Trouw en verraad

0
1164

Het volgende artikel is een vertaling van het artikel ‘Loyalty & Betrayal’, van autheur Fullmoon Ancestry, geplaatst op 15 maart 2021 op de website Counter-Currents.


15 maart staat ook wel bekend als de Idus van maart, de dag waarop keizer Julius Caesar werd verraden en vermoord door het Romeinse Senaat. De Idus van maart is ook de datum voor andere daden van verraad, van de moord op Odoaker tot de omverwerping van keizerin Theodora door haar zoon. En ook al is het minder persoonlijk, veel van ons zijn aangekomen in het rechtse discours omdat we ons verraden voelden door onze eigen maatschappij en de liberale waarden waar we in moesten geloven. Na al deze daden van verraad vraag ik me regelmatig af waar mijn eigen loyaliteiten liggen. Desalniettemin is het een feestdag op 15 maart die me doet beseffen dat er nog steeds dingen waard zijn om in te geloven en loyaal naar te zijn.  

Voordat de moord op Julius Caesar plaatsvond, was 15 maart slechts een dag waarop de Romeinse burgers hun schulden en belastingen moesten betalen. Van het oversteken van de rivier de Rubicon in 49 v.C. tot het uitroepen van zichzelf als keizer in 44 v.C., de Romeinse senatoren waren bezorgder over Caesar dan het betalen van hun schulden. Na enkele incidenten waar Caesar de spot dreef met het Romeinse senaat, begonnen Marcus Brutus en Gaius Cassius met het smeden van een complot om Caesar te vermoorden. De moord van Caesar op 15 maart zou zelfs zijn voorspeld door een ziener.

Ondanks de verschillende waarschuwingen van zijn vrouw, negeerde Caesar de voorspelling en besloot hij toch naar het Senaat te gaan. Onderweg naar de bijeenkomst van het Senaat, passeerde Caesar de ziener. Hij merkte op dat de dag was gekomen en dat hij nog steeds leefde, waarop de ziener antwoordde dat de dag inderdaad was gekomen maar nog niet over was. Toen Caesar eenmaal het Senaat binnentrad, werd hij afgeleid door Lucius Tillius Climber en neergestoken door Publiue Casca Longus. De rest van de samenzweerders begonnen ook op Caesar in te steken toen hij probeerde te vluchten. Na 23 messteken overleed Julius Caesar op de trap van het theater van Pompeii. De samenzweerders hadden Caesar dan wel verraden om de Romeinse republiek te redden, maar hun acties leidden uiteindelijk tot de totstandkoming van het tweede triumviraat met Augustus als Romeinse keizer.

Ongeveer 500 jaar later vond er een vergelijkbaar verraad plaats tussen Odoaker en Theodoric. Odoaker was een Germaanse barbaar die de macht wist te verkrijgen en Romulus Augustus afzette om koning van Italië te worden. Odoaker, de heerser van Italië, kwam vervolgens doorlopend in conflict met Zeno, de Oost-Romeinse keizer. Na de invasie en verovering van Dalmatië door Odoaker, haalde Zeno de Ostrogotische Theodoric de Grote over om Italië binnen te vallen. Theodoric deed dit in het jaar 489, waarna hij de komende 3 jaar spendeerde met de verovering van de gebieden. Na enkele nederlagen zocht Odoaker zijn toevlucht in Ravenna. Theodoric probeerde de stad te belegeren, maar deze poging was onsuccesvol. Het was toen dat Theodoric een voorstel deed aan Odoaker dat hij beter had kunnen afwijzen.

Na het lang en onsuccesvol beleg accepteerde Theodoric een gedeelde heerschappij samen met Odoaker. Odoaker liet Theodoric en zijn troepen Ravenna betreden op 5 maart 493. Na enkele dagen onderhandelen besloten ze om een banket te houden en hun gezamenlijke heerschappij te vieren op 15 maart. Theodoric had gepland dat zijn soldaten Odoaker zouden vermoorden bij het begin van het feest, maar zijn soldaten waren te bang en zenuwachtig om zijn plannen uit te voeren. Door het onvermogen van de soldaten trok Theodoric uiteindelijk zelf zijn zwaard en doodde hij Odoaker. Na Odoaker te hebben gedood, doodde hij ook diens familie en loyale volgers. En dus werd nog een heerser verraden en vermoord op de Idus van maart.
Een ander verraad vond plaats in het Byzantijnse hof op 15 maart in 856. Michael III was het jongste kind van keizer Theophilos en zijn vrouw Theodora. Theophilos overleed toen Michael slechts twee jaar oud was, waardoor hij de keizer werd met Theodora als zijn regent. Tijdens zijn jeugd wist zijn moeder Theodora de vrede in het rijk te bewaren (door de verering van iconen toe te staan) terwijl ze ondertussen op succesvolle wijze Bulgaarse invasies wist af te slaan. Het was echter tijdens deze tijden dat Theodora de invloed en controle over haar zoon Michael begon te verliezen.

Terwijl Michael opgroeide waren er veel mensen in het hof die streden om het vertrouwen van de toekomstige keizer, een van hen was Theodora’s broer, Bardas. Bardas spendeerde veel tijd met Michael en zorgde ervoor dat hij zich langzaam maar zeker tegen zijn moeder keerde. Het ging uiteindelijk zover dat Bardas Theodora ervan beschuldigde samen te zweren tegen Michael. Nadat Michael zich aan Bardas’ kant schaarde tegenover zijn eigen moeder, zette Michael haar af en werd hij zelf keizer op 15 maart, 856. Michael forceerde vervolgens zijn moeder en zussen om de rest van hun leven in een klooster door te brengen. Bardas hield een significante invloed over de jonge keizer totdat Michael vrienden werd met een charismatische hoveling genaamd Basil. Nadat Basil Michaels vertrouwen won, vermoorde hij uiteindelijk Bardas en Michael om zelf keizer te worden. Door zijn moeder te verraden op de Idus van maart, kreeg Michael een bitter koekje van eigen deeg.

Naast wat koekjes, gaf mijn grootmoeder mij ook bittere waarheden over het leven. Ze vertelde mij dat familie, vrienden en vrouwen je kunnen verraden en dat de enige persoon die je altijd trouw zal blijven je hond is. Ik weet dat dat hard klinkt, maar als een blanke man anno 2021 vind ik het moeilijk om te denken aan dingen die mij niet hebben verraden. Het onderwijs heeft mij verraden, omdat het meer tijd besteedde aan het prediken van anti-blanke propaganda dan mij nuttige dingen te leren voor mijn toekomstige carrière. Veel van de acteurs, muzikanten en auteurs die ik leuk vond als kind keerden zich tegen mij op het moment dat ik een aanhanger van Trump werd. De liberale partijen hebben de blanken verlaten terwijl de conservatieve partijen niet voor ons op durven te staan. Bovendien gelden de waarden van het liberalisme niet langer meer voor blanke mensen. Als een blanke man levend in de moderne tijd doet elke dag denken aan de Idus van maart.

Maar, zelfs de bewolkte dagen van maart hebben zilveren kantjes. Op een ochtend op 15 maart, 1848, las Sándor Petőfi zijn gedicht ‘Nemzeti Dal’ terwijl hij marcheerde rond Pest met andere kunstenaars en nationalisten. Dit was een inspiratie voor de gebeurtenissen die leidde tot de revolutie die Hongarije onafhankelijk moest maken van Oostenrijk. Na 18 maanden conflict werd de revolutie uiteindelijk de kop ingedrukt. Terwijl Petőfi verdween na een veldslag, vluchtten veel van zijn mede-nationalisten naar andere landen waar ze zich uitspraken voor de Hongaarse onafhankelijkheid. Deze helden worden elk jaar weer geprezen op de nationale feestdag van 15 maart ter nagedachtenis van de Hongaarse revolutie in 1848. Ook al staat de Idus van maart bekend als een dag van verraad, het is ook een herinnering aan de loyaliteit die deze mannen hadden aan het idee een eigen thuisland te hebben.

Ik heb mezelf vaak afgevraagd waar mijn eigen loyaliteiten liggen en waar mijn thuisland is. Ik heb me nooit patriottisch of thuis gevoeld in Amerika. Ik wilde altijd de V.S. verlaten omdat ik veel van de dingen haatte waar Amerika voor stond, zoals rap muziek, sensationele sport, geforceerde inclusie en globalisme. Ik haat hoe het buitenland beleid en de Amerikaanse cultuur de hele wereld beïnvloeden. Het zijn van een blanke Amerikaan vandaag voelt als een Estoniër onder het Russische rijk, een Griek onder het Ottomaanse rijk of een Hongaar onder het Oostenrijkse rijk. En ook al maakte de val van deze rijken de weg vrij voor soevereiniteit van de Baltische staten en de landen in de Balkan, maak ik me zorgen dat Amerika zich nooit zal ontbinden en blanken nooit een homogeen land voor zich zelf zullen hebben. Net als met veel rijken, heeft het Amerikaanse rijk de mensen verraden die verantwoordelijk zijn voor haar stichting.

De Idus van maart is een dag van politieke moorden, familieverraad en broederoorlogen. Maar deze dag toont ons ook hoe een groep kunstenaars de loop van de geschiedenis kunnen bepalen. Dissident rechts is ook geschiedenis aan het maken door de schepping van nieuwe kunst en inhoud. Wees er zeker van content makers, activisten en websites te steunen die je hebben geïnspireerd en geamuseerd, sinds 15 maart officieel een deadline was om schulden af te lossen. De geschiedenis laat zien dat de bal gewoonlijk terugkaatst bij verraad. Als dit echt waar blijkt te zijn, dan zullen onze vijanden donkere dagen tegemoet gaan. In deze tijden van verraad zal jouw loyaliteit en steun de Idus van maart schitterend en schijnend houden voor ons volk voor nog vele jaren in de toekomst!