Strijden voor de toekomst zonder de likes

2
1823

Deze uitdrukking wel eens gehoord?

“Een boom planten in wiens schaduw men nooit zal zitten…”

In deze tijden van vluchtigheid, oppervlakkigheid en inwisselbaarheid verwijst deze uitdrukking naar een levenshouding die veel moderne mensen vreemd is. In vrijwel alles heeft de dominante liberale cultuur het momentane omarmd.

De helden van deze tijd zijn figuren uit de entertainment industrie of sportwereld die we vandaag aanbidden maar wiens naam morgen een aarzeling oproept, omdat we het gezicht nog wel herkennen maar de naam al vergeten zijn.

In onze steden verrijst huizenblok na huizenblok op een steeds kleiner perceel, anoniem, vervangbaar en ontdaan van cultuurgebonden kenmerken, waardoor de bezoeker alleen de globale cultuur ziet, maar niet meer de het locale, het authentieke.

In de kunst, waar de oude meesterwerken door het cultuurmarxistisch iconoclasme hebben plaats gemaakt voor grillige vormen, ontdaan van vakmanschap, heerst alleen het narcisme van de kunstenaar.

In onze taal, die steeds meer nodeloze Engelse termen bevat en de unieke dialecten en accenten verloren dreigen te gaan.

Ook de online maatschappelijke betrokkenheid ontkomt niet aan de oppervlakkigheid en ijdelheid. Deel een bericht op sociale media (emotie, ophef) en wacht op de vele goedkeurende reacties voor alweer een nieuw dopamineroesje.

Hoe anders staan de zaken ervoor als men heeft besloten om het volksnationalisme te dienen. Ieder die tot het besef is gekomen dat wij tot dit punt in de geschiedenis zijn aanbeland door de inspanningen, ontberingen en strijd van onze voorouders, voelt de verantwoordelijkheid om de fakkel van volk, cultuur en identiteit door te geven. Wij bouwen tijdens onze levens aan onze nalatenschap. Zoals de metselaars, timmerlieden en andere ambachtslieden ooit, vele eeuwen geleden, aan de bouw van kathedralen, kloosters, kastelen en paleizen begonnen in de wetenschap dat ze in hun korte levensspanne nimmer het resultaat van hun nijvere arbeid nooit zouden aanschouwen, zo zet de volksnationalist zich in voor een toekomst voor zijn taal, gebruiken, identiteit in de wetenschap dat er in zijn leven geen applaus of waardering volgt.

Deze overtuiging komt zelfs met het nodige risico, gezien de huidige politieke koers, waarbij nationalistische organisaties en individuen gedemoniseerd, verboden, ontbonden of vervolgd worden. En toch doen we wat gedaan moet worden. Een overtuigd volksnationalist zijn is niet voor eenieder weggelegd. Het komt met een sterke innerlijke drijfveer om te doen wat gedaan moet worden, ongeacht de risico’s en ongeacht de beloning. Zoals de ambachtslieden ooit aan kathedralen begonnen, zo werken wij toe naar een tijdperk dat onze toekomstige volksgenoten weer vrij en soeverein van hun plek onder de zon kunnen genieten. Misschien dat ooit, lang na nu, nog eens iemand zal lezen over de inzet van het kleine maar vastberaden groepje blank-nationalisten en het glas zal heffen op hen.

2 COMMENTS

  1. Iedereen met een beetje gezond verstand zal zich herkennen in dit artikel.
    In ons bestaan zijn we niets anders dan rentmeesters. Wat we kregen van onze voorouders is bedoeld voor ons nageslacht.
    Onze taak is niets anders dan deze erfenis te behouden, of zelfs iets te verbeteren.
    De naoorlogse generatie heeft hierin volledig gefaald.
    Ons mooie land werd verkaveld, monocultuur en bio-industrie volgde. Gastarbeiders kwamen en terwijl niet dat eigenlijk wilde, mochten ze blijven en zelfs hun familie overhalen. Dit was het startpunt voor de massale immigratie die ons nu al meer heeft gekost dan onze staatsschuld groot is.
    Eindeloze Vinex-wijken werden gebouwd om de bevolkingsgroei te huisvesten. Braakliggende veldjes en stukjes natuur waar wij ongestoord en onbespied konden spelen, zijn vervangen door Cruyf-Courts waar rivaliserende culturen strijden om de macht.
    We hebben toegestaan dat onze soevereiniteit werd verkwanseld aan een EU-gedrocht. Met het beheer over onze pensioengelden gebeurt hetzelfde. Steeds met kleine stapjes. Maar we raken langzaam alles kwijt.
    Hoe hebben we dit kunnen toestaan?

  2. Interessante mijmeringen… jullie mogen dan wel een mannenclub zijn (denk ik) maar weet dat heel veel vrouwen er precies zo over denken.

Comments are closed.