Schildmaagden

1
394

De TV-serie Vikings is bezig met haar laatste seizoen. Er zijn nog tien afleveringen te gaan, maar daarna zal definitief het doek vallen voor deze uiterst succesvolle serie. Je zou denken dat die 89 afleveringen voor een nationalist één lange keten van bevestiging vormen. Zo ongeveer alles wat een nationalist nastreeft komt er in voor. Om het belangrijkste maar te noemen: de liefde voor de eigen gemeenschap. Een identiteit gebaseerd op een gedeelde afkomst en mythologie. Leiders die deel zijn van het volk zijn in plaats van een elite daarboven. 

In tegenstelling tot wat je zou verwachten wordt in nationalistische kringen Vikings slecht ontvangen. Op de diverse blogs wordt vooral geklaagd, zoals over de historische foutjes. Het zou een vervalsing zijn van onze geschiedenis.
De inspiratie voor de serie komt uit de saga van Ragnarr Loðbrók en zijn zonen, de legendarische krijgshelden uit de Edda. In het plot zijn werkelijke historische gebeurtenissen verweven, zoals de plundering van het klooster in Lindisfarne (793 AD) of de bezetting van Parijs (885 AD). Al deze gebeurtenissen vinden in de serie binnen twee generaties plaats, wat historisch gezien inderdaad niet klopt. De feiten zijn verdicht, maar dat is toch normaal als je een verhaal wilt vertellen? 

De meest gehoorde klacht onder nationalisten is echter dat vrouwen een ongeloofwaardige rol zouden spelen. In de serie vechten de vrouwen mee in de frontlinie. Het gaat dan het niet om een enkele kenau, nee hele legeronderdelen zijn samengesteld uit zogenaamde schildmaagden. De aanwezigheid van vrouwelijke strijders tussen hun mannelijke collega’s staat in de serie niet ter discussie. Er is geen viking die zich afvraagt wat al die vrouwen komen doen op het slagveld. Of bij het militair beraad. Vaak zijn het juist de vrouwen die met vuist op de stafkaart slaan om een besluit af te dwingen. Welke rol vrouwen vroeger op het strijdtoneel speelden kan niemand met zekerheid zeggen. In de oude teksten zijn verschillende verwijzingen terug te vinden naar vrouwelijke strijders. Ook zijn er een paar interessante archeologische vondsten gedaan die een actieve rol voor vrouwen ondersteunen.

Maar of vrouwen werkelijk in de frontlinie vochten? Nikolas Lloyd is een historicus en een bekende YouTuber (Lindy Beige, 1,05 miljoen volgers). Hij becommentarieert regelmatig historische films. Volgens hem is het duidelijk dat door het toedoen van vrouwen, als echtgenote of diplomate, soms het lot van een heel land werd bepaald, maar dat het moderne, doorgeschoten gelijkheidsdenken dicteert dat vrouwen moeten meevechten tussen de mannen. Niet alleen meevechten, het gaat verder: zij moeten in het gevecht excelleren. Wat dat betreft is Vikings geheel en al een product van de huidige tijdsgeest, Lagertha en de andere schildmaagden slachten hun vijanden bij bosjes af.

Michael Hirst, de schrijver van de serie, heeft in een interview gezegd dat hij de Vikingen beschouwde als plunderende woestelingen, tot hij ontdekte dat zij ten aanzien van vrouwen “progressieve ideeën” hadden. Dit kan de reden zijn waarom hij vrouwen zo’n prominente rol heeft gegeven. Als je hem het voordeel van het twijfel gunt, zou je kunnen zeggen dat hij zijn inzicht wilde doorgeven aan anderen, zodat ze ook met een meer positieve bril naar de vikingen zou kijken.

Er zit een verschil tussen de gelijkwaardigheid die Vikings neerzet en het moderne feminisme. De meest beroemde schildmaagd Lagertha vecht tegen wil en dank, maar verlangt nog het meest naar een baby. Als zij ouder wordt verlangt zij naar een rustig leven tussen haar kleinkinderen. De gelijkwaardigheid tussen man en vrouw gaat in de serie niet ten koste gaat van de vrouwelijke waarden zoals moederschap, waarden het moderne feminisme wel vertrapt.

Een overmatige zorgzaamheid, ten koste van zichzelf of de gemeenschap, is een eigenschap die meer bij vrouwen dan bij mannen voorkomt en leidt tot gedrag zoals 40 zwerfkatten in huis nemen, of in een ernstiger geval, een buitenlands kind adopteren. In de serie wordt dit soort gedrag opvallend vaak afgeremd. Een voorbeeld: in het vijfde seizoen komen de Vikingen bij hun tocht aan in het islamitische Spanje. De kinderloze Helga projecteert haar zorgbehoefte op een boosaardig Moors kind dat zij tussen de puinhopen van een geplunderde stad aantreft. Zij neemt het kind mee, tegen het advies van de groep. De liefde blijkt eenzijdig. Uiteindelijk steekt het kind Helga neer. Wat wilde de schrijver hiermee overbrengen? Is dit geen afrekening met het zorgen voor buitengroepen? Zie wat er van terechtkomt. Saillant detail: de rol van Helga werd gespeeld door Maude Hirst, de dochter van de scenarioschrijver. Het is bijna alsof hij zijn zweverige dochter een lesje wilde meegeven.

Vikings is bruikbaar voor de nationalistische zaak. Of, genuanceerder gezegd: Vikings geeft ons meer dan het ons afneemt. Wie nog niet overtuigd is – vanwege de sterke vrouwen – bedenk dat het vooral gaat om een vertolking van onze mythologie. Anders dan de geschiedenis ligt de mythologie veel minder vast, het is ontworpen om steeds opnieuw geïnterpreteerd te worden, zodat het een volgende generatie kan inspireren.

Voor de huidige ideeënstrijd hebben we dappere Europeanen nodig, zowel mannen als vrouwen. Ga maar eens praten met één van die verloren moderne mensen, zoals een kennis in de sportkantine of collega van het werk. Probeer eens te ontdekken hoeveel moed in zo iemand zit. Ga gewoon tegenover hem zitten en concentreer je eens niet op de inhoud van het gesprek maar alleen op de spanningsniveau’s. Kijk naar die hoge schouders, de aangespannen nek. Dat mondje dat nerveus open en dicht flapt, hij praat over protocol dit of dat, hij zoekt met zijn protocol houvast want hij diep in zijn hart is hij bang. Denk dan weer aan onze voorvaderen en herken het verschil: zij waren vrij van angst, want zij hadden de verhalen en de blik van hun voorouders op zich.

Alles wat nodig is om je eigen angst te overwinnen zit letterlijk in je. 

1 COMMENT

  1. Dat laatste, bang zijn, typeert de huidige west-Europeaan en in toenemende mate de inwoners van Noord-Amerika.
    Waar ze bang voor zijn is niet helemaal duidelijk. In eerste plaats voor verlies van hun zekerheden. Je baan verliezen, uit je huis gezet worden, bang om klappen te krijgen, bang om vermoord te worden. Er zijn heel wat zaken waar men bang voor is.
    Daarnaast bang voor de elite. Tot die elite hoort ook de werkgever. Want anno 2020 is het heel goed mogelijk dat mensen je werkgever inlichten als je er sociaal ongewenste (lees: niet linkse) meningen verkondigt op bijvoorbeeld discussie fora.
    Daarnaast de overheid, die er allang niet meer is om de eigen bevolking te beschermen, maar om internationalistische ideologische eisen in te willigen. Zo zou onze regering zich in de eerste plaats moeten inzetten om de natiestaat te beschermen en dus de grenzen zoveel mogelijk dicht te houden voor ongewenste indringers. En wie er toch in weet te komen zou er razendsnel weer uitgewerkt moeten worden als blijkt dat men hier niet mag zijn of hier wel mag zijn maar zich misdraagt. Niets van dit alles echter. Westerse regeringen zijn er vooral om anderen dan het eigen volk te beschermen. Het massaal binnen halen van volstrekt ongewenste elementen en het verschepen van enorme hoeveelheden geld naar landen die daar niets maar dan ook niets aan bij gedragen hebben, is het doel geworden van de westerse regeringen. Wie daar openlijk commentaar op levert is een racist, fascist, nationalist enz. Naast openlijke afkeuring wacht de criticus nog een heel scala andere bedreigingen, namelijk ontslag, vervolging of geweld (en zelfs de dood is al niet meer uitgesloten).
    Een regering die staat voor zijn volk zou zo’n ontslag of geweldpleging keihard aanpakken en de daders streng straffen. Ook dat gebeurt niet. Er worden juist steeds meer maatregelen ingebouwd om degenen met sociaal ongewenste meningen aan te pakken en het leven zuur te maken.
    Wilders wordt tot de hoogste instantie vervolgd om zijn terechte uitspraken. Een opstoker en haatzaaier als Akwasi komt er mee weg, door zijn -veel ernstiger- doodsbedreigingen aan hen die Zwarte Piet spelen, snel terug te nemen. Naar later blijkt werd het besluit tot sepot genomen door een Officier van Justitie die een lange geschiedenis heeft bij een anti-discriminatiebureau. Bange -ook al!- Tweede Kamerleden haasten zich om te roepen dat ze het weliswaar vreemd vinden, maar vierkant achter het OM staan en de dooddoener uiten dat de politiek zich niet met het OM heeft te bemoeien.

    Want ook in de politiek stikt het van de angsthazen. Bang voor de publieke opinie, voor de media, voor de partijtop, voor Brussel en bang voor activistische onruststokers. Men zorgt er angstvallig voor binnen de door allerlei pressiegroepen en internationale organisaties uitgezette marxistische kaders te blijven. Zelfs bij de VVD zie je die ontwikkelingen, bang als men is niet meer voor toekomstige baantjes bij de EU of andere nutteloze organisaties in aanmerking te komen.

    Van democratie is allang geen sprake meer. Een democratuur is een betere term. Je hebt vrijheden en mag meepraten, zolang je maar binnen de lijntje kleurt en geen mening hebt die haaks staat op die door de internationale elite wordt voorgeschreven. Een volgende stap daarin is al gezet: de EU gaat lidstaten dwingen veel actiever op te treden tegen “racisme”. Wat dat precies is, is uiteraard sterk afhankelijk van de politieke wind. Dat het echter een machtig wapen gaat worden om de bevolking na de klimaathoax en andere waanzin nog verder onder controle te krijgen en bang te maken moge helder zijn.

Comments are closed.