White Lives Matter

0
1188

Het spijt mij bij voorbaat voor de Engelse titel, maar deze uitzondering volgt op een uitzonderlijke situatie. Overigens past mijn spijtbetuiging bij een trend onder een aanzienlijk deel van de blanken, die vandaag de dag niets anders lijken te doen dan spijt betuigen. En waarvoor? Voor die ene drugsverslaafde crimineel die gestorven is aan de andere kant van de Atlantische oceaan? Welnee, de druk staat al decennialang op de etnische ketel in vrijwel alle blanke landen. Er is iets diepers gaande.

Massa-migratie is een gegeven, en een sine qua non voor raciale onrust, maar dat is niet het enige ingrediënt dat de protestgolf en de blanke schuldreactie veroorzaakte. Een volledig doorgeslagen globalisme met een Amerikanisering van de Europese cultuur, media en bedrijfsleven, met als gevolg dat Amerikaanse onrust moeiteloos overwaait naar Nederland en de rest van de wereld. Niet alleen de onrust, maar ook de specifieke terminologie waait over: de organisaties, de teksten op de plakkaten en de gescandeerde leuzen zijn overal precies hetzelfde. Er wordt vaak gevraagd waarom, maar de reden ligt volgens mij voor de hand: allochtonen (en hun hun blanke volgers) identificeren zich meer met hun etnische verwanten aan de andere kant van de wereld, dan met de mensen die in de buurt wonen, en dezelfde nationaliteit delen. Bloed en genen reiken verder dan een papiertje dat je tot staatsburger verklaart. Volksnationalisten weten en beamen dit, en veel mensen voelen dit instinctief aan, ook al zullen ze er minder expliciet voor uitkomen.

Maar laten we niet doen alsof er de laatste dagen slechts sprake is van ‘protesten’, ook al is dit wel de term die de gevestigde media er graag aan ophangt. De vernielingen, berovingen, vechtpartijen, brandstichtingen en moorden die bij deze protesten plaatsvonden, plaatsvinden en nog zullen plaatsvinden staan in schril contrast met een werkelijk ‘protest tegen (blank) politiegeweld’. Er is moeilijk omheen te draaien: het is een aanval op blanken op hun eigen grondgebied. Nederland, net als andere blanke landen, is een diep racistisch land in de beleving van de progressief-allochtoonse garde. Termen als white supremacy –uiteraard niet vertaald wanneer het in Nederland geuit wordt- passeren de revue.

Blanke suprematie in Nederland? Het land waar je als autochtone Nederlandse arbeider gerust een decennium kan wachten op een sociale huurwoning, omdat de vers ingevlogen diversiteit altijd voorrang heeft? Het land waar de universiteiten – in eerste instantie verantwoordelijk voor het opleiden van de eigen beroepsbevolking – broodnodige plekken weggeven aan niet-Europeanen, omdat zij de kas beter spekken? Het land waar een studiegroep als Erkenbrand, een van de weinige platforms die resoluut door de egalitaire bubbel heen prikken, met woorden en ideeën, maar volgens onze nationale inlichtingendienst in dezelfde risicocategorie valt als Islamitische Staat.

Nee, de blanken zijn hier de afgelopen decennia door het slijk gegaan voor de ‘migratie-achtergronders’, die ondanks de vermeende onderdrukking en benadeling alsnog onophoudelijk naar dit land migreren. Ondanks de nieuwe besmettelijke ziekte die hier door het land raast, waarvoor de autochtonen maandenlang in huis opgesloten zijn, banen zijn kwijtgeraakt en in sociaal isolement zijn beland. Wat is dat narratief snel opzij geschoven, trouwens. De media maakt de draai van 180 graden, en hoopt dat de gemiddelde kijker het langetermijngeheugen van een goudvis vertoont. Wellicht gaat ze nog gelijk krijgen ook.

Ik hoop in ieder geval voor de gemiddelde progressieve Amsterdammer dat COVID racisme net zo erg vindt als zij, en een dagje de andere kant op gekeken heeft. Tenminste, als je het net zo’n dreiging vindt als de media zelf de afgelopen maanden gepretendeerd hebben. Het voordeel van de massale bijeenkomsten die in Nederland en elders hebben plaatsgevonden is dat het nu twee kanten op kan met COVID: het aantal besmettingen explodeert onder de progressief-allochtoonse gelederen in de grote steden. Alsof ze in verlangen uitriepen: “I can’t breathe”. Of de explosie blijft uit, wat veel waarschijnlijker is, maar de hypocrisie open en bloot komt te liggen. Burgemeester Halsema en minister Grapperhaus hadden het in ieder geval niet over de besmettingsrisico’s.

Ik heb de progressief-allochtoonse gelederen al enkele keren genoemd. Het lijkt mij de meest gangbare term voor een vrij diverse (ha) groep, waarbij de verhouding tussen (blanke) progressieven en allochtonen varieert, afhankelijk van de locatie. In de VS is het niet-blanke aandeel aanzienlijk, zo ook in Amsterdam. Het fenomeen in mijn hoek van het land echter, in Groningen, was duidelijk anders, en (indien mogelijk) nog treuriger. Pak je spreekwoordelijke verrekijker en zoek de allochtonen:

Oplossing: de reden dat het handjevol allochtonen niet zichtbaar is op deze foto, komt omdat hen gevraagd was om vooraan te zitten. De progressieve blanken die gevraagd werden om hun plek op te geven deden het ook nog, gedwee als ze zijn.

Nu is de hamvraag: gaat deze onderdanigheid iets opleveren? Is dit de manier waarop de relatie tussen rassen ook maar in enig opzicht verbetert? Het antwoord is ja, als je de onderwerping van blanken aan niet-blanken in moreel, fysiek en financieel opzicht als een ‘verbetering’ ziet. Het is een koppige cyclus gebreken: niet-blanken veinzen benadeling, en blanken geven gelijk toe. Zonder enige merkbare weerstand, want de aantijging van racisme is in het Westen machtig genoeg om je baan of studie op de tocht te zetten.

Dit gebrek aan weerstand is er ook omdat de zogenaamde oppositie, wat door moet gaan voor ‘rechts’ in politiek Nederland, volledig meesurft op de onderliggende veronderstellingen die door hun tegenstanders worden aangedragen. In de aantijgingen van vermeend racisme beginnen hun argumentaties geheid als volgt: ‘Racisme is inderdaad slecht, maar…’ of ‘Links zijn de echte racisten, omdat ….’. ‘Rechts’ in politiek Nederland bouwt voort op liberale veronderstellingen die haar doel neerhalen en blanken hiermee benadelen. De politici, de commentatoren en ‘tweeps’ waar veel Nederlanders hun hoop op gevestigd hebben buigen net zo hard voor het spook van racisme als de gemiddelde progressief tegenwoordig letterlijk buigt voor de dichtstbijzijnde diversiteit.

In hun achterhoofd weten zij ook: dit houdt niet op, niet vanzelf. Je kan zo hard door de knieën gaan als je wilt, je kunt de niet-blanken nog zo veel financiële en materiële voordelen geven als je wilt, het zal niet genoeg zijn om hen tevreden te stellen. Volksnationalisme stelt het tegenovergestelde: blijf fier overeind staan, en laat hun –ismen als water van je afglijden. Blanken hoeven zichzelf niet in een onderdanige positie t.o.v. niet-blanken op te stellen. Sterker nog, blanken hoeven niet eens de egalitaire schijn op te houden die het liberalisme ons voorschrijft: als er geen functioneel verschil was tussen blanke en niet-blanke samenlevingen, zou er geen merkbaar verschil tussen deze zijn. Echter weten wij (en zij weten het ook) beter. Het enige dat het op dit moment bij Nederlanders ontbreekt is de wil tot verandering, het hervinden van en het trots zijn op de eigen identiteit waar onze voorouders geen moment aan herinnerd hoefden te worden. Wanneer de wil er is, en het besef bij Nederlanders doordringt dat blanken er toe doen (en dat is nog zeer zwak uitgedrukt!), is een omslag vanuit de huidige benarde situatie heel snel bewerkstelligd.

Marcus