Wat gaat er mis in het brein van Johannes van den Akker? 

2
316

Ja, wat gaat er nou precies mis in het brein van Johannes van den Akker? Hij is de persoon achter “We Gaan Ze Halen”, de actiegroep die in 2018 een bus naar Griekenland stuurde om migranten te halen, en nu een vliegtuig had gecharterd met hetzelfde doel. Zijn vliegtuig werd echter op het laatste moment omgeleid van Lesbos – waar de opvangkampen staan – naar Athene. De groep werd gearresteerd en na verhoor weer vrijgelaten.

Johannes van den Akker zag het al helemaal voor zich. Hij zou degene zijn die 189 bruine kinderen uit de ashopen van Moria zou redden. De lachende gezichten naast hem in het vliegtuig, het warme welkom na de landing op Schiphol, de felicitaties van Halsema… Maar net als in 2018 zal Johannes van den Akker terugkeren zonder de bruine kinderen waar hij zo naar verlangt.

Wie op de website van “We Gaan Ze Halen” kijkt kan in één oogopslag vaststellen dat deze mensen geen enkel idee hebben van de context van het migrantenprobleem. Zelfs over hun eigen actie moeten zij geen moment hebben nagedacht. Wat hadden ze voor ogen? Landen op Lesbos en dan bekend maken dat zij een paar honderd geluksvogels zouden overvliegen naar het paradijs? Gewoon wachten op de stormloop en dan bij nummer 189 de deur sluiten? Vervolgens de Nederlandse regering bellen en vragen of ze even de Tweede Kamer in spoedzitting bijeen kunnen brengen?

Mensen als Johannes van den Akker zien beelden van de aangewezen slachtoffers en laten dan hun zorgimpulsen de vrije loop. Het zijn net kinderen die een zwerfhond mee naar huis nemen. Ze doen wat ze invalt, maar denken niet na over de gevolgen. Toen het bij de actievoerders begon door te dringen dat het allemaal voor niets was huilden zij bittere tranen. Als kinderen die hun zin niet krijgen. Maar anders dan bij kinderen is voor deze groep geen verbetering te verwachten. Als ze over een paar weken over de ergste dip heen zijn zullen ze weer plannen maken voor de volgende actie. Wat zullen ze nu verzinnen? Een cruiseschip naar de Bosporus zenden misschien?

De vraag is dus hoe we een volgende actie van “We Gaan Ze Halen” gaan voorkomen. Tja, dat zou in een normale samenleving helemaal geen vraag zijn, maar in deze tijd ligt het ingewikkelder. Voor het definitieve antwoord zullen we een goed onderzoek moeten instellen naar het brein van Johannes van den Akker. Voor hem is het te laat, maar mogelijk bevat zijn brein wel een oplossing voor anderen met hetzelfde probleem. Want hoe komt het dat hij wel in staat is om een actie op touw te zetten, maar niet de consequenties daarvan kan overzien? Waarom kan bij hem zo makkelijk een emotionele reactie geprogrammeerd worden? Waarom kan hij bij zijn eigen volk geen empathie voelen maar dweept hij met vreemdelingen? Waarom wil hij onze samenleving kapotmaken maar zegt zijn brein dat hij het goede doet? Er zijn zoveel vragen.

2 COMMENTS

  1. Het probleem is wel verklaarbaar denk ik. Het “vrije” westen zucht al sinds WO II onder ernstige indoctrinatie. Deels uit de (cultureel) marxistische hoek, maar ook onder het “Amerikanisme” dat met de bevrijding mee kwam uit de Anglo-Amerikaanse wereld.
    Vanuit die indoctrinatie is een uitermate negatief beeld over het eigen volk ontstaan. Dat is vandaag de dag zichtbaar door de overval hoorbare beschuldiging van blank racisme en het enorm uitvergroten van “zwarte” bladzijden uit onze geschiedenis. Het aanpraten van een collectief schuldgevoel en eis tot boetedoening is daar onderdeel van.
    Een deel van onze bevolking laat dat maar over zich heen komen en verwoordt braaf de sociaal gewenste denkbeelden, maar gaat verder gewoon zijn dagelijkse gang.
    Een ander deel reageert er een stuk feller op en onderneemt daadwerkelijk actie. Dat zijn de mensen van We Gaan Ze Halen, De Grauwe Eeuw en andere dwaallicht-organisaties. Deze mensen háten daadwerkelijk alles wat blank is, inclusief zichzelf. Het ophalen van al die kinderen is niet alleen een persoonlijke vorm van boetedoening, maar daarmee straffen ze ook het door-en-door-slechte Nederlandse volk (en dat van andere Westerse landen).
    Het sterkst zie je dat in Duitsland onder Merkel, waar naast deze schuldgevoelens jegens slavernij en racisme ook nog eens het volledig uit zijn verband gerukte schuldgevoel over WO II er bovenop komt.

    Daarnaast is het binnen halen van zoveel mogelijk niet-westerse allochtonen, liefst moslims, een onderdeel van de aloude wens van de cultureel marxisten om de zo gehate vrije, blanke samenleving verder te ondermijnen. Deed men dat eerder al via gendergekte, het gezinsleven kapot maken, secularisatie en milieu- en klimaatwaanzin, het importeren van grote groepen mensen met een dominante cultuur en ideologie is ook een machtig wapen.
    Dit verklaart de enorme drammerigheid waarmee linkse en liberale partijen perse asielzoekers binnen willen halen. Hoe meer er daarvan zijn, hoe groter de chaos en hoe kleiner de invloed van de autochtone bevolking.

    Naïviteit speelt ook nog een rol. Mensen als Johannes van den Akker zijn millenials. Die zijn opgevoed door zeer ruimdenkende ouders die hun kind iedere dag een trofee geven alleen al voor het feit dat ze bestaan. Die overladen worden met complimenten ook als ze niks bijzonders doen. En die -en dat is een belangrijke verklaring- wijsgemaakt is dat ze álles kunnen wat ze maar willen. Meestal krijgen ze als kind ook nog een Efteling-achtig wereldbeeld voorgeschoteld. De echte wereld die ze dan als volwassenen tegemoet treden is dan een enorme tegenvaller, want die moet in hun ogen wel héél slecht zijn en het is aan deze kinderen die nooit hun grenzen geleerd hebben, om die te verbeteren.

  2. Zoals dit artikel beschrijft, het probleem zit hem denk ik niet in het deel van Johannes’ beleving, dat hij die kinderen van hun lijden wil verlossen. Het probleem zit hem de totale afwezigheid van een begrip van de impact van de manier waarop hij deze kinderen wil helpen.

    Dit zijn geen slechte mensen, niet eens domme mensen, maar, zoals helaas de meerderheid van de westerse bevolking, onbewuste mensen. Ze hebben geen enkel begrip van hoe een liefdevolle daad op langere termijn, indirect doch onontkomelijk, vernietigende consequenties heeft.

    Het probleem bij Johannes en zijn mede actievoerders is tweevoudig.

    1. De afwezigheid van een beleving en besef van hun Europese identiteit, en van de kostbaarheid en kwetsbaarheid van onze beschaving, tegenover een alsmaar kleiner wordende wereld.
    2. De afwezigheid van een wijdere blik op de tijd, en een begrip van de impact op lange termijn van hun keuzes en acties.

    Het doel van Johannes is niet de vernietiging of de fundamentele demografische transformatie van ons thuis. Dit is slechts het side-effect. Het doel van Johannes is simpelweg deze kinderen te helpen en zich daar goed over te voelen. Menselijkheid.

    Nu, wij die wel beseffen wie wij zijn als Europese bevolking, en hoe kwetsbaar de toekomst van ons bestaan is, wij hoeven niet tegenover Johannes te staan. Hij is aan het einde van de dag, evengoed een lid van onze familie en we moeten nooit de hoop opgeven dat zijn onbewuste verraad gekeerd kan worden.

    In de zoektocht naar een constructieve, helende weg voorwaarts, moeten we mijns inziens samen nadenken over hoe Johannes en zijn vrienden hun liefdevolle daad kunnen verrichten, zonder de vernietigende consequenties voor Europa.

    Het antwoord is simpel. Johannes kan de kinderen ophalen met een vliegtuig, en voor hen een veilig thuis vinden elders in hun eigen beschaving. Elders in de Arabische wereld.

    Laten we altijd denken in oplossingen, win-win scenario’s, diplomatie, dialoog, resultaten. Het enige wat telt is het eindresultaat. Een wereld in vrede en in balans. Afrikaans Afrika, een Arabisch Midden Oosten, een Aziatisch Azië, en een Europees Europa.

Comments are closed.