The Rising Tide of Color against White World Supremacy, een waarschuwing voor het omvolkingsproces

>be white people >work for 1000s of years to build a civilization >conquer the world, achieve greatness >1960 rolls around >most of the alpha males have died in WWs >white betas start feeling bad for conquering the world >society collapses under the weight of its own faggotry

Tweet van @PrussianFeels

De omvolking

Lothrop Stoddard noemt het het conflict van kleur het meest fundamentele probleem van de twintigste eeuw. Stoddard hernoemt de Eerste Wereldoorlog om die reden tot de Grote Blanke Burgeroorlog, die blanken danig heeft verzwakt en onderlinge solidariteit tussen blanken enorme schade heeft toegebracht.

Door de Grote Blanke Burgeroorlog is er geknaagd aan de intrinsieke kracht van blanken om de opkomst van gekleurden, ongeacht kleur, te stuiten, zo stelt Stoddard. De opkomst der kleurlingen was niet langer een gradueel proces van natuurlijke zelfverheffing, maar werd inzet van revoluties en chaotisch potentieel.

Stoddard benadrukt dat het hier niet enkel om nieuwe militaire dreiging van niet-blanken gaat, al houd hij deze optie open zolang blanken elkaar blijven bestrijden in uitputtende oorlogen. Het werkelijke gevaar ligt volgens Stoddard in aanhoudende grootschalige immigratie van gekleurden naar blanke landen. Stoddard schrijft dat er voor 1914 al migratie was, maar dat er na WO1 veel meer mogelijkheden kwamen voor steeds grotere groepen mensen om zich te verplaatsen.

In 1944 werd op de Bretton Woods Conferentie een blauwdruk gemaakt voor de regulatie van de internationale monetaire en financiële orde. Een belangrijke stap richting globalisme. Tussen 1965 en 1990 verdubbelde de hoeveelheid mensen die in het buitenland werkt. Tussen 1963 en 2006 vernegenvoudigde de hoeveelheid studenten die in het buitenland studeert. Vanaf de jaren ’70 van de twintigste eeuw kwam er ook een wildgroei aan steeds goedkopere lijnvluchten, waardoor vliegen voor de middenklasse betaalbaar werd. De wereld ver(neo)liberaliseerde en werd steeds meer een verbonden web van uiteenlopende belangen en behoeftes. Cultuurmarxisme kwam tot haar volle wasdom vanaf de jaren ’60 van de twintigste eeuw om blanken voor te bereiden op de ingrijpende veranderingen, later om ze te knechten in de situatie waar we nu in zitten: een grote trek van kleurlingen richting blanke landen. Internationale wetgeving verhindert natiestaten om hier iets aan te doen. Politici verkopen immigratie aan blanken als zijnde een zegen voor het land en onderwijs moet de status quo in de hersenen van kinderen en studenten rammen.

Terug naar Stoddard en zijn boek. Oorlog is in de ogen van velen een eindstadium van vernietiging. Niet voor Stoddard, hij stelt dat dit slechts de eerste fase is van een proces is van ruïnering. Voor de onverschilligheid tegenover de rol die rassen spelen in geopolitiek wil Stoddard in ‘the Rising Tide of Color’ aandacht vragen.

In het voorwoord maakt Madison Grant duidelijk dat het verlies van blank grondgebied geen nieuw fenomeen is. Hij beschrijft diverse historische oorlogen die funest bleken voor blanken. Het blanke oergebied strekte van Europa tot vrij ver in Azië, waaronder Iran, grote delen van de Euraziatische steppe en noordwestelijk India, waaronder het Himalayagebergte. Heden ten dage zijn blanken al ver teruggedrongen. Uit het Aziatische deel van Eurazië zijn blanken nagenoeg volledig verwijderd, op geïsoleerde stammen na. Nu zijn de kleurlingen ook onder ons in Europa zelf. Noord-Amerika en Australië, wat beiden ons toevluchtsoord had kunnen worden, idem. Dit proces van omvolking en verlies van blank grondgebied is nooit sneller gegaan dan nu het geval is.

Grant windt er geen doekjes om: “Mocht dit grote ras, met haar vermogen tot leiderschap en strijd ooit vallen, dan valt daarmee voorgoed het doek voor de beschaving zelf. Het blanke ras wordt dan opgevolgd door een vermengde en instabiele bevolkingsgroep. Ons raciaal erfgoed zou uitgewist worden in deze nieuwe donkere era. Zo’n scenario is te voorkomen wanneer blanken zichzelf organiseren, zich ontdoen van ons ingewortelde altruïsme, het ijdele internationalisme afwijzen en het recht opeisen om trots te zijn op het eigen ras en erkennen dat wij recht hebben om te heersen.”

Grant vervolgt: “We hebben nog wel duisterder tijden overwonnen, toen het overtal van kleurlingen t.o.v. blanken nog wel groter was dan nu. We werden toen gered door collectieve inzet, of de genialiteit van een groot leider. Vechten moeten we, niet tegen mensen met wie wij verwantschap hebben, maar tegen de gevaarlijke vreemde rassen. Ongeacht of ze nu met een zwaard in de hand op ons afstormen, of zich op meer bedrieglijke wijze vertonen aan onze poorten als hulpbehoevenden en ons smeken om toegang tot onze welvaart en voorspoed. Als we hen toestaan, zullen ze ons uiteindelijk verdrijven van ons eigen land door middel van voortplanting.”

Stoddard: “In 1914 hoefde iemand maar in een atlas te kijken om te zien dat van de 53 miljoen vierkante meter (wateroppervlakte en poolgebieden niet meegerekend) van de aarde, slechts 6 miljoen vierkante meter geen blanke overheid had. Dit laatste betreft dan met name China en haar satellietstaten. Sinds 1914, sinds WO1 zijn blanken veel grondoppervlakte kwijtgeraakt.”

Stoddard maakt duidelijk waarom hij dit boek besloot te schrijven: het is een groot gevaar om gebeurtenissen enkel te zien als politieke fenomenen. Intermenselijke aangelegenheden zijn geen kwestie van politiek, maar van ras.

Waarom zou Europa gevrijwaard blijven van overheersing door gelen, bruine, zwarten of roden? We zijn significante delen van Azië al verloren, terwijl in Azië, ergens in of tussen Iran en India mogelijk de Urheimat van het blanke ras ligt. Op het moment van schrijven van dit boek is 22 miljoen vierkante meter aan grondoppervlakte blank en 31 miljoen vierkante meter is voor de gekleurde rassen. Het totale aantal bewoners van de aarde komt uit op ongeveer 1,7 miljard mensen, daarvan zijn er ongeveer 550 miljoen blank, de rest is gekleurd. Viervijfde van het gehele blanke ras is geconcentreerd op minder dan eenvijfde van historisch blank grondgebied, in Europa, de andere 110 miljoen, verspreid over alle hoeken van de aarde moeten hun territorium verdedigen tegen de druk van een numeriek overtal van elf keer zoveel gekleurde mensen. De gelen zijn de meest talrijke onder de gekleurden met ongeveer 500 miljoen mensen, hun domein is Oost-Azië. 450 miljoen mensen kunnen gerangschikt worden als bruinen, die een gordel bewonen die reikt van eilanden in de Stille Oceaan, naar Zuidoost-Azië en Noord-Afrika. De zwarten zijn met 150 miljoen man. Ze zijn vooral aanwezig in Afrika, maar kennen ook een significante vertegenwoordiging in beider Amerika’s en bepaalde eilanden in de Stille Oceaan. De roden zijn met slechts 40 miljoen man en vinden we vooral terug in Latijns-Amerika. Voor iedere blanke, zijn er minstens twee gekleurden. Deze verhoudingen zullen alleen nog maar meer in het voordeel van gekleurde rassen veranderen. Met de huidige bevolkingsaantallen en voortplantingscijfers kost het blanken ongeveer 80 jaar om te verdubbelen in aantal, gelen en bruinen in 60 jaar tijd, zwarten in 40 jaar tijd. Blanken zijn trage voortplanters en we zien met iedere nieuwe generatie dat blanken zich alleen nog maar trager zullen gaan voortplanten, in Frankrijk is er al stilstaand bevolkingsaantal. Andere rassen vertonen geen tekenen van afremmende bevolkingsgroei. Eerdere bedreigingen als massale ziekte-epidemieën, hongersnood en onderlinge oorlogen zijn nagenoeg weggenomen, ironisch genoeg door de blanke man.”

Ter vergelijking met 1920, toen ‘The Rising Tide of Color’ voor het eerst werd gepubliceerd kent alleen China kent nu al bijna 1,4 miljard inwoners waarvan 91,51% Han Chinezen. India heeft 1,3 miljard inwoners, Afrika 1,2 miljard inwoners. Tussen 2010-2015 heeft Europa er 3 miljoen mensen bijgekregen. Afrika 142 miljoen, Azië 223 miljoen, Latijns-Amerika en de Caraïben 35 miljoen, Noord-Amerika 14 miljoen en Oceanië 2,9 miljoen. Het enige continent waar er sinds 2000 sprake is van een bevolkingsafname is Europa. De grootste groei vind al jaren plaats in Midden-Afrika, gevolgd door Oost-Afrika. Al deze gegevens komen van de Verenigde Naties.

Ondanks verwoedde pogingen daartoe onder blank bewind, zijn vele niet-blanke landen niet op hetzelfde niveau qua levensstandaard als blanke landen. Ze zijn niet in staat om te voorzien in de behoeften van hun bevolking, zelfs qua basale voorzieningen als voedsel en onderdak. Waar moet dit bevolkingsoverschot dan naartoe? Uiteraard, blanke landen. Gekleurden worden richting blanke landen gedreven door hun diepste instinct, dat van zelfbehoud.

Kleurlingen voelen haat tegenover blanke overheersing. Een Japanse professor zegt het volgende: “De wereld is niet gemaakt voor het blanke ras, maar ook voor de andere rassen. In Australië, Zuid-Afrika, Canada en de Verenigde Staten Staten zijn er uitgestrekte gebieden van onbewoond gebied in afwachting van volksplanting en hoewel de burgers van de heersende machten weigeren het land tot zich te nemen, staan ze gele mensen niet toe. De blanken lijken klaar om dit land toe te wijzen aan de wilde vogels en beesten dat wat zij weigeren toe te vertrouwen aan hun broeders van het gele ras. De arrogantie en hebzucht van de adel in het verdelen van de meest waardevolle en meest vruchtbare grond is nog niets in vergelijking met de houding van het blanke ras richting mensen van een andere kleur.”

Een Afghaan, die opgeleid is in Groot-Britannië was nog wat duidelijker:

We moeten in opstand komen tegen het teken van de Europeanen en Amerikanen, overal ter wereld. Een groot conflict tussen Azië, geheel Azië en Europa en Amerika is komende. Jullie geven redenen voor een Jihad, een pan-Islam, een pan-Aziatische Heilige Oorlog, een grootste dag van afrekening, de invasie van een nieuwe Attila en Timoerd ie geweren en kogels zullen gebruiken i.p.v. lansen en speren. Jullie zijn doof voor de stem van rede en rechtvaardigheid, dus zal zij jullie bijgebracht moeten worden met het het zoemende zwaaien van een zwaard wanneer zij rood ziet van bloed.”

Later in het boek citeert Stoddard W.E.B. Du Bois, u inmiddels bekend:

“Deze landen en rassen, vormen een grote meerderheid van de mensheid, zij zullen deze behandeling ondergaan zo lang als ze moeten en geen moment langer. Daarna gaan ze vechten. De Oorlog om de Kleurenlijn zal iedere voorgaande oorlog in barbaarse onmenselijkheid overtreffen. Want gekleurde mensen hebben veel om te onthouden en vergeten zullen zij niet.”

Stoddard maakt duidelijk dat dit soort boodschappen niet nieuw zijn, maar dat gekleurden zich tot de negentiende eeuw neerlegden bij blank imperialisme als een vervelend maar onoverkomelijk gegeven. 400 jaar lang hebben blanken overal ter wereld territorium gewonnen dankzij maritieme en mechanische superioriteit die iedere vorm van lokaal verzet of lokale opstand makkelijk brak of neersloeg. Hoewel nooit geliefd, werd de blanke man wel gerespecteerd om zijn kennis en kunde en gevreesd om zijn militaire macht en zijn bereidheid om die te gebruiken.

Dit stopte volgens Stoddard tegen het absolute einde van de negentiende eeuw en het begin van de twintigste eeuw, toen Japan Rusland uitdaagde in Russisch-Japanse Oorlog. Japan won in 1905, waarmee wereldwijd het signaal werd afgegeven dat de blanke man niet langer onverslaanbaar was. De taak om het blanke juk volledig af te werpen was op dat moment echter nog veel te groot. De gekleurde rassen besloten geduldig te zijn, uit angst voor de nog steeds alomtegenwoordige blanke kracht en blanke beschaving.

De Eerste Wereldoorlog was een enorme klap voor het moraal, de aantallen en materialen van de blanke wereld. Stoddard acht het onwaarschijnlijk dat we zonder die oorlog nog steeds heerschappij zouden hebben over de wereld en dan met name Azië. Die oorlog versnelde wel een proces wat al gaande was lang voor 1914: blank verval. Zonder WO1 zou de overdracht van macht naar autonome Aziatische natiestaten echter veel geleidelijker en natuurlijker zijn gegaan, vermoed Stoddard.

In plaats daarvan was de blanke wereld verdeeld en tegen zichzelf gekeerd. Het blanke ras vergat zijn bloedbanden, zijn culturele verbond met elkaar, men had geen oog voor de groeiende druk van de gekleurde wereld op de randen van de blanke wereld. De blanke wereld is in een oorlog vergrendeld geraakt. Een onheilspellende cyclus is begonnen waar geen mens weet hoe deze te beëindigen. We kregen Versailles, waar een moeizame vrede is gesloten waar oude wonden niet werden gedicht en zelfs nieuwe wonden werden toegebracht in de relaties tussen Europese landen. De blanke wereld is verzwakt en verhard. De gekleurde wereld ziet een situatie die uitnodigt tot wilde dromen en gewelddadige actie.”

Werelden van kleur

Wat ons lot als blanken ook moge zijn, volgens Stoddard is er een overlevingsstrijd tussen rassen gaande. Het is aan blanken om de bovenliggende partij te zijn. In het gele Mongoloïde ras ziet Stoddard de grootste bedreiging voor blanke heerschappij, zowel numeriek als qua capaciteiten. Stoddard gaat in het hoofdstuk ‘Yellow Man’s Land’ uitgebreid in op de verhoudingen tussen Chinezen en Japanners onderling maar ook ten opzichte van blanken.

Stoddard haalt Putnam Weale, een Engelse kenner van oosterse betrekkingen aan:

Het kan niet langer betwijfeld worden dat er een bewust beleid gevoerd wordt, op slimme en sluwe wijze. Ondanks alle ontkenning heeft Japan al een grote mate van controle in scholen en in de lokale economie.”

Hoofdstuk drie gaat over wat Stoddard de bruine wereld noemt, die hij een van de meer diverse noemt. Zowel geografisch, cultureel, religieus als maatschappelijk kan de bruine wereld onderling sterk verschillen. Grofweg definieert Stoddard 4 groepen: Indiërs, Perzen, Arabieren en Turken. Met Turken wordt een groep bedoeld die groter is dan enkel de Turken van Turkije, toen het Ottomaanse Rijk, Stoddard doelt hier o.a. op Turkmenen, Azeri’s en het Turkische deel van de Kazakse bevolking. Ook de andere drie groepen hebben hun onderverdeling in volkeren. Islam lijkt een verbindende factor te zijn onder bruine mensen, al is het merendeel van de Indiërs niet islamitisch. Stoddard noemt het merkwaardig dat India veruit het grootste aantal bruine mensen huisvest, maar dat Perzië, de kleinste groep qua grondgebied en bevolkingsaantal de dominante groep is in de bruine wereld. Islam is bovendien een verbindende factor tussen de bruine wereld en zwart Afrika, volgens Stoddard.

Islam is onder andere een bindende factor omdat er nooit in de wereldgeschiedenis een volk is geweest dat afstand heeft gedaan van islam. Overal waar islam een machtsgreep heeft gepleegd, blijft zij de dominante culturele, sociale, maatschappelijke en uiteraard religieuze factor.

Yahya Siddyk schrijft als volgt: “We moeten standhouden. Laat ons hoopvol zijn. We zitten op het pad der vooruitgang, laat ons er voordeel aan doen! De tirannie van Europa heeft transformatie teweeg gebracht in onze landen. Door ons contact met Europa zal onze revitalisatie bespoedigd worden. De geschiedenis herhaalt zichzelf: de Wil van Allah komt uit in weerzin van alle tegenstand. Het meesterschap van Europa over Azië is steeds meer enkel in naam aanwezig. De poorten van Azië sluiten zich. Een revolutie die zijn gelijke niet kent in de annalen van de wereldhistorie is op komst. Een nieuw tijdperk is nabij!”

Hoofdstuk vier betreft de zwarte wereld, grotendeels gevestigd in Afrika, gevolgd door beide Amerika’s. In Australië en bepaalde eilanden in Oceanië en Azië waar de zogeheten negrito’s leven zijn ook negers te vinden. Stoddard stipt tevens aan dat veel Aziaten, waaronder de Indiërs in het zuiden, zwart bloed hebben. Het belangrijkste kenmerk van negers is isolatie. Stoddard beschrijft dat negers geen mogelijkheid hadden om een reis door de Sahara te overleven richting Europa en ook geen boten ontwikkelden om de zeeën te bevaren. De bijnaam, het Donkere Continent, werd zo genoemd omdat er nooit een licht ging branden dat zou kunnen leiden tot innovatie.

Tot Europeanen besloten om Afrika te koloniseren waren de enkele externe stimuli die negers kregen afkomstig van de bruine wereld: muzelmannen die met name in Noord-Afrika de macht grepen, maar ze wisten uiteindelijk tot aan de evenaar te reiken. De muzelmannen vermengden zich met de lokale bevolking, die daardoor grotendeels gearabiseerd en geïslamiseerd is.

Moderne geschiedschrijving ten spijt, maakt Stoddard duidelijk dat de kolonisatie van Afrika tot en met 1850 beperkt bleef tot het vestigen van handelsposten, met uitzondering van het zuidelijke deel van Afrika. In het slotakkoord van de negentiende eeuw kregen de Europese grootmachten aandacht voor Afrika en binnen een eeuw werd het gehele continent als een verjaardagstaart aangesneden en verdeeld door Europese leiders. De Arabieren waren weggeconcurreerd, de negers hadden nu blanke heersers. Enkel Liberia en het huidige Ethiopië bleven gevrijwaard van kolonisatie.

Het zwarte ras is uitgesproken anders t.o.v. alle andere mensenrassen, niet enkel t.o.v. blanken. Het heeft een overvloedige dierlijke vitaliteit, waarin alle andere rassen voorbij worden gestreeft. Hierin heeft het zwarte ras z’n intense emotionaliteit te danken. Hij dankt er ook z’n extreme vruchtbaarheid aan, negers zijn snelle voortplanters. Het stelt negers ook in staat om extreme omstandigheden zoals slavernij te overleven, die het leven van andere rassen al verwoest zou hebben. Tot slot blijkt, dat wanneer er etnische kruisingen gemaakt worden, het zwarte bloed er eigenlijk nooit volledig meer uit te fokken is.”

Deze vruchtbaarheid werd voorheen afgeremd door een veelvoud aan factoren, die deels al genoemd zijn. Stoddard voegt hier aan toe de politieke onkunde van Afrikanen die hen, voor de intrede van Europeanen niet in staat stelde om boven tribale relaties en belangen uit te groeien. Het blanke kolonialisme heeft grootschalig kannibalisme, tribale oorlogen, ziekte-epidemieën, gebrekkige hygiëne en bijgeloof in medicijnmannen grotendeels een halt toegeroepen in Afrika. Daardoor is de hoeveelheid Afrikanen in 50 jaar vertienvoudigt, een proces waarvan Stoddard juist voorspelde dat dit alleen nog maar meer zou gaan toenemen.

Stoddard stelt dat de opkomst van negers geheel anders zal verlopen dan bij andere rassen. “Zwarte volkeren hebben geen geschiedenis. Ze hebben nooit op eigen kracht een beschaving tot stand gebracht, waardoor het hen ontbreekt aan overtuigingen, gedachten en ervaringen die door de tand des tijds zijn ontwikkeld. Gele en bruine volkeren hebben op hun eigen manier een bijdrage geleverd aan de mensheid. Zwarte volkeren hebben niets van waarde toegevoegd. Omdat negers geen historiek kennen, nemen zij iedere vorm van nieuwigheid met graagte aan. Het is in de toekomst te verwachten dat de Arabieren zullen samenspannen met negers om blanken uit Afrika te verdrijven. Tussen de blanken en de Arabieren zal de heerschappij van Afrika gaan. Het Afrikaanse paganisme zal verdreven worden, alle negers zullen of muzelman of christen worden.”

In Zuid-Afrika is dit anti-blanke sentiment het meest voelbaar. De blanke bevolking telt 1,5 miljoen mensen. Zij wordt echter omsingeld door een negerpopulatie die ongeveer viermaal zo talrijk is. In dunner bevolkte delen van het land zijn er tien keer zoveel negers als dat er blanken zijn. De Zuid-Afrikaanse blanken willen zich beschermen door allerlei wetten en regels op te tuigen. De negers worden steeds onrustiger: rassenrellen, verkrachtingen en lynchpartijen gericht tegen blanken nemen ieder jaar toe.”

Het volgende hoofdstuk gaat over de wereld van de rode man. Buitengewoon interessant naslagwerk die met name de kolonisatie door de Spanjaarden van Noord-, Centraal- en Zuid-Amerika beschrijft, alsmede de haat van mestizo’s en indianen tegen blanken, maar speelt de rode man nog een werkelijke rol van betekenis in de wereld?

De eb der blanken

Stoddard noemt de opkomst van blanken tussen 1500-1900 een geweldige prestatie. Europa was een continent dat de Zwarte Dood had overleefd, die een destructieve invloed had op de bevolkingsaantallen in Europa. Daaropvolgend diverse oorlogen, die de Europese bevolking verder deed afnemen in aantal. In feite, zo meent Stoddard, was Europa al sinds de val van het Romeinse Rijk bezig aan een afkalving. Al duizend jaar lang werd Europa vooral zelf belegerd door gele of bruine legers. De Europese man en vrouw waren gehard, door harde tijden. Ontdekking van de zee volgde, blanken werden steeds creatiever, rijker aan ideeën, rijker aan gereedschappen. In een noodtempo kon “het Witte Spook dat over water komt” zich in alle hoeken van de wereld vestigen. Het is omstreeks 1900 dat het blanke ras de onbetwiste meester van de wereld is. 400 jaar van aaneengeschakelde overwinningen liet de gedachte ontstaan, in nagenoeg alle blanke hoofden, dat het alleen nog maar beter kon gaan. Blanken waren tenslotte onoverwinnelijk, overal waar ze kwamen.

Stoddard benoemt dat het gros van de massa maar weinig op de hoogte was. Men zocht vooral bevestiging van de eigen ideeën in simpel vermaak en tijdverdrijf. Het recent ontdekte “survival of the fittest” werd in de volksmond “survival of the best.” terwijl het gaat om het overleven van de best aangepaste. Zo komt het dat mensen van een lage standaard, die een hardvochtig bestaan gewend zijn, in toenemende mate mensen van een hoge standaard verdrukken.

Dat proces begon echter pas toen materialisme vat kreeg op blanken. In 1818 werd de van alle handel geschat op 2 miljard dollar, in 1850 was dit verdubbelt, in 1900 was er 20 miljard dollar qua handelswaarde, in 1913 maar liefst 40 miljard dollar. Deze steeds sneller groeiende geldberg onthuld een onderliggend probleem: geld was niet langer een middel, maar een doel. Blanken raakten zo hun idealen kwijt en nam een sterk materialistische filosofie aan.

Dit leidde tot een drastische afname in geboortecijfers onder blanken. Dit is niet alleen maar slecht. Stoddard maakt duidelijk dat de kwantiteit van kinderen verruild wordt voor een kwaliteit aan kinderen. Een hogere levensstandaard vraagt om almaar stijgende niveaus van evolutie. De toegenomen hoeveelheid geld en de Industriële Revolutie zorgde ervoor dat er een surplus in diensten en goederen ontstond in het westen. Niet langer kon het westen enkel blanke monden voeden, blanken namen ook de zorg voor andersgepigmenteerden op zich.

De verplaatsing van rassen veroorzaakt een veranderde economie of sociale omgeving. In tegenstelling tot wat velen denken, is niets instabieler dan de etnische samenstelling van een volk. In deze wereld bestaat er geen grotere denkfout dan die van de smeltkroes. Elk rastype, eeuwen geleden gevormd en “ingesteld” door duizenden jaren van isolatie, blijkt een persisterende entiteit. Elk type heeft een speciale tekens en eigenschappen: niet alleen de fysieke welk zichtbaar zijn voor het blote oog, maar morele, intellectuele en spirituele karakters. Al deze karakters worden substantieel overgedragen, ongewijzigd van generatie op generatie. Deze eigenschappen blijven voortbestaan, ook waar leden van dezelfde raciale subgroep met elkaar trouwen, zoals Engelsen en Zweden, of Fransen en Duitsers. In zulke gevallen is er echt sprake van samensmelting. In de meeste andere gevallen is het resultaat geen mengsel maar een mechanische combinatie. Waar de ouders zeer divers zijn, zoals bij vermenging tussen blanken, negers en indianen, zijn de nakomelingen bastaarden. Ze zijn een wandelende chaos, zo opgeëist door schokkende erfelijkheden dat hij vrij waardeloos is. We kennen deze bastaard en zijn werken van Latijns-Amerika.”

Stoddard: “De introductie van een kleine groep van productieve en aanpasbare maar raciaal ongewenste vreemdelingen resulteert in hun latere wonderbaarlijke vermenigvuldiging, waardoor ze in staat zijn de originele bevolking te vervangen of die bevolking te verminderen in kwaliteit door de inmenging van inferieur bloed. Immigratie is dus, van het raciale standpunt, een vorm van voortplanting en zoals de directere vorm van voortplanting kan het de grootste zegen zijn of de grootste vloek. De menselijke geschiedenis is grotendeels het verhaal van migraties. Migratie leidde tot het bevolken van Europa door blanken. Echter, migratie verbasterde ook de Romeinse wereld met Levantijnse bastaarden, verdronken het Caribische gebied onder een zwarte vloed en vult ons eigen land met de toestroom uit het Europese oosten en zuiden.”

Een regressieve trend werd in Europe ingezet volgens Stoddard toen Nordische, Alpinide en Mediterrane blanken zich ook met elkaar vermengden. Dit trof op dat moment met name de bovenklasse omdat zij zich kon veroorloven om lange reizen te maken. Juist die bovenklasse van wetenschappers, denkers, kunstenaars en bestuurders die hun samenleving moeten leiden naar glorietijden. Juist zij werden gegrepen door het verval van idealen, ongebreideld materialisme, politiek oproer, sociale onvrede en decadentie in kunst en cultuur.

Ook toen waren er al critici, met name uit christelijke hoek. Sommigen gingen zover om de tegenslag een straf van God te noemen, meer gematigde stemmen hielden het bij het verlies van enig geloof in God, die al zolang borg stond voor onze blanke idealen. Stoddard noemt dit echter het omkeren van oorzaak en gevolg. Filosofie en religie creëren geen moraliteit of beschaving, want dit zou automatisch inhouden dat een transplantatie van filosofie en religie naar een heel ander werelddeel aldaar een gelijksoortige moraliteit en evenzo hoogstaande beschaving zou doen ontstaan.

Voor Stoddard komt de “creatieve, versterkende energie die leidt tot de verwerkelijking van dromen” voort uit het “vitale instinct” van ieder ras, dat per (sub)ras verschilt. Stoddard citeert hier Madison Grant: “De les is immer hetzelfde: ras is alles.” Het wordt uit de tekst niet geheel duidelijk of Stoddard hiermee doelt op vitalisme: de aanwezigheid van een vitale energie of levensvonk, ook wel élan vital geheten, in ieder levend wezen.

De Eerste Wereldoorlog was een enorme klap voor blanke solidariteit, veel meer dan iedere blanke broederoorlog ervoor en iedere frictie die er voorheen was. Niet langer bleef interactie beperkt tot uitwisseling van waardevolle blanke ideeën. Ons denken, nee, ons hele wezen wordt bedreigt door verstorende en ontwrichtende concepten van kleur. Stoddard schrijft hierover op grimmige wijze: “Mochten blanken ooit hun instinct van onderlinge raciale solidariteit verliezen, dan zou het blanke ras snel verstikken, alsof alle zuurstof opeens uit ons zou worden getrokken.” Noot van ondergetekende: De Tweede Wereldoorlog heeft de blanke solidariteit volledig geruïneerd en zo maakte zij plaats voor universele solidariteit.

“Wij Amerikanen,” zegt Madison Grant, “moeten beseffen dat de altruïstische idealen die onze sociale ontwikkeling de afgelopen eeuw hebben gecontroleerd en het sentimentalisme dat van Amerika een asiel heeft gemaakt voor de onderdrukten onze natie richting de raciale afgrond werpen. Als de smeltkroes zonder controle mag koken en we gaan door om ons nationale motto te volgen en ons opzettelijk te verblinden voor ‘alle onderscheidingen van ras, geloofsbelijdenis, of kleur’ zullen we binnen afzienbare tijd net zo uitgestorven zijn als de Athener tijdens Pericles en de Viking tijdens Rullo. Als we onszelf beroven van de belofte van het Amerikaanse leven, dan kunnen wij dit enkel onszelf verwijten. We verdienen dan geen medelijden, maar verachting.”

Moet Europa hermetisch dicht? Nee, studenten, handelslieden, ambassadeurs en toeristen uit den verre zijn allen welkom volgens Stoddard. We kunnen echter niet toestaan dat onze demografie, economie, kunst, cultuur, rechtssysteem en ons denken verstoord en vernietigd wordt. Daartoe is rigoureuze buitensluiting van vreemdelingen en alles waar zij voor staan noodzakelijk, daartoe moet iedere interactie tussen blanken en kleurlingen tot het nodige en nuttige beperkt blijven.

Wat was het gevolg van de Russisch-Japanse Oorlog die in 1904 startte? In plaats van steun bij elkaar te zoeken tegen de gele dreiging nam de blanke wereld een tienjarige aanloop naar WO1. Stoddard noemt WO1 dan ook treffend “de Moderne Peloponnesische Oorlog”. Die verschrikkelijke WO1 wordt uitvoerig behandeld in het hoofdstuk die Stoddard heeft vernoemd naar de bijnaam die hij voor die oorlog heeft bedacht. Niet alleen stierven vele blanke mensen door oorlogsvoering of de gevolgen daarvan, het verhinderde ook dat vele blanke kinderen geboren konden worden. We zijn verzwakt door de Eerste Wereldoorlog, gehinderd door het Versaillesverdrag en worden geteisterd door de bolsjewieken.

Stoddard citeert ene bisschop Gore van Oxford: “Er is de gebruikelijke depressie en het verlagen van morele doelen die altijd volgen op tijden van oorlog. Want de echte verschrikking van de tijd van oorlog is niet tijdens de oorlog; dan realiseert oorlog niet zelden een zekere veredeling van krachten die mannen dapperheid geeft om te vechten. Het zijn de naoorlogse perioden die de vloek van de wereld zijn. Het ziet er naar uit dat hetzelfde opgaat voor deze oorlog. Ik bezit een angst die ik nooit eerder zo voelde. Ik denk dat de tijden nooit donkerder zijn geweest. Ik denk dat de gemoedstoestand van de naties is ingestort sinds de verklaring van de wapenstilstand in een mate die bijna angstaanjagend is.”

Stoddard citeert een majestueus schrijvende Paul Valéry: “Wij beschavingen, we weten dat we sterfelijk zijn. We weten van de onzen die verdwenen zijn, rijken die richting de aarde zijn gegaan, tezamen met al hun motoren, richting de oneindige diepte van de eeuwen met vergeten goden en wetten, hun academia, hun wetenschap, hun taal, hun woordenboeken, hun epen, hun klassieken, hun symboliek, hun critici en uiteindelijk de critici van de critici. We weten dat de aarde gemaakt is van as en dat as een betekenis heeft. Door de mist van de geschiedenis heen namen wij geesten en schepen waar, afgeladen met schatten en spirituele rijkdommen. Niet alles is verloren, maar alles heeft zich wel voelen vergaan. Een ongelofelijke schok is door Europa gegaan. Het heeft gevoeld, in al haar denkende substantie, dat het zichzelf niet meer herkent, dat het niet meer op zichzelf lijkt, dat het op het punt staat om alle bewustzijn te verliezen. Een bewustzijn, gevormd door vele eeuwen van triomf over rampspoed, dankzij de inzet van duizenden mannen van het hoogste kaliber, dankzij het pakken van geografische, raciale en historische kansen.”

Stoddard sluit zijn boek af met een waarschuwing voor de opkomst van het Mongoloïde ras: de toekomst zou weleens aan de Chinezen en Japanners kunnen zijn. We kunnen niet toestaan dat zij, of welk ander ras dan ook, op grote schaal naar Europa verhuist. We kunnen volgens Stoddard ook niet toestaan dat niet-blanke, niet-gele gebieden in de handen vallen van het Mongoloïde ras. Doen we dit wel, dan zou de wereld in het voordeel van laatstgenoemde kantelen. Wat zien we nu? China investeert op grote schaal in Afrika en investeren is koloniseren. Ieder terrein dat wordt opgegeven door blanken, wordt door andere rassen opgeëist. Stoddard maakt duidelijk dat het onze plicht als ras is om te blijven streven naar meer, beter, hoger, sneller. Dit gaat ten koste van andere rassen, maar enkel blanke solidariteit doet ertoe, stelt Stoddard. Stoddard’s finale oproep is om onze figuurlijke en letterlijke dijken, zowel binnendijken van vlees en bloed als buitendijken van steen, die dienen als bescherming van het blanke ras in stand moeten worden gehouden en waar mogelijk versterkt of in expansieve zin opgeschoven. Doen we dit niet, dan verliezen we iedere greep op de wereld en worden we tot slaven gemaakt, vermoord, verkracht, of erger: richting de aarde gestuurd.

Isengrim