Wat is ‘Alt-Right’ of ‘Alt-Rechts’?

0
103

Sinds de verkiezingscampagne van Donald Trump is ‘alt-rechts’ een begrip. Wat duiden we hiermee aan, en in hoeverre onderscheidt dit begrip zich van ‘nep-rechts’, ‘oud-rechts’, en ‘nieuw-rechts’?


Kort gezegd is de alt-rechtse beweging in de Verenigde Staten een uitwerking van het Europese nieuw-rechtse denken in de Amerikaanse context. Onderstaand geven wij een verkort artikel van Greg Johnson dat het gedachtegoed van de alt-rechtse beweging uitwerkt. Waar hij ‘nieuw-rechts’ schrijft kunnen wij telkens ‘alt-rechts’ lezen.

Wat is er nieuw aan het Noord-Amerikaanse nieuw-rechts, en hoe verhoudt het zich tot ‘oud-rechts’? Voordat we deze vraag kunnen beantwoorden, moeten we duidelijk maken wat oud-rechts en nieuw-rechts gemeenschappelijk hebben, en wat deze twee onderscheidt van het hedendaagse ‘nep-rechts’, dat wil zeggen: de centrumrechtse partijen en het klassieke liberalisme in al zijn vormen.

Echt-rechts, zowel in zijn oude als nieuwe vorm, is gefundeerd op de verwerping van het idee de menselijke gelijkheid. Gelijkheid is noch feitelijk het geval, noch een nastrevenswaardig doel. Echt-rechts omarmt het idee dat de mensen ongelijk zijn, en ook behoren te zijn, dat wil zeggen: verschillend. Mannen zijn anders dan vrouwen. Volwassenen zijn anders dan kinderen. Wijze mensen verschillen van dwaze mensen, slimme mensen van domme mensen, sterke mensen van zwakke mensen, mooie mensen van lelijke mensen. Mensen verschillen van ras, geschiedenis, taal, religie, natie, stam en cultuur. Deze verschillen zijn belangrijk, en omdat ze belangrijk zijn wordt het leven beheerst door een werkelijke hiërarchie, zowel feitelijk als in waardering. Gelijkheid is een hersenschim.

Echt-rechts verwerpt het idee van gelijkheid met wortel en tak.

Echt-rechts kent drie vormen: de traditionele samenleving, oud-rechts en nieuw-rechts.

Alle traditionele samenlevingen die wij kennen zijn hiërarchisch. Ze worden of zijn allemaal vernietigd door de moderne, egalitaire massa-samenleving.

Met oud-rechts doelen wij in dit verband op het fascisme, nationaal-socialisme en andere nationalistische en populistische bewegingen. Zij waren pogingen tot het herstellen van de traditionele hiërarchische maatschappelijke vormen binnen de moderne context. Het fascisme en nationaal-socialisme waren geen reactionaire achterhoedegevechten tegen het moderne gelijkheidsdenken door aanhangers van corrupte hiërarchieën. Ze vertegenwoordigden een authentieke revolutionaire impuls om de vitale, archaïsche, en hiërarchische waarden te herstellen in de context van de moderne wetenschap, technologie en massa-samenleving.

Nieuw-rechts en oud-rechts hebben hetzelfde doel: een maatschappij die niet alleen hiërarchisch is, maar ook organisch. Het doel is een ‘politiek lichaam’ van een raciaal en cultureel homogeen volk, dat één is in bloed en geest. Een soeverein volk dat politiek is georganiseerd, en daardoor macht heeft over zijn eigen toekomst.

Ons ideaal is een hiërarchische samenleving, vrij van uitbuiting en onrecht, waarbij de enige rechtvaardiging voor de politieke ongelijkheid ligt in het algemeen belang van heel het politieke lichaam, en niet in het particuliere belang van de heersende klasse.

Hoe verschilt nu nieuw-rechts van het fascisme en nationaal-socialisme? Dit is een essentiële vraag, vanwege het enorme stigma dat er sinds de Tweede Wereldoorlog aan deze bewegingen kleeft. Kort gezegd is het Noord-Amerikaanse nieuw-rechts gefundeerd op de verwerping van de fascistische- en nationaalsocialistische partijpolitiek, hun totalitarisme, hun terrorisme, hun imperialisme en hun genocide.

Noord-Amerikaans nieuw-rechts is een nieuwe beweging. Ze heeft nog geen denkers voortgebracht van het kaliber van een Alain de Benoist, Guillaume Faye, en vele anderen. We zijn hen veel verschuldigd voor hun decennialange werk. Maar aangezien Noord-Amerika verschilt van Europa, verschilt ook onze aanpak. Deze verschillen zijn de volgende:

In de eerste plaats hebben in Noord-Amerika de verschillende Europese stammen zich vermengd en zijn de meer compacte Europese identiteiten verloren gegaan. Daarom zijn wij gedwongen de diepere wortels van de gezamenlijke Europese identiteit de benadrukken, waaronder de raciale identiteit.

Het tweede verschil heeft te maken met de noodzaak van kritiek op de leidende rol die zekere groepen spelen in de machinaties die leiden tot de vernietiging van de Europese volkeren.

Ten derde cultiveert Noord-Amerikaans nieuw-rechts een veel meer openhartige en directe, kritische relatie met het fascisme en het nationaal-socialisme. Europees nieuw-rechts richt zich meer op rechtse bewegingen buiten de directe context van het nationaalsocialistische en fascistische milieu. Dit heeft reusachtige intellectuele winst opgeleverd, met name door de bestudering van de zogenaamde ‘Conservatieve Revolutie’. Noord-Amerikaans nieuw-rechts kan echter volop profiteren van de bescherming van de vrijheid van meningsuiting in de Verenigde Staten. De bereidheid om ons op gevaarlijk terrein te begeven betekent echter ook dat wij onze relatie tot oud-rechts heel precies duidelijk moeten maken. Dat hadden we al lang geleden moeten doen.

Ik herhaal: Noord-Amerikaans nieuw-rechts is gefundeerd op de op de verwerping van de fascistische- en nationaalsocialistische partijpolitiek, hun totalitarisme, hun terrorisme, hun imperialisme en hun genocide.

Wij geloven dat raciale en culturele diversiteit binnen dezelfde samenleving onvermijdelijk leidt tot haat en geweld, en dat nationalisme de meest praktische manier is om de vrede tussen de volkeren zeker te stellen.

Wij geloven dat alle volkeren een soeverein thuisland behoren te hebben, waar zij kunnen leven naar eigen inzicht, vrij van inmenging door andere volken.

Wij geloven dat zo’n wereld kan worden bereikt door een geleidelijk en humaan programma van gebiedsverdeling en bevolkingsverplaatsing.

Wij geloven dat dit doel kan worden bereikt door het bewustzijn van mensen te veranderen, dat wil zeggen: door genoeg mensen in invloedrijke posities te overtuigen dat iedereen baat heeft bij etnisch nationalisme.

Het bevorderen van politieke verandering door de transformatie van bewustzijn en cultuur noemen wij ‘metapolitiek’.

Metapolitiek heeft betrekking op dat wat moet gebeuren voor de stichting van een nieuwe politieke orde. Metapolitiek kent twee fundamentele activiteiten. De eerste is educatie: het formuleren en doorgeven van vormen van blank nationalisme, toegesneden op de belangen en levensvisies van de vele verschillende blanke groeperingen. Hieronder vallen niet alleen de ontwikkeling van theorieën in de spreekwoordelijke ivoren toren, maar ook artistieke uitingen, commentaren over cultuur en politiek, en de media in al haar vormen waarmee dit alles wordt verspreid. De tweede activiteit is groepsvorming, dat wil zeggen het organiseren en cultiveren van gemeenschappen in de reële wereld, die nu al leven volgens onze idealen, en die het zaad kunnen zijn van de komende nieuwe orde.

Het fundamentele project van Noord-Amerikaans nieuw-rechts is om de hegemonie van de anti-blanke ideeën in onze cultuur en ons politieke systeem uit te dagen en te vervangen. Alle culturele en politieke stromingen, alle varianten van het ‘nette’ politieke spectrum, zien blank raciaal bewustzijn en blanke zelfbeschikking als het kwaad.

Ons doel is deze consensus te bekritiseren en te doorbreken, en in plaats daarvan de hegemonie te vestigen van de ideeën van blank raciaal bewustzijn en zelfbeschikking. Dit betekent dat welke politieke partij er ook aan de macht is, de belangen van blanken zeker worden gesteld. Ons doel is een pluralistische blanke samenleving waarin verschil van mening en debat over een hele reeks van zaken kan zijn, maar niet over het voortbestaan van het blanke ras.

Er zijn systematische overeenkomsten tussen oud-rechts en oud-links enerzijds, en nieuw-rechts en nieuw-links anderzijds.

De doelen van oud-rechts en oud-links liepen ver uiteen, maar ze gebruikten dezelfde middelen: hiërarchische, ideologische, politieke partijen, georganiseerd voor zowel verkiezingsstrijd als gewapende strijd; politiestaten met één partij, geleid door dictators; het uitschakelen van de oppositie door censuur, opsluiting, terreur en ronduit moord, soms op een onvoorstelbare, industriële schaal.

Zeker, in het geval van het klassieke nationaal-socialisme beweren revisionisten dat veel van deze gruweldaden overdreven worden, of zelfs geheel verzonnen zijn. Revisionisme aangaande de Tweede Wereldoorlog doet hier echter niet ter zake, want de terroristische, imperialistische, genocidale impuls bestaat binnen het hedendaagse nationaal-socialisme. De moderne nationaal-socialist William Pierce bijvoorbeeld deed geregeld sceptisch over de Holocaust. Maar hij was bereid daadwerkelijk terrorisme, imperialisme en genocide goed te keuren op een schaal die alles in de twintigste eeuw in de schaduw zou stellen. Het is deze instelling die wij verwerpen.

Zeker, er waren gradaties van totalitarisme. Het afschaffen van het privébezit door het communisme betekende een veel ernstigere invasie en uiteenrukking van het privéleven dan onder het fascisme of nationaal-socialisme, die alleen maar probeerden om het privébezit en het private ondernemerschap in harmonie te brengen met het algemeen belang als deze conflicteerden. Gelukkig is hard totalitarisme – zelfs in zijn zachtste vorm – wenselijk noch nodig om het voortbestaan van ons volk zeker te stellen, dus verwerpen we het.

Het is leerzaam te zien hoe links omgaat met de stuitende, onvoorstelbare, hartverscheurende gruweldaden van oud-links. De besten onder hen ontkennen deze niet. Ze minimaliseren ze ook niet. Ze stellen niet hun hoop op “Goelag revisionisme” of de rehabilitatie van Pol Pot. Ze stappen er over heen, en blijven naar hun doelstellingen nastreven.

Dit is precies wat ook wij voorstaan. Wij zijn veel te druk met de weerstand tegen onze eigen genocide om ons te binden aan het verdedigen van de fouten en excessen van oud-rechts. Zij zijn eenvoudigweg niet ons probleem. Om een uitspraak van John Bowden aan te halen: “Wij zijn er over heen gestapt”. Onze vijanden blijven het ons voor de voeten werpen, en wij blijven er gewoon over heen stappen.

Nieuw-links heeft vastgehouden aan de waarden en uiteindelijke doelen van oud-links. Ze hebben ook vastgehouden aan elementen van hun filosofische raamwerk. Vervolgens zijn ze hun ideeën gaan verspreiden door de cultuur, door middel van propaganda en het ondermijnen van instituties. En ze hebben gewonnen. Afgezien van Noord-Korea en Cuba is het orthodoxe communisme dood. Het kapitalisme lijkt overal gewonnen te hebben. Maar toch hebben op het gebied van de cultuur de linkse waarden een totale hegemonie. Links heeft de koude oorlog verloren, maar de vrede gewonnen.

Nieuw-links en nieuw-rechts hebben totaal verschillende doelen, maar gebruiken sterk gelijkende middelen, namelijk het nastreven van politieke verandering door het veranderen van de ideeën en de cultuur, met als doel het vestigen van hegemonie op intellectueel en cultureel gebied.

Nieuw-rechts verwerpt het totalitarisme, het terrorisme, het imperialisme en de genocide van oud-rechts.

Maar we verwerpen niet hun politieke model: de etnisch en cultureel homogene, hiërarchisch georganiseerde samenleving. Wij willen een wereld waarin elk afzonderlijk volk zo’n thuisland heeft, inclusief de Joden.

Evenmin verwerpen wij het theoretisch denkkaders van het fascisme en nationaal-socialisme, die tegenwoordig meer relevant zijn en meer gegrond op wetenschap en geschiedenis dan ooit tevoren.

Een van de belangrijkste redenen van nieuw-links voor de overgang van politiek naar cultuur was hun teleurstelling in het proletariaat, dat zo effectief door het fascisme en nationaal-socialisme werd gemobiliseerd, om nog maar niet te spreken van de centristische regimes in het tijdperk van de Koude Oorlog.

Nieuw-links geloofde dat zij de belangen van de arbeiders vertegenwoordigde, maar hun aanpak was volledig elitair. Zij richtten zich op het beïnvloeden van de hoogopgeleide middenklasse, omdat deze mensen een buitengewoon grote invloed hebben op de rest van de samenleving, met name via het onderwijs, de media en de populaire cultuur.

Op dezelfde manier vertegenwoordigt nieuw-rechts de belangen van alle blanken, maar wanneer het gaat om sociale verandering moeten we kiezen voor een vastberaden elitaire strategie. We moeten erkennen dat op het gebied van cultuur en politiek sommige blanken er meer toe doen dan andere. De geschiedenis wordt niet geschreven door de massa. Hij wordt gemaakt uit de massa, door elites die de massa vorm geven. Daarom moeten we onze boodschap richten op de hoger opgeleide, stedelijke middenklasse en daar boven.

Er is geen gebrek aan oud-rechtse groepen met een populistische boodschap, gericht op de arbeidersklasse en het platteland. Maar om te overwinnen moeten we moeten verder gaan dan alleen deze mensen.

Noord-Amerikaans nieuw-rechts is een intellectuele beweging, niet een vastgelegde doctrine. Onze doelen staan vast. De fundamentele intellectuele strategie staat vast. Maar al de rest is in beweging: normaal gesproken gericht op onze doelen, maar soms als het ware wervelend over de dansvloer uit pure vreugde (wat ons eveneens beweegt naar onze doelen, maar op subtielere wijze).

Er is een breed spectrum aan verschillende en vaak onverenigbare tradities binnen nieuw-rechts. We hebben volgelingen van het traditionalisme van Julius Evola en René Guénon, en anderen die de nadruk leggen op de metafysica van de eeuwige vorm. We hebben volgelingen van niet-traditionalistische filosofen die zich richten op de voortdurende verandering en op de geschiedenis, zoals Nietzsche, Spengler en Heidegger. We hebben mensen die geloven in de neergang en anderen die geloven in een vooruitgang, in het spoor van Prometheus. We hebben aanhangers van Darwinistisch biologisme en wetenschappelijk materialisme met daartegenover aanhangers van een metafysisch dualisme. We hebben atheïsten en we hebben vertegenwoordigers van alle religieuze stromingen, Christelijk en heidens, oosters en westers.

Deze diversiteit hebben we nodig, want ons doel is allerlei versies van blank nationalisme te cultiveren om alle bestaande blanke groeperingen te kunnen aanspreken. We kunnen tot de menigte spreken omdat we een menigte bevatten.

Ik wens geen tijd te besteden aan het bekritiseren en aanvallen van andere oprechte voorvechters van de blanken, en met hen wedijveren over terrein en volgelingen, of ruziemaken over de centen. Uiteindelijk is het enige valide argument voor of tegen een handelwijze om te kijken naar resultaten. Ik wil steun winnen door goed werk te doen, niet door het werk van anderen af te kraken.

Noord-Amerikaans nieuw-rechts is geen politieke partij of een partijachtige intellectuele sekte. We zijn een informeel netwerk dat kan overlappen met- en doordringen in alle sociale instellingen, inclusief partijen. Ik onderhoud contacten met mensen over de hele wereld die betrokken zijn bij verschillende politieke partijen. Ze kennen mijn standpunt. Waar we van mening verschillen, zijn we het eens van mening te verschillen.

Persoonlijk echter zou ik soms wensen dat er een muur kon worden opgericht, want terwijl slechts zes graden van sociale interactie mij scheiden van Barack Obama, zijn dit er nog veel minder met de volgende Anders Breivik. En voor mij is dat te dichtbij naar mijn smaak. Ik wil niets te maken hebben met wapenzwaaiende legers bestaand uit één persoon. Het enige wapen dat ik wil bezitten is gemaakt van porselein.

Zie je, ik geloof werkelijk dat wat ik doe juist is en belangrijk. Te zeer juist en te belangrijk om me bloot te stellen aan het risico van volwassen kerels die zich verkleden als Tempeliers of Stormtroepers en met echte wapens spelen. Ik heb op zich niets tegen wapens en wapendragers. Maar het oud-rechtse model trekt onstabiele mensen aan met een neiging tot geweld, wat onze taak alleen maar zwaarder maakt.

Maar aangezien ik geen beweging kan opbouwen – zelfs geen metapolitieke – als kluizenaar, is het beste wat ik doen kan om duidelijke intellectuele grenzen af te bakenen. Nogmaals: Noord-Amerikaans nieuw-rechts is gefundeerd op de verwerping van de fascistische- en nationaal-socialistische partijpolitiek, hun totalitarisme, hun terrorisme, hun imperialisme en hun genocide.

Cynische mensen hebben nieuw-links ervan beschuldigd dat ze alleen maar een oneerlijke marketingtruc toepassen. Natuurlijk heeft het geen zin te proberen om cynische mensen te overtuigen, want zij menen toch a priori te weten dat de waarheid altijd onverkwikkelijker is dan zij lijkt. Maar nieuw-links heeft in feite zijn beloftes waargemaakt: marxisme zonder totalitarisme, zonder terreur, zonder kampen.

Natuurlijk beseffen we dat het huidige regime een vorm is van zacht totalitarisme dat ‘in slow motion’ genocide pleegt op het blanke ras. Maar waar het om gaat, is dat dit regime niet aan onze mensen is opgelegd door een gewelddadige revolutie. Zij accepteerden het, vanwege de transformatie van hun bewustzijn. Op dezelfde manier kunnen ze ook gered worden.
Alle afbeeldingen zijn afkomstig van wikimedia.org