Twee jaar PEGIDA in Dresden

0
96
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

In de maandag oktober van het jaar 2016 luidde de klok voor het tweede levensjaar van de Duitse burgerbeweging PEGIDA. Volledig: Patriottische Europeanen tegen de islamisering van het Avondland. Ze weet nog altijd iedere maandag in de stad Dresden de bevolking de straat op te krijgen tegen het beleid van de Duitse regering onder leiding van Bondskanselier Angela Merkel. Dat de beweging dit al meer dan twee jaren weet vol te houden is geen sinecure, want het politiek klimaat voor maatschappelijke opvattingen buiten het officiële discours is in Merkels Duitsland genadeloos.

Hoewel er elke week tienduizenden demonstranten door heel Duitsland de straat op gaan om hun onvrede te tonen, is het zo dat het zwaartepunt hiervan in het oosten van het land ligt. Te weten de delen van Duitsland die pas in 1989 bij het land kwamen en hiervoor onder de Sovjet-unie vielen. Nog gerichter gaat het om de stad Dresden, waar PEGIDA ook is ontstaan en hier komen nog altijd veruit de meeste mensen om te demonstreren. Deze demonstraties bestaan uit een aantal toespraken en een korte, gezamenlijke wandeling doorheen een gedeelte van de stad.

Wanneer we iets ruimer kijken, namelijk in de Vrijstaat Saksen (niet te verwarren met de oostelijke buurstaat Saksen-Anhalt), gaan er daar wekelijks ongeveer veertig protesten tegen de politiek van Merkel van start. Een verklaring voor de aanzienlijke opkomsten in de grote steden in deze deelstaat, is dat er gemakkelijke verzamelpunten voor dergelijke activiteiten als demonstraties zijn. Dit in tegenstelling tot de andere deelstaten in het oosten van Duitsland, die veel kleine dorpen en steden kennen. Er heerst in Saksen nog vanuit de DDR een conservatieve onderstroom en cultuur, Dresden telt zelf een cultuurconservatieve middenklasse.

Er is onderzoek gedaan naar wie er zoals komen demonstreren. De personen die elke week samenkomen zijn gemiddeld boven de veertig en was of zijn werkzaam vooral in de technische en economische beroepen. Ze zijn van verschillende opleidingsniveaus, waaronder ook academici, echter niet van de sociale- of geesteswetenschappen. Ze vallen in de loonklassen van onderaan tot aan de middenklasse. Het merendeel van de demonstranten is niet religieus.

Over Dresden
De stad Dresden vierde in 2006 het 800 jarige bestaan. Ze is begin 1200 ontstaan, met verdere bouw en landuitbreiding tussen de rivieren Saal en Oder. Vermoedelijk waren het kooplieden die in de nabijheid middels een oversteekplaats over de Elbe een Missiekerk inrichten, wat 200 jaar later als de Frauenkirche zou worden uitgebouwd. De eerste schriftelijk optekening over de oorsprong is van 1216.

Tot aan het einde van de middeleeuwen veranderde de omvang van de stad Dresden nauwelijks. Dit was pas het geval met de beslissing aan het einde van de 16e eeuw van de Saksische, Koninklijke familie Wettin om Dresden als residentie te gebruiken, hierdoor begon de uitbreiding en verdere vergroting van de stad. De regio en de stad maakten de talloze oorlogen mee die ook andere gebieden in Europa teisteren. De 30-jarige oorlog in 1618 tussen protestanten vanuit Bohemen tegen de katholieke landsheren ging over religieuze en machtsconflicten. Met de dood van Karel VI raken Saksen en Beieren in conflict en volgt de Silezische oorlog.

In de 18e eeuw werd de stad ommuurt met een vestingwerk. Deze komt snel van pas, want na de Franse revolutie van 1798, komt Napoleon daar aan de macht en ontstaat er een oorlog die in 1815 zal eindigen. Dan ontstaat de zgn. Deutsche Bond tijdens het Wiener Congres, een samenvoeging van 39 staten, waaronder ook Koninkrijk Saksen. Na wederom revolutionair gerommel in Europa verruilden einde 19e eeuw diverse Duitse staten hun Koningen en komt er langzaam vorm voor wat later Duitsland zou worden, maar niet voordat deze staten nog onderling ten strijde trokken. Saksen zelf is dan als gevolg van de industriële revolutie een kerngebied voor tekstiel en machinebouw.

Er volgen in deze eeuw nog diverse oorlogen met ook de opmars en uitbreiding van Pruissen onder Bismarck, dat wederom tot oorlog leidt met Frankrijk. Voor de Eerste Wereldoorlog is het Duitse rijk een middenmacht op het Europese continent, maar ze verliest deze en raakt vele gebieden kwijt. Dresden is zich in de 20e eeuw nog verder aan het uitbreiden en wordt al een moderne stad met kantoren, woningen, fabrieken, hogescholen, kazernes en recreatieplekken.

Nationaal-socialisme
In de regio Saksen was het nationaal-socialisme en deze beweging vooral sterk in de middelgrote steden en de regio hieromheen en minder in grootsteden als Dresden en Leipzig. Dit had vandoen met de grote industrie in deze gebieden, waar vanuit het arbeidspotentieel voor de zaak gemobiliseerd kon worden. Tijdens het regime van het nationaalsocialisme vanaf de jaren 1933 werd Dresden nog meer dan ervoor de kunst- en cultuurstad. Ze moest dienen om lokaal patriottisme en de volkse identiteit naar voren te brengen, met name ook t.o.v. de Slavische buren.

De grote bekendheid die de stad aan de periode van het nationaal-socialisme heeft overgehouden is vooral vanwege de oorlogsmisdaden die door de geallieerden tegen de burgerbevolking zijn uitgericht. Tussen 13 februari en 15 februari 1945 werd de stad Dresden in opdracht van de toenmalige Britse regering vanuit de lucht zwaar gebombardeerd. We weten inmiddels hierover dat Winston Churchill persoonlijk hiervoor toestemming heeft gegeven.

De zogenaamde tapijtbombardementen op steden, met als strategisch doel zo veel mogelijk schade en slachtoffers te veroorzaken, hadden als doel zo het Duitse moreel te breken. In totaal waren er bijna 1500 vliegtuigen die brisantbommen en brandbommen afwierpen. Dresden had toen 700.000 inwoners en volgens het Rode Kruis zouden er ongeveer 275.000 doden (andere schattingen lopen uiteen van 100.000 t/m 300.000) bij deze bombardementen zijn gevallen.

Driehonderd duizend zijn in Dresden verbloed,
begraven in ’t puin of verbrand.
Voorhen was geen graf dat herinnering behoedt,
geen kruis op het graf en geen laatste groet:
alleen de rouw van een land…..

Jos Vinks ‘Klaaglied om Dresden’

Dat deze gebeurtenis in de stad zelf nauwelijks de aandacht krijgt die het verdient, tot op de dag vandaag, heeft er uiteraard mee van doen dat dit gebeurde toen het nationaal-socialisme de staatsideologie was. Het maakt het dus ook in 2016 niet mogelijk dit afzonderlijk te zien, als een misdaad tegen mensen, los van de oorlogsmisdaden die namens het nationaal-socialisme zijn gepleegd.

PEGIDA Dresden
DDR
In 1949 wordt de Deutsche Democratische Republiek officieel opgericht en komt ook Saksen hieronder te vallen. Dresden wordt zelf met enkele gemeenten uitgebreid en verliest later met het opheffen van de provincie Saksen zijn functie als lokale hoofdstad. De DDR is een satellietstaat binnen de Sovjetunie en wordt geacht zich te moduleren naar dit socialistische staatsvoorbeeld. Dat hield in dat het hele economische beleid centraal werd geregeld en bijvoorbeeld de productie van waren en goederen door de staat werd georganiseerd,

Het bestuur van de DDR-satellietstaat lag in handen van de SED, de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands. Via verkiezingen kon er wel op een eenheidslijst worden gestemd, waarop mensen van meerdere partij stonden. Van de partijen kon men ook lid worden, maar deze hadden in werkelijkheid alleen een ondersteunende functie en vormden samen dan ook een blok. Een werkelijk oppositie, die ook het beleid 180 graden kon wenden, bestond er niet.

De Duitse Democratische Republiek is een socialistische staat van arbeiders en boeren. De politieke organisatie van het werkende volk in stad en land staat onder leiding van de arbeidersklasse en haar marxistisch-leninistische partij.

Grondwet DDR


Bundesrepublik

De vreedzame demonstraties op de maandagavond op het einde van 1989 in Leipzig (vooral in deze stad), Dresden en Plauen, zouden uiteindelijk de aanzet geven voor de hereniging van Duitsland. Met het losweken van de Sovjet-Unie en het oplossen van de DDR. Dit had uiteraard ook het gevolg dat de stad Dresden en Saksen werden opgenomen in de reeds bestaande Bundesrepublik Deutschland.

Er is dus nooit een volledig nieuwe start voor Duitsland gemaakt. Hoewel ook de Sovjetunie snel hierna zal zijn opgelost, welke vanuit het westen altijd als een bedreiging werd gezien, heeft Duitsland nog wel altijd de grondwet van na de inname door de geallieerden. Het is dus een geallieerde bezettingsgrondwet die men gebruikt en daarnaast bevinden er militaire basissen met wapens en militairen van de Amerikanen op het Duitse grondgebied. (De laatste bronnen schatten 58.000 militairen)

Wie zich vandaag informeert over de DDR-periode en de overgang naar één Duitsland zal denken dat het een groot succesverhaal en met name een alom geaccepteerde verbetering is. Vooral de euforische taal van vrijheid en democratie voert de boventoon. Toch leven wel degelijk in Duitsland ook hele andere zienswijzen onder de bevolking.

Het verschil tussen het huidige systeem en dit van de DDR is alleen het economische gedeelte. Verder verschilt het niets, men hanteert gewoon exact dezelfde propaganda. Democratie is er wel, maar voor gewone mensen enkel voor onbelangrijke vraagstukken. Over zaken als de Euro en de NAVO, wordt de bevolking niet geraadpleegd en dit wordt buiten ons om beslist.

Demonstrant te Dresden

PEGIDA onderweg
Veel signalen en gesprekken op deze demonstraties tonen wel dat we hier met mensen te maken hebben die over politiek inzicht beschikken en dus verder kijken dan de kebabtent in de straat of een Amerikaanse militair op een tank. Men laat duidelijk horen dat men graag Angela Merkel ziet vertrekken, haar regering meeneemt en dat er een ander beleid komt. Er zijn echter drie voorname kritiekpunten die bij deze demonstraties terugkomen.

Ami go home! De Amerikaanse beheersing van Duitsland.

Er is een aanwezigheid van duizenden Amerikaanse soldaten, basissen en wapenmateriaal op Duitse bodem. Maar de invloed van de Amerika en het door haar gewilde buitenbeleid gaat veel verder dan deze fysieke afwezigheid. Het wordt door zowel de regering als de massa-media gedragen, hoewel men in 2002 met de inval in Irak nog de koers van de Amerika op de internationale podia weersprak, lijkt men nu helemaal gelijk te lopen met haar wensen. Er is boosheid dat Amerikanen vanaf Duitse bodem oorlogen in de wereld voeren, zoals bij de Irak-oorlog het geval was.

Deze inmenging in Duits beleid komt op allerlei fronten naar voren. Een schandaal waren de onthullingen over het afluisteren van Duitsers door de Amerikaanse NSA, die daarin zelf gesteund werden door de Duitse veiligheidsdienst BND. Met hulp van de BND werden Duitse bedrijven afgeluisterd, maar ook Duitse politici, waaronder Angela Merkel. Ook is er volop kritiek op de NAVO en haar oorlogsretoriek en het opgedrongen handelsverdrag de TTIP, dat enkel de Amerikaanse grootbedrijven zou dienen.

Als gevolg van deze controle over de top van de Duitse maatschappij is er al jaren grootschalige oorlogspropaganda tegen Rusland. Logischerwijs heeft men in Dresden, gezien haar geografische ligging, meer gevoel met het oosten van Europa. Ook is er de gewaarwording dat raketten met kernkoppen zo zijn afgeschoten bij een conflict tussen Rusland en Amerika. Rusland zou in het huidige Kalingrad ook dergelijke wapens hebben klaarstaan.

Immigratiestop! Stopzetten van de invasie van migranten en de islamisering van het Europese continent

De grootschalige invasie van niet-Europeanen naar Duitsland heeft met de lokroep van Angela Merkel in 2015 nog een verdere versnelling gekregen. Over 2015 zouden er zo’n 2 miljoenen mensen naar het land zijn gekomen. Het is een duidelijk verschil in aantallen met eerdere jaren, maar die waren toen ook al enorm. Daarbij kent Duitsland al grote immigrantengroepen – en de daarbij horende problemen – zoals bijvoorbeeld de 4 miljoen Turken.

Merkels uitnodiging heeft tot gevolg dat door het hele land asielzoekerscentra worden opgebouwd en dat heeft grote gevolgen voor lokale gemeenschappen. Men strooit van regeringswege met gelden en gerichte propaganda om alles goed te laten verlopen, maar het verbloemd in de verste verte niet de criminaliteit en de onveiligheid die hiermee gepaard gaan.

In het verlengde hiervan ziet men in landen als Frankrijk en Groot-Brittannië het geweld tegen Europeanen oplaaien. Londen en Parijs zijn Afrikaanse steden geworden. De gevolgen hiervan zijn terug te vinden in de aanslagen in Parijs en kan men gemakkelijk als een voorbode zien van wat zich ook in Dresden kan gaan afspelen. Wanneer men moskeeën blijft bouwen en de grenzen open blijven staan.

Uit de EU! Weg met de Euro, uit de Europese Unie en vóór het herstellen van de soevereiniteit van Duitsland.

Niet enkel Nederland maar ook Duitsland heeft een behoorlijke geldontwaarding ondergaan met het overstappen van de Duitse Mark naar de Europese Euro. Duitsland heeft daarbij afgesproken een constante geldstroom te laten lopen vanaf het land naar de instituties van de Europese Unie, iets dat vanaf de oprichting van Unie al het geval is en dat tot de dag vandaag is blijven doorlopen.

Om deze gelden te verkrijgen worden uiteraard niet de bankiers of grootindustrielen op hun salaris gekort. Het is namelijk zo dat de Duitse lonen kunstmatig laag worden gehouden, om dergelijke zaken te kunnen bekostigen. Dat kan in de praktijk door collectieve arbeidsovereenkomsten die zo te regelen. Een ander voorbeeld is hierin het niet evenredig laten stijgen van het minimumloon in verhouding tot de inflatie.

Daarbij komt dat ook Duitsland te maken heeft met allerlei dictaten vanuit de Europese Unie. Er komen jaarlijks van de EU zo’n 80.000 bladzijden met wetgeving naar Duitsland toe, met de bedoeling om het land gelijk te trekken met andere landen in de Unie, maar ook om het project verder te bevorderen. Dit heeft veelal negatieve economische en sociale gevolgen voor het land zelf en haar inwoners.

Samengevat
Dresden en haar inwoners werden met het uiteenvallen van het Sovjetsysteem een bloeiende democratie beloofd, maar kregen een versie die enkel wat betreft het economische systeem lijkt te verschillen. Het is natuurlijk niet zomaar dat ook de DDR het woord democratie in haar naam meedroeg. Het is hier, net als elders in West-Europa, zo dat er over belangrijke onderwerpen niet kan worden gesproken. Wie dit wel doet kan een reeks aan intimidatiepraktijken verwachten.

De stad Dresden valt op in haar verzet tegen het beleid van de Duitse regering. Dat heeft van doen met de conservatieve bevolking en de mogelijkheden die een grootstad biedt om te demonstreren. Maar men mag zeker niet vergeten dat dit deel van Duitsland ruim 40 jaar aan angloamerikaanse propaganda over democratie en mensenrechten heeft gemist, iets dat blijkbaar grote gevolgen heeft voor solidair gemeenschapsdenken.

PEGIDA Dresden

Een ander gegeven is geen dat er nergens in het westen van Europa een plek is waar de machtselite en haar beleid zo botsen met de denkbeelden van de bevolking. Van de musea tot aan het burgemeestershuis, de grote mediaorganen tot aan de bedrijfsbazen; ze zijn helemaal van mening dat de huidige koers van de regering volledig de juiste is. Ze zijn in de verste verte niet geïnteresseerd in de wensen of opvattingen van de eigen bevolking.

Dat gaat dan van spreuken op de theaters tot aan regelrechte scheldpartijen naar kritische inwoners. Is dit dan een werkelijk populisme; waar goedgeïnformeerde Duitsers tegenover een dolle oligarchenkliek staan? Zo simpel is natuurlijk niet, maar de kloof is er mijlenver tussen werkende, gewone mensen en een internationale klasse, waarvan de laaste zich in Dresden misdraagt en geen enkele sympathie hoort te krijgen.

Deze Duitsers gaan in reactie hierop demonstreren en uitten zich conform wereldwijd normale methodes om onvrede te uitten, zoals toespraken en demonstraties. Ook wanneer men met allerhande intimidaties van doen heeft. Het is niet verrassend dat PEGIDA in Dresden zelf brede steun geniet. Juist omdat over de belangrijke standpunten de bezorgdheid door veel Duitsers wordt gedeeld.

Het belang van deze demonstraties, het belang van PEGIDA en daarmee ook de stad Dresden, mag niet zomaar worden afgedaan met enkele oppervlakkig waarnemingen. Dat is omdat deze mensen hier in behoorlijke aantallen demonstreren tegen de grootste misdaad van moderne tijden, te weten de vervanging van de Europese bevolking door volkeren van buiten het oude continent. Al roeiende tegen de stroom in.

 

 

PEGIDA Dresden

Vlag?
Tussen de vele vlaggen in de demonstraties van PEGIDA valt één vlag in het bijzonder op, ook omdat deze in grote aantallen wordt meegedragen. Het is een rode vlag met daarin een zwart kruis en een gele rand. Het lijkt op de vlag van Noorwegen, maar heeft er niets mee van doen. Er gaan over de bedenker van de vlag verschillende verklaringen de ronde, de hoofdredacteur van het tijdschrift Compact Jürgen Elsässer, spreekt van de Wirmer-Fahne, genoemd naar Josef Wirmer, jurist en verzetsstrijder die deze vlag wilde invoeren wanneer Adolf Hitler van het toneel zou verdwijnen. (plan uit 1944)

Van de demonstranten waarbij ik navraag deed kreeg ik unaniem als antwoord dat het een verzetsvlag is en daarom wordt meegenomen naar demonstraties. Men refereerde daarbij ook nog aan Kolonel en Edelman Claus Schenk von Stauffenberg – die u wellicht van de film Valkyrie kent – en schreven hem deze vlag toe. Bij deze gesprekken viel ook met regelmaat het woord soevereiniteit en dus een Duitsland ziet dat weer zelfstandig handelt en zelf eigen beslissingen neemt. Tevens verwijzend naar de vlag van het Duitse verzet tegen het nationaal-socialistische Derde Rijk.

*   *   *


Bron afbeeldingen: privéarchief van de schrijver