The Fall of Western Man

0

Als het aankomt op politiek activisme is Mark Collett een veteraan. Hij schreef een boek over de manipulaties die het raciale en culturele voortbestaan van het Westen bedreigen. Een boekbespreking.

In dit vlot en onderhoudend geschreven boek beschrijft Mark Collett de misdaden van de “vijanden van het Westen.” Maar liefst 151 keer gebruikt hij deze term “enemies of the West”. De auteur noemt geen namen of categorieën, hij rekent liever af op het gedrag. De “vijanden van het Westen” zijn volgens Collett te herkennen als de krachten die onze raciale en culturele identiteit willen verzwakken, met als uiteindelijke doel de ondergang van het Westen. Het boek is gratis te downloaden via de site van Mark Collett, zie: http://www.thefallofwesternman.com/
Collett zet in zijn boek de manipulaties op de verschillende terreinen uiteen, zoals in de media, het onderwijs en de maatschappelijke bewegingen, hetgeen hij met talloze voorbeelden illustreert.

De kwaadaardigheid en lange-termijn strategie van de vijanden van het Westen beschrijft hij in detail. Na lezen valt vooral op hoe snel de ontwikkelingen zijn gegaan de afgelopen decennia. Hoe is het mogelijk dat in dit betrekkelijk kort tijdsbestek we zijn afgegleden van landen met een etnisch homogene bevolking en een sterke nationale identiteit, naar een disfunctionerende, multiculturele samenlevingen, waarin de verschillende bevolkings- en belangengroepen permanent strijden om dominantie? Waarom wordt parallel hieraan een constante aanval uitgevoerd op de enige positieve identiteit, het erfgoed en de geschiedenis van de Westerse, blanke mens? 

Het doel, volgens Collett, is de Westerse, blanke mens te laten verworden tot een versplinterde verzameling individuen in plaats van een sterke gemeenschap die voor zichzelf kan opkomen. Alleen op deze wijze kan de blanke man uiteindelijk worden geassimileerd of vervangen door andere, meer dominante en zelfgerichte culturen. Deze schokkende these wordt in de hierop volgende hoofdstukken met talloze voorbeelden onderbouwd. 

Nobel geweten vs. Dierlijke verlangens
In plaats van te verwijzen naar algemene politieke ontwikkelingen zoals migratie, kapitalisme, individualisme, start Collett met de subtiele tactieken waarop onze geesten worden gemanipuleerd door de vijanden van het Westen. Hij refereert daarbij aan de ontwikkelingstheorie van Freud.

De mens heeft:
–    Een ‘ID’ (driften, verlangens, instinctief en primitief gedrag)
–    Een ‘ego’ (beheersing, denkvermogen, omgaan met de werkelijkheid, beteugeling driften)
–    Een ‘superego’ (geweten, geïnternaliseerde waarden en normen, product van beschaving). 

Collett past deze concepten toe op de maatschappij als geheel om te verklaren hoe het Westen in verval is geraakt. Hij benadrukt het belang van ‘super-ego’, het streven naar ons ideale en nobele, verantwoordelijke en beheerste zelf op basis van waarden binnen een gemeenschap, en een eeuwenlange traditie en cultuur met bijbehorende regels en omgangsvormen. Door het afbreken van onze collectieve ‘super-ego’ raken onze waarden en normen en ons gemeenschapsbesef stapsgewijs in de vergetelheid. We vallen terug op ons ID en ons ego, en komen vervolgens, gestuurd door media en maatschappelijke trends, terecht in een hedonistische en individualistische val. Een gedurende eeuwen opgebouwd collectief bewustzijn van onderlinge samenhang, cultuur en tradities, vervaagt. Dit is precies wat de vijanden van het Westen willen, aldus Collett. Hoé de vijanden van het Westen deze neerwaartse spiraal in gang hebben kunnen zetten, beschrijft Collett in de volgende hoofdstukken.

Afbraak van het gezin
De afbraak van het traditionele gezin noemt Collett één van de meest bepalende factoren van het verval. De gezinseenheid, bestaande uit een man, een vrouw en kinderen, heeft sinds duizenden jaren een waardevolle rol gespeeld bij de ontwikkeling van de persoonlijkheid en daarmee het super-ego van de nakomelingen. Door onderlinge interactie met een vader en moeder, het kijken naar gezonde en archetypische rolpatronen, en het leren van het huishouden (voor dochters) en het buitenleven (voor zoons), kunnen kinderen zich tot volwaardige wezens ontplooien. Het heeft Europeanen gedurende de eeuwen sterker en slimmer gemaakt.

Het land heeft ons gemaakt tot wie wij zijn. In het koude en barre Europa zouden de kinderen het niet overleven, als één van de ouders huis en haard zou verlaten. Dat wierp nogal een drempel op, anders gezegd konden ID en driften niet op de eerste plaats staan. Verantwoordelijkheidsgevoel en geweten, twee functies van het superego, konden zich goed ontwikkelen, waar een sterk nageslacht uit voortkwam. Hoe anders is de dag van vandaag: eenoudergezinnen en scheidingen zijn aan de orde van de dag. De vijanden van het Westen hebben dit gekatalyseerd door de behoeftes van de Westerse mens te verplaatsen van duurzame relaties, trouw en oprechte liefde naar onmiddellijke bevrediging van alle materiele begeerten en seksuele behoeften.
Collett wijst met name op materialisme als nieuwe religie, en pornografie als vernietiger van het superego.Een heel hoofdstuk wijdt Collett aan pornografie en het seksualiseren van de maatschappij, een duidelijk teken van moreel verval van de Westerse samenleving. Seksuele afbeeldingen op reclames en pornografie op internet bevredigen slechts de primitieve driften van het ID en hebben een verslavend effect, waarbij grenzen steeds worden verlegd naar nog extremere uitingen. Dergelijke consumptie van verdorven media leidt tot verdere negatieve effecten zoals ruzie in het huwelijk, ontrouw, apathie en scheiding. Door sluipende afbraak van het superego gaat de verwarde, ontwortelde westerse mens zijn kleine individualistische voorkeuren uitvergroten en als reden gebruiken om te scheiden of nooit te trouwen en een gezin te stichten.

Collett vervolgt met het benoemen van de gevolgen van deze ontwikkelingen voor kinderen. Deze zijn niet te overschatten. Ook kinderen worden namelijk geconfronteerd met dit steeds maar toenemend aanbod aan seksualisering op TV en internet. De nog onschuldige geest van het kind wordt ruw verstoord, hun ontwikkelende superego loopt blijvende schade op. Bij gebrek aan goede rolmodellen (strenge, rechtvaardige vader en zorgzame, liefhebbende moeder) gaan kinderen bovendien op zoek naar andere passende rolmodellen, die zij zoeken op hun beeldschermen. Hierbij hoeven ze online of op TV niet lang te zoeken voordat valse en destructieve rolmodellen opduiken, handig geïmplementeerd door de vijanden van de blanke, westerse mens aldus Collett. 

Rolmodellen
Collett vervolgt met het belang van positieve rolmodellen, elk land en volk heeft zijn helden, dichters en politiek leiders die generaties van onderdanen heeft geïnspireerd. Stel je een land voor, waar alle inwoners hun positieve rolmodellen zijn vergeten. Het zou een verschrikkelijke misdaad zijn deze mensen, die je volk en je cultuur hebben gevormd, te vergeten of zelfs te verloochenen. Het zou de geschiedenis doen vervagen en het zou toekomstige generaties van hun eigen geschiedenis en rolmodellen beroven. 
Stel je vervolgens een land voor, waar alle gezonde en deugdzame rolmodellen uit een roemrucht eigen verleden, langzaamaan worden vervangen door negatieve rolmodellen. Verdorven rolmodellen, die niet beroemd zijn geworden door zelfopoffering en een sterke moraal, maar door een ongezonde, hedonistische levensstijl, zelfverrijking en zelfverheerlijking. Jammer genoeg hoef je je dit niet eens voor te stellen, aangezien deze nachtmerrieachtige fictie inmiddels werkelijkheid is geworden in het Westen, aldus Collett.
Je hoeft alleen maar naar muziekiconen en filmsterren te kijken: een Lady Gaga die alcoholisme en homoseksualiteit promoot, stadsjeugd dat graag luistert en zich laat inspireren door anti-blanke gangsta-rap waarin moord en criminaliteit wordt verheerlijkt, soap series die tieners en moeders dagelijks confronteren met dwaas menselijk gedrag, ontrouw, jaloezie en woede.

De Westerse mens wordt door het onophoudelijk spervuur aan negatieve rolmodellen geleerd, uitsluitend en alleen aan zichzelf te denken. De eigen (financiële) welvaart en (seksuele) bevrediging staan voorop. Dit gedrag wordt dus ook steeds meer vertoond, aangezien de Westerse mens helaas niet immuun is voor manipulatie. Verbaast iemand zich nog erover dat de Westerse samenleving zichzelf uiteen rijt? Wat millennia duurde om op te bouwen, wordt heden ten dage, in deze eeuw van leugens en waanzin, afgebroken, concludeert Collett.  De vijanden van het Westen snappen dat de Westerse kracht en cultuur verborgen ligt in de banden die de Westerse mens heeft met haar geschiedenis en historische gebeurtenissen. Zij snappen ook dat de toekomst van het Westen in handen is van de jeugd. Door de jeugd en de geschiedenis van elkaar te scheiden, weten ze dat ze het Westen enorme schade toebrengen. De Westerse mens ontdekte en koloniseerde de hele aardbol, om vervolgens de kosmos te ontdekken. Echter, de vijanden van het Westen zijn erop uit om de Westerse mens terug te werpen naar een primitieve staat, gericht op voldoening van het ID en het ego.

Feminisme: Dood van de liefhebbende, zorgzame moeder
In een eerder hoofdstuk werd de aantasting van het traditionele gezin genoemd. Het ontbreken van de vader in veel gezinnen en het door de media promoten van slechte vervangende rolmodellen. De ongekende hevigheid waarmee de laatste jaren allerlei freak-achtige seksuele afwijkingen worden gestimuleerd, tonen aan dat de vijanden van het Westen gewetenloos doorgaan op de ingeslagen weg. 
Collett wijdt maar liefst 3 hoofdstukken aan het onnatuurlijk fenomeen van het feminisme. Alleen al het begrip feminisme is een grove leugen, want feminisme is een frontale aanval op alles wat vrouwelijk is. Een omkering van alle waarden. Zoals gesteld was het gezin de natuurlijke eenheid van twee complementaire wezens. Twee wezens die verschillende vaardigheden hebben en elkaar hierin ondersteunen, en beiden naar een hoger plan tillen. Een gezin van man en vrouw vormt een afgerond en gebalanceerd geheel, veel meer dan een optelsom van individuen. Welk hoger ideaal zou er dan voor een vrouw kunnen bestaan, een liefdevolle moeder te zijn, kinderen succesvol op te voeden en te zien hoe de volgende generatie van haar familie zich kan ontwikkelen tot succesvolle en eerzame leden van de gemeenschap?
Dit is de roep van de natuur. Hoe kan het bestaan, zo vraagt Collett zich af, dat een dergelijk streven ooit door een samenleving als minderwaardig kan worden beschouwd? Het is absurd om vast te stellen, dat in de 20e eeuw de rol van een vrouw als huisvrouw, liefdevolle echtgenote en moeder op een negatieve, spottende manier wordt neergezet. Opnieuw laten de vijanden van het Westen zich hier op hun kwaadaardigst zien. De vrouwen en meisjes van deze tijd moeten dikwijls onder sociale druk hun roep om een zinvol leven als huismoeder helaas vaarwel zeggen. Zij laten zich beïnvloeden door giftige propaganda en negatieve rolmodellen. Zij onderdrukken de biologische scheppingskracht met chemische middelen waardoor ook hun geestelijk welzijn wordt aangetast. 

Feminisme is een aanval op westerse beschavingen die zijn weerga niet kent. De schade is enorm: Wantrouwen heerst tussen mannen en vrouwen op alle maatschappelijke gebieden. We zien een permanente valse twiststrijd en onnodige onderlinge competitie en jaloezie. De vrouw is hierbij eveneens slachtoffer van het feminisme; ze wordt gedwongen mee te doen in een competitieve mannenwereld en het uitstellen of afstellen van zwangerschappen, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien zoals een ongewild kinderloos huwelijk en een schrikbarende toename aan de egoïstische en immorele kindermoorden (abortus). Het instrument van de vijanden van het Westen, zo Collett, is het verlagen van het geboortecijfer van de Westerse, blanke vrouw en het verzwakken en feminiseren van de man. Nu, hierin zijn de cynische vijanden van het Westen zeker geslaagd; het geboortecijfer is de laatste decennia gekelderd en inmiddels is het leven zo duur geworden dat het traditionele kostwinnersgezin voor velen niet meer haalbaar is. De criminele vijanden van het Westen zijn erin geslaagd om potentiële zorgzame en liefhebbende moeders effectief te verhinderen, hun lotsbestemming te vinden.

Verlies van Westerse hart, geest, lichaam en ziel
De volgende 4 hoofdstukken gaan dieper in op het verval van het Westen. Allereerst wordt stilgestaan bij de rol van religie: Het westerse zielenleven heeft de afgelopen eeuwen transformaties ondergaan, maar de blanke Europeaan was tot voor kort altijd spiritueel, of dit nu heidens-animistisch of christelijk was. Zingeving door folklore en tradities speelden een grote rol op alle levensgebieden. Dit hielp bij de ontwikkeling van het superego en het temmen van het ID, het hield bloedbanden en broederschappen in stand en verminderde angst voor de dood.

Inmiddels hebben de vijanden van het Westen er niet onaanzienlijk toe bijgedragen, dat deze spirituele kracht is verzwakt en bijna verloren dreigt te gaan. In plaats van nobele spirituele wezens is er een nieuw soort religie voor in de plaats gekomen: De Tempel van het Matrialisme. De wijze waarop het matrialisme de afgelopen decennia de Westerse mens heeft beïnvloed, is schrikbarend te noemen. Daarbij verdringt het kortstondige genot van materieel gewin voor enkele momenten de immense spirituele leegheid. Het groteske materialisme wordt ook nog eens versterkt door de negatieve rolmodellen, die opscheppen met protserige voertuigen of sieraden. Onderlinge competitie en jaloezie wordt bevorderd. We geven dus alsmaar geld uit en lenen zelfs geld om voorwerpen eerder te kunnen bemachtigen. Dit is precies wat de vijanden van het Westen gepland hebben: De Westerse, blanke mens wordt gedegradeerd tot geldslaaf, voor altijd geld schuldig aan schimmige financiële instituten en hun criminele bazen, aldus Collett.
Als extra schadelijk neveneffect van dit aanbidden van de Tempel van het Materialisme, ontstaat het typische patroon van jonge gezinnen die geldzorgen hebben en daardoor het krijgen van kinderen uitstellen, afstellen of in zeldzame gevallen zelfs overgaan tot kindermoord. Hoe kunnen veel stellen nog kinderen krijgen als ze weten dat dit ook nog eens een vermogen kost? Niet alleen heeft de Westerse mens ware spiritualiteit en zingeving vervangen door materialisme, maar de Westerse mens heeft het materialisme zelfs toegestaan een barrière te worden tot het krijgen van kinderen en het starten van een gezin.
We zien opnieuw de triomf van het ego en het ID, en het telkens weer ondermijnd raken van het superego. De vijanden van het Westen wrijven zich grijnzend in hun handen. Westerse mensen moeten herontdekken wat hen heel en volwaardig heeft gemaakt, wat hen spiritueel heeft gevoed in de afgelopen millennia. Welke elementen van cultuur, natuur en traditie hebben hem een eenheidsgevoel gegeven met hun omgeving, hun naasten. Dit gevoel mag religieus-christelijk of spiritueel-heidens zijn, als het maar ervoor zorgt dat het verzamelen van objecten en geld geen zingevend effect meer heeft. Pas als de vloek van de Tempel van het Materialisme opgeheven is, kunnen we ons verlossen van onderdrukking, schulden en tirannie. Sommige mensen die de huidige ontwikkelingen met lede ogen aanzien, hebben hoop op een spoedig einde aan de macht van onze vijanden doordat de Westerse mens de handen ineen zal slaan en middels een revolte een einde zal maken aan de excessen en uitwassen van het maatschappelijk verderf zoals hierboven beschreven. Collet wil aan deze illusie een eind maken: dat gaat niet gebeuren.

De Westerse mens is te verdeeld, is te verwend en te zwak. Zij zijn geconditioneerd om te denken zoals hun vijanden willen dat ze denken: vol zelfhaat, met een verachting voor de prestaties van blanken in de wereld, maar wel zeer tolerant tegenover binnendringende volkeren en culturen. Zowel fysiek als mentaal is de Westerse man niet klaar voor de strijd. De prioriteiten die de Westerse mens zich gesteld heeft, zijn gericht op directe voldoening en hedonisme. Opstaan voor de strijd zal slechts een kleine groep doen, die zich niet heeft laten hersenspoelen. Dus de Westerse mens hoeft niet, zittend op de luie stoel, te denken dat een dergelijke opstand er gewoon gaat komen, aldus Collett. Wat de echte en wat de valse oplossingen zijn, delibereert Collett in de laatste paar hoofdstukken.

Valse oplossingen: Conservatisme, libertarisme, Hollywood-nazi’s
De volgende hoofdstukken zijn gewijd aan een aantal politieke oplossingen die regelmatig worden gepresenteerd om de bovenstaande, verderfelijke ontwikkelingen tegen te gaan, maar die volgens Collet stuk voor stuk niet werken. Conservatisme gaat uit van het bestaande, en dit uitgangspunt is al onjuist gelet op de ernst van de huidige situatie. De maatschappij is al decennialang ernstig ontwricht en behoud ervan is niet eens wenselijk. Daarnaast gaat er van conservatisme een defensieve houding uit, terwijl we juist nu in het offensief moeten gaan. De vijanden van het Westen zijn voortdurend in het offensief, hier helpt het niet als we ons terugtrekken achter de dijken. De dijken zullen verzwakken en zullen spoedig wegspoelen. Het spel netjes spelen conform de regels die de waanzinnige en razende vijanden van het Westen ons hebben opgelegd, gaat niet werken, aldus Collett. Het zal het proces van vernietiging van het Westen ten hoogste ietwat vertragen. Conservatisme is geen oplossing voor de problemen van het Westen. Conservatisme is de sluipende dood van het Westen. Het is een niet-legitiem alternatief, dat in het leven geroepen is om neergeslagen te worden.

Libertarisme daarentegen wordt nogal eens gecombineerd met traditionalisme. Er wordt gezegd, dat libertarisme een perfecte oplossing is voor de bovengenoemde negatieve ontwikkelingen in de samenleving. Nu heeft libertarisme als voordeel dat het de macht van een vijandige staat zeer beperkt en tevens het monopolie op gelduitgifte door centrale banken en hun criminele bazen niet erkent. Echter, ook voor libertarisme geldt dat ze individualistisch is en niet gericht is op het welzijn van de gemeenschap als geheel. Al kan een deel van de eigen groep zich positief ontwikkelen, libertarisme zal individuen en groepen die je eigen gemeenschap tot schande maken en zelfs in gevaar brengen met immoreel of ander afkeurenswaardig gedrag, geen strobreed in de weg leggen.
Met de valse waarden van tolerantie en apathie kan een dergelijk systeem werken, maar dit leidt niet tot welzijn van de mensen in de gemeenschap. Het is de vraag of er van een verbetering sprake zal zijn. Dit systeem kan dus alleen werken in een gezonde gemeenschap met een sterk ontwikkeld superego. Hiervan is nu absoluut nog geen sprake! Het invoeren van libertarisme in een multiculturele en versplinterde maatschappij is een recept voor hel op aarde. Aristoteles zei het al:  “Tolerantie en apathie zijn de laatste deugden van een stervende samenleving” De Westerse man moet zich er niet mee associëren. Tolerantie is deel van de mindset die ervoor heeft gezorgd dat de vijanden van het Westen zo ver hebben kunnen gaan. Tolerantie wordt vaak juist als modeterm gebruikt door de vijanden van het Westen, om kritiek op anti-blank beleid te doen verstommen en degeneratie van Westerse samenleving goed te praten. Tolerantie en apathie gaan vaak hand in hand en zullen veelvuldig voorkomen in een versplinterde libertarische samenleving.

Als laatste valse oplossing noemt Collet de “Hollywood Nazisme” ofwel het gestigmatiseerde beeld van een gedegenereerde Nationaal-Socialist, zoals gepromoot door vijanden van het Westen in films zoals ‘Romper Stomper’ en ‘American History X’. De stereotiepe ‘nazi’ als alcohol consumerende hooligan die het liefst elk weekend naar een skinhead concert gaat, tot aan het voorhoofd is vol getatoeëerd, vervreemd is van zijn ouders en familie, en asociaal, agressief gedrag vertoont. Hoe ver verwijderd is deze persiflage van het zelfbeeld van een ware Nationaal-Socialist, een ideologie die juist helemaal niet houdt van asociaal en ongezond gedrag, gedegenereerde muziek, sociale strijd en egoïstisch individualisme. 

Discipline, orde en streven naar perfectie hebben ervoor gezorgd, dat Nationaal-Socialisme een van de weinige ware bedreigingen zijn geweest voor de manipulatieve vijanden van het Westen, aldus Collett. De vijanden van het Westen hebben derhalve in hun filmstudio’s een mooie strategie bedacht: Ze misbruikten en verkrachtten hun symbolen en vlaggen in hun waardeloze films en beeldden nationaal-socialisten af als dronken hooligans en werkloze skinheads. Dezelfde vijanden die Lady Gaga en gangsta rap pushen, schetsen een vertekend beeld van Nationaal-Socialisme en beelden nationaal-socialisten af als volslagen losgeslagen chaoten. Hoe ver verwijderd is dit beeld van de 700.000 gedisciplineerde en getrainde Nationaal-Socialisten die in 1934 tijdens de spectaculaire partijdag in Neurenberg een prachtige parade verzorgden? Zouden deze mensen trots zijn op een bende skinheads op concert in een rokerige hal, zo vraagt Collett zich af. Om het ware nationalisme een nieuwe kans te geven, hebben we winnaars nodig en geen losers. Zo lang Hollywood nazisme wordt omarmd en dit beeld bij de mensen beklijft, zal waar nationalisme geen kans krijgen.

Ware redding: Nationalisme
In het laatste hoofdstuk beschrijft Collett hoe nationalisme de ware redding zal zijn voor de Westerse, blanke mens. Terugkeer naar de wortels van de eigen beschaving, respect en ontzag hebben voor je eigen volk en geschiedenis, streven naar perfectie in jezelf, je gezin en je gemeenschap. Verwerping van zowel kapitalisme en communisme en het overbruggen van interne scheidslijnen, om zo te komen tot een homogene samenleving. Als kern van deze samenleving: Liefde voor eigen volk, traditie, cultuur en erfgoed. Haat voor andere volkeren heeft in deze ideologie geen ruimte: Voor elk volk wenst een ware nationalist zich een eigen territorium, waar ze hun eigen cultuur en traditie kunnen ontplooien. Gun de ander wat je jezelf ook gunt.

Uitsluitend de malafide vijanden van het Westen, de mensen die het Europeanen niet gunnen hun cultuur en tradities te ontwikkelen en hun eigenheid te behouden. De wrede kwellers die Europa willen veranderen in een multiculturele hel, verdienen haat en toorn. Zij zijn een doorn in het oog van God. God, Moeder Natuur, de scheppende kracht aan wie we deze prachtige toverbal aan verschillende volkeren, tradities en culturen te danken hebben. Om vermenging van deze volkeren op te dringen, is verraad aan alles wat heilig en dierbaar is. Bij liefde voor eigen land en volk hoort ook een ecologische denkwijze, aldus Collett. Respectvolle omgang met dieren en het inzetten op duurzame energiebronnen zijn niet meer dan logisch. Een streven naar gezond leven en lichamelijke kracht dienen actief te worden gepromoot. Jong en oud moeten samenkomen in alle facetten van de samenleving om ervoor te zorgen dat generaties in contact blijven en er geen kloven ontstaan. Tradities worden zo overgeleverd, waarden en normen doorgegeven. Het superego kan zich zo het beste ontwikkelen. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving en moet als hoogste ideaal worden nagestreefd. Het belang ervan kan niet worden overschat. Geld is gereedschap voor de economie, en de economie is er om de mens te dienen, niet andersom. Dus geld is een ruilmiddel voor levensonderhoud, geen middel tot waar geluk.

Hoe kunnen we de maatschappij op deze wijze ontwikkelen, besluit Collett? We staan nu op de rand van de afgrond en hebben een verdorven levenswijze geaccepteerd. De westerse mens heeft zeer krachtige en inspirerende voorbeelden nodig, voorbeelden van zelfperfectie en overtuigingskracht, zonder arrogantie. Hoe vinden we deze mensen? Door met onszelf te beginnen, door het goede te doen. Op basis van de wet van aantrekkingskracht zoeken goede en kundige mensen elkaar op. We worden vanzelf groter en sterker. Ondanks negatieve beeldvorming door de media moeten meer mensen weer terug in het nationalistische kamp.

Hiervoor moeten positieve en succesvolle mensen met elkaar samenwerken. Sterke mensen, die in de afgrond kijken maar besluiten er nooit in te willen stappen. Sterke mensen, die zonder halve maatregelen te nemen en zonder bang te zijn eer en roem te verliezen, opstaan en vechten tegen deze listige vijanden, ook al is de strijd moeilijk. We kunnen geen tijd verliezen, waarschuwt Collett, vrij van individualisme, materialisme en zelfgenoegzaamheid moeten we samen dit lange, moeilijke avontuur aangaan. Een avontuur waarbij persoonlijke offers misschien niet uit de weg kunnen worden gegaan. Maar, zo vraagt Collett zich tenslotte af, als je iets kunt opofferen voor een bepaald doel, is er geen mooier doel dan het beschermen van je eigen volk en familie?

Over de schrijver: Mark Collett is een politiek activist en is al ruim 20 jaar actief in de nationalistische beweging. Hij was jeugdleider en hoofd communicatie van de British National Party. Momenteel is houdt hij regelmatig podcasts en is gastheer van Patriotic Weekly Review. 

 

Signaalfout: Dood & Wedergeboorte van de Westerse Waardeoverdracht

0

Het eerste deel van dit essay is een poging om te schetsen hoe een steeds wijdere kloof tussen de opeenvolgende generaties van mannen ontstond en welke schade dit aanrichtte. Het tweede deel bepleit een noodzakelijke terugkeer naar traditionele verwantschapsbanden om deze kloof te helen. Uit hernieuwde, sterke banden zal ons volk kracht putten. 

Auteur: Arminius
Deel 1: Van Meester tot Slaaf

In het liedje “Dégéneration” beschrijft de Quebecoise folkband Mes Aïeux eenvoudig hoe generaties van mannen zich zelf steeds meer domesticeerden en dit uiteindelijk uitmondde in de ontwortelde jongemannen van heden. Ze zingen:

“Je over-overgrootvader maakte het land productief; je overgrootvader werkte op het land; je grootvader draaide een winst op het land; je vader verkocht het land om een ambtenaar te worden. Nu weet jij, mijn kleine man, niet wat je moet doen; in je kleine drie-kamer apartment, te duur en te koud in de winter; je wilt iets wat van jou is, en s’nachts droom je van je eigen stukje land.” 
Hoe kwam het zover en wat zijn de gevolgen ervan? En hoe komen we er weer vanaf?

Tegenwoordig worden er elk jaar miljoenen ‘peer-reviewede’ artikelen uitgegeven, en elke seconde zien we een expert zijn of haar gekwalificeerde mening over een onderwerp geven. De juiste mening over letterlijk elk onderwerp wordt besmeerd door de met gezag bekleedde mening van de ‘expert’. Maar we weten echter steeds minder, richten ons op abstracte fantasieën en wetenschap in plaats van op het doorgeven van gezonde waarden en het bevragen van dingen die als ‘gemeenschappelijk bekend’ neergezet worden. Voor de vijanden van Europa, zowel binnen als ook buiten onze grenzen, is dit van groot nut om zo steeds verder hun eigen structuren van macht en gezag op onze rug uit te bouwen.

Het einde van de Tweede Wereldoorlog – met al zijn miljoenen doden, honger, en verwoesting – luidde een spirituele doodsknel in voor de volkeren van Europa, ongeacht op welke zijde van dat ellendige conflict men stond. Opeens konden we al onze energieën alleen nog maar toewijden aan de ontwikkeling van technologie, waardoor we in de loop van de tijd steeds meer dienders ervan in plaatse van meesters erover werden. Deze technologie schonken we vervolgens aan de rest van de wereld, met als gevolg  een explosieve bevolkingstoename en toenemende concurrentie met onze eigen industrieën.

Vervolgens trokken wij ons weer terug naar de onze thuislanden, naar een territorium dat door de opkomst van de multi-culturele ‘samenleving’ en aanhoudende migratiestromen ook onophoudelijk verder krimpt. Nu wachten we op het einde, ieder voor zichzelf, terwijl de wereld om ons heen uit elkaar scheurt en haar koortsachtige ogen met steeds grotere intensiteit op de wrede Europeaan, het Tätervolk, richt. Laten we een nadere kijk nemen hoe dit tot stand kwam door het kapotmaken van onze banden met elkaar.

Breuk(en) met Traditie

Eén van de pijlers (zo niet de basis) van een dynamisch volk is de gezondheid van zijn families en verwantschapsbanden. De familie is de kerneenheid. Gezonde families vormen samen clusters van gemeenschap en solidariteit. Hierop bouwen gemeenschappen en samenlevingen, landen en naties, leiders en legers.

Het meest fundamentele aspect van de familie is de voortdurende overdracht van kennis, waarden en levenservaring. Van generatie tot generatie, van vader tot zoon en van moeder tot dochter. In dit aspect kunnen we de eeuwige keten van het leven zien, ongebroken vanaf de oorsprong en voortgezet ver buiten de horizon.

De breuk van deze draad leidde tot een sneeuwbal-effect waardoor de maatschappij steeds meer geïndividualiseerd werd: hedonisme, teruggetrokkenheid en isolatie waren de gevolgen hiervan. Elke generatie keerde zich toenemend af van zowel zijn voorouders als zijn directe ouders en nakomelingen. De oorlogsgeneraties, (Baby-)boomers, Millennials, Gen X/Y/Z … allemaal ervaren ze twee kanten van deze medaille. Elke generatie ontwikkelt woede naar de generatie die ervoor kwam, en minacht de opvolgende generatie. Dit terwijl om hen heen een groot aantal andere factoren het sociale weefsel bij de naden uit elkaar scheurt – culturele vervreemding, de vernietiging van de laatste sporen van ‘eerlijk werk’, en de ongebreidelde belangenbehartiging en normalisatie van elk type gedegenereerd gedrag.

1. De eerste Breuk:
In de Eerste Wereldoorlog sneuvelt de generatie van onze overgrootvaders. Degenen die terugkwamen waren met littekens bedekt, geschokken, maar hielden vast aan de illusie dat ze hun plicht hadden gedaan in deze eerste van de grote broederoorlogen. Überhaupt begrijpen zij nog iets van het begrip plicht. Velen die te jong waren om te vechten hebben vaders verloren, en die vaders die terugkwamen, konden nooit meer een volledige grip krijgen op de normale wereld nadat ze in een wereld van bloed, ijzer en vuil waren gegooid die oorlog nu meer dan ooit betekent. De opvolgende decennia staan in het teken van ‘vooruitgang’ op kosten van het volk: armoede door globale financialisering en de opmars van marxistische oplichters.

2. De tweede Breuk:
In de Tweede Wereldoorlog zien we hoe zich hetzelfde herhaalt. Vaders trekken soms samen met hun zonen ten strijde, en alleen een van hen keert terug. Hele families worden bijna of volledig uitgeroeid door lucht-en vuur-bombardementen, dodenmarsen, werk- en vluchtenlingenkampen. De gelukkigen beginnen hun leven opnieuw tussen de gebombardeerde ruïnes van hun landen, die nu langzaam worden opgevuld met vreemde gezichten om “de gaatjes te vullen”. 

De oorlogsgeneratie begint een gezin – maar wie is er om hen te begeleiden bij het bouwen van een sterke basis? Een generatie jonge mannen die terugkeren naar een samenleving die nu steeds meer verzinkt in het spirituele cement van de moderniteit. Welke rituelen zouden ze in hun families voortzetten, of zouden ze gewoon proberen dat ideale nucleaire gezin na te streven totdat het te langzaam oploste? Sterker nog, hun zoons en dochters worden door cultuurmarxisten opgehitst om zich nog sterker tegen traditie en schoonheid te keren, linksextremisme en oikofobie worden steeds meer salonfähig en dringen onze instituties binnen. Alles wat nog niet kapot is, moet kapot.

3. De derde Breuk:
De zonen van de soldaten, die ook vaker opgroeiden met afstandelijke vaders en vaak ook zonder grootvaders. Hun vaders laten eerder een stijve bovenlip zien of halen hun schouders op, onzeker over hoe ze hun zonen kunnen helpen om volledig gevormde mannen te worden door hen bijvoorbeeld trots en nederigheid in juiste mate, geduld & controle zonder overmoed te leren, en het het belang van natuur en avontuur. Ze vinden  het moeilijk om zich bewust te worden van hun rol, hoe te luisteren en zonen te begeleiden die altijd vol met dwaze energie zitten. Voor hen loont echt hard werk nog, en voor velen word het hun raison d’être. Hoewel zij meer tijd en mogelijkheid dan veel generaties voor hen hebben, vinden ze niet de tijd om hechte banden met hun zonen te smeden.

Zeker in een tijd waar de rol van opvoeding steeds meer door vrouwen word ingenomen is dit een ernstig probleem, met als gevolg daarvan een generatie opgevoed door vrouwen die eindelijk de kans hebben de man van de toekomst in hun beeld te creëeren, in tandem met de evolutionaire strategie van feminisme & ‘gelijkheid’. Door het terugtrekken van de mannen uit de opvoeding en het feit dat bijna elk 2e huwelijk in scheiding eindigt bereikt het ecosysteem van het gezin nu echt de drempel.

4. De vierde Breuk?
Inmiddels heeft een nieuwe generatie mannen de leeftijd bereikt waarin ook zij misschien binnenkort vaders zullen worden. Een generatie die nog meer dan ooit is overgelaten om ‘het wiel opnieuw uit te vinden’ als het gaat om het omgaan met de vele valkuilen en hindernissen van het leven. Misschien kunnen ze weinig van hun eigen vaders verwachten – hun wereld is op veel manieren volledig vreemd vergeleken met alles wat vorige generaties zouden zijn tegengekomen.

Terwijl hun vaders nog opgroeiden met het spook van de koude oorlog, vonden zij een ongekend veilige maatschappij. Hoewel dit ook voor deze generatie van toepassing is, is een veilige maatschappij niet langer gewaarborgd en is het waarmerk van hun tijd steeds meer de death by a thousand cuts van een maatschappij in de ban van consumentisme en multiculturalisme. In het boek “Fight Club” laat Chuck Palahniuk de protagonist het dusdanig uitdrukken: “We’re the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War’s a spiritual war… our Great Depression is our lives.”

Waarden in een Waardeloze Wereld
Juist in zo’n wereld zijn eeuwige waarden die door vorige generaties zijn doorgegeven noodzakelijk om zichzelf en hun stam door deze waanzin te leiden. Jonge mannen in de westerse wereld zijn achterhaald, omdat alle rollen die ze ooit vervulden, louter racistische en / of seksistische sociale constructen zijn, en alle vroegere punten van trots en verlangen om op een naartoe te bouwen zorgvuldig gesnoeid en gecastreerd zijn.

Op vrijwel elke 2e advertentie die hij tegenkomt glanst de jonge blanke man een witte glimlach in een donker gezicht tegen. De handen van de eigenaar zitten rond de taille van zijn blanke en vrouwelijke tegenhanger. Is dit een advertentie of een aankondiging? Van de jongeman wordt verwacht dat hij deze accepteert, zijn ogen beschaamd afkeert en – idealiter – ook nog het product koopt. Hij word vervangen door andere, schijnbaar virielere mannen, die gezicht en waarden aan de komende generaties van Europa mogen geven.

Welke overwinningen en ambities kan zo’n jonge man nog voor zichzelf vormen? Aan zo iemand, gescheiden van tradities, kan nu alles worden verkocht. De enige mening die hij nog mag uitbrengen is eentje die steun geeft aan het idee dat ‘minderheden’ en vrouwen zoveel mogelijk macht uit zijn slappe handen mogen graaien. Liefde, kennis, geschiedenis – hij vertrouwt op anderen voor al deze dingen, om de gapende leegte te vullen die generaties van fysieke en spirituele oorlogvoering achter hebben gelaten. Wat voor zonen zou zo’n man nou opvoeden? Ik vrees het antwoord.

In deel 2 ervaren wij op welke fundamenten onze voorouders bouwden, en waarop ook wij weer kunnen bouwen om onze toekomst als mannen en volkeren van Europa te beveiligen.

Beste witte ouders

4

Niet blank, maar wit is het sinds kort. Er is namelijk een kleine groep gekwetste medemensen die vindt dat het woord blank iets moois en onschuldigs impliceert. En dat is de witte mens zeker niet. Zij zijn door de slavenhandel van zijn voorvaders schuldig aan al het leed dat deze gekwetste medemensen nog dagelijks moet ondergaan. 

De media heeft deze nieuwe titel voor u eensluidend overgenomen. Eerst de media en daarna het onderwijs. Op school leren uw witte kinderen dat zij rekening moeten houden met de gekwetste gevoelens van medemensen. Zwarte Piet werd afgeschaft, want hij was kwetsend. Dat is misschien vervelend, maar denkt u eens aan hun gevoelens, aan hun leed. Er zijn zoveel gekwetste mensen. Het is bijna niet bij te houden, zo snel verandert de wereld als je steeds rekening moet houden met nieuwe, altijd weer nieuwe gekwetste medemensen.

De kerstboom kwetste de moslims, en dus werden de kerstbomen verwijderd uit de Amsterdamse ziekenhuizen. Je zou daar maar een kerstboom tegenkomen, op weg naar de gebedsruimte. De HEMA veranderde het Paasfeest in het voorjaarsfeest, om de moslims niet lastig te vallen met een verwijzing naar Jezus. Albert Heijn verwijderde de Zwarte Piet uit de schappen en legde er gekleurde clowns voor in de plaats.

In de klas kwam net voordat de ramadan van start ging een mevrouw met hoofddoek in de klas. Zij legde aan onze kleuters uit wat de ramadan is, wat het betekent en vooral ook, vertellen wat onze kinderen kunnen doen om bij te dragen. Geen boterhammetjes met worst meenemen. En de meisjes liever aan een andere tafel eten. En bij een kort lontje vanwege een suiker-tekort, ja dat moet je maar gewoon verdragen.

Begint het patroon u al te dagen? Zij zijn gekwetst, zij stellen op verontwaardigde toon eisen. Uw toebedeelde rol is om het hoofd te laten hangen in schaamte en die eisen tegemoet te komen. Uw land, uw volk, uw cultuur, worden stukje voor stukje afgeschaft.

Herken de gekwetstheid voor wat het is, een instrument van zelfhaat.

Word ongevoelig voor het appèl dat op u wordt gedaan.

En zeg tegen uzelf: alleen mijn eigen volk heeft wat over mij te zeggen.

Het is voor de toekomst van onze kinderen.

Groet van een bezorgde blanke moeder

Omvolker van het jaar 2019

0

‘Omvolking’ wordt afgedaan als een samenzweringstheorie, waarbij invloedrijke kopstukken in Europa trachten om de blanke bevolking van Europa te vervangen door migranten met meer pigment. Op deze wijze zouden ze hun machtsbasis versterken en daarbij rücksichtslos de oorspronkelijke Europeanen en hun beschaving opofferen. Dit is echter niet wat ‘omvolking’ inhoudt. Omvolking houdt in dat de oorspronkelijke bewoners van een gebied – in dit geval Europa – meer en meer in de minderheid raken hetgeen automatisch inhoudt dat nieuwkomers een steeds groter percentage van de bevolking zullen vormen. Dit proces kan onder andere gefaciliteerd worden door het ruimhartig toelaten van niet-westerse migranten en hun families of sociale wetgeving die het kindertal van oorspronkelijke bewoners verlaagt zodat hun bevolkingsaandeel langzaam maar zeker afneemt. Een kleine nieuwe generatie zal ook weer minder nakomelingen voortbrengen waardoor dit proces moeizaam een halt toegeroepen kan worden.

Volgens het CBS stijgt het inwonertal in Nederland vooral door migratie. Het kindertal van vrouwen in Nederland is gemiddeld gedaald, aldus wederom het CBS, tot 1,7 per vrouw. Dat is minder dan noodzakelijk is om de bevolking in stand te houden, aangezien daarvoor een geboortecijfer van 2,1 vereist is. Toch neemt het inwonertal van Nederland toe, hetgeen is toe te schrijven aan migratie.

De migratie van niet-westerse allochtonen is een ramp voor een hoog-ontwikkelde beschaving als de Europese. Inmiddels plegen de allochtonen in absolute zin al meer misdaden dan de oorspronkelijke Nederlanders. De helft van de criminaliteit is dus al rechtstreeks te wijten aan migratie en dat is zelfs nog geflatteerd aangezien politie/justitie maar voor een beperkt percentage uit allochtonen bestaat en er zonder migratie dus veel meer opsporings- en vervolgingscapaciteit zou zijn om de misdaad te bestrijden.

In het kielzog van de migranten komt ook de islam, een middeleeuwse ideologie die diametraal tegenover Europese kernwaarden zoals gelijkheid van man en vrouw en gelijkheid voor de wet staat. Hoofddoeken zijn een bekend gezicht in het straatbeeld, zeker in achterstandswijken. Huwelijken tussen moslims en niet-moslims zijn een zeldzaamheid en bovendien vaak geen lang leven beschoren. De migranten hebben, net zoals iedereen, de neiging elkaar op te zoeken. Ondanks de hoge criminaliteit onder met name jonge mannelijke migranten wordt enige scepsis bij het bejegenen van hen direct als ‘discriminatie’ afgedaan. Dit kan tot een volstrekt onvoorspelbare rechtsgang leiden, nog afgezien van de imagoschade.

Het moge duidelijk zijn dat migratie Nederland en – in ruimere zin – Europa onvoorstelbare rampspoed zal bezorgen. Nu al worden de buitenwijken van de grote steden voornamelijk door allochtonen bevolkt en herkent de oorspronkelijke Nederlander niets van zijn land meer in deze wijken, zo hij al de moed dan wel de dwaasheid heeft zich in deze wijken te vertonen!

Desondanks wordt deze migratie, in tegenstelling tot in landen als Japan of Australië, niet aan banden gelegd. Er zijn zelfs dwazen die luidkeels verkondigen dat migratie juist positief is voor Europa! Zo zouden de, overigens slechts matig productieve en vaak laag opgeleide, migranten een goed middel zijn tegen vergrijzing. Dat deze migranten zelf oud worden lijkt deze roeptoeters volledig te ontgaan, nog even los van het feit dat ze vaak meer kosten dan opleveren en dus een extra belasting op het slinkende aandeel productieve mensen in de samenleving vormen. De culturele verrijking zou ons opstomen in de vaart der volkeren! Opmerkelijk genoeg voelen slechts weinig westerlingen zich geroepen om deze glorieuze taak te vervullen in niet-westerse landen en links-progressieven nog het minst.

Het moge duidelijk zijn dat wij van Erkenbrand ten stelligste ageren tegen de migratie van cultuurvreemde figuren die Europa langzaam maar zeker richting de afgrond zullen dirigeren. Onze tegenstanders zijn machtig en talrijk, maar zij zullen het volk van Europa niet kunnen knechten! Het zal niet eenvoudig zijn om, in zo’n groot gezelschap, de meest naïeve en gedreven omvolker te selecteren. Desondanks zal Erkenbrand een poging daartoe wagen. 2019 Nadert langzaam zijn eind, dus het wordt tijd om de Omvolker van het jaar 2019 te verkiezen!

De Omvolker van het jaar 2019 moet een Nederlander zijn die tracht, al dan niet bewust, het percentage oorspronkelijke Nederlanders zoveel mogelijk te verlagen en daarmee automatisch het percentage cultuurvreemde nieuwkomers te verhogen. Eenieder die dit afschuwelijke werk verricht is verkiesbaar. Erkenbrand zal trachten te bepalen wie deze titel het meest waardig is! Begin 2020 zullen wij deze persoon aan u presenteren!

Ontworteling, deel 1: Eenzaamheid

2

“Why when there’s so many of us are there people still alone?”

Het is deze zin uit het nummer ‘Why’ van de Amerikaanse zangeres Tracy Chapman die ik zo treffend vond passen bij dit eerste artikel uit de reeks ‘Ontworteling: hoe de moderne Westerling z’n houvast verloor’

Op ons verzoek in het inleidende artikel uit deze serie om uw eigen ervaringen met aspecten van ‘Ontworteling’ met ons te delen werd goed gehoor gegeven, waarvoor onze hartelijke dank.

Een van de ingezonden mails naar [email protected] Was van ‘Gerard’, een man op pensioengerechtigde leeftijd uit het zuiden van ons land. Zijn verhaal gaat over de eenzaamheid die hij ervaart in een middelgrote Nederlandse stad:

Beste Erkenbrand,

Mijn naam is Gerard ****** (naam bij de redactie bekend) uit ****** (stad in zuid-Nederland). Ik ben opgegroeid in een dorp in het Nederland van niet al te lang na de Tweede Wereldoorlog. Ik denk aan mijn jeugd met veel warmte terug.

Nederland was zo veel anders toen en ik wil niet verbitterd overkomen maar enkel eerlijk zeggen hoe ik de dingen ervaar… Nederland was een fijner land. Nederland was een land van en voor Nederlanders. Tijdens mijn studie leerde ik mijn latere vrouw kennen. Kort na het beëindigen van mijn studie vond ik werk in mijn huidige stad en na het nodige zoekwerk vond ik een geschikt huis in deze stad zodat ik niet meer dagelijks hoefde te forenzen van mijn geboortedorp naar mijn werkgever. Na mijn huwelijk kwamen er drie kinderen. Het leven lachte ons toe, zo leek het wel. Maar ook toen al zag ik de nodige grootstedelijke problemen ontstaan, ook hier. Toen ik dat huis kocht was de wijk waar we gingen wonen voor de overgrote meerderheid Nederlands. Maar dat zou spoedig veranderen. Die wijk, zo moet u weten, was een echt fijne plek. Iedereen kende elkaar, op straat werden er regelmatig gesprekken met elkaar aangegaan, we hadden een actieve wijkvereniging, er werden gemeenschappelijke dingen georganiseerd voor de kinderen met Pasen, Koninginnedag, Sinterklaas en Kerstmis en ieder jaar leverde onze wijk weer een mooie carnavalswagen af. Aan vrijwilligers nooit gebrek en veel buurtbewoners waren betrokken bij de wijkvereniging. Mijn vrouw en ik ook enige tijd.

Er was weliswaar de nodige sociale controle, maar dat was nooit storend. Het was, zeker die eerste jaren, zo’n wijk waar je onbezorgd met je kleine kinderen kon wonen en waar er menig touwtje uit de brievenbus hing zodat de kinderen na het spelen op straat zonder sleutel weer naar binnen konden. Er waren enkele middenstanders zoals de groenteboer en warme bakker waar wij het personeel kenden en het personeel ons kende. Omdat de gemiddelde huurprijs laag lag was deze wijk ook de plek die het ene na het andere gastarbeidersgezin te verwerken kreeg. Turken en Marokkanen.

In die eerste jaren stelden we ons open en gastvrij op en die gastvrijheid werd in het begin wel beantwoord. De eerste gezinnen leken aansluiting bij ons en onze wijk te zoeken. Maar naarmate het aantal gastarbeiders gestaag groeide leken ze vooral aansluiting bij elkaar te gaan zoeken en steeds minder bij ons Nederlanders. Aan ons zal het niet gelegen hebben. Er werden allerlei pogingen gedaan om ook deze nieuwe wijkbewoners te betrekken bij het verenigingsleven en de activiteiten van de wijkvereniging. Ik vind het pijnlijk om te zeggen maar ik spreek slechts uit eigen ervaring: alleen als er iets te halen viel waren ze van de partij. Het Sinterklaascadeautje voor de kleintjes of chocoladepaaseieren rapen met Pasen. Maar vrijwilligers kwamen er niet of nauwelijks vanuit die gemeenschappen en bij mijn weten is er nooit een Turk of Marokkaan lid geweest van de wijkraad.

Onze Kerk was zo’n vierkante blokkendoos die in de jaren 50 was neergezet. Een Rooms-Katholieke kerk die in die periode nog regelmatig bezocht werd en ook de nodige bijdragen bood aan het sociale leven. Iets verderop kwam een moskee in een leegstaand schoolgebouw. Samen met die moskee kwam ook de nodige parkeer- en geluidsoverlast. Al woonden de bezoekers aan de andere kant van de wijk, toch moest alles per auto, want de auto was het statussymbool bij uitstek voor deze gastarbeiders. Bij kleine ruzies of onderlinge geschillen tussen de kinderen van de gastarbeiders enerzijds en de Nederlandse kinderen anderzijds bleek het felle, lichtgeraakte karakter van deze nieuwkomers. Met het groeien van de aantallen van deze nieuwkomers groeide ook de – hoe zal ik het nog netjes uitdrukken? – ‘assertiviteit’ van deze kinderen en hun ouders. Waar de Nederlandse kinderen zich er vaak met wat boze woorden vanaf maakten ontaarden de meningsverschillen met de allochtone jongeren snel in geweld. Ook kleine criminaliteit begon een probleem te worden en één voor één verdwenen de touwtjes uit de brievenbussen. Insluipingen, inbraken, autodiefstal, berovingen… Ook drugsoverlast deed z’n intrede.

De buurt begon te verloederen. Vervuiling op straat, graffiti, ingegooide ruiten… De kleine middenstanders hielden geen stand tegen het geweld van de grote supermarkten en verdwenen uit het straatbeeld. Alleen het cafetaria en het wijkcafé bleven over en tot een decennium geleden de videotheek. Ervoor in de plaats kwamen winkeltjes van Turken en Marokkanen waarvan de auto’s van de eigenaren deden vermoeden dat ergens anders beter aan verdiend werd dan aan de enkele klanten die we binnen zagen. Na deze gastarbeiders en hun kinderen leek er helemaal geen houden meer aan en kwamen de asielzoekers uit Afrikaanse landen en het Midden-Oosten. Voor iedere woning die vrij kwam en voorheen door Nederlanders bewoond werd kwam een – vaak groot – gezin buitenlanders terug. Zo ging het jaar in, jaar uit. Mijn vrouw, kinderen en ik zagen de wijk van kleur verschieten en tot een steeds minder fijne plek verworden.

Er werden van allerlei exotische talen gesproken maar het Nederlands verstomde steeds vaker.

We zijn binnen dezelfde wijk twee keer verhuisd in de loop van enkele decennia. Zodat we toch voeling bleven houden met de buurt waar we zo’n groot deel van ons leven hadden doorgebracht maar beide keren verkasten we naar een iets minder aangetast deel van de wijk. Tot ook daar het leven niet fijn meer was. Zo’n negen jaar geleden hielden we het voor gezien. Alle drie de kinderen waren het huis uit en neergestreken in de wijde omgeving, daar waar hun werk hen heen had geroepen. Mijn vrouw en ik besloten kleiner te gaan wonen met mijn pensioen in zicht. Het werd een appartement in het centrum van de stad. Onze ooit zo geliefde wijk lieten we met pijn in onze harten achter ons. In dezelfde maand dat we verhuisden was er een liquidatie, midden op straat. Een van die nieuwe wijkbewoners uit een ver land was in zijn auto doodgeschoten aan het andere uiteinde van onze oude straat. We verlieten deze wijk met een gemengd gevoel. Enerzijds was er de eenzaamheid. Het gevoel niemand te kennen in de hele wijk. Met niemand meer een praatje te kunnen maken op straat. Geen bezoek meer. Onze kinderen die het te druk hebben met werken om een huis te kunnen bekostigen in een deel van de provincie en in wijken die nog niet zo verloederd zijn als onze oude trouwe arbeiderswijk. Een wijkvereniging die inmiddels op sterven na dood is omdat er vrijwel geen Nederlanders meer zijn. De oude Rooms-Katholieke kerk is platgegooid en heeft plaatsgemaakt voor een wijkgebouw voor iets buitenlands. Wat de functie daarvan is dat is mij niet geheel duidelijk.

Nu wonen we hier hoog boven de winkelstraat. Ook hier is er die eenzaamheid. We proberen aansluiting te vinden bij de buurt maar het valt niet mee. Een wijkvereniging is hier niet. Contact met buurtbewoners, veelal drukbezette stellen of alleenstaande mensen met goedbetaalde banen, is er niet of nauwelijks. Maar gelukkig is dit deel van de stad schoner en veiliger. Tot de duisternis invalt. Dan komt de buitenlandse scooterjeugd. In de afgelopen jaren hebben we menig winkelpui beschadigd zien worden of was er sprake van ander baldadig gedrag of kleine criminaliteit. Maar goed, we zitten veilig enkele verdiepingen boven al het tumult.

Het gevoel van eenzaamheid valt me zwaar. Mijn vrouw en ik, we hebben elkaar gelukkig nog. En we proberen onze kinderen en kleinkinderen met enige regelmaat te zien. We proberen er maar het beste van te maken maar met weemoed denken we terug aan onze oude vertrouwde wijk.

Het woord ‘Ontworteling’ hebben jullie goed gekozen. Zo voelen we ons ook. Ontworteld uit waar we eigenlijk horen.

We danken Gerard hartelijk voor zijn ingezonden lezersbrief!

Heeft u ook een ervaring met het fenomeen ‘ontworteling’ die u met Studiegenootschap Erkenbrand wilt delen, stuur dit dan naar: [email protected]

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 19)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

Deel 18 kunt u hier vinden.

Oude media raadplegen levert weinig op. AT5 geeft Erkenbrand en Soros geen enkele aanwijzing over waar de Golum zich bevindt. Niet dat dat nu nog nodig is, want plotseling rijst deze onnatuurlijke geforceerde sociale constructie op achter George. Hoe de Golum George heeft gevonden?

Waarschijnlijk is hij via een onbewaakte achterdeur binnengekomen. Volgens sommige wetenschappers laten hyperrijke internationale geldschieters, net als klustervliegen (die ongevraagd wel eens je zolder overbevolken), een feromonenspoor achter dat opgepikt wordt door internationale socialisten in hun onophoudelijke zoektocht naar financiers voor hun operaties om datgene wat door anderen is gecreëerd in bezit te kunnen nemen. Wetenschappelijke theorieën kun je natuurlijk niet voor 100% bewijzen, maar dat doet niets af aan het verschijnen van de Golum, die langskomt om zijn gruwelijke daden te verrichten. 

Week 20, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Forum voor Democratie: Liberalisme of Nationalisme?

1

Het zal mensen die een beetje op de Nederlandse partij-politiek letten niet ontgaan zijn: er is een ideologische strijd gaande binnen het FvD. Nu kan gesteld worden dat dit al sinds de oprichting van de partij gaande is: het is immers voor een nieuwe politieke partij altijd aftasten hoe er invulling gegeven gaat worden aan de niche die men in het politieke landschap hoopt te bezetten. De niche die FvD in 2017 wilde vullen, was in mijn optiek vrij duidelijk.

Sta me toe een snelschets te maken van de klucht die doorging voor ‘rechts’ in Nederland: aan de ene kant heb je de VVD, een rechts-liberale (oxymoron) partij die globalistisch van aard is, en verdrinkt in corruptie (zie als actueel voorbeeld Wybren van Haga) en nepotisme. Aan de andere kant staat de PVV: een staatsnationalistische partij die inspraak en participatie verhindert door haar top-down structuur. Daarnaast jaagt haar overmatig Zionistische dogma veel nationalisten de stuipen op het lijf.

Er was vraag naar een onvervalste Nederlands-nationalistische partij, waarbij een bottom-up structuur de genoemde fouten kon voorkomen die door andere partijen gemaakt zijn. Op deze belofte belandde FvD in de 2e kamer in 2017. Daarbij kon het vanaf de oprichting al rekenen op sympathie, lidmaadschap, medewerking en stemmen vanuit volksnationalistische hoek.

FvD in 2019

Spoel door naar 2019: de overwinning van FvD in de verkiezingen voor zowel Provinciale Staten als 1e kamer zet hen volledig in de schijnwerpers van de media op de verkiezingsavond. De overwinningsspeech van Baudet bevat, zullen we zeggen, opvallende terminologie. Deze was duidelijk op o.a. volksnationalisten gericht. De media, echter, was er minder over te spreken: ‘fascisme’ had gewonnen in Nederland, ook al ontving FvD landelijk nog geen 15% van de stemmen.

Dit hele schouwspel bracht de ideologische strijd binnen het FvD ook op de voorgrond, in de vorm van afsplitsingen van de net ingezworen senatoren en statenleden. De afsplitsing was overduidelijk ideologisch gemotiveerd: het liberalisme van het VVD-soort stond lijnrecht tegenover het al dan niet expliciete nationalisme van de FvD. De vuile was werd buiten gehangen: de media smulde van de interviews die het in de schoot geworpen kreeg van beide kanten, en stond zelf overduidelijk (en zeer voorspelbaar) aan de kant van de liberalen.

Nu had ik zelf de volgende verwachting na deze afloop halverwege dit jaar: het afstoten van enkele prominente liberale ex-VVD figuren uit de partij zou leiden tot een herijking in de partij richting (volks)nationalisme. Niets bleek minder waar: FvD begon zichzelf, opmerkelijk genoeg, te marketen als ‘liberaal-conservatieve’ beweging!

Daarnaast bleek er weinig over van de bottom-up aanpak: dezelfde oude bekenden bleken alle posten te pakken: verlichtingsliberalen als Paul Cliteur, Annabel Nanninga, Derk-Jan Eppink en zelfs Jan Roos bezetten allerlei postjes in deze ‘vernieuwende beweging’. Deze namen gaan niet de doorslag geven voor het nationalisme in Nederland, anders was dat bij hun eerdere partijen en projecten al wel gebleken.

FvD in Groningen

En laat nu net dit hele circus naar het mooie noorden komen, in de stad Groningen. Ik was, net als honderden anderen, bij deze bijeenkomst aanwezig, om te kijken wat de stand van zaken was bij het FvD. Ook was het natuurlijk een kans om de lokale leden van de Provinciale Staten in eigen woorden te horen, en wat hen in de politiek bezighield.

Helaas was de avond vrij eenzijdig qua materie: het klimaat, en de beoogde maatregelen van de gevestigde orde, op zowel landelijk als provinciaal nivo. Laat het duidelijk zijn dat ik het in strekking niet oneens ben met de punten die de kopman van FvD-Gronigen, Bart van der Werf, maakte die avond. Het is ook deels het gevolg van het feit dat dit onderwerp vooral in Groningen voelbaar is, zowel letterlijk (aardbevingen) als figuurlijk. Daarnaast duidde de fractie op hun machteloosheid in het Provinciehuis: hun moties werden allemaal afgeschoten door het zittende college. Wat ze vergaten te melden, is dat dit een van de spelregels is van het parlementaire systeem: een zittende meerderheid die de touwtjes stevig in handen heeft, zorgt er eenmaal voor dat de oppositie niet meer kan doen dan schreeuwen voor de bühne.

Het duidt wel een probleem aan waar ‘rechts’ in Nederland last van heeft: het lijkt alleen in staat te reageren binnen het beperkte kader van de politieke tegenstander. Links/liberaal Nederland schuift een agenda naar voren (in dit geval het klimaat) en een partij als FvD schiet gelijk binnen datzelfde kader in de verdediging, zelfs op haar eigen besloten bijeenkomsten. FvD is op zo’n avond in feite drukker met definiëren waar ze níét voor staan, dan het omgekeerde. De politici van buiten Groningen hielpen hier niet mee: Annabel Nanninga kwam de hele avond niet veel verder dan ‘Bij ons in Amsterdam is het nog veel erger, lol’, en Theo Hiddema arriveerde te laat in Groningen om zijn verhaal in alle rust te kunnen vertellen.

Het publiek kreeg ruimschoots de kans om vragen te stellen, waaruit enkele opmerkelijke discussies ontstonden. Een hiervan was de simpele ‘hoe nu verder’ vraag. Hierop werd naar mijn mening een vrij onrealistisch antwoord gegeven door Nanninga: dat bij een flinke overwinning in bijvoorbeeld de 2e kamer de overige partijen zich gedwongen zullen voelen om FvD bij beleidsvorming te betrekken. Zij noemde als richtpunt qua uitslag 20/150 zetels in de 2e kamer.

Maar is dit echt een uitslag waarbij het globalistische blok zich genoodzaakt ziet om toe te geven? Het simpele antwoord is: nee. Een actueel voorbeeld: de PVV zit op dit moment met 20 zetels in de 2e kamer, en de gevestigde orde negeert haar compleet. Kijk naar de situatie bij onze zuiderburen, waar het Vlaams Belang zich inmiddels al meer dan 20 jaar in een cordon bevindt. Ik stond te kijken van de naiviteit van dit antwoord, ook gezien de geslepenheid van de ‘partijkartel’-retoriek van de FvD. Nanninga had in deze context wel een realistische blik op Amsterdam: zij achtte de kans dat FvD daar ook maar iets in de melk te brokkelen kreeg nihil.

Daarnaast kwamen de schimmen van ‘extreem-rechts’ ook nog opdagen door de vraag van een aanwezige. Theo Hiddema voelde zich genoodzaakt om een excuus-tirade te houden over de toespraak die Baudet gaf op de avond van de verkiezingen voor Provinciale Staten. Mijn vermoeden voor deze durf is dat Baudet zelf niet aanwezig was om enig weerwoord te geven tegen zijn collega. Baudet vond het blijkbaar belangrijker om een toespraak te houden bij de neo-conservatieve denktank van Prager University aan de andere kant van de wereld, dan zijn eigen achterban te woord te staan tijdens een vrij instabiele periode van zijn partij.

Dit hinkt tegen het centrale punt aan voor volksnationalisten, wanneer zij kijken naar FvD. Baudet is bij vlagen de anti-liberale nationalist waar ze achter willen staan, maar aan de andere kant is het liberale rot al diep in de partij getrokken. Veel volksnationalisten waarmee ik spreek stellen dat Baudet de enige reden is dat ze lid zijn, en dat overige kopstukken hen op zijn minst volledig koud laten. Ook is er een ‘gebrek aan beter’ houding te bespeuren, als nationalisten kijken naar het politieke toneel in Nederland.

Het is dan ook voornamelijk aan Baudet om hier voor eens en altijd duidelijkheid over te scheppen: is FvD een expliciet nationalistische partij met een meta-politiek fundament dat niet stoelt in de Verlichting, of is het een VVD 2.0 die af en toe wat spannends zegt op immigratie-gebied om nationalisten in de rangen te paaien? Als het tweede het geval blijkt, zal het niet lang duren voor er een nieuwe speler in het nationalistische kamp opstaat, om de belofte te vervullen die FvD lijkt te verzaken.

CW3: ‘Geweld is nooit een oplossing’

0
Duel van Thor tegen Hrungnir

In Clown World staan alle waarden op hun kop. Wat lelijk en slecht is ontvangt lof, wat mooi en goed is ontvangt hoon. In deze aflevering van de CW-reeks duiden we de slogan die van jongs af aan wordt ingeprent: ‘geweld is nooit een oplossing’.

Propaganda slogans van het multiculturele-globalistische blok zijn makkelijk te herkennen aan de eindeloze herhaling en het ontbreken van een onderbouwing. Dat gebrek aan argumenten is geen toeval, de slogans zijn er niet om te overtuigen, maar dienen als een automatische gedachten op het gewenste moment.

Als u woede voelt opkomen over de hordes vijandige allochtonen in de straat, dan is daar plop, als vanzelf de gewenste gedachte die u tegen uzelf hoort zeggen: geweld is nooit een oplossing. Het volk programmeren gaat niet vanzelf. Om dit soort pacificerende gedachten tot automatisme te maken wordt zo’n slogan door figuren in de media en de politiek, zoals dit propagandainstrument van GroenLinks op de foto, keer op keer herhaald. Maar stel uzelf nou eens werkelijk de vraag: is geweld nooit een oplossing? Helemaal nooit? De meeste mensen zouden wel een voorbeeld kunnen geven waarbij een vorm van geweld een oplossing dichterbij bracht. Ikzelf kan wel een paar historische voorbeelden bedenken waar geweld uitkomst bracht: 
– Germanen die met zwaard en schild de Romeinen verdreven uit hun gebied https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_bij_het_Teutoburgerwoud
– Poolse Huzaren die zich mengden in het beleg van Wenen waardoor de Ottomanen moesten afdruipen https://nl.wikipedia.org/wiki/Beleg_van_Wenen_(1683)

De Reconquista waarin christenen de Moren van het Iberisch Schiereiland verjaagden https://www.youtube.com/watch?v=JxmnD6S8Z7w- Geuzen die Nederland bevrijden van Spaanse bezetting https://www.youtube.com/watch?v=VJxK-pz4imE Zelfverdediging is een toegestane vorm van geweld. Hoe zou je zonder geweld een overvaller duidelijk kunnen maken dat stelen en bedreigen niet wordt gewaardeerd? Waarom zou een ouder slechts toekijken als hij ziet dat  een pedofiel zich aan zijn kind vergrijpt? Als geweld nooit een oplossing zou zijn, zouden de kazernes volzitten met pacifistische dialoogzoekers in plaats van bewapende militairen; dan zou de ME niet met wapenknuppels een doorgedraaide menigte te lijf gaan, maar zouden ze vriendelijk en beleefd vragen of de menigte alsjeblieft kan ophouden overlast te veroorzaken. Hoe is het dan zover gekomen dat het woord geweld al zo’n afkeer geeft? Dat het begrip an sich al besmet is? Dat het bij voorbaat al een teken van goedheid is als een protest geweldloos is?

Hoe kan het dat bij een stille tocht voor een slachtoffer van zinloos geweld mensen met spanddoeken meelopen waarop staat ”Bestaat er wel zinvol geweld?” Zinvol was het soort geweld geweest dat het misdrijf had voorkomen, maar dat lijkt de spandoekdragers te ontgaan. Dat geweld nooit een oplossing zou zijn, is dus een extreme uitspraak. Het ligt genuanceerder, maar wie de nuance noemt wordt zelf beticht van extremisme.

Ook dit stukje zal wel uitgelegd worden als extremisme. ‘Geweld is nooit een oplossing’ is niet meer dan een slogan om het volk te pacificeren. Het re-education programma dat na de Tweede Wereldoorlog over Europa werd uitgerold is nog steeds in volle gang en nadert voltooiing. Maar met het wegvallen van (dreigende) volkswoede kan de heersende elite doen wat ze willen. De elite heeft belang bij een gepacificeerd volk, aangezien het nooit een echte bedreiging voor hen kan vormen. Het introduceren van geweldloosheid als grote deugd is het ultieme wapen waarmee zij hebben toegeslagen. Dat is het ware geweld. In Clown World is alles omgedraaid.

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 18)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Deel 17 kunt u hier vinden.

We hopen na de ontluisterende uitspraken van Sargentini alsnog op een ouderwets gezellige avond televisie kijken met George Soros en Ridder Erkenbrand. Het kanaal waarop we zijn afgestemd is AT 5.

Week 19, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Ontworteling: Hoe de moderne Westerling z’n houvast verloor

0

Dit is de inleiding van onze nieuwe artikelen reeks ‘Ontworteling: hoe de moderne Westerling z’n houvast verloor’.

Naar aanleiding van enkele artikelen over groeiende eenzaamheid binnen het dichtbevolkte en hoogtechnologische Nederland ontstond bij enkele Erkenbranders het idee om een serie artikelen te wijden aan problemen binnen onze moderne samenleving die zouden kunnen worden toegeschreven aan het maatschappelijk fenomeen ‘ontworteling’.

In deze serie artikelen willen we de vele facetten van ‘ontworteling’ waarmee we in onze samenleving geconfronteerd worden behandelen. Deze keer vragen we uw hulp bij het tot stand komen van deze reeks. We zijn juist zo benieuwd naar de ervaringen van u allen, onze lezers. Wat zijn de ervaringen die u met het begrip ‘ontworteling’ heeft? Hoe ziet u de maatschappij afglijden en verslechteren?

We willen in ieder geval de volgende thema’s in de serie ‘Ontworteling: hoe de moderne Westerling z’n houvast verloor’ behandelen:

  • Cultureel marxisme
  • Multiculturalisme
  • Normen en waarden
  • De ondermijning van het traditionele gezin
  • Aanval op cultuur en identiteit
  • Ondermijning van de kerk als inspirator en leidraad voor de traditionele levenswijze
  • Botsende beschavingen
  • De ondermijnende kracht van de LGBT-agenda
  • Porno, seksualisering, liefde en relaties
  • De genderwaanzin en de ondermijning van mannelijkheid en vrouwelijkheid
  • De rol van de mainstream media
  • Technologie, medische ethiek, transhumanisme

Sommige van de problemen en voorbeelden zullen overlappen met verscheidene van de hierboven genoemde facetten van het paraplubegrip ‘ontworteling’. In dat geval zullen wij de ingezonden publiekservaring posten binnen het thema waarmee de meeste raakvlakken bestaan.

Hierbij dan ons verzoek aan u allen: heeft u voorbeelden van gevallen van ‘ontworteling die u om u heen ziet, stuur ze dan in! Uw naam wordt gefingeerd en woonplaats en andere details worden altijd aangepast om uw anonimiteit zorgvuldig te waarborgen.

Uw bijdrage is meer dan welkom op [email protected].

Wij zien met spanning uit naar uw ingezonden ervaringen en hopen dat u met interesse onze nieuwe artikelen reeks zult lezen.

Opdat James Watson nooit mag worden vergeten!

1

Rond deze tijd van het jaar worden de wereldberoemde Nobelprijzen uitgereikt. Het ontvangen van een Nobelprijs geldt misschien wel als de grootste eer die een wetenschapper ten deel kan vallen en eeuwige roem en eer zal zijn deel zijn. Indien de prestaties van de ontvanger geroemd worden wordt vrijwel altijd verwezen naar het feit dat hij er zowaar een Nobelprijs voor heeft gewonnen.

Het blijkt echter dat het ontvangen van een Nobelprijs geen vrijgeleide is voor het doen van controversiële uitspraken. Zo werd enige tijd geleden de bekende bioloog James Watson volledig tot ‘persona non grata’ verklaard omdat hij had gesuggereerd dat uit testen blijkt dat Afrikanen een lager IQ hebben dan blanken. James Watson is niet de eerste de beste, maar de ontdekker van het DNA en de dubbelehelixvorm die heden ten dage zo bekend is. Hij heeft de mensheid een onschatbare dienst bewezen en ontving daarvoor in 1962 de Nobelprijs. Daarnaast heeft hij ook gewoon gelijk als hij beweert dat het IQ van de volkeren der aarde gemiddeld niet overal precies gelijk is en inderdaad, zwarten hebben een lager gemiddeld IQ dan blanken. Als u, na vele jaren of zelfs decennia van indoctrinatie, ervan overtuigd bent dat dat niet mogelijk is, sla dan de volgende artikelen er maar eens op na: Rasrealisme, een introductie, Opnieuw ras en intelligentie en Reactie op De Correspondent over ras en IQ. Tracht de artikelen met een onbevooroordeelde blik te lezen en slechts op hun inhoud te beoordelen!

Ondanks zijn onschatbare waarde voor de gehele mensheid werd hij om zijn mening over IQ en ras/volk volledig afgeserveerd, overigens zonder dat er ook maar het geringste wetenschappelijke bewijs werd geproduceerd dat hij er daadwerkelijk naast zat. Dergelijke details zijn immers volstrekt niet relevant als iemand iets naars zegt over zwarten. Als hij had gezegd dat uit onderzoeksresultaten blijkt dat zwarten gespierder zijn dan blanken was hij eerder hoger op zijn troon gehesen dan er vanaf gesleurd. Het is altijd opmerkelijk om te zien hoe racistisch de grootste antiracisten zijn. Als James Watson zelf zwart zou zijn zou hij juist om zijn moed geprezen worden!

Het is inmiddels zo erg dat James Watson zijn oude Nobelprijs moet verkopen omdat hij tot paria verworden is! Dit is, in de huidige media, slechts een obscuur nieuwsbericht. James Watson kan echter niet genoeg geroemd en gerespecteerd worden voor zowel zijn wetenschappelijke ontdekkingen als zijn moed om uitspraken te doen waar geen (blank) mens in de wereld zijn vingers aan durft te branden!

Deze man mag nooit vergeten worden en dient elke wetenschapper tot voorbeeld! Hieronder volgt het artikel dat eerder verscheen op Erkenbrand.

Over het afserveren van James Watson

Er waren tijden dat je als geleerde met controversiële ideeën je leven niet zeker was. De voorbeelden hiervan reiken zover terug als de gedocumenteerde geschiedenis zelf. Reeds in 399 v.Chr. moest de filosoof Socrates met zijn leven betalen voor het uiten van ideeën die de plaatselijke machthebbers onwelgevallig waren. Later vielen de Copernicaanse en heliocentrische theorieën van Galileo Galilei in slechte aarde bij de kerk van Rome en het leidde tot een conflict tussen hem en de clerus, waarna hij levenslang huisarrest kreeg.

Door de eeuwen heen werden wetenschappers verketterd om hun ideeën, hun thesissen en soms simpelweg vanwege het ventileren van onderzoeksresultaten. In de voormalige Sovjet-Unie konden ideeën die als bedreigend werden ervaren door de apparatsjiks je doen verdwijnen richting de goelags in Siberië. In het Oost-Duitsland van Erich Honecker kon het je een ‘berufsverbot’ opleveren, dat door de getroffen intellectuelen als een gekmakende kwelling werd ervaren. In het Cambodja onder het schrikbewind van de Rode Khmer was simpelweg het vermogen om te lezen en schrijven of het dragen van een bril al voldoende aanleiding om een gewelddadig einde te vinden op de ‘killing fields’. Maar gelukkig, we leven in verlichte tijden, nietwaar? We leven in een tijd waarin onbevooroordeeld naar wetenschappelijke theorieën wordt gekeken zonder dat intellectuelen hoeven te vrezen voor pesterijen, boetes, beroepsverboden, gevangenisstraf, foltering of zelfs de dood… toch?

De rode draad die loopt door de reeds genoemde vervolgingen van wetenschappers is duidelijk zichtbaar. Zij werden niet met argumenten bestreden omdat hun stellingen en theorieën onjuist waren, maar omdat deze theorieën niet waar mochten zijn. Hun theorieën werden op buitengewoon onwetenschappelijke wijze met geweld bestreden. Een grotere doodzonde bij waarheidsvinding is niet denkbaar.

Het moge duidelijk zijn dat deze tijden, zelfs na de verlichting, nog niet achter ons liggen. Onlangs werden een van de grootste wetenschappers van de moderne tijd, James Watson, zijn eretitels en onderscheidingen afgenomen door het Cold Spring Harbor Laboratory (CSHL). Watson was vanaf 1968 werkzaam voor dit onderzoekslaboratorium. James Watson is niet de eerste de beste, maar een wetenschapper die met zeer baanbrekende ontdekkingen kwam. Zo was hij, samen met Francis Crick, degene die het DNA en de overbekende dubbele helixvorm die het had, ontdekte. Daarvoor kreeg hij in 1962 de Nobelprijs. Deze ontdekking van hem en zijn naaste medewerkers is niet controversieel en hij wordt hiervoor alom geroemd. Hij wekte echter wrevel met zijn beweringen dat er een directe link is tussen ras en intelligentie. Zo schreef hij in 2007: “[I am] inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours, whereas all the testing says, not really”.

Het CSHL kwam met het volgende statement:

“Dr. Watson’s statements are reprehensible, unsupported by science, and in no way represent the views of C.S.H.L., its trustees, faculty, staff, or students.”

Volgens CSHL heeft Watson dus geen gelijk (“unsupported by science”). Dat kan. Wetenschap is mensenwerk en bovendien een bijzonder zware, tijdrovende, moeizame en kostbare klus. Zelfs de beste wetenschappers zoals Einstein hebben fouten gemaakt die soms pas jaren later aan het licht kwamen. Toch wilde niemand Einstein vervolgen toen hij de inherente willekeur van natuurkundige effecten in de quantummechanica ontkende. Dat is bij Watson dus duidelijk anders. Zijn stellingen zijn niet alleen fout, maar zelfs abject (reprehensible). Door de modder met zo’n walgelijke vent, toch?

Een dergelijke manier van wetenschap bedrijven is ronduit schandalig. Wetenschappers moeten de vrijheid hebben om controversiële ideeën te verspreiden welke slechts op validiteit dienen te worden beoordeeld en nooit op de wenselijkheid van de uitkomsten. Watson moet niet de grond in getrapt worden, maar slechts met wetenschappelijke argumenten worden bestreden. Het oordeel volgt na het toetsen van zijn theorieën, want elke wetenschappelijke theorie moet falsifieerbaar zijn, anders is het geen wetenschappelijke theorie. Het lijkt erop dat de kopstukken van het CSHL liever een popper snuiven dan de wetenschapsfilosofie van Popper doorgronden*. Het is opmerkelijk dat de kopstukken van het CSHL, waarvan wij mogen aannemen dat het toch bijzonder getalenteerde en gedreven wetenschappers zijn, hun toevlucht nemen tot dergelijke banale handelingen. Waarom niet gewoon de onderzoeken tonen die aantonen dat Watson er faliekant naast zit?

Veel mensen zien, zeker na de zeer intense maatschappelijke indoctrinatie, ras als een ‘sociale constructie’ en in vergaande gevallen hoogstens als een biologische curiositeit. Zwarten zijn blanken met meer huidpigment en Aziaten zijn ook gewoon zwarten en blanken, maar dan met weer een andere kleur. Dit is echter volstrekt in tegenspraak met de realiteit. Hoe jammer het ook is voor sommigen, Watson heeft gelijk. Dit blijkt, zoals hij ook zelf aangaf, uit onderzoeksresultaten. Zwarten scoren structureel lager dan blanken op IQ-testen en dat geldt voor zowel zwarten in Afrika als zwarten in de VS**, waar ze al talloze generaties wonen. Aziaten scoren er structureel hoger op. Dit is ook terug te zien in schoolresultaten, waarbij Aziaten het aanzienlijk beter doen dan zwarten. Dat is ook in Nederland het geval. Aziaten zijn ook maatschappelijk succesvoller dan blanken en zwarten, hetgeen onderdrukkingstheorieën uitermate onwaarschijnlijk maakt. Dit beweren grenst vanzelfsprekend aan een ‘samenzweringstheorie’ waarbij de Aziaten achter de schermen aan de touwtjes trekken!

In plaats van wetenschappers hun onderscheidingen af te nemen, te verketteren en te beledigen zouden we juist meer onderzoek moeten doen en moeten toestaan dat die onderzoeken worden besproken op conferenties en gepubliceerd in relevante vakbladen. De tijd zal leren wie er gelijk heeft en zolang er geen IQ-testen zijn ontwikkeld waarop alle groepen precies even hoog scoren heeft Watson het gelijk aan zijn zijde. Een maatschappelijke discussie hierover zou uitermate zinvol zijn in deze tijd van aanzwellende migratiestromen uit alle delen van de wereld en bovenal Afrika. De verlichting, waarbij de Europese volkeren de verstikkende religieuze ketenen van zich af wierpen, is mogelijk gemaakt doordat er wel degelijk over – in hun tijd – bijzonder controversiële ideeën kon worden gesproken. De grote winnaar was de waarheid zelf! Ideeën verketteren om de onwenselijkheid van de uitkomsten is uitermate contraproductief en zelfs ronduit immoreel.

* Popper opperde de stelling dat een wetenschappelijke theorie falsifieerbaar moet zijn om een wetenschappelijke theorie te zijn.

** Zwarten in de VS scoren hoger dan zwarten in Afrika. Dit komt deels doordat er meer Europees DNA in het DNA van zwarte Amerikanen zit dan in het DNA van zwarte Afrikanen en doordat ondervoeding het IQ van mensen kan verlagen.

Tom van Dam

https://nl.wikipedia.org/wiki/Falsifieerbaarheid
https://en.wikipedia.org/wiki/James_Watson#Comments_on_race
https://www.theguardian.com/world/2019/jan/13/james-watson-scientist-honors-stripped-reprehensible-race-comments
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3489015/

Aanvullende literatuur

“Race” – John R. Baker

“Race Differences in Intelligence: An Evolutionary Analysis” – Richard Lynn

“The G Factor: The Science of Mental Ability” – Arthur R. Jensen

“Why Humans Vary in Intelligence” – Seymour W. Itzkoff

“The Bell Curve: Intelligence and Class Structure in American Life” – Richard J. Herrnstein. Charles Murray

“The 10,000 Year Explosion: How Civilization Accelerated Human Evolution” – Gregory Cochran, Henry Harpending

“Why Race Matters” – Michael Levin

“A Question of Intelligence: The IQ Debate in America” – Daniel Seligman

“IQ and Global Inequality” – Richard Lynn and Tatu Vanhanen

“Intelligence: A New Look” – Hans J. Eysenck

“Race, Evolution, and Behavior” – J. Philippe Rushton

“The IQ Controversy, the Media and Public Policy” – Mark Snyderman, Stanley Rothman

“The Scientific Study of General Intelligence: Tribute to Arthur R. Jensen” – redactie door Helmuth Nyborg

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 17)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

Deel 16 kunt u hier vinden. 

Veilig bij het haardvuur in kasteel Erkenbrand, waar George op onbekende wijze is aanbeland, oppert de Ridder des huizes om via een ongebruikelijk kanaal aan nieuwsgaring te doen.

Week 18, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

CW reeks deel 2: Klimaatstaking, -crisis, -oorlogen en -migranten

0
A man holds a painting titled "Our House Is On Fire (Our Children Will Burn)" by artist Julia Vanderbyl depicting Swedish climate activist Greta Thunberg, during the Fridays for Future climate change action protest in Paris, France, September 20, 2019. REUTERS/Charles Platiau REFILE - ADDING THE PAINTING’S AUTHOR AND TITLE AND REMOVING RESTRICTIONS ORG XMIT: GDN206

De CW reeks wordt voortgezet met een volgend onderwerp van waanzin: het klimaat. Er worden vier voorbeelden van klimaatwaanzin benoemd.

Klimaatstaking

Het eerste voorbeeld betreft de klimaatstaking. Op vrijdag 27 september 2019 verzamelden zich meer dan 30.000 mensen in Den Haag om te staken voor het klimaat. Dit ondanks het feit dat de Nederlandse overheid met het klimaatakkoord al een van de meest ambitieuze doelen ter wereld heeft opgesteld qua reduceren van de CO2-uitstoot. Waarom dan toch de klimaatstaking? Dit was een verklaring van een van de organisatoren:

Omdat het klimaatakkoord nog lang niet ver genoeg gaat, omdat het niet eerlijk genoeg is en omdat de Nederlandse regering het vonnis in de Urgendaklimaatzaak niet respecteert. Wij zijn voor een Green New Deal met eerlijk en ambitieus klimaatbeleid dat ook echt genoeg is om de klimaatcrisis te beteugelen.

Alleen in een Clown Wereld geloven burgers dat als de Nederlandse regering het vonnis van de Urgendaklimaatzaak wèl zou volgen en dat dit van enige noemenswaardige en meetbare invloed is op het wereldwijde klimaat. Zelfs als alle landen het Parijse klimaatakkoord navolgen zal dit tussen de 0,05 en 0,17 graden celsius minder opwarming leiden in 2100, afhankelijk of na 2030 wordt doorgegaan met de klimaatmaatregelen. In een Clown Wereld is men bereid hiervoor de enorme kosten van tussen de 1000 en 2000 miljard dollar per jaar te betalen, in plaats van dat men afweegt of een hogere inzet op een eventuele adaptatie niet verstandiger zou zijn.

Klimaatcrisis

Het tweede voorbeeld van waanzin betreft het gebruik van de term ‘klimaatcrisis’ als een vaststaand feit. Enkele dagen voor de staking stelde een groep van 500 prominente klimaatwetenschappers een verklaring op voor de secretaris-generaal van de VN waarin werd gesteld dat er absoluut geen sprake is van een klimaatcrisis. Deze wetenschappers willen op basis van de ware cijfers een rationeel debat voeren over klimaatverandering.

‘Klimaatwetenschap behoort minder politiek te zijn en het klimaatbeleid behoort meer wetenschappelijk te zijn. Wetenschappers zouden openlijk de onzekerheden en overdrijvingen in hun voorspellingen over klimaatverandering aan de orde moeten stellen. Politici zouden onpartijdig de kosten en baten van adaptatie moeten kunnen afwegen ten opzichte van mitigatie.’

De wetenschappers benadrukken dat het essentieel is dat politici niet meteen geld over de balk smijten voor allerlei klimaatmaatregelen zonder dat de waarheid hierover bekend is. ‘Er is geen statistisch bewijs dat opwarming van de Aarde ergere orkanen, overstromingen, droogte en andere natuurrampen veroorzaakt of vermeerdert. De CO2-beperkende maatregelen zijn net zo schadelijk als dat ze kostbaar zijn. Zo doden bijvoorbeeld windturbines vogels en verwoesten palmolieplantages de biodiversiteit van regenwouden.’

‘Er is geen klimaatcrisis. Daarom is er geen reden voor paniek en alarm. Wij verzetten ons krachtig tegen het schadelijke en onrealistische ‘nul CO2-uitstootbeleid’ dat voor 2050 wordt voorgesteld. Er is meer dan genoeg tijd om ons aan te passen aan een mogelijke klimaatverandering. Het is wreed om biljoenen te verkwisten voor onnodige klimaatmaatregelen.’

Alleen in een Clown Wereld is er sprake van een klimaatcrisis, worden rationele argumenten opzijgezet en worden de apocalyptische toespraken van een 16-jarig kind serieus genomen.

Klimaatoorlog

Het derde voorbeeld van gekte is als mensen denken dat de Syrische burgeroorlog werd veroorzaakt door klimaatverandering. Deze mensen claimen dat klimaatverandering tot verwoestijning leidde, waardoor oogsten mislukten en conflicten ontstonden om schaarse goederen. Deze veronderstelde invloed van de opwarming van de Aarde op de verwoestijning in Syrië is echter marginaal en hoogst onzeker.

De onrust in Syrië in 2011 werd eerder mede veroorzaakt door het snoeien in landbouwsubsidies door de Syrische overheid, wat tot hogere voedselprijzen leidde. Bovendien kampten de Syrische boeren al sinds de jaren negentig met droogte, door slecht waterbeheer van de Syrische overheid en door het stilleggen van irrigatieprojecten. De bevolking in Syrië was daarnaast ook nog eens verdrievoudigd in 35 jaar waardoor de druk op de schaarse vruchtbare grond toenam. Daarbovenop is er nog de context van radicale Irakese strijders op Syrisch grondgebied, de Arabische Lente, Koerdische opstandigheid, alsmede diverse religieuze en etnische spanningen. Al met al kan men stellen dat de Syrische burgeroorlog een sektarische oorlog is.

Alleen in een Clown Wereld is klimaatverandering de oorzaak van sektarische burgeroorlogen zoals de Syrische.

Klimaatmigranten

Het laatste voorbeeld van gekte is als mensen denken dat een CO2-neutrale wereld een belangrijke oorzaak van massa-immigratie naar het Europese continent weg zal nemen. Ze geloven dat er dan minder droge periodes komen waardoor minder oogsten zullen mislukken. Tegelijkertijd negeren ze de echte factoren van migratie naar het Europese continent.

Ware oorzaken zijn onder meer: overbevolking gekoppeld aan hoge bevolkingsgroei van mensen met een laag IQ, armoede, honger, lage economische groei, hoge werkloosheid, wanbestuur, export van bevolkingsoverschotten, gewapende (etnische) conflicten, vervolgingen, globalisering en toenemende mobiliteit.

Volgens prognoses zal in 2100 het Afrikaanse continent 4,2 miljard mensen tellen. Alleen in een Clown Wereld is klimaatverandering de oorzaak van het ongekende aantal migranten dat klaar zal staan om op ons af te komen.

Deel 1 van de serie kunt u hier lezen.

Ephialtes 4: RaRa, wie ben ik?

0

Rara, wie ben ik? Dit zo onschuldig klinkende zinnetje inspireerde links-progressieve activisten toen zij een naam zochten voor weer een linkse organisatie die trachtte de wereld te verbeteren door het aanrichten van vernielingen en het uiten van bedreigingen. Revolutionaire Anti-Racistische Actie – RaRa – werd geboren. Wanneer dit gebeurde is nooit helemaal duidelijk geworden maar deze organisatie zou voor het eerst van zich doen spreken in 1984 toen een bomaanslag werd gepleegd bij het van Heutsz-monument in Amsterdam. RaRa zou echter spoedig bekendheid verwerven met acties tegen het Makro-concern.

Aanslagen op bedrijven

RaRa heeft meerdere aanslagen gepleegd op vestigingen van de Makro. De reden hiervoor was niets méér dan dat de Makro ook vestigingen had in Zuid-Afrika, waar op dat moment nog het Apartheidregime heerste. RaRa was bijzonder fel gekant tegen dit Apartheidsregime en wel zo fel dat het geweld niet schuwde tegen bedrijven die daar vestigingen hadden, of er zelfs maar zaken mee deden. Hoewel dit absoluut niet inhield dat deze bedrijven ook achter dit regime stonden of er misschien zelfs een groot tegenstander van waren was dit voor RaRa toch reden genoeg om aanslagen niet te schuwen.

Niet alleen de Macro was echter een geliefd doelwit van RaRa. Ook het olieconcern Shell kreeg het met hen aan de stok en vele tientallen Shell-benzinestations werden aangevallen waarbij ook fosforbommen werden gebruikt. Ondanks het grote aantal aanslagen en de – zeker voor Nederlandse begrippen – ongewone heftigheid ervan is er slechts één maal een verdachte in beeld geweest. Dit heerschap is uiteindelijk wegens procedurefouten slechts veroordeeld voor één aanslag. De rest van RaRa is nooit in beeld geweest, hetgeen aantoont dat we hier met bijzonder bekwame lieden van doen hadden.

Aanslagen op de overheid

Tegen de jaren 90 veranderde RaRa zijn doelstellingen en verlegde het zijn aanslagenterrein. In de Elsevier is te lezen:

Vanaf 1991 volgde weer een reeks aanslagen, onder meer op twee ministeries en het huis van toenmalig staatssecretaris van Justitie Aad Kosto (PvdA), die werden geclaimd door een groep die zich ook RaRa noemde. Die hield zich niet langer bezig met het armzalige lot van ‘de zwarten’, maar keerde zich tegen het als ‘fascistisch’ gekarakteriseerde vreemdelingenbeleid van het derde kabinet-Lubbers.

Een aanslag op het huis van de toenmalige Amsterdamse burgemeester Ed van Thijn is zo nu en dan toegeschreven aan RaRa, maar RaRa heeft deze aanslag nooit opgeëist.

Elsevier vermeldt verder:

De politiemensen die Elsevier sprak, gaan er om meerdere redenen vanuit dat dit een heel andere ­dadergroep betreft dan die van RaRa in de jaren tachtig. De daders van die tweede reeks aanslagen zijn nooit gevonden, dus er kan nooit met zekerheid worden vastgesteld of dat klopt.

Het ligt dus enigszins voor de hand dat er twee verschillende groepen terroristen zijn geweest die onder de naam RaRa actief zijn geweest, net als bijvoorbeeld bij de RAF die meerdere generaties kende. In Andere Tijden legt René Roemersma uit dat de leden van RaRa onderling alleen ‘face to face’ communiceerden zodat ze niet afgeluisterd konden worden. Het moet voor buitenstaanders vrijwel onmogelijk zijn geweest zich bij RaRa te voegen dus het is logischer te veronderstellen dat de eerste groep ermee is opgehouden en er een tweede is opgericht. Dit kan echter niet met zekerheid worden gesteld.

Zeer gedegen terroristen

Meerdere Makro-vestigingen zijn uitgebrand na een aanslag van RaRa. Gezien de grootte van die panden mag dit – helaas – een prestatie van formaat worden genoemd. De Makro zag zich uiteindelijk genoodzaakt zich zelfs daadwerkelijk terug te trekken uit Zuid-Afrika, omdat hun verzekeraar weigerde nog langer de enorme schade te vergoeden. RaRa slaagde er dus als een van de weinige terroristische organisaties daadwerkelijk in om hun doelen te verwezenlijken en dat terwijl er slechts één verdachte ooit is gearresteerd! De leden van RaRa lopen dus ook heden ten dage wellicht nog gewoon over straat en houden hun explosieve (dader)kennis zorgvuldig voor zichzelf. Het is te hopen dat ze met de jaren wat wijzer zijn geworden en trachten hun doelen geweldloos na te streven, of dat ze nog wijzer dan dat zijn geworden en zich fatsoenlijke idealen hebben aangemeten.

Het moet gezegd worden dat er nooit een dode of gewonde is gevallen bij de aanslagen van RaRa, maar dit is echter puur geluk geweest. Bij een aanslag in 1987 op het bedrijf Boot Olie BV (dat zaken deed met Zuid-Afrika) uit Alphen aan den Rijn ontsnapte de bevolking van Alphen aan een ramp. Op het terrein van Boot Olie bevond zich een opslagplaats met gasflessen en drie tanks met ongeveer 600.000 liter dieselolie en benzine. De opslagplaats bleef echter gespaard.

De achtergrond

De activiteiten van RaRa staan niet op zichzelf. Halverwege de jaren 80 was het klimaat in de samenleving zonder meer ‘links-activistisch’ te noemen. In deze tijd vond bijvoorbeeld ook de aanslag in Kedichem plaats, waar een bijeenkomst van de Centrum Democraten en de Centrumpartij werd aangevallen door een bende van enkele honderden linkse activisten. De secretaresse van Centrum Democraten-partijleider Hans Janmaat zou hierbij ernstig gewond raken en de rest van haar leven aan een rolstoel gekluisterd zijn. Van enig medeleven met de slachtoffers of van aversie tegen de daders was in dit links-politieke klimaat geenszins sprake.

Kraken was een algemeen aanvaarde manier om aan woonruimte te komen en in Amsterdam waren hele wijken bijkans afgegrendeld door anarchisten. Dit zou nog met grote regelmaat tot krakersrellen leiden. Wie ook maar enige inperking van het immigratiebeleid wenste werd direct als ‘racist’ afgeserveerd en bijkans uit de samenleving verstoten.

Het was ook de tijd dat er demonstraties waren tegen kruisraketten en de grootste demonstratie ooit in Nederland werd hiertegen gehouden, met 550.000 demonstranten.

Een groot deel van de verlammende politieke correctheid die ons heden ten dage zo teistert stamt nog uit dit tijdperk, hoewel het inmiddels al dertig jaar achter ons ligt. U kunt zich dus voorstellen hoe heftig het in die tijd moet zijn geweest! Wellicht is dit de oorzaak dat, ondanks het aantal en de hevigheid van de aanslagen, geen verdachten in beeld zijn geweest. Ze zullen wellicht weinig moeite hebben gehad om ‘onder te duiken’ in een samenleving die hen ‘an sich’ niet vijandig was gezind. Hoewel vaak is beweerd dat de daders in het Amsterdamse kraakmilieu gezocht moeten worden is daar tot op heden geen hard bewijs van.

Jan de Scherprechter

Eerdere delen uit deze serie:
Ephialtes 3: FARC
Ephialtes 2: Rote Armee Fraktion
Ephialtes 1: de moord op Pim Fortuyn
Ephialtes, inleiding

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

Overpeinzing over de rol van religie in volksnationalisme

3

Er is in de volkische beweging altijd veel te doen geweest rondom het issue religie. Traditioneel gezien zijn er onder nationalistisch ingestelde mensen, die gedreven worden door loyaliteit in plaats van altruïsme, altijd veel evangelische protestanten geweest. Nationalistische politici die mainstream succes hebben of hadden, zoals bijvoorbeeld Viktor Orbán, Jair Bolsonaro en Pim Fortuyn, hebben hun christelijke geloof nooit onder stoelen of banken gestoken, maar er is aan de andere kant ook een sterke beweging die religie omarmt maar het judeo-christelijke erfgoed van Europa juist weer niet. Er is echter ook een groep ongelovigen, die de wereld puur in materialistische termen zien en die nergens in gelooft, enkel in loyaliteit aan het eigen volk. Gezien het feit dat ongelovig zijn tegenwoordig de norm is, zal deze groep inmiddels groter zijn dan het percentage volksnationalisten dat een geloof aanhangt.

Wat mij betreft zijn die verschillende inzichten allemaal niet zo’n punt. Wat belangrijk is, is welke weg wij moeten bewandelen om het belang van ons volk te behartigen. Vooropgesteld: wie religie bekritiseert met het idee dat het niet feitelijk correct is, heeft een punt. Daar gaat het echter niet om in dit essay. Waar religie toe dient, is het tot ‘wil van God/de goden’ verklaren van gedragingen die op groepsniveau voordelig uitpakken voor onze overlevingskansen op lange termijn. Er zijn religies die hier de plank compleet in misslaan, zoals de Shakers (piëtistische christelijke sekte die weinig nadruk legde op het gezin) en de op dit specifieke subonderdeel vergelijkbare gnostische (stoïcijnse) stromingen in het vroege christendom. Die zijn allemaal uitgestorven. Een vergelijkbaar fenomeen is in India zichtbaar bij de Jains, een godsdienst die door een zelfs naar Europese maatstaven laag kindertal (1.4 per vrouw, onder het Europese gemiddelde van 1.6) langzaam maar zeker aan het verdwijnen is.

Het christendom heeft echter 1900 jaar lang kunnen groeien, iets doen ze wat dat betreft goed.

Religie creëert verbondenheid

Religie kweekt saamhorigheid. Het zorgt ervoor dat wij als mensen met een etnisch gemeenschappelijke achtergrond, zonder argwaan, onder onszelf, elkaar kunnen opzoeken en groepsbijeenkomsten houden. In de VS, Nederland, Vlaanderen en waar dan ook, waar etnische vermenging plaatsvindt en waar ‘affirmative action’ wordt toegepast, is een kerkgenootschap hiervan uitgezonderd… daar waar buitenstaanders niet actief worden geweerd, komen ze uit zichzelf niet opdagen omdat ze hun eigen gemeenschappen opzoeken.

Wat we ook niet moeten vergeten, is dat met name het evangelisch protestantisme grote gezinnen, jezelf wegcijferen i.p.v. kortetermijn persoonlijk welbevinden nastreven, en dus lagere scheidingscijfers, bewerkstelligt. Dat het verslaving aan drank, drugs, gokken, seksuele uitspattingen etc. indamt.

Máár: het belangrijkste aspect van religie is collectivisme. Ik ben als libertariër zijnde 100% tegen het opleggen van dwang richting niet-gewelddadige mensen toe, om zaken gedaan te krijgen. Wat religie kan doen, en dat geldt zowel voor het christendom als voor heidendom, is mensen zonder dwang aansporen om zichzelf in het gareel te krijgen en zichzelf als deel van een groter geheel te zien, en daar naar te handelen.

Ook als je zelf nergens in gelooft, stel je eens de vraag: ‘hoe zou het zijn als ik doe alsóf ik geloof?’ in de zin van jezelf bepaalde regels opleggen, teneinde jouw persoonlijke impulsen onder controle te krijgen en zowel een beter individu, als een meer productief lid van je volk te zijn?

Als wij niet van ons nihilisme, de afwijzing van een transcendente bron van goed en kwaad en een (kunstmatig, maar productief) religieus saamhorigheidsgevoel af stappen, worden we vanzelf verdrongen door méér groepsselectieve, méér etnocentrische, en door godsdienst gedreven mensen zoals islamitische migranten.

De islam is geen alternatief

De vraag is: als de islam succesvol is, waarom dát dan niet als optie openhouden? Daarop is het antwoord simpel: de islam verwerpt de westerse cultuur. De sharia verbiedt het maken van vocale muziek behalve de gezongen oproep tot gebed, en verbiedt het maken van instrumentale muziek behalve percussie. De sharia verbiedt het afbeelden van dieren en planten. De sharia verbiedt afgoderij, wat in de praktijk betekent dat wij al onze beeldende en niet-beeldende kunst zullen moeten vernietigen. Een beelden- én schilderijenstorm, en het terzijde schuiven van zowel klassieke muziek, hedendaagse Europese muziek, en de volksmuziektraditie van Europa, zal het gevolg hiervan zijn. Verder worden huwelijken tussen neef en nicht aangemoedigd, aangezien 3 van de 4 ”rightly guided caliphs” met hun nicht getrouwd waren, en dit leidt tot achteruitgang van de genenpoel. De islam is succesvol in het aanmoedigen van etnocentrisme en een hoger kindertal, ten koste van een zeer hoge – en wat mij betreft volledig onacceptabele – prijs. Niet alleen vanwege de eerder genoemde factoren, maar ook o.a. omdat de islam het geven van lijfstraf aan zowel vrouwen als kinderen voorschrijft. Het is al lang en breed duidelijk dat fysiek geweld gebruiken in de opvoeding averechtse effecten heeft, en zelfs het sporadisch toepassen van lijfstraffen op hetzelfde spectrum, meer kwaad dan goed doet.

Er zijn alternatieven

Ik schets hier vier scenario’s die als alternatief zouden kunnen dienen voor de huidige goddeloze en stuurloze maatschappij.

1. Het evangelische christendom

Evangelische christenen zijn bovengemiddeld etnocentrisch. Dit komt enerzijds door het taboe op huwelijken buiten de eigen groep, het via sociale uitsluiting ontmoedigen van persoonlijk danwel groepsmatig zelfdestructieve gedragingen zoals promiscuïteit, gebruik van voorbehoedsmiddelen, prostitutie, pornografie, en middelengebruik, en het anderzijds aanmoedigen van onderlinge sociale cohesie. Gezamelijke religieuze ceremonies hebben letterlijk hetzelfde effect als het gebruik van antidepressiva, omdat ze de serotoninehuishouding beïnvloeden. Dit leidt niet alleen tot meer stressbestendigheid, maar ook tot een grotere bereidheid om jezelf te schikken in een sociale hiërarchie – zoals we o.a. weten dankzij de rol die serotonine vervult in diersoorten die ook een serotoninehuishouding hebben, variërend van kreeften tot en met chimpansees, waarbij het triggeren van de serotonineproductie leidt tot het sneller weer gaan vertonen van normaal gedrag na het verlies van een concurrentiesrtrijd met een soortgenoot die hoger in de pikorde staat.

2. Traditionalistisch katholicisme

Traditionalistisch katholicisme, zoals aangehangen wordt door de Pius IX-broederschap en hun nog iets conservatievere tegenhangers, de sedevacationalisten1. De reden dat het katholicisme ons iets te bieden heeft is vanwege dezelfde factoren (saamhorigheid, zelfdiscipline, etnocentrisme) als het evangelisch christendom – met als voordeel, dat lang niet iedereen zich in het verwerpen van de, toch eeuwenoude en voor de Europese cultuur belangrijke, katholieke tradities kan vinden, en het verwerpen van deze tradities, die immers niet direct uit de Bijbel, de basis voor het evangelisch christendom, afkomstig zijn, wel een vereiste is voor evangelische christenen.

Zo is er vanuit het kweken van saamhorigheidsgevoel het een en ander te zeggen voor het vieren van heiligenfeestdagen en processies, die tal van folkloristische tradities hebben opgeleverd die ons aan onze regionale of nationale cultuur binden. Sint Maarten, carnaval, Sint Nicolaas, Allerheiligen en Allerzielen, de herdenkingen van Mariaverschijningen zoals in Lourdes en Fatima, et cetera. Hiernaast valt er te denken aan de karrenvracht aan ‘hoge cultuur’ die uit het katholicisme voort komt, zoals de talloze op klassieke muziek gezette versies van de Latijnse mis.

3. Het Mormonisme

De Kerk van Heiligen der Laatste Dagen is van origine sterk Eurocentrisch geweest, en is dit nog steeds, al gebeurt dit in tegenstelling tot het recente verleden niet meer via dwang. Tot de jaren 70 was het bijvoorbeeld onmogelijk om in een tempel een gemengd huwelijk af te sluiten tussen een Europeaan en een Afrikaan, of een Europeaan en een Aziaat. Gezien de speciale rol die inheemse Amerikaanse volkeren spelen in het Mormonisme vormen zij een uitzondering, maar gezien hun extreem geringe aantal, lage vruchtbaarheidscijfers, en vrijwel volledige afwezigheid in Europa is dat niet zo relevant. Huwelijken binnen de eigen etnische groep worden aangemoedigd. Hiernaast eist het Mormonisme van de aanhangers ijzeren zelfdiscipline. Koffie is verboden, tabak is verboden, het nuttigen van alcoholische drank is verboden, en het ontvangen van een uitkering of het leven op kosten van de liefdadigheid van de gemeenschap wordt zwaar gestigmatiseerd. Men plaatst zelfredzaamheid boven alles, zonder dat er van individualisme sprake is, want de sociale cohesie onder Mormonen is hoog, en de participatie in religieuze ceremonies, o.a. door een uitgebreid netwerk van lekenpriesters is hier de oorzaak van. Dit vertaalt zich in een bijna 10 jaar hogere levensverwachting (Mormonen in de VS versus de doorsnee Amerikaan) en – misschien nog wel het belangrijkste – demografische trends die – uniek in de westerse wereld! – eugenetisch van aard zijn. Etnisch Europese Mormonen zijn de enige westerse bevolkingsgroep die én een vruchtbaarheidscijfer boven vervangingswaarde hebben (ca. 3,5 kinderen per vrouw – zelfs met aftrek van de uitstroom uit de kerk ligt dit cijfer per generatie op ca. 2.5) èn waarbij de socio-economische bovenlaag een hoger vruchtbaarheidscijfer heeft dan de onderlaag. Tel hierbij de niet aflatende inspanningen om de religie via zendingswerk onder niet-aanhangers te verspreiden, en we hebben een bijna ideale cocktail. De religieuze doctrines van de Mormonen zijn dus praktisch nuttig, ondanks de op het eerste gezicht bizarre aspecten van hun geloof2.

4. Paganisme

Hierbij gaat het bijvoorbeeld om Keltisch, Germaans of Slavisch heidendom. Deze religies zijn in principe gewoon etnonationalisme met een religieuze ondertoon, waarbij het eren van goden en het dienen van het eigen volk wordt vervlochten. Waarin de mens via het dienen van goden die direct gelinkt zijn aan de natuur, en dus aan onze historische leefgebieden, een band schept met de wereld om hem heen. Net zoals de islam wordt een naar de buitenwereld toe strijdvaardige mentaliteit aangemoedigd. Het archetype van de hiepermasculiene krijger wordt op een voetstuk geplaatst, maar zonder de degeneratieve kanten zoals neef-nicht-huwelijken en het verwerpen van de Europese cultuur, inclusief aspecten die van christelijke origine zijn. Een heiden kan prima aan festiviteiten op christelijke feestdagen – die immers toch vaak deels een heidense oorsprong hebben – deelnemen, naar het requiem van Verdi of Mozart luisteren of genieten van beeldhouw- en schilderkunst in een museum of een monumentaal kerkgebouw. Er zijn van oudsher geen bezwaren daar tegen – wat an sich een van de redenen is dat het gros van de Germaanse inheemse bevolking van Europa heel langzaam maar zeker christelijk is geworden.

De westerse toekomst?

Hoe meer kinderen wij krijgen die in stabiele gezinnen opgroeien, en die loyaliteit naar hun volk en vaderland aanleren, hoe beter. Al moeten we voor dit doel doen alsof. De manier waarop mag ieder voor zich invullen. Of dat via Jezus of via Odin en Thor is, is van later zorg. En zelfs al geloof je nergens in, iedereen moet voor zichzelf naar eer en geweten invullen hoe wij saamhorigheidsgevoel en voor het collectief gunstige uitkomsten kunnen bewerkstelligen. Je hoeft nergens in te geloven, mits je in je achterhoofd houdt dat de uit religie voortkomende tradities essentieel zijn voor het voortbestaan van een westerse beschaving die niet als los zand uiteenvalt. Je kunt leven volgens de geest van een religieuze traditie zonder hun metafysische wereldbeeld te omarmen. Je kunt op filosofische gronden een pragmatische attitude aannemen tegenover de tradities van je voorouders. Het is niet eens noodzakelijk om allemaal een geloof in een hogere macht te omarmen. Het zou al een stap vooruit zijn als wij de normen en waarden van onze voorouders niet meer actief zouden verwerpen, zoals de nihilistische, hedonistische en individualistische agnosten en atheïsten, en ook ‘spirituele maar niet religieuze’ meerderheid tegenwoordig doet. Of je nu gelooft in God of niet, één ding moet iedereen zich bewust van zijn: wij zijn deel van een groter geheel dan de optelsom van ons allemaal als individuen.

1 Sedevacationalisten zijn katholieken die het 2e Vaticaanse Concilie verwerpen en geloven dat de pausen na Pius XII onacceptabele hervormingen hebben doorgevoerd en daarmee hun eigen legitimiteit als paus hebben kwijtgespeeld. Dit is verder verergerd sinds Paus Franciscus de cultuurrelativistische en pro-multiculturele weg is ingeslagen.

2 Wie de absurde – maar op feiten gebaseerde – aflevering van South Park over de openbaringen van Joseph Smith gezien heeft behoeft hier verder geen uitleg over.

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

De hakken in het zand

4

Tijdens het volgen van de reacties van anderen op bijvoorbeeld YouTubevideo’s of het lezen van posts op sociale media ontstaat er een bepaald beeld van de gemoedsgesteldheid van mijn mede-Nederlanders. Één uiting die ik wel eens de revue zie passeren is de uitdrukking “zo is iedereen tevreden” in een reactie op een zoveelste geval van aanpassen van een gebruik, traditie, term of wat dies meer zij om de verhitte gemoederen tot bedaren te brengen in divers Nederland.

Zo was er onlangs het besluit van de NTR om dit jaar tijdens de landelijke intocht van de goedheiligman in Apeldoorn alleen nog ‘roetveegpieten’ toe te laten. Veel reacties op dit besluit waren ronduit negatief en afwijzend van aard. Anderen waren het weer volledig met het besluit van televisieomroep NTR eens. Maar één reactie viel voor mij op en zette me aan het denken:

Zo is iedereen tevreden…

Afgezien van de verhitte reacties van anderen, waarvan de overgrote meerderheid duidelijk negatief stond tegenover het aanpassen van het uiterlijk van de figuur Zwarte Piet, behoeft deze stelling dat “iedereen nu tevreden” zal zijn toch nadere beschouwing.

– Wat doet het uiterlijk van een fictief figuur ertoe?

– Waarom niet ‘blank’ vervangen door ‘wit’?

– Deze straatnaam herinnert aan ons koloniale verleden en moet dus worden veranderd.

– Deze man verdient geen standbeeld dus weg met dat eerbetoon.

– Waarom zo veel Van Gogh, Rembrandt, Bos en al die andere ‘witte’ schilders in het museum?

– We moeten minder Nederlandse, ‘witte’ schrijvers in de bibliotheek.

– Dit gedicht/lied/verhaal/boek bevat termen die moeten worden uitgewist dan wel aangepast.

– Er werken te veel ‘witte’ mensen bij dit bedrijf.

– Er zitten te veel ‘witte’ kinderen op deze school.

– Er wonen te veel ‘witte’ mensen in deze straat/wijk/stad/provincie.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de strekking moge duidelijk zijn. De stelling van de persoon die meende dat met het aanpassen van het uiterlijk van Zwarte Piet de rust weer zal terugkeren in ons ooit zo homogene, gemoedelijke en evenwichtige Nederland berust op een cruciale denkfout. Misschien zal een klein deel van de tegenstanders genoegen nemen met deze aanpassingen maar een meer radicale groep zal zich gesterkt voelen aangezien hun dreigementen en activisme effect sorteren. Dus na Zwarte Piet is ‘roetveegpiet’ aan de beurt, na ‘roetveegpiet’ het kruis op de mijter van de goedheiligman en na het kruis weer iets anders. Tegen de tijd dat zelfs de laatste radicale beroepsactivist op z’n wenken is bediend is er geen sprake meer van enige festiviteit op 5 december.

Bovendien zijn deze radicale clubjes cultuurondermijnende activisten niet zelden gesubsidieerd door globalistische NGO’s of ‘filantropen’ zoals de van oorsprong Hongaars-joodse miljardair George Soros. En dit is dan nog slechts het voorbeeld van het onder vuur genomen traditionele Sinterklaasfeest!

De denkfout is dat met onze tegenstanders tot een redelijke en voor iedereen aanvaardbare compromis te komen valt. De enige ‘raison d’être’ van deze clubjes beroepsactivisten en professionele drammers is het volgende project om tegen te ageren. Hebben ze via valse sentimenten, intimidatie, dreigementen en geweld eindelijk hun zin gekregen dan moet de revolutionaire groepering of eenling op zoek naar een volgende project. Dat ze twijfelende, meebuigende instanties met een zwakke ruggengraat tegenover zich treffen sterkt hen alleen maar in hun motivatie om dit land verder te ontdoen van alles wat het eigen maakt.

Deze mensen willen niet ‘iedereen tevreden’ hebben, ze willen hun doelstellingen tegen iedere prijs doordrammen en hun wil aan iedereen opleggen. Het Nederland dat ze voor ogen hebben is een geur-, kleur- en smaakloze grijze gruwelstaat die gestript is van iedere eigenheid, ontdaan is van iedere herinnering aan de oorspronkelijke inheemse bevolking en in niets meer doet denken aan de gloriedagen van ons land.

In een gezonde, homogene samenleving hadden we inderdaad het compromis kunnen opzoeken met elkaar maar het moderne Nederland is al aangetast door krachten die ik met de beste wil van de wereld niet als benevolent kan beschouwen. Daarom de titel van dit artikel: de hakken in het zand. Er is al te veel weggegeven, te veel toegegeven, te veel inschikkelijkheid getoond en te veel van ons geëist.

Daarom mijn pleidooi om luidkeels te zeggen: tot hier en niet verder!

Studiegenootschap Erkenbrand onderscheid zich van andere conservatieve bewegingen door niet de positie van intellectuele verdediging op te zoeken in de hoop dat ons niet nog méér zal worden afgenomen dan nu al het geval is. Wij verdedigen niet alleen wat ons nu nog rest. Wij gaan in het offensief om terug te eisen wat rechtmatig van ons is!

Voor ons gaan de hakken in het zand en mensen die ons land gedegradeerd willen zien tot wingewest, zielloze landmassa van de Europese Unie en andere globalistische instanties, zonder identiteit, erfgoed, cultuur en zelfs demografisch zo aangetast dat er van een Nederlandse bevolking geen sprake meer is zullen in ons taaie tegenstanders ontmoeten!

We nodigen u allen uit om hetzelfde te doen en samen met ons de strijd aan te gaan voor een Nederland dat het waard is over te dragen aan de generaties na ons. Eeuwenlang is er strijd geleverd en zijn ontberingen doorstaan voor precies dat. We moeten ons beseffen dat onze voorouders zich vaak door de zwaarste tijden hebben moeten worstelen met al hun overlevingsdrang en doorzettingsvermogen omdat ook zij een wereld wilden doorgeven aan ons.

Genoeg is genoeg, tot hier en niet verder. Sterker nog, het is al te ver en we drijven het terug naar waar het thuishoort.

Een der Erkenbranders

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

Boekbespreking: Het is oorlog maar niemand die het ziet

0

De titel van het boek is als een psychotische kreet. Over een oorlog die gaande is, maar bijna niemand die het doorheeft. Huib Modderkolk probeert in zijn boek uit te leggen waarom dit het geval is in de context van cyberspionage en -criminaliteit. Het boek is fascinerend, maar laat het op sommige punten na dieper op de zaken in te gaan waardoor er wat losse eindjes overblijven.

Inhoud boek
In het eerste hoofdstuk wordt beschreven hoe de hack bij de uitgever van SSL-certificaten DigiNotar ontstond in 2011 en waarom dit zo’n behoorlijke impact had. Toen bleek dat de digitale certificaten na te maken waren betekende dit in theorie dat alle toenmalige websites met een Diginotar certificaat niet veilig waren zoals die van Gmail, Twitter, Facebook. Mensen die naar websites gingen met een Diginotar certificaat konden gemakkelijk op een fop website belanden. In het boek wordt met de vinger naar Iran gewezen als verantwoordelijke. Iran zou dit hebben gedaan als wraak voor de hack met Stuxnet, waar de AIVD een belangrijke rol in had. Sommigen stellen echter ook dat NSA verantwoordelijk kan zijn voor de inbraak bij DigiNotar, of in elk geval misbruik heeft gemaakt van de hack.

Niet alleen de hack van DigiNotar was zorgwekkend. Net zo zorgwekkend was dat degene die over onze veiligheid moeten waken weinig van de materie begrepen. De chef van de terrorismebestrijding wist bijvoorbeeld niet eens wat digitale certificaten zijn en had dus geen benul van de ernst van de schade en de te nemen maatregelen. Voor mensen als Piet Hein Donner en Ivo Opstelten was alles al helemaal Abracadabra. Na de hack is de digitale beveiliging wel opgeschroefd, maar nog steeds niet genoeg volgens Modderkolk.

Verder in het boek komt aan bod:  
– Hoe de Stuxnet hack tot stand kwam waardoor Iran’s nucleaire programma werd gesaboteerd.
– Hoe een 17-jarige jongen uit Barendrecht in 2012 het KPN-netwerk hackte, waardoor Code Rood bij KPN ontstond.
– Hoe Nederland de Amerikanen hielp met het doden van Somalische terroristen aan de hand van simkaart gegevens.
– Hoe de NSA en de GCHQ de kraak uitvoerden bij Belgacom. Hierdoor werd toegang verkregen tot de systemen van de Europese Commissie en de NAVO.
– Hoe Rusland, China, Iran en Noord-Korea bezig zijn met hun digitale oorlogsvoering en bedrijfsspionage.
– Hoe de AIVD gedurende drie jaar mee kon kijken in de systemen van Russische militaire hackgroep Cozy Bear en Fancy Bear, totdat NSA-chef Richard Ledgett het verknalde door zijn loslippigheid.
– Hoe de FBI via Nederland El Chapo kon pakken.
– Hoe gemakkelijk willekeurige Nederlandse telefoongesprekken af te luisteren zijn.
– Hoe Russische criminelen servers huren op Nederlandse serverparken en deze ter beschikking stelt voor cyberaanvallen.
– Hoe kwetsbaar vitale Nederlandse infrastructuur is, zoals de Rotterdamse haven of Nederlandse bruggen, sluizen en elektriciteitscentrales zijn.
– Hoe onveilig de gegevens van Nederlandse burgers zijn

Dog whistles
Zoals vermeld in de opsomming ligt de focus van het boek vooral op Rusland als kwade genie achter de ontwrichting van onze samenleving. Toch laat Modderkolk het niet na wat dog whistles te doen over Israël. Quote: “Het valt op dat oud-werknemers op dat oud-werknemers van de geheime Israëlische afluisterdienst Unit 8200 vanaf de jaren negentig tientallen hightechbedrijven oprichten die spionagesoftware leveren. Is dat omdat ze hun opgedane kennis inzetten om geld te verdienen of omdat ze dan op de perfecte plek zitten om af te luisteren? …… De bedrijven worden wereldwijd marktleider in het leveren van spionagesoftware. Zelfs de NSA gebruikt de afluisterapparatuur van Israël. Ook Nederland maakt graag gebruik van Israëlische spullen. De MIVD gebruikt software van NICE-systems, de politie Cellebrite en de tapkamers van de landelijke politie Comverse. KPN vertrouwt op VERINT net als de NSA. Inlichtingenbronnen claimen dat Israëlische bedrijven succesvol zijn omdat ze onder de marktprijs zitten door financiële steun van de Israëlische overheid. Israëlische bedrijven winnen de ene na de andere aanbesteding. Eenmaal binnen zitten ze op de ideale plek om af te luisteren: voordat informatie versleuteld het internet opgaat. Of Israël de toegang voor eigen spionage gebruikt weet de Nederlandse inlichtingendienst niet. Nederland beschouwt Israël als een bondgenoot en doet geen uitvoerig onderzoek naar Israëlische spionage. Toeval of niet: Israëlische bedrijven zijn ook marktleider in het afhandelen van telefoonfacturaties met het Israëlische MIND CTI en Amdocs. De facturaties zijn een goudmijn voor inlichtingendiensten: er staat wie met wie contact heeft en welke nummers belangrijk zijn. Dat Israël een goede inlichtingenpositie heeft blijkt uit een boek van Gordon Thomas over de Mossad. Israël luisterde Bill Clinton af terwijl hij telefoonseks had met Monica Lewinsky. Vervolgens werd Clinton onder druk gezet zijn contra spionageactiviteiten tegen de Mossad te stoppen. Clinton stelde later tegen Lewinsky dat een buitenlandse inlichtingendienst meeluisterde met hun conversaties.”

Dat Modderkolk verwijst naar de schrijver Gordon Thomas is opvallend. Thomas is ook de auteur van het boek: Robert Maxwell, Israels Superspy. Robert Maxwell is de vader van Ghislaine Maxwell. Ghislaine Maxwell was de partner van Epstein en regelde de minderjarige vrouwen waarmee diverse invloedrijke mensen seks hadden terwijl ze gefilmd werden. Dat dit gebruikt werd/kan worden voor chantage is overduidelijk. Gezien de betrokkenheid van de Wexner Foundation en de Mega Group lijkt het plausibel dat de Epstein zaak een Mossad operatie was. Toch zwijgen de MSM als het graf over deze aanwijzingen. Modderkolk stipt verder ook niet de Epstein zaak aan.

Onlangs was trouwens in het nieuws dat Israël het mobiele telefoonverkeer bespioneerde rond het Witte Huis en op andere sleutellocaties in Washington. Modderkolk benoemt in het algemeen dat veel van de door spionage verkregen data waarschijnlijk eerst naar Israël gaat. Wat Israël ermee doet gaat Modderkolk verder niet op in, evenals dat Modderkolk de kwestie onvermeld laat welke controle Israël in theorie eigenlijk heeft met zijn Talpiot programma over vitale Nederlandse infrastructuur (een kill switch?) en in hoeverre de AIVD nog zijn best doet Nederlanders hiervoor te beschermen.

Aanrader?
Door het boek werd ik een beetje bevestigd in wat ik al wist: al het internet en telefonie verkeer is in principe af te tappen en over te nemen, net zoals dat de microfoons van laptops, slimme speakers of mobieltjes dat zijn. Er wordt op massale schaal data verzameld. Het is niet ondenkbaar dat tegenwoordig standaard alle telefoongesprekken en veel van het internetverkeer op speciale servers wordt opgeslagen. Privacy bestaat in dat geval niet meer. Ik ben in mijn leven een keer gehackt geweest, waarbij ik naar nepwebsites geleid werd, vreemde prenten daarop aantrof en mijn word documenten beklad werden. Door het boek begrijp ik beter hoe dit kon gebeuren.

Het boek noemt de sleutelspelers in de wereld van cyberspionage en -criminaliteit samen met een aantal belangrijke gebeurtenissen. Naast de ernst van de Israël kwestie blijven verder nog wat open vragen achter: Naar wie gaat de afgetapte data toe? Wat wordt ermee gedaan? Gaat bijvoorbeeld de data van de NSA uiteindelijk naar de Amerikaanse president? Of gaat deze juist naar een andere macht in het verborgene? Op wie richt de NSA zich vooral? Welke groepen lopen er gevaar? Op deze vragen kan Modderkolk zich in een volgend boek op richten.

Het is oorlog maar niemand die het ziet is een aanrader voor mensen die meer willen weten over een -voor velen- verborgen wereld. Het is, ondanks de losse eindjes, goed voor bewustwording over de kwetsbaarheden van een hoogtechnologische samenleving waaronder de onze.

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 16)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Deel 15 kunt u hier vinden.

George ligt neergeworpen door de afvallige Golum bovenop zijn gebroken wereldbol. De situatie lijkt hopeloos, maar dan …

Week 17, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Concrete realiteiten en abstracte principes

3

Blanke mensen hebben een neiging tot abstract denken. Dit is een van de sterkste eigenschappen van ons ras, en geeft ons een geweldige voorsprong op het gebied van filosofie, wiskunde, wetenschap en technologie. Maar het is ook een mogelijk gevaar, omdat blanken zo gefixeerd kunnen raken met abstracties dat we de werkelijkheid waarin we leven uit het oog verliezen.

Het is handig om abstracte principes over moraliteit en voorzichtigheid te formuleren, om onze levens op een zo goed mogelijke manier te lijden. Het probleem ontstaat wanneer mensen zo geobsedeerd raken met een abstract principe dat dit leidt tot systematisch falen.

Op het Griekse altaar van Apollo in Delphi staan twee belangrijke stelregels: ‘Ken uzelf’ en ‘Matiging in alle dingen, niets in overdaad’. Dat laatste is uiteraard tegenstrijdig, want het impliceert ook geen overdadigheid in matiging. Er zijn dus situaties waar het goed is om mateloos te zijn. Maar de stelregel geeft niet aan wanneer dat is, het is iets wat we zelf moeten beoordelen.

Met het advies ‘ken uzelf’ wordt ook de concrete praktijk bedoeld, dus eigenlijk ‘weet wie je bent’. In ons tijdperk zal dit worden opgevat als een subjectief, atomistisch individualisme, alsof de mensen die vochten bij Thermopylae en Marathon naar zichzelf op zoek moesten of met hun innerlijke wezen in contact komen. Maar wie we zijn is niet subjectief. Het wordt gedefinieerd door onze relatie met anderen. Onze familie, gemeenschap, thuisland en ras. Jezelf kennen betekent ook je bewust zijn deze zaken.

Laten we eens kijken naar een populair stelregel, ‘Macht corrumpeert, en absolute macht corrumpeert absoluut.’ Veel Amerikanen zijn dol op deze uitspraak. Als ze het horen, worden hun ogen glazig en krijgen ze een warm, deugdelijk gevoel. Ze zijn er zich volledig van bewust hoe slecht macht wel niet is. Ze voelen zich superieur aan hen die het hebben. Ze lopen niet het gevaar om te worden gecorrumpeerd.

De uitspraak komt uit een brief die John Dalberg-Acton schreef aan de bischop Mandell Creighton in oppositie tot het doctrine van pauselijk onfeilbaarheid. In de brief staat letterlijk geschreven:

“I cannot accept your canon that we are to accept Pope and King, unlike other men, with a favorable presumption that they did no wrong. If there is any presumption, it is the other way, against the holders of power, increasing as the power increases. Historic responsibility has to make up for the want of legal responsibility. Power tends to corrupt, and absolute power corrupts absolutely. Great men are almost always bad men…”

Niet alleen wordt de uitspraak van Lord Acton volledig uit de context gehaald, het wordt tot een absolutie verheven door de woorden ‘tends to’ te negeren. Als we deze regel als absoluut zouden aannemen als een gids in ons dagelijks leven en in het nemen van beslissingen voor ons land, gemeenschap en etnische groep zou dit catastrofale gevolgen kunnen hebben. Was Karel Martel een slecht mens omdat hij de Franken verenigde en zijn vergaarde macht gebruikte om de Mohammedanen te verslaan bij de slag bij Poitiers in 732? Was het beter geweest als de Franken geen sterke leider zouden hebben gehad en de Frankische stammen verdeeld en gedecentraliseerd waren, zodat ze niet in staat zouden zijn geweest om de moslims een halt toe te roepen?

En zelfs als het waar zou zijn dat Karel Martel gecorrumpeerd werd door zijn macht, was dit een probleem zolang hij het maar gebruikte in het belang van zijn gemeenschap? Het citaat van Acton gaat slechts over de effecten van macht op de persoon die het bezit, maar hoe staat het met de consequenties van die macht voor het gemeenschappelijk welzijn van het volk?

Er is nog een andere stelregel die vandaag de dag wordt misbruikt, namelijk de zogeheten ‘Les van Münster’. We hebben te horen gekregen van schitterende staatsmannen zoals George W. Bush – dezelfde die zijn kennis over geschiedenis demonstreerde toe hij ons herhaaldelijk verzekerde dat de islam een religie van vrede is – dat we niet kunnen onderhandelen met dictators, omdat we dan de ‘Les van Münster’ niet zouden hebben geleerd.

Het simpele feit is dat de meerderheid van de mensheid geregeerd werd door dictators gedurende het grootste deel van de opgenomen geschiedenis. Als het Westen een beleid zou adopteren van nooit onderhandelen met dictators en simpelweg alleen maar oorlog met ze voeren, zullen we een permanente oorlog moeten voeren voor permanente vrede. De mensen aanwezig op de Münsterconferentie in 1938 hadden de les geleerd van Augustus 1914: dat je altijd onderhandelt en dat oorlog het gevolg is van het falen van onderhandelingen.

Laten we nog eens kijken naar een recente verkiezingscampagne in de Verenigde Staten, namelijk de campagne van Ron Paul in 2012. Paul is een overtuigd libertariër. Hij gelooft heilig in eigendomsrechten, de vrijheid van meningsuiting en een zeer beperkt buitenlands beleid zonder ontwikkelingshulp. Denkt u zich eens in dat op de verkiezingsdag van 6 november 2012 de planeten gelijk zouden staan en Ron Paul door een wereldwonder verkozen zou worden tot president van de Verenigde Staten. Hij zou onmiddellijk alle militaire legerbasissen in Europa en in het Midden-Oosten opdoeken en de daar gevestigde troepen terugbrengen. De oorlog die destijds nog heftig aan de gang was in Irak en de Amerikaanse aanwezigheid in Afghanistan zou worden afgebroken, en het gedram voor oorlog met Iran zou ophouden. ‘Ontwikkelingshulp’ zou stoppen en de mogelijkheid van de Israëllobby om de Amerikaanse staatskas leeg te graaien zou zijn beëindigd.

Op het moment dat deze man het Witte Huis zou zijn betreden zou er onmiddellijk een gigantische propagandamachine op volle toeren gaan draaien om hem uit zijn positie te dwingen. Grote sommen particuliere weelde en bezit zouden worden aangewend om hem het presidentschap te ontnemen. Hij zou van geluk mogen spreken als het zou blijven bij een afzettingsonderzoek en hij niet prompt zou worden omgelegd. En als een libertariër zouden zijn eigen principes hem ervan weerhouden om hier iets aan te doen. Zijn vijanden hebben toch de vrijheid van meningsuiting en het recht om hun geld te gebruiken zoals ze willen?

In Engeland tijdens de Rozenoorlog, toen Hendrik de Achtste bij de slag van Bosworth Richard de Derde definitief versloeg en de Tudordynastie werd opgericht, wat was destijds de gang van zaken? Alle landgoederen en eigendommen werden afgepakt van de aristocratische families die de verliezende partij hadden gesteund, en werden gegeven aan de trouwe dienaars van de winnaar. Hendrik de Achtste begreep dat als zijn vijanden hun bezitting hadden behouden, deze spoedig zouden worden gebruikt om zijn gezag te ondermijnen, en de burgeroorlogen onverminderd zouden doorgaan.

Als Hendrik de Achtste de adviezen van Ron Paul had opgevolgd, zou hij jammerlijk hebben gefaald. Hetzelfde geldt voor ons vandaag.

Wat is onze hoogste doel? Het voortbestaan van onze mensen is belangrijker dan wat voor abstract doel dan ook. De oude romeinen hadden een principe, salus populi lex suprema. Het welzijn, of de redding van het volk is de hoogste wet. Wij moeten leren om alle kwesties van economisch en politiek beleid aan de hand van deze wet te evalueren.

Ik houd niet van een bemoeiende overheid. Ik zou het liefst leven in een wereld waarin de overheidsbureaucratie zich zo min mogelijk met mij bemoeit. Maar ik weet ook dat zo’n wereld niet langer mogelijk is. En, hoe onplezierig het ook mag zijn, als we willen dat onze mensen de leven-of-doodstrijd waar we de komende twee generaties in terecht zullen komen gaan overleven, zullen we moeten erkennen dat daar staatsdwang bij te pas zal moeten komen waar velen van ons zich ongemakkelijk bij zullen voelen.

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

Jahwe is een Arabier

0

Hoewel Joden en Arabieren vaak lijnrecht tegenover elkaar staan, hebben zij mogelijk meer gemeen dan zij willen toegeven. De Joodse god Jahwe zou volgens literair-kritisch onderzoek afkomstig zijn van het Arabische schiereiland. Jahweh als een uitgeleende god, uitgeleend maar nooit teruggegeven.

Het conflict in het Midden-Oosten draait om de haat tussen de Joden en de omringende Arabische volkeren. Feit is dat zij in hun haat voor elkaar, in hun projecties van agressie en wraak, weer veel op elkaar lijken. De Nederlandse film ‘Jezus is een Palestijn’ (1) heeft een satirische titel, maar het bevat meer werkelijkheid dan je op het eerste gezicht zou denken. Dit artikel behandelt een aspect van een gezamenlijke voorgeschiedenis van Joden en Arabieren, namelijk dat volgens literair en historisch onderzoek naar de Bijbel de Joodse god Jahwe afkomstig zou zijn uit het gebied dat wij nu kennen als Saoedi-Arabië. Voor een goed begrip van deze hypothese moeten we eerst een paar woorden zeggen over de Bijbel als literair-historisch document. De Bijbel is een verzameling boeken waarin vele historische en mythologische elementen zijn verzameld, zowel van het Joodse volk als van de hen omringende volkeren. Door de tijd heen is er voortdurend aan deze verhalen geschaafd. Delen werden verplaatst en vermengd met andere elementen, woordgebruik en namen werden aangepast, volgordes werden veranderd enz. Het literair-kritisch onderzoek heeft in de Bijbel vier hoofdstromingen geïdentificeerd: de Jahweh, de Elohist, de Deuteronomist en de Priester.

Dit zou de ongerijmdheden en elkaar tegensprekende elementen in de Bijbel kunnen verklaren. In fragmenten die door de Jahwist zijn bewerkt wordt God bijvoorbeeld aangeduid met de naam ‘Jahwe’ en heet de berg waar deze verschijnt aan Mozes de ‘Sinaï’. In fragmenten van de Elohim heet de berg ‘Horeb’ wordt God aangeduid met ‘Elohim’. Het interessante van die laatste benaming is trouwens dat dit een meervoudsvorm is! Vergelijk het Hebreeuwse ‘goj’ met het meervoud ‘gojim’. Het eerstvertelde scheppingsverhaal in de Bijbel is afkomstig van de Elohist, het tweede van de Jahwist. De Jahwist wordt geplaatst in de tiende eeuw voor Christus en in het zuidelijke Joodse koninkrijk Juda. De Elohist zou ontwikkeld zijn in de negende eeuw en in het noordelijke Joodse koninkrijk Israël. Dit artikel gaat in op de theologie en geschiedenis zoals die door de Jahwist, de oudste literaire stroming van de Bijbel, geschetst wordt. Volgens het boek Deuteronomium kwam Jahwe van de Sinaï (Deuteronomium 33:2; Psalm 68:18).

Daar is het dat Mozes hem voor het eerst ontmoet, en daar leidt Mozes zijn volk naartoe op hun vlucht uit Egypte. En twee jaar later beveelt Jahwe Mozes om van Sinaï naar Palestina te gaan om daar een land te veroveren voor zijn volk. Maar waar ligt Sinaï? Het boek Exodus verhaalt hoe Mozes gezocht wordt voor moord en wegvlucht uit Egypte naar het land van de Midjanieten. Hij verblijft daar bij een priester van de Midjanieten, en trouwt een van zijn zeven dochters. (Exodus 2:15-21). Mozes krijgt bij haar twee kinderen: Gershom en Eliezer. Terwijl hij de kudde van zijn schoonvader hoedt bij de berg ‘achter de woestijn’ hoort Mozes Jahwe zijn naam roepen. (Exodus 3:1) We mogen dus concluderen dat Sinaï ligt in Midjan. Maar waar ligt Midjan? Griekse auteurs uit de oudheid plaatsen Midjan unaniem in noordwest- Arabië, aan de overzijde van de straat van Akaba. Dit was ook de mening van de apostel Paulus, die zelf drie jaar in Arabië verbleef (Brief aan de Galaten). Om Midjan te lokaliseren in het schiereiland tussen Israël en Egypte dat tegenwoordig ‘Sinaï’ genoemd wordt zou niet logisch zijn, aangezien dit schiereiland altijd door Egypte beheerst werd, terwijl de Joden onder Mozes juist wilden ontkomen aan de macht van de Egyptische koning. 

We kunnen de locatie van de berg Sinaï ook afleiden uit zijn kenmerken zoals die beschreven worden in de Bijbel. Zo heet het in het prachtige Nederlands van de Statenvertaling: “En het geschiedde op den derden dag, toen het morgen was, dat er op den berg donderen en bliksemen waren, en een zware wolk, en het geluid ener zeer sterke bazuin, zodat al het volk verschrikte, dat in het leger was. En Mozes leidde het volk uit het leger, Gode tegemoet; en zij stonden aan het onderste des bergs. En de ganse berg Sinaï rookte, omdat de HEERE op denzelven nederkwam in vuur; en zijn rook ging op, als de rook van een oven; en de ganse berg beefde zeer” (Exodus 19:16-18).

Als de berg schudt als een vulkaan, brult als een vulkaan, rookt als een vulkaan en vuur spuwt als een vulkaan, dan zal het inderdaad wel een vulkaan zijn. In het gebied dat tegenwoordig met ‘Sinaï’ wordt aangeduid heerst echter totaal geen vulkanische activiteit, maar wel in het noordwesten van het huidige Saoedi-Arabië. Een goede kandidaat voor de vuurspuwende berg van Jahwe draagt de naam ‘Jabal Maqla’. De Bijbel zegt over Jahwe tijdens de uittocht van de Joden uit Egypte: “En de HEERE toog voor hun aangezicht, des daags in een wolkkolom, dat Hij hen op den weg leidde, en des nachts in een vuurkolom, dat Hij hen lichtte, om voort te gaan dag en nacht.” Jahwe leidt de Joden als het ware in een visioen van zijn vulkanische activiteit. En we kunnen ook stellen dat Jahwe verderop in de Bijbelverhalen zijn ‘vulkanische karakter’ duidelijk laat blijken, tot aan een bevel tot genocide toe (zelfs de dieren worden niet gespaard) (1 Samuel 15:3). Het lijkt er daarbij op dat de eredienst voor Jahwe geen eigen vinding is van Mozes, maar dat Mozes eenvoudig de god van zijn schoonvader overnam, die immers priester was. De plek waar Mozes Jahwe ontmoet was waarschijnlijk al bekend als heilige grond (Exodus 3:5). Als Mozes weggetrokken is met zijn volk vanuit Egypte naar Midjan gaat hij zijn schoonvader alles vertellen wat Jahwe voor het volk heeft gedaan. In de dankzeggingsceremonie die volgt is het zijn schoonvader die als priester van Jahwe optreedt, terwijl Mozes en zijn broer Aaron slechts deelnemers zijn (Exodus 18:12). Bovendien benadrukt de Bijbel telkens weer dat als een man trouwt met een niet-Joodse vrouw hij voortdurend geneigd is om haar godsdienst over te nemen. Dit zou dan ook zeker voor Mozes kunnen gelden. Dit blijkt ook uit het feit dat het zijn Midjanietische vrouw is die de besnijdenis invoert, als zoenoffer aan Jahwe als deze Mozes wil doden (Exodus 4:24-26). 

Mozes introduceerde echter wel een belangrijke vernieuwing in de Midjanietische cultus: Jahwe werd mobiel. Jahwe beveelt Mozes een tent te laten maken met daarin de ‘Ark des Verbonds’. Deze tent voerden de Joden mee op hun veroveringstochten. En als Mozes deze tent inging ‘zo kwam de wolkkolom nederwaarts, en stond in de deur der tent (…) En de HEERE sprak tot Mozes aangezicht aan aangezicht, gelijk een man met zijn vriend spreekt’ (Exodus 33:9-11).

Dat hij zijn vaste cultusplek verliet was het begin van Jahwe’s lange evolutie van vulkaangod tot de overal aanwezige ‘God van hemel en aarde’. Uit deze gegevens kunnen wij met vrij grote zekerheid afleiden dat Jahwe inderdaad eerst een lokale Arabische godheid was, die door de Joden van de Midjanieten werd overgenomen. Het zou mooi zijn als zowel Joden als Arabieren deze gemeenschappelijke oorsprong goed voor ogen houden om de onderlinge haat te verminderen. Ze kunnen daarbij wellicht een lichtend voorbeeld vinden in de christelijke oecumenische beweging. Immers: hoe meer mensen gemeenschappelijk hebben, doe groter de kans op een vreedzaam samenleven. Homogeniteit is onze kracht.  

Verdere informatie: 

(1) de speelfilm “Jezus is een Palestijn” van regisseur Lodewijk Crijns, met o.a. Hans Teeuwen en Kim van Kooten

(2) de documentaire ‘Finding the Mountain of Moses: The Real Mount Sinaï in Saudi Arabia.’ (https://www.youtube.com/watch?v=YjrxHqNy5CQ)

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

“Do not go gentle into that good night”

1

Enkele jaren terug begaf ik mij richting de bioscoop voor de film Interstellar, een science fiction- epos over de wereld in een niet te verre toekomst die te kampen heeft met catastrofale droogtes, honger, een snel verslechterende samenstelling van de atmosfeer en de rampzalige gevolgen van plantenziekten die de complete voedselvoorziening bedreigen.

De mensheid ziet zich genoodzaakt om op zoek te gaan naar een nieuwe wereld waar leven opnieuw wortel kan schieten zodat de menselijke soort kan voortbestaan.
Geconfronteerd met de existentiële bedreiging van al het aardse, dierlijke en plantaardige leven op aarde haalt de geniale Professor Brand (Michael Caine), belast met het project om ruimtevaartuigen sneller dan de snelheid van het licht op expeditie te sturen richting potentieel leefbare werelden , een gedicht van Dylan Thomas aan.
Het gedicht heette ‘Do not go gentle into that good night’.

Het geeft hem kracht en inspireert hem om verder te zoeken naar oplossingen.
Voor de oude Professor is het een pleidooi om met de dood in de ogen nog eenmaal te vlammen, om het naderende onheil niet smekend en verslagen op de knieën af te wachten maar fier en rechtopstaand met gebalde vuisten de vijand tegemoet te treden.
Het gedicht raakte me en liet, tezamen met deze film in z’n algemeen, een onuitwisbare indruk achter.

Het kan ook ieder van ons, Nationalisten, die het voortbestaan van de Westerse beschaving tot in de fundamenten ondermijnd ziet, tot inspiratie zijn.
Immers is niets zo moordend voor het moreel als defaitisme en fatalisme.
Voor ons geen neergeslagen blik en gesomber.
Nee, juist nu moeten wij als mensen die de Westerse beschaving koesteren en willen laten voortbestaan met vereende krachten en vol geestdrift de vijand tegemoet treden, zoals in de voorbije eeuwen al zo vaak een naderende nederlaag door de moed der wanhoop toch tot een eindoverwinning werd omgesmeed.
Misschien was dat het wel waarom dit gedicht van Thomas me zo raakte, het besef dat zo velen voor mij zich geconfronteerd zagen met de bedreigingen van hun tijden maar in periodes waarin alle hoop vervlogen leek juist de grootste innerlijke krachten die altijd en immer latent aanwezig zijn in de menselijke ziel wisten aan te boren.

Gedicht ‘Do not go gentle into that good night’ van Dylan Thomas

Old age must rage

“Do not go gentle into that good night,

Old age should burn and rave at close of day;

Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,

Because their words had forked no lightning they

Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright

Their frail deeds might have danced in a green bay,

Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,

And learn, too late, they grieved it on its way,

Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight

Blind eyes could blaze like meteors and be gay,

Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,

Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.

Do not go gentle into that good night.

Rage, rage against the dying of the light.”

-Dylan Tomas

Een nieuwe serie met Ridder Erkenbrand (deel 15)

0

De aankondiging kunt u hier vinden.

Het voorwoord kunt u hier vinden.

Deel 1 kunt u hier vinden.

Deel 2 kunt u hier vinden.

Deel 3 kunt u hier vinden.

Deel 4 kunt u hier vinden.

Deel 5 kunt u hier vinden.

Deel 6 kunt u hier vinden.

Deel 7 kunt u hier vinden.

Deel 8 kunt u hier vinden.

Deel 9 kunt u hier vinden.

Deel 10 kunt u hier vinden.

Deel 11 kunt u hier vinden.

Deel 12 kunt u hier vinden.

Deel 13 kunt u hier vinden.

Deel 14 kunt u hier vinden.

Het botert bepaald niet tussen George, de Golum en Sargentini. Na een ellendige uitspraak van George sommeert Sargentini de Golum om George eens flink aan te pakken.

Week 16, binnenkort te lezen op www.erkenbrand.eu, van huistekenaar Kees van der Kei.

Gepaste afstand vergroot de vriendschap tussen vreemdelingen

3

Door de hele geschiedenis heen zijn er talloze oorlogen gevoerd. Een groot deel van deze conflicten ontstond uit de wil om als volk zelfbeschikking te hebben.

Een volksnationalist, iemand die streeft naar een staat voor de eigen etniciteit, zal het afkeuren dat volkeren overheerst worden door anderen. Maar er zijn ook moeilijkere kwesties: de hoofstedeling vindt een volk in de provincie misschien een subgroep die deel uitmaakt van de natie terwijl het volk zichzelf los wil maken van de staat. Zijn Basken Spanjaarden? Zijn Friezen Nederlanders? En zo niet, hebben zij recht op een eigen staat?

Daar bovenop heeft niet elk volk een duidelijk stuk grondgebied. Zo hebben Slavische en Germaanse volken in Midden- en Oost-Europa regelmatig door elkaar heen geleefd. Ondanks dat ook de overtuigde etnonationalist niet altijd een panklare oplossing heeft voor dergelijke complexere situaties kan de sterke behoefte van de mens om een gemeenschap met gelijkgestemden te vormen niet worden ontkend. Deze gelijkgestemdheid heeft natuurlijk meerdere lagen. Op microniveau is er het gezin, dan familie en vrienden, dorp of wijk en de kennissenkring, vervolgens de streek, het land en zo verder.

Een wat lompe oom duldt u waarschijnlijk wel in de familie en op het kerstdiner, maar u zou hem niet snel in huis nemen. Als Noord-Hollander heeft u het op de camping in Frankrijk misschien reuze gezellig met de Brabantse buurman, maar zal hij jou nooit zo begrijpen als de vriendenclub uit Hoorn. En als twee Europees uitziende mensen met elkaar op de vuist gaan springt u waarschijnlijk eerder tussenbeide dan als het twee zwarten betreft. En dat geldt voor die zwarten andersom ook.

Hoe graag onze westerse regimes ons ook willen doen geloven dat een voorkeur voor het eigene boven het vreemde slecht is, door de geschiedenis heen is keer op keer gebleken dat de drang groot is om gemeenschappen, families en naties te vormen met gelijkgestemden.

Al zijn sommigen geneigd hun geboortegrond te verlaten in ruil voor economische perspectieven. Hedendaagse migranten zijn hier een voorbeeld van. Maar ook de Nederlanders die naar de koloniën vertrokken en arme Scandinaviërs en Duitsers die op VOC-schepen voeren. Ook waren er de Vriezenveense handwerkers, Rusluie, die op uitnodiging van de tsaar naar Rusland vertrokken en andere handwerkers die door Frederik Willem I werden uitgenodigd in Potsdam. Bijzonder is dat de Rusluie vooral weer terugkeerden, terwijl vele handwerkers in Potsdam bleven. Het ligt voor de hand dat het relatief verder van ons af staan van het Russische volk en de Russische cultuur hier een rol bij speelde.

Op allerlei gebied is het veel fijner om in gemeenschappen te leven met mensen met dezelfde moraal. In een homogene maatschappij hebben mensen gemiddeld een gelijk gevoel wat van wat goed en fout is. Als een kind buiten speelt en het doet iets wat niet mag dan zal het kind in een homogene maatschappij door een vreemde kunnen worden gecorrigeerd. De ouders zullen zich verontschuldigen tegen de vreemde en hem bedanken dat hij de rol van ouder even op zich genomen heeft. Dit mes snijdt aan twee kanten. Het kind wordt gecorrigeerd en leert wat nieuws, en de buurtbewoner heeft geen last van overlast waarvan hij of zij niets durft te zeggen.

Dat er een voorkeur is bij mensen om zich te omringen met mensen met een vergelijkbare moraal, levensbeschouwing, gedrag, cultuur en uiterlijk betekent uiteraard niet dat anderen negatief moeten worden bejegend of als minderwaardig moeten worden gezien. Sterker nog: het vreemde is nieuw en interessant! En hij of zij die kennismaakt met het vreemde zet het eigene een spiegel voor. Het is niet voor niet dan mensen graag in een vreemd land op vakantie gaan, maar het is ook niet voor niets dan het daarna weer heerlijk is om thuis te komen.

Jesse Owens in Berlijn

Een mooi voorbeeld van hoe dit werkt waren de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Duitsland won de meeste medailles van alle landen maar ‘onze vrije pers’ kan niet ophouden over hoe boos die gemene nazi’s waren dat een zwarte atleet, Jesse Owens, vier gouden medailles won. Hier is geen bewijs van, maar feit is wel dat Owens na zijn overwinningen heeft gezegd dat hij beter werd behandeld in Duitsland dan in de Verenigde staten en dat hij een vriendschappelijk omging met Duitse atleet Luz Long.

Jesse Owens en Luz Long in Berlijn in 1936

Waarom was dit zo? Waarschijnlijk omdat de Duitsers wisten dat Duitsland hun land was. Jesse was geen bedreiging maar een gast. Owens kon hard rennen, het was hem gegund, en na zijn overwinningen zou hij teruggaan naar de VS.

Gastvrijheid

De oude Grieken hadden gastvrijheid hoog in het vaandel staan. De naam ‘xenos’, ξενος in het Grieks, betekent ‘vreemdeling’ of ‘buitenlander’ maar ook ‘gast’. Zij hadden het spreekwoord “een gast is heilig”. Dit komt letterlijk terug in het verhaal van Philemon en Baucis die worden beloond voor hun gastvrijheid jegens als vreemdeling vermomde goden terwijl hun ongastvrije dorpsgenoten worden gestraft.

Echter moet gastvrijheid niet worden beschaamd. En daarvoor hadden de Grieken een spreekwoord dat vaak als een uitspraak van Benjamin Franklin wordt geciteerd maar toch echt een spreekwoord is uit zowel het oude Griekenland als Perzië en Turkije: “Een gast is als vis, na drie dagen begint het te stinken”.

Voor de Duitsers was Owens een verse vis. Voor de Amerikanen niet. Zwarten en blanken – twee zeer verschillende volkeren – waren in de Verenigde Staten tot elkaar veroordeeld met de nodige spanningen tot gevolg. Deze spanningen zijn anno nu nog steeds niet verdwenen en zullen dat misschien nooit doen zolang ze niet hun eigen plek hebben, en slechts met elkaar in aanraking komen als ‘gast’.

Eigenlijk weet iedereen dit. Maar waarom proberen de heersende elites middels haar invloed op pers en politiek dan het tegenovergestelde te bereiken? Een deel van onze elites is natuurlijk maar een speelbal van het systeem. Ze worden goed beloond en leiden een luxe leven, maar alleen bij de gratie van totale conformatie. Als ze op feestjes uiten dat Europa voor de Europeanen moet zijn, maken ze anderen die het wellicht zelfs met hen eens zijn zenuwachtig en ongemakkelijk.

Ze worden niet meer uitgenodigd en een herfinanciering van hun bedrijf wordt geweigerd. Maar wat is het doel van de echte architecten van het systeem? Van de macht achter de macht? Heel simpel: controle. Een volk kan een vuist maken tegen onderdrukkers, maar alleen als het eensgezind optreedt. En een multicultuur zal nooit eensgezind kunnen opstaan tegen onderdrukking, maar zelfs tegen elkaar uitgespeeld kunnen worden. In de Verenigde Staten werden illegale en legale “People of color” in de 20e eeuw al gebruikt om de blanke vakbonden te verzwakken en stakingen te breken. Ironisch genoeg werd de laatste staking tegen Amazon in Minnesota begin dit jaar georganiseerd door eensgezinde Oost-Afrikanen. En wat deed Amazon? Die nam massaal Mexicanen aan om de eensgezindheid te breken. Dit is de huidige wereldpolitiek in het klein.

Oost-Afrikanen staken eensgezind tegen Amazon in Minnesota

Het behoud van de homogeniteit van alle landen uitgezonderd hier en daar een gast is dus niet alleen van belang voor ons levensgeluk, maar ook het enige wapen tegen onderdrukking.

De hedendaagse globale multicultuur zorgt er echter voor dat we nergens meer helemal thuis zijn omdat er overal vreemden rondlopen die ook nog eens eisen dat er rekening met ze gehouden wordt. En verder zijn we ook nooit meer helemaal op vakantie omdat ook in Barcelona en Londen dezelfde migranten en Starbucksfilialen te vinden zijn.

Associatie met gelijken

2

De blanke man heeft het niet gemakkelijk tegenwoordig. Hij krijgt voortdurend de schuld van het onderdrukken en onheus bejegenen van onblanke niet-mannen – in deze tijd volstaat het niet meer deze met ‘vrouwen’ aan te duiden – en als hij dan nog niet het schaamrood op de blanke kaken heeft gaat hij wel naarstig op zoek naar redenen om zichzelf te haten. Het erkennen van het inherente kwaad van de blanke man is immers een buitengewoon deugdzame daad van rechtvaardigheid en zelfreflectie en toont duidelijk aan dat de rechts-reactionaire cultuurimperialist een arrogante kwal is die uit het blanke midden zou moeten worden verstoten. Dit kan tot bijzonder komische situaties leiden. Zo wordt het de blanke man aangerekend dat hij allochtonen discrimineert terwijl de aversie die allochtonen over zichzelf afroepen door hun zware oververtegenwoordiging in de criminaliteit niet hun eigen kring wordt aangerekend, maar eveneens de blanke Nederlanders. Voor het racistische gedrag van blanke Nederlanders wordt dan weer niet naar een verklaring buiten eigen kring gezocht, dat is uiteraard de schuld van de boze blanke man. Hetzelfde zie je bijvoorbeeld bij het – volledig verklaarbare – verschil in beloning voor hetzelfde werk tussen mannen en vrouwen. Deze onrechtvaardigheid wordt luidkeels van de daken geschreeuwd, doorgaans door dezelfde lieden die een ideologie als de islam immer ruim baan hebben gegeven. Als de islam zo vrouwvriendelijk zou zijn geweest zouden vrouwen zich er wel toe bekeren, maar wie niet in een islamitische familie wordt geboren bekeert zich later zelden.

Wat opvalt is het verschil in bejegening tussen groepen. Wie allochtonen weigert in een disco kan voor de rechter komen, maar als hij groepen voetbalsupporters, bejaarden, krakers, corporale studenten of kannibalen weigert is dat geen probleem. Teveel mannen in topfuncties is een probleem, teveel vrouwen in de verpleegkunde is dat bepaald niet. Een oververtegenwoordiging van mannen in zwaar of gevaarlijk werk is geen enkel probleem, hun oververtegenwoordiging in topsport is dat wel. Mannen en vrouwen zijn immers gelijk, toch? Dat er wel naar sekse gescheiden sportcompetities- en toernooien zijn in alle sporten nemen we dan maar voor lief. Het voetbalteam dat het afgelopen WK wereldkampioen werd bestond, hoewel het uit Frankrijk kwam, vrijwel uitsluitend uit zwarten. De emancipatie van de zwarte werd door commentatoren en links-progressieve intelligentia geprezen! Me dunkt dat het bepaald niet prijzenswaardig zou zijn geweest als er geen zwarte op het veld had gestaan.

Er is een betere verklaring voor deze merkwaardige verschijnselen dan de kwaadaardigheid van de blanke man, die de mooiste en meest geavanceerde beschavingen in de geschiedenis van de mensheid heeft opgebouwd waar ook nog eens bijna iedereen welkom is. Vele steden zijn duidelijk getekend door de gevolgen van massamigratie en de toestroom van mensen die niet blank en dus zeer goed van karakter en vaardigheden zouden moeten zijn. Het is nog een geluk dat de links-progressieve blankenhater zo bescheiden is, anders zou hij zich massaal die culturele en etnische verrijking eigen maken door in hun midden te gaan wonen!

Associatie met gelijken

Een eenvoudige blik op het dagelijks leven van alledaagse burgers leert de observant dat zij geneigd zijn zich op te houden met mensen die op hen lijken. Dit ligt zo voor de hand dat het bijna komisch is dit met voorbeelden te illustreren, maar ik zal het desondanks toch doen. Daklozen gaan weinig om met managers maar zullen meer wederzijds begrip ondervinden van andere daklozen. Bikers zullen niet snel met Jehovas getuigen optrekken of dezelfde horecagelegenheden frequenteren. Studenten zullen meer optrekken met studenten dan met metselaars. Jongeren trekken meer op met jongeren en ouderen met ouderen. Krakers en punkers zullen, door hun grotendeels gedeelde achtergrond en maatschappijvisie, elkaar van nature niet slecht liggen. Een klassiekmuzikant zal eerder optrekken met grachtengordelbewoners dan met tokkies uit een volkswijk. Een Nederlander die naar pak ‘m beet Shanghai gaat zal zich wellicht beter op z’n gemak voelen in een wijk waar veel Europeanen wonen dan in een typisch Chinese wijk. Zelfs iets als een gedeelde hobby als vissen zal er al snel toe kunnen leiden dat je iemand eerder uitnodigt voor een bezoek of met hem gaat praten op een feestje.

Wat hierbij belist niet over het hoofd mag worden gezien is dat de burger die een grotere afstand tot ‘ongelijken’ ervaart deze mensen niet haat! Een liefhebber van vissen zal niet blij zijn als een liefhebber van knutselen aan auto’s uitglijdt en zich bezeert. Een biker die liever geen priester als buren heeft maar liever een motorrijder haat ‘an sich’ geen priesters. Hij heeft gewoon een voorkeur voor een ander soort mensen die voorkeur hebben we allemaal en die is ook heel natuurlijk. Stel dat u nieuwe buren krijgt? Zou het u dan werkelijk niets uitmaken of het mensen zijn die erg op u lijken of mensen die een andere cultuur, etniciteit en religieuze achtergrond hebben? We zijn immers gelijk toch?

Deze associatie met gelijken komt – onder andere – voort uit het feit dat je een inschatting moet maken van iemand als mens op basis van onvolledige informatie. Iemand die erg op je lijkt is daarin veel beter in te schatten dan iemand die nauwelijks enige gelijkenis met u heeft. U zult van een collega een betere inschatting kunnen maken dan van iemand die een ander opleidingsniveau- en richting heeft, ander werk doet en in een wijk met een totaal andere bevolkingssamenstelling woont. Bovendien schept een gedeelde achtergrond een gevoel van verbondenheid. Als een vliegtuig met 298 inzittenden neerstort zullen we meer medeleven voelen met de 193 Nederlandse slachtoffers en hun nabestaanden dan met de 105 niet-Nederlandse. Daar is verder niets vreemds aan. Desondanks is het een bijzonder veel gebruikte stok om blanke mannen mee te slaan. Zeg nou zelf, hoe vaak wordt een andere groep van racisme of discriminatie beticht? Molukkers bijvoorbeeld hebben hun eigen Molukse wijken maar tot meer dan wat gemor leidt dat niet. Wee het blanke gebeente als die dat eens zouden proberen!

In dit nieuwsbericht van de NOS wordt stuitend duidelijk hoezeer er met twee maten wordt gemeten. Amerikaanse zwarten mogen zonder enig probleem aangeven dat ze zich meer met Afrikanen verbonden voelen. Een blanke die aangeeft liever tussen blanken dan tussen zwarten te wonen hoeft op dergelijk begrip bepaald niet te rekenen, hoewel het een stuk veiliger is – ook voor zwarten – om tussen blanken dan tussen zwarten te wonen. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor scholen. Decennia van gepropageerde kleurblindheid hebben bijvoorbeeld de trend dat scholen, verenigingen en wijken een hoge mate van segregatie kennen niet kunnen stoppen. ‘Associatie met gelijken’ is een biologisch-natuurlijke neiging van een mens en deze natuur is sterker dan links-progressieve leuterkoek van figuren die zelf ook voornamelijk binnen eigen kring blijven en weinig optrekken met bijvoorbeeld PVV’ers of leden van het Forum voor Democratie.

Het staat buiten kijf dat de drang om gelijken op te zoeken zich ook manifesteert als het gaat om zaken waarbij dat eigenlijk niet mag, zoals religie, etniciteit, nationaliteit, geslacht , leeftijd en genderwijzigingsgeschiedenis.

Vrijheid van associatie

Van alle grondrechten van een mens is de vrijheid van associatie wellicht degene die het meest met voeten wordt getreden. Een grondrecht als vrijheid van meninguiting kent vooral twisten als het gaat om het bepalen van wat er wel of niet onder valt, het grondrecht zelf staat zelden ter discussie. Het recht om gevrijwaard te blijven van geweld, behalve dan als reactie op gewelddadige handelingen, wordt ook algemeen erkend. Idem met een grondrecht als vrijheid van religie waarbij ook hoofdzakelijk betwist wordt welke gedragingen nou precies onder die vrijheid vallen en welke niet. Slechts weinigen, uitgezonderd misschien de SGP en fundamentalistische moslims, willen dit recht afschaffen.

Als het gaat om vrijheid van associatie, dus zelf bepalen met wie je omgaat, wordt niet vaak genoemd in het publieke debat en dat is ook logisch aangezien het tal van lastige vragen zal opwerpen waarvoor de huidige – gewenste – antwoorden volstrekt onbevredigend zijn. Mag je een vereniging oprichten waarvan niet-studenten geen lid mogen worden, zoals bij alle studentenverenigingen? Is dat geen discriminatie? Mag je apartementen in een apartementencomplex verhuren aan alleen Nederlanders of alleen Ghanezen, zodat er meer onderlinge verbinding is tussen de bewoners? Mag je een vereniging oprichten voor heren, waarvan vrouwen geen lid mogen zijn? Mag je een bordje ophangen op je winkeldeur met daarop: “verboden voor Sri Lankanen en Marokkaanse jongens onder de 21 jaar”?

Je ziet hier al dat intuïtief verschillende antwoorden gegeven gaan worden. Een studentenvereniging zal iedereen de normaalste zaak van de wereld vinden, maar het weren van Marokkaanse jongens onder de 21 zal al snel het mantra: “discriminatie!” doen weerklinken. Hetzelfde als je apartementen gaat verhuren op grond van de etnische achtergrond van de huurders. De vraag die zich dan opwerkt is natuurlijk: “wat mag wel en wat mag niet?”

Door een eenvoudige verwijzing naar het fundamentele recht van vrijheid van associatie kan deze vraag worden beantwoord. Eenieder mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Als iemand niet met Turken wil omgaan is dat zijn goed recht, al kan ieder ander de beweegredenen daarvoor ten zeerste afkeuren. Hij mag zelf bepalen wie hij in zijn winkel toestaat en hij mag anderen niet dwingen om bepaalde groepen al dan niet te weigeren. Hij mag zelf bepalen wat hij vindt van homoseksuelen of moslims en of hij deze wel of niet in zijn huis, winkel of bistro toelaat. Hij mag ook bepalen dat hij niet in een zwarte wijk wil wonen of zijn kinderen niet naar een zwarte school wil sturen, net als dat iemand mag bepalen dat hij een voorkeur heeft voor een zwarte wijk of zwarte school. Zolang je geen geweld gebruikt mag je doen en laten wat je wil op grond van voorkeuren die je niet hoeft te verantwoorden. Discriminatie – onderscheid maken – is dus een fundamenteel recht dat niet met voeten mag worden getreden. Die grens ligt niet bij voorkeuren voor groepen mensen, maar bij geweld!

Het beleid moet op de schop

Dit betekent uiteraard dat de Nederlandse – en het liefst de gehele Europese – wetgeving op de schop moet. Het is nu immers mogelijk mensen aan te klagen en te veroordelen louter op grond van het feit dat ze onderscheid maken tussen groepen mensen en een voorkeur of juist antipathie hebben voor bepaalde groepen. Ook als daar geen spoor van geweld aan te pas is gekomen1. ‘Discriminatie’ zou in plaats van strafrechtelijk maatschappelijk aangepakt moeten worden. Eenieder staat het vrij er campagnes tegen te voeren of ervoor te kiezen om niet om te gaan met racisten2. Een bijkomend voordeel is dat ook veel hypocrisie uit de samenleving zal verdwijnen.

Jan de Scherprechter

1: vaak is het doel van de ‘daders’ juist om geweld te vermijden door groepen waarbinnen zich veel geweldplegers bevinden te weren. Dit betreft vooral jonge mannen en bovenal indien ze van Marokkaanse of Antilliaanse afkomst zijn.

2: dit is technisch gezien nu niet toegestaan door het discriminatieverbod maar racisten beroepen zich hier in de praktijk niet op.

De onschatbare waarde van de mondelinge overlevering

3

De herinneringen aan mijn vele gesprekken met mijn inmiddels overleden grootvader koester ik. Het waren waardevolle momenten met hem en de gesprekken, soms tot diep in de nacht, gingen veelal over filosofie, geschiedenis, theologie, politiek, maatschappij en vaak soms gewoon over zijn leven. Vooral als hij verhaalde over de Tweede Wereldoorlog kon ik ademloos luisteren en steeds kwamen nieuwe vragen in me op. Mijn grootvader had immers die tijd bewust meegemaakt als puber en adolescent. Toen ik zelf een bepaalde leeftijd bereikt had en de vele gesprekken met hem in gedachten de revue nog eens liet passeren begonnen me toch bepaalde discrepanties op te vallen. Vaak betrof het slechts afwijkingen op het niveau van futiliteiten en details, maar soms ook waren de verschillen tussen de officiële lezing zoals we hebben geleerd in de schoolboeken en de ooggetuigenverslagen van mijn grootvader van dien aard dat het voor de betrokken personen het verschil had kunnen maken tussen vrijheid of gevangenschap of tussen leven en dood.Ik ging er vanuit dat dergelijke discrepanties niet het gevolg waren van kwade opzet maar slechts het resultaat van verschillen in interpretatie of van nalatigheid.

Geschiedvervalsing omtrent de moord op Pim Fortuyn

Nog niet zo heel lang geleden was er enige ophef over een passage uit nieuwe geschiedenisboeken voor basisschoolkinderen waarin de moord op politicus Pim Fortuyn werd behandeld. In de gewraakte passage werd melding gemaakt van een ‘onbekende man’ die de moord op zijn geweten had. Het waren, als ik het me goed herinner, mensen uit Fortuyns kringen die protesteerden tegen deze onwaarheden in deze geschiedenisboeken en onder druk van de veroorzaakte ophef werd de passage aangepast. Het feit dat de opstellers van deze geschiedenisboeken slechts enkele jaren na de daadwerkelijke moord op Fortuyn al een nieuwe generatie schoolkinderen toch wel cruciale informatie wilden onthouden kon ik niet meer afdoen als nalatigheid of een verschil in interpretatie. Iedereen weet immers dat het niet een onbekende man was die de politicus had vermoord maar de links-extremist Volkert van der Graaf, die kort na de aanslag werd opgepakt, berecht en veroordeeld werd tot jaren celstraf voor zijn daden. Waarom dan deze belangrijke kennis buiten de schoolboeken houden? En – nog belangrijker – betrof het hier een op zichzelf staand geval of zijn er vaker pogingen tot geschiedsvervalsing ondernomen?

Deze keer staken de mensen uit de kringen rondom de vermoorde Rotterdamse politicus een stokje voor dit staaltje geschiedvervalsing. Maar wat is mij en mijn generatie aangeleerd dat niet of niet geheel op de waarheid berust?

De rol van taal in geschiedschrijving

Enkele dagen geleden las ik een tekst van een van mijn vrienden binnen Studiegenootschap Erkenbrand. Het betrof een beschouwing op maatschappelijke veranderingen en de rol van taal om de juiste woorden te vinden om die maatschappelijke veranderingen passend te duiden en correct onder woorden te brengen. In George Orwells meesterwerk ‘1984’ over de dystopische wereld van ‘INGSOC’ was er een complete overheidsinstelling met de illustere naam ‘Ministerie van Waarheid’ dat zich ten doel gesteld had om het denkkader van de onderdanen te verkleinen door hen simpelweg de verbale middelen te ontzeggen om zich uit te drukken. Met andere woorden, de zogenaamde ‘Nieuwspraak’ die beschreven werd in het boek 1984 was een steeds verder versimpeld Engels. Jaar na jaar werden er woorden geschrapt waardoor het mensen steeds moeilijker gemaakt werd om een situatie met het juiste woord te omschrijven. Als er geen woord meer zou bestaan voor ‘Onderdrukking’ of voor ‘Tiran’ , hoe zouden wij elkaar dan over deze termen kunnen vertellen en elkaar kunnen mobiliseren tégen die onderdrukking of tégen die tiran? Hoe zouden onze intellectuele vermogens daar vervolgens dan op reageren?

Ik zie met afgrijzen in de samenleving hoe vanuit hogerhand ons al sterk wordt afgeraden danwel ontmoedigd om bepaalde woorden te gebruiken of hoe de ene term vervangen wordt door een andere. Het woord ‘blank’ is opeens besmet verklaard en dient vervangen te worden door het lege ‘wit’. Spreek beide woorden eens hardop uit. Wat is het fingerspitzengefühl’ dat u ervaart bij beide woorden? Voor mij klinkt ‘blank’ voller en rijker, betekenisvoller en appelleert het meer aan mijn zelfbeeld. ‘Wit’ is een term die leeg, koud en afstandelijk overkomt. En dit is slechts één enkel voorbeeld.

De noodzaak van mondelinge overlevering

Na de nodige contemplatie over de woorden van mijn kameraad binnen Studiegenootschap Erkenbrand komt er ineens een gedachte in me op. Het besef dat mijn grootvader een rol van onschatbare waarde vervulde door als ooggetuige mondeling mij te vertellen wat ik anders slechts uit boeken en via televisie en film had kunnen vernemen.

De mondelinge overlevering is behoorlijk cultuurgebonden. De juiste interpretatie kan slechts ten volle overkomen als verteller en toehoorder elkaars cultuur delen of, beter nog, deel uitmaken van elkaars ethnos (volk). Zelfs als er geen sprake is van opzet, hoeveel subtiele details gaan er verloren in vertaling? Hoe kan een westerling ooit de diepste aard van het Japanse ‘bushido’ bevatten, zelfs al spreekt de Japanse vertaler vloeiend Engels?

Het belang van mondelinge overlevering is voor de juiste geschiedschrijving van cruciaal belang. Ik besef dan ook ten volle dat er een dag komt dat ook ik mijn rol te vervullen heb in het doorgeven van die mondelinge overlevering. Zoals de Tweede Wereldoorlog een scharniermoment was in het leven van mijn grootvader, waarover hij eindeloos kon vertellen, zo heb ikzelf het ware, echte Nederland nog gekend en geldt die periode als een scharniertijdperk voor me. Ik ben oud genoeg om me een Nederland vóór en dóór Nederlanders te herinneren. Een Nederlands waarin in iedere stad en in iedere provincie allochtonen een minderheid waren en vaak zelfs een te verwaarloosbare minderheid.

Die tijden zijn inmiddels veranderd en dit in slechts een tijdsbestek van enkele decennia. Er komt een dag dat iedere Nederlander zich een vreemde zal voelen in dit land, een minderheid zal zijn in het land van zijn voorouders. Ontworteld en in een continue staat van verwarring, maar zonder het juiste referentiekader om te omschrijven waar hem precies de kneep zit. De Nederlander van de toekomst zal vanaf de vroegste jeugd aangeleerd krijgen dat een bestaan als betekenisloze minderheid in eigen land de natuurlijke staat is. Aangezien hij geen ander Nederland kènt zal er voor hem niks anders opzitten dan maar te berusten in zijn betreurenswaardige lot. Hem zal het misschien zelfs aan de woorden ontbreken om het unheimliche gevoel te omschrijven een ontwortelde vreemde te zijn in eigen land.

Daar ligt onze rol.

Ieder van ons die oud genoeg is om te herinneren dàt er ooit een mooier Nederland is geweest, een land vóór en dóór Nederlanders, heeft de plicht om via mondelinge overlevering de droom levend te houden.

De droom aan een vaderland!

Nederland, een gedicht

1

Nederland

Doorheen fabrieksrook en uitlaatgassen, langsheen beeldschermen en volkswijken, laat mij je zeggen, dat ik van je hou, Nederland.

Ze hebben je verschikkelijk verminkt en geketend, Geïnjecteerd met vreemde stoffen en elementen, maar het ergste is: Ze hebben jou in al je ellende, zelfs nog een narrenkostuum aangedaan en een schandblok van zelfhaat en cultuurrelativisme om de hals gehangen.

Nu moet je dansen naar het pijpen van de Euro en de Dollar. Jij, bespot, uitgelachen en verguisd door vreemdelingen en progressieven, bedekt met klatergoud en bekroond met doornen. Laat me je zeggen: Ik hou van je.

Niet alleen daar waar je puur bent, in je loofwouden en op weelderige heidevelden, bij je prachtige meren en je mooie stranden, of in de ogen van hen die jou trouw zijn en uit jouw schoot zijn voortgekomen, niet alleen daar hou ik van je.

Ook daar waar men jou – land van rivierenmondingen – razende herrie opdringt, Ook daar waar men jou – land van handelaars – uitknijpt tot alle strijdlust en ondernemerszin verloren is. Ook daar waar men jou – land van dappere wereldreizigers – lafheid en passiviteit aanleert. Ook daar waar men jou – land van eigenzinnigheid – van het verstand berooft. Daar waar jij je voor de jouwen het meest schaamt, hou ik van je.

Nederland, met jou willen we alles verduren. De verloren Kroon zoeken en hem jou vol eerbied weer teruggeven.

Met jou zijn we nooit alleen, door ons moet je je verdriet vergeten.

Op dit moment van jouw diepste ellende, kunstig verborgen onder een laagje neon en chroom, zijn allen bij jou, die jouw ellende het meest raakt. Zij houden van jou, Nederland!

Ook al lijk je voor anderen erbarmelijk en klein, minderwaardig en verdorven – Voor ons ben je zowel Vader als Moeder.

Laat onze liefde een troost voor je zijn. Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen, Neem ons niet kwalijk, dat we te zwak zijn. Jouw ketenen te breken en het jou aantastende gebroed te verbranden.

Schenk ons de Kracht van jouw Eeuwigheid. Wij geven je alles, wat in ons zit.

Want we houden van jou, Nederland.

Dit gedicht is een vrije interpretatie van het gedicht ‘Deutschland’ van Konrad Windisch.

Oproep tot een militant heidendom

0

Het van oorsprong Germaanse woord ‘heiden’ staat voor ‘heidebewoner’; iemand die de goden van het land aanbidt. Vandaag de dag wordt het woord hoofdzakelijk gebruikt door hen die hun leven wijden aan de Germaanse spiritualiteit, ofwel het Germaanse heidendom.

De Germaanse Geest

De mythologie der Germanen is veel meer dan slechts een verzameling mooie en angstaanjagende verhalen. Mythes liggen aan de basis van het ontstaan van beschaving, het zijn de wortels van ons ‘denken’ en van ons ‘zijn’. Als zodanig representeren zij het wezen van de Germaanse beschaving. De Germaanse mythologie biedt ons wezenlijke antwoorden op de mysteries van het menselijke bestaan en biedt een duidelijke richtlijn voor moreel en sociaal gedrag. Het heidendom geeft ons een inzicht in de absolute essentie van de Germaanse identiteit.

Het Heidendom leert ons bovenal dat de mens drager van zijn eigen lot is. Door middel van onze acties en verwezenlijkingen kunnen wij het leven in eigen hand nemen. De goden leren ons door het voorbeeld van hun leven. De negen nobele waarden*, zoals deze in de Edda en andere Germaanse overleveringen zijn doorgegeven, vormen de morele richtlijn van ons handelen.

De deugd die de Germaan het hoogst achtte was de trouw van het gegeven woord. De gehele Heidense mythologie bestaat uit lofzangen op helden die hun eer en geluk offerden aan de trouw. Bij de oude Germanen vernederde trouwbreuk niet enkel het individu, maar het bracht schande over de gehele familie en stam. Dit komt tot uitdrukking op het einde van de Beowulf, waar Wiglaf zijn kameraden die hun heer in de steek hebben gelaten, toespreekt: “Uw geslacht zal verstoken zijn van schatten en geschenken, van de vreugde der vaderlijke erfenis, van aller steun; zelfs de rechten der burgergemeenschap zullen zij missen en van alles beroofd rondzwerven, steeds vervolgd door de herinnering aan uw onterende daad. Voor iedere krijger is de dood beter dan een leven van schande.”

Ook stamverwantschap behoorde tot een van de fundamenten van het Germaanse bestaan. Bij de Germaanse volkeren stonden de familie en de stam centraal, de Germaanse mens leefde als onderdeel van zijn familie en stam. Buiten de kring van zijn verwanten is voor hem of haar geen bestaan mogelijk. Hun stammen waren dan wel onafhankelijk en autonoom, maar dat betekent niet dat zij blind voor hun bloedverwantschap waren. Tacitus schrijft hierover: “Uit de god Tuisto, die aan de aarde ontsproten is, werd Mannus geboren, de oermens, uit wie alle stammen zijn voortgekomen. Mannus had drie zoons, die stamvaders werden van de drie grote volkeren: de Ingvaeonen, Istaevonen en Erminonen.”

De strak gecentraliseerde staten zoals we die tegenwoordig kennen, waren de Germaanse volkeren volkomen vreemd. De oude Germanen kenden de schijnrechten en schijnvrijheden van een in wetten en voorschriften gebonden burger eigenlijk niet. De Germaanse geest schiep vrije individuen, die heer en meester over hun eigen handelingen waren. Zij stelden zelfhandhaving hoger dan onderwerping, kozen hun eigen meesters en hielden elke vorm van autoriteit in eigen hand. De protodemocratische Dingvrede, waar recht gesproken werd, conflicten werden opgelost en nieuwe wetten werden aangenomen, was hier een van de belangrijkste expressies van.

De Heidense goden

Wij vereren de Germaanse goden niet omdat het vergeten archeologische antiquiteiten zijn, maar omdat het levende en krachtige energieën zijn die nog steeds in ons volk huizen. Zij leven oneindig voort in het groepsgeheugen en het collectieve onderbewustzijn van de nazaten van de Germaanse volkeren. Als etnische en spirituele voorgeschiedenis van onze volksgemeenschap, is het Germaanse heidendom een onmisbaar onderdeel van ons volksbewustzijn en vormt het de essentie van onze volksgeest.

In tegenstelling tot de Abrahamitische religies dienden de heidenen, die geen andere koningen duldden dan zij zelf gekozen hadden, hun goden niet door slaafse onderworpenheid. De Germanen maakten zichzelf niet ondergeschikt aan hun goden zoals een knecht aan zijn meester. De verhouding tussen een Germaan en zijn heer sloot een dergelijke vorm van dienstbaarheid uit. In een IJslandse sage** wordt Thorkel uit zijn bezitting gedreven. Hierop gaat hij met een oude os naar de tempel van Freyr en zegt: “Freyr, die lange tijd mijn vriend is geweest, op wie ik mij volkomen mag verlaten en die vele geschenken van mij heeft ontvangen en deze mij wel heeft beloond, nu schenk ik u wederom een os, opdat gij mij genoegdoening zult verschaffen.” De Heidense bronnen vertellen ons duidelijk dat de verhouding tussen de Germaan en zijn god er een van oprechte vriendschap is.

De mensheid en godheid representeren dus niet twee gescheiden werelden, maar liggen in het verlengde van elkaar. Indien de Germaan een god zijn vriend noemt, dan bedoelt deze niet dat hij in een persoonlijke verhouding staat ten opzichte van een wezen van een hogere orde, maar dan betrekt hij die godheid binnen zijn eigen levenskring. Door te offeren komt de mens in een innige verhouding met de goden. Dit is echter niet zonder enig risico. In de Edda kan men lezen: “Beter niet gebeden, dan teveel geofferd” en “elke gave verwacht hare vergelding”. Een offer aan de goden werd gezien als een zwakheid van de mens. Immers hoeft een mens met een sterke eigen kracht, geen steun buiten zichzelf te zoeken.

Het Germaanse spirituele gevoel werd gewekt door haar onophoudelijke strijd met de machten der natuur. De Germaan vereerde de natuur als zijn bondgenoot, die hem het leven op aarde mogelijk maakte. Uit deze vereerde natuurmachten hebben zich toen de goden ontwikkeld, die in hun menselijke vorm met de mens in contact konden treden en van de geboorte tot de dood bescherming boden.

De komst van het Christendom heeft de Germaanse volksgeest niet kunnen vernietigen. Hoewel de Germaanse tradities en gebruiken lang verwaarloosd en vergeten zijn, kunnen deze nog in alle aspecten van onze samenlevingen terug gevonden worden. Ook vandaag de dag kan men amper nog een volksgebruik of volksfeest noemen dat niet uit de heidense tijd stamt. De levende en krachtige energieën van de Germaanse goden bevinden zich nog steeds onder ons. De Germaanse mythologie fungeert als een waardevolle tijdcapsule gevuld met esoterische wijsheden, die ons laten zien hoe de verre voorouders van ons volk in het leven stonden. Het biedt ons een lichtend baken in deze vervreemding en ontworteling van de moderne maatschappij.

Tacitus schreef over de Germanen: “Zij zijn een volk, alleen aan zichzelf gelijk.” De Germaan kon zijn eigen ‘ik’ niet verloochenen. Hij beminde de vrijheid en verwierp het staatsgezag. De Germaan verlangt zijn eigen belangen te behartigen en over zijn eigen leven te beschikken. Bovenal was de Germaan een krijgsman, zijn Teutoonse woede (Furor Tutonicus) was dan ook legendarisch in heel Europa. Hij werd gedreven door een ongekende doodsverachting, die het gevolg was van het besef dat leven en dood beiden even begeerlijk zijn, zodra deze roem en eer voor hemzelf, maar bovenal voor zijn familie en stam betekenen.

Het spreekt vanzelf dat wij als Germaanse Heidenen iedere vorm van apathie en passiviteit verwerpen. Heiden zijn betekent allereerst denken en handelen volgens de wijsheden die onze Germaanse voorouders ons te bieden hebben. Het biedt een alomvattende Germaanse ethiek die op alle aspecten van het leven toegepast moet worden. Het is onze taak om te strijden voor de wederopleving van het Germaanse volksbewustzijn om zo onze verre voorouders en toekomstige generaties te eren. Daarom pleiten wij voor een Heidens militantisme: geen Heidendom van het woord, maar van de daad!

Druhtman

Noten:

* De negen nobele waarden der Germaanse mythologie: Moed, Waarheid, Eer, Trouw, Discipline, Gastvrijheid, Vlijtigheid, Zelf behulpzaamheid, Volharding.