Solidarisch Patriottisme: een Alternatief voor Duitsland?

0
192

De AfD (Alternative für Deutschland) heeft zijn status als parlementaire fractie in de deelstaa Sleeswijk-Holstein en dus in het derde staatsparlement verloren. Kamerlid Frank Brodehl maakte vrijdag zijn vertrek uit de partij bekend tijdens een debat in het staatsparlement van Kiel. In een verklaring liet Brodehl weten dat de ontwikkeling van de partij doorslaggevend was voor zijn beslissing. Een paar dagen geleden verklaarden twee AfD-leden van het deelstaatparlement uit Nedersaksen en de staatsvoorzitter Dana Guth hun vertrek uit de AfD-parlementaire fractie. Daarmee verloor de AfD zijn status als parlementaire fractie. In Bremen was de AfD-factie een jaar geleden al in twee kleinere groepen opgesplitst.

“In plaats van de AfD op te richten als een burgerlijk-conservatieve politieke kracht, bevorderen zowel het staatsbestuur als de duidelijke meerderheid van de districtsbesturen systematisch de radicalisering van de partij”, schreef het parlementslid op Facebook. Als voorbeeld noemde hij het gebruik van “Nazi-vocabulaire”, de “toepassing van NPD-materiaal” en de “laster van een leraar uit Flensburg bij naam op de Facebookpagina van de regionale vereniging in combinatie met het verzoek om tegen hem “druk op te bouwen”.

Aan de horizon tekent zich het einde van de AfD af. Het is te betwijfelen dat de partij bij de volgende verkiezingen een deuk in de peilingen zal maken en dat het dan waarschijnlijk zal opsplitsen in ten minste twee partijen. Waarschijnlijk zal uit de radicale vleugel van de partij een nieuwe onstaan, geleid vanuit het oosten met leden in het westen. De ‘oud-AfD’ met de overblijvende deugmoderaten zal vrij snel helemaal opdrogen als politieke kracht.

Deze splitsing tussen “nationaal-conservatief” en “burgerlijk-conservatief”, werd uitgelokt en verhit door partijchef Meuthen en zijn kabal. In deze toestand kan de partij niet veel langer volhouden, aangezien cuck-parlementsleden het feitelijke verlies van parlementaire macht in een toenemend aantal staten veroorzaken om daarmee hun succesvollere rechtse collega’s een streep door de rekening te halen. Als laatste poging om de ‘opkomst van het fascisme’ in hun eigen gelederen te saboteren (terwijl ze jaren geleden al nazi’s werden genoemd toen de partij minder radicaal lid was) zinken ze nu hun eigen schip.

De trieste realiteit is dat een rechtse partij geen kans van slagen heeft in het “Westen” van Duitsland. Als er een zulk verlangen was, zouden de staten met de meest agressieve verrijking, zoals Noordrijn-Westfalen, op zijn minst enigszins significante peilingen hebben voor iedereen die er een einde aan de misère zou kunnen maken.

De feiten spreken voor zich: West-Duitsland kan niet genoeg diversiteit hebben. In toenemende mate stemmen mensen voor links en voor open grenzen. Vooral de jongere generaties trekken naar de Groenen en de linkse partijen. De drie linkse partijen – Grüne, SPD, Linkspartei – hebben bij de laatste EU-verkiezingen precies 50% van de stemmen van jongeren onder de 25 binnengehaald, en 46% bij de recente gemeenteraadsverkiezingen in de staat Noordrijn-Westfalen, waar de AfD de drempel van 5% voor vertegenwoordiging zelfs niet haalde. “Hij die de jeugd beheerst, controleert de toekomst” is een vaak geciteerde uitdrukking van een auteur wiens naam mij op dit moment ontgaat.

EU-verkiezingen 2019. Percentages van stemgedrag. Links: onder-25, rechts: 60+. Van bovenaf: Groenen, AfD, CDU, Sociaaldemocraten, Links, Libertariërs, AfD.
Noordrijn-Westfalen: Percentages van stemgedrag bij 16- tot 24-jarigen, gemeenteraadsverkiezingen 2020.

Echter wil ik de lezer niet deprimeren. Als we naar de staatsverkiezingen van vorig jaar in Thüringen kijken, is het beeld dramatisch anders: hier stemden de jongeren onder de 30 massaal voor ofwel extreem-links of daadwerkelijk rechts.

Thüringse verkiezingen 2019, percentages van stemgedrag bij kiezers onder de 30. Van boven: Links, AfD, CDU, Sociaaldemocraten, Libertariërs, Groenen, Overig.

Wat zijn de oorzaken van deze groeiende kloof tussen Oost- en West-Duitse kiezers?

Het is interessant op te merken dat geen van deze jonge kiezers is opgegroeid in de Duitse Socialistische Republiek en daarom geen persoonlijke nostalgie of afkeer voor het oude systeem heeft, zoals hun oudere leeftijdsgenoten. Het oosten van Duitsland wordt echter als gevolg van zijn politieke geschiedenis in het algemeen gekenmerkt door extremen. Over het algemeen had de DDR een systeem opgezet waarin idealistische partijkaders het neusje van de zalm kregen en over arbeiders- en boerenklassen heersten. Deze arbeiders- en boerenklassen waren op hun beurt echter nooit grote voorstanders van het systeem als zodanig en onderhielden onderlinge netwerken van informele samenwerking, wederzijdse hulp en familiebanden. Dit betekende op elkaar te letten en de staat niet te veel vertrouwen.

Bovendien was er, hoewel er soms buitenlandse arbeid was van de andere Sovjet-satellieten, in de jaren 60 nooit een grootschalige permanente vestiging van buitenlanders à la West-Duitsland en dus werd de DDR, net als veel andere satellieten, in wezen etnisch geconserveerd. In combinatie met de eerder genoemde druk van bovenaf kan men zien dat de Oost-Duitsers in wezen onder druk werden gezet om mechanismes van vertrouwen en nauwe banden te ontwikkelen om in het systeem te overleven. Deze mechanismes hebben nu door de nieuwe druk door buitenlanders en xenofiele politici een toenemende onderstroom van inheemse solidariteit gekregen.

Dus vandaag bevindt de jeugd zich in de ruïnes van een verdere poging om een ​​gemilitariseerde en collectivistische Duitse staat te vestigen. De industrie werd na de val van de Muur overgenomen en geplunderd door westerse oligarchen en marktcowboys. Het Westen heeft in wezen het Oosten voor delen gekannibaliseerd en heeft het decennia lang laten rotten. In grote delen is dit natuurlijk te wijten aan de socialistische economie die door de DDR werd opgericht en die de hereniging niet kon overleven, maar tot vandaag zijn de lonen en levensstandaards aanzienlijk lager in het Oosten. Een voorbeeld van globalisme op kleine schaal: veel West-Duitse bedrijven die in Oostduitsland laten produceren hebben vaak hun hoofdcentrales en onderzoekscentra in het Westen, waar dus de echte centjes blijven.

Er zijn veel interessante debatten te voeren over de vraag in hoeverre de DDR ‘nationalistisch’ of ‘internationalistisch’ zou kunnen worden genoemd, aangezien de staat zeer sterk heeft gekozen voor nationalistische termen en organisatiemethoden om zich van het Westen te isoleren. In veel opzichten had het een grotere mate van gelijkenis met het gevallen Reich dan zijn westerse, door de VS gecontroleerde ‘vijand’ met betrekking tot het creëren en behouden van een specifieke nationale identiteit. Deze identiteit hekelde consumentisme en individualisme en leidde burgers op om mee te werken aan het algemeen welzijn.

De overblijfselen van de systeempartij SED bleven rondhangen en werden door een fusie met verschillende communistische partijen uit het Westen de Linkse partij die naast het klassieke socialisme nu ook toegewijd is aan het verspreiden van xenofilie en de fysieke manifestaties daarvan in de vorm van oneindige stromen niet-Westerse “vluchtelingen” en migranten wat ze als ‘soldariteit’ willen verkopen.

“Sociaal zonder rood te worden”. Björn Höcke, hoofd van de Thüringer AfD en leider van de inmiddels opgeheven informele rechtervleugel van de partij tijdens een toespraak waarin hij het sociale beleid van zijn fractie schetst.

In de andere hoek hebben we de ‘overlevenden’ van de ineenstorting van de DDR. De werkende en deels dissidente middenklasse, die vooral belang had bij een oprecht en eerlijk Duitsland en juichte bij het vooruitzicht van hereniging en welvaart, zag zowel kapitalisten als communisten hun land uit elkaar scheuren.

Dus, terwijl het concept van ‘solidariteit’ en het helpen van je (etnische) buurman nog steeds bleef bestaan in een deel van de nieuwe generatie, waren grote delen hiervan tenminste wijs genoeg om niet de giftige paddenstoel van links te oogsten. Dat is de reden waarom een ​​’socialistisch-patriottische’ AfD veel politieke belofte inhoudt voor deze jonge kiezers. Ze begrijpen het gevaar dat massa-immigratie zal vormen voor de steeds kwetsbaarder wordende sociale solidariteit. Daarnaast hebben ook gezien hoe weinig sociaal vertrouwen in het Westen bestaat, verder ondermijnd door de ongebreidelde golf van migrantencriminaliteit die aan hun eigen kust begint te lappen.

Dit is de reden waarom een ​​andere ‘liberaal-conservatieve’ partij die een slechte kloon is van de christen-democraten uit de jaren 80 aantrekkelijker is voor de blok van marktconservatieve oostelijke boomers dan hun nakomelingen. Zoals gewoonlijk ‘bewaren’ de conservatieven eigenlijk niets, en de gestage opmars naar links in het Westen van de afgelopen twintig jaar heeft dit aangetoond. De linkse partij is nooit aan de macht geweest in het ‘Westen’ behalve Berlijn, dat slechts een versnelde mislukte staat voorstelt gewoon de toekomst van alle andere Duitse steden op turboliberalisme voorstelt. De effecten daarvan worden nu al in elke stad gezien en gevoeld, ongeacht de aansluiting van de politieke CEO’s.

We zien dus dat het socialistische systeem mensen tot het ontwikkelen van solidariteit dwong door druk van bovenaf (gedwongen collectivisaties, corruptie, ideologisch conformisme). Dit ontwikkelt zich door naar een etnische solidariteit als verzet tegen het nieuwe liberaal-kapitalistische systeem dat in de kern de Grote Vervanging met zich meebrengt.

Onlangs kunnen we zelfs een nieuw “Querfront” (gezamenlijk front) zien ontstaan tussen dissidente linksen en de AfD in het Oosten. Een voorbeeld hiervan is de recente excommunicatie van een lokale linkse gemeentepoliticus in de oostelijke deelstaat Brandenburg. Zijn misdaad: samen met een gemeentelijke politicus van de AfD pleiten voor de bouw van een nieuw jongerencentrum. Haram!

Het is uiteindelijk een simpele scheiding tussen twee soorten mensen: degenen die geloven dat we het zelf kunnen doen (zoals we altijd hebben gedaan), versus de zwakbewapende kosmopolieten die altijd de behoefte voelen om iemand anders alles voor hen te laten doen. Welke kant op, Oost-Duitsers? Eeuwige revolutie of Duitse revolutie? We zullen het nauwlettend in de gaten houden.