Woorden, wapens en rituelen van ‘links’

0
554

We kennen ze allemaal, de etiketten als “racist”, “fascist”, “xenofoob”, “haatzaaier”, “antisemiet” en aanverwante termen. Om te begrijpen hoe taal gecorrumpeerd kan raken wanneer zij in dienst wordt gesteld van een volksvijandige ideologie, is het de moeite waard om de Britse taalfilosoof en epistemoloog John Langshaw Austin te bestuderen. Een van zijn centrale concepten in zijn werk is de “performative utterance”, het performatieve werkwoord.

Austin legt dit als volgt uit:
“Utterances can be found. . . such that:

They do not “describe” or “report” or constate anything at all, are not “true or false,” and

The uttering of the sentence is, or is a part of, the doing of an action, which again would not normally be described as, or as “just,” saying something.

[A “performative”] is derived . . . from “perform,” the usual verb with the noun “action”: it indicates that the issuing of the utterance is the performing of an action. . .”

Performatieven, zoals Austin uitlegt, zijn logisch gezien geen proposities, beweringen waarvan kan worden aangetoond dat ze waar of onwaar zijn. Ze proberen niet de wereld te beschrijven of een bepaald aspect van de werkelijkheid te bevestigen of te ontkennen. Het zijn ‘uitingen’, acties die de sociale wereld veranderen. Een paar voorbeelden:

“Ik verklaar de vergadering voor geopend”, zegt de voorzitter.
“Ik veroordeel u tot 10 jaar gevangenisstraf”, zegt de rechter.
“Ik beloof je dat ik morgen op tijd thuiskom”, zeg je tegen je vriendin of vrouw nadat je weer hebt overgewerkt.

Met het doen van deze uitspraken wordt de wereld niet beschreven, de performatieve werkwoorden beschrijven een sociale interactie die de menselijke relaties veranderen. Aanwezigen worden deelnemers aan de vergadering na het openingswoord van de voorzitter. De verdachte die van de rechter 10 jaar gevangenisstraf krijgt opgelegd, transformeert van verdachte in een veroordeelde. De man die belooft op tijd thuis te zijn, wordt loyaal of leugenaar, afhankelijk van de acties die volgen op zijn belofte.

Hoe is deze notie van performatieven van toepassing op de huidige pogingen van de culturele marxisten om de publieke perceptie van politiek en moraal te controleren en te manipuleren? ‘Links’ vermomt zich met het kwaadwillige gebruik van performatieve werkwoorden. Performatieve werkwoorden maskeren hun rituelen van het te schande maken en sociaal isoleren van wat zij als tegenstanders zien, waaronder nationalisten. Terwijl de strijders voor sociale rechtvaardigheid lijken te gaan over het beschrijven van iemand of iets, gaat het ze in werkelijkheid om het demoraliseren en uiteindelijk delegitimeren van de status van degenen met wie ze strijden om macht of die zich tegen hen verzetten.

Zoals gebruikt door links, informeren deze performatieven niet; ze misvormen mensen die weigeren zich te conformeren. SJW’s gebruiken performatieve middelen als wapens om degenen die zij als moreel inferieure wezens beschouwen – hun vijanden – te vernietigen. Denk aan Hillary Clinton’s afschuwelijke “basket of deplorables”-uitspraak tijdens haar presidentiële campagne, verreweg de meest memorabele van al haar campagnetoespraken. Haar opmerkingen waren geen beschrijving van de mensen over wie ze sprak, maar een daad van sociale verbanning.

Hoe werken deze performatieven specifiek? Laten we het woord “racist” nemen, een veelgebruikte term, die graag gebruikt wordt door de zelfbevlekkende sociale rechtvaardigheidsstrijders. Een “racist” zijn is min of meer hetzelfde als een “fascist” zijn, of “xenofoob” zijn – taalkundige precisie is niet echt een punt van aandacht voor ‘links’. Door één van deze woorden uit te spreken, verword je tot een subject dat vrijelijk aangevallen mag worden zonder vrees voor juridische gevolgen. Waarom? Je bent dan een slecht persoon geworden, je maakt geen onderdeel meer uit van de communis opinio, de reguliere maatschappij en de fatsoenlijke groep mensen.

Hoe dit grammaticaal werkt, is dat de aanklager de waarheid van een bepaald kenmerk van de werkelijkheid lijkt te beweren, maar in werkelijkheid een goed ingeburgerd sociaal ritueel uitvoert dat je sociale status op twee elkaar versterkende manieren verandert. Ten eerste verhoogt het de sociale status van de spreker als een moreel superieur en moedig persoon die het kwaad herkent en er ver boven en ertegen staat. De spreker wordt onberispelijk – moreel en juridisch. Als de beschuldigde gelijk is gesteld aan “fascist”, dan is het moreel noodzakelijk en wettelijk toegestaan om hem te vernietigen. Andersom worden de moreel superieuren vrijgesteld van veroordeling, verbanning en vervolging: “Mostly peaceful protests” wordt gebruikt om ernstige rellen te beschrijven waarin er geplunderd wordt, brand wordt gesticht en mensen voor het leven verminkt.

In de extreem moralistische massamedia worden we er telkens aan herinnerd en zo nodig voor gewaarschuwd dat er een groep goede mensen is en een groep slechte mensen. Wat is er dan makkelijker dan al het slechte in de wereld toeschrijven aan de groep mensen die je veracht en jammerlijk vindt. Dit betreft dan met name onderwerpen als onverdraagzaamheid, intolerantie, sexisme, LGBTI en racisme. Je noemt zulke mensen “fascist” of “xenofoob”, je stelt dat zulke gedachten niet thuishoren in een “open, inclusieve democratie”. Zo beschouwd komt democratie neer op een exclusief clubhuis met leden en mensen die geweerd worden door potige uitsmijters.

Als taalfilosoof par excellence zou J.L. Austin het hoofd hebben geschud. In de taalfilosofie is het een vereiste dat je precies en zorgvuldig formuleert. “Fascist” verwijst al lang niet meer naar de politiek gedreven nationalisten die in de jaren ‘20 en ‘30 met een zwart shirt de straten opgingen, bijeen kwamen op politieke bijeenkomsten en zorgden voor nationaal herstel. “Fascist” is een rekbaar begrip geworden dat als nuttig instrument dient om obstakels en ergernissen kapot te maken.

“Je bent een racist” is een performatief wapenwoord geworden dat is gecamoufleerd als een beschrijvende term. Het is echter een van de uitwijzingsrituelen die de beschuldigde tot een paria maken en tegelijkertijd de onberispelijke morele geloofsbrieven van de spreker bevestigen. Net als “fascist” is “racist” veranderd van een woord dat ooit naar echte en herkenbare kenmerken van iemand verwees naar een ongrijpbare, vage abstractie die betekent wat de spreker wil dat het betekent. Dit is waarom het begrip “racisme” is ‘verrijkt’ met bijvoeglijke naamwoorden: economisch racisme, institutioneel racisme, verkapt racisme, milieuracisme, microaggressief racisme, geïnternaliseerd racisme, fragiel racisme en alledaags racisme. De sociale rechtvaardigheidsstrijders zijn de spelleiders in een woordenspel dat geen einde lijkt te kennen.

Niemand die tegenwoordig van racisme wordt beschuldigd, kan bewijzen dat de beschuldiging vals is. Dit betekent dat de aanklager niet verantwoordelijk kan worden gehouden. Daarom zal ‘links’, zolang de dreiging om van racisme te worden beschuldigd alom en algemeen wordt weerstaan en gevreesd, deze met toenemende roekeloosheid en onverschilligheid gebruiken, ongeacht welke schade dit oplevert. Het heeft voor hen tot in de perfectie gewerkt; wanneer de dreiging daalt, gaat de witte vlag altijd omhoog bij de beschuldigde persoon of groep. Het is een gemakkelijke voorspelling dat de racismebeschuldiging enkel aan kracht zal blijven winnen in het westen.

Austins performatieve werkwoorden zouden ons moeten helpen begrijpen dat voor ‘links’ de politiek en al het sociaal-maatschappelijke verkeer in al zijn verschijningsvormen een oorlog is zonder beperkingen als de Conventie van Genève. Onvoorwaardelijke overgave is het eindspel. Voor hen is er geen compromis, geen loyale oppositie, geen notie van eerlijkheid, noch regels van een maatschappelijk middenveld die beperken wat de spelers zouden moeten doen. Wij zijn de vijand. Laten we ophouden hun spel mee te spelen. We moeten ons gedragen als hun vijanden.


Dit artikel is een geretoucheerde vertaling van Counter-Currents.
Titel: Words, weapons and rituals of the Left & a nod to J.L. Austin
Datum: 18 juni 2021
Auteur: Stephen Paul Foster
URL: https://counter-currents.com/2021/06/words-weapons-rituals/

Meer weten over J.L Austin?