Rechtsrock, wat hebben we eraan?

0
554

Rechtsrock: Wat hebben we eraan?

Rock against Communism is ooit in Groot-Brittanië ontstaan als antwoord op de Rock Against Racism concerten. Deze muziekstroming – in gewoon Nederlands rechtsrock -moest jongeren mobiliseren voor de nationale zaak en geld opbrengen voor de politieke strijdorganisaties. Inmiddels is rechtsrock niet meer weg te denken uit de cultuur van jonge nationalisten. Het amateurisme hebben zij ver achter zich gelaten, met rechtsrock worden miljoenen verdiend. Als deze jongeren hun geld besteden aan muziek en concertkaarten van bands als Landser, Stahlgewitter, Bound for Glory, Kraftschlag en Mistreat worden ze dan nog wel echt gemobiliseerd voor de zaak? En komen de winsten nog ten goede aan politieke strijdorganisaties?

Stelling:

Rechtsrock is tegenwoordig amper meer dan “big business”. De rechtsrock scène mobiliseert de jongeren niet meer om actief deel te nemen aan de politieke strijd, maar enkel om concerten te bezoeken. De grote winsten komen niet meer ten goede aan politieke strijdorganisaties, maar voornamelijk alleen aan de rechtsrockscène zelf. Je zou zelfs kunnen zeggen: “Rechtsrock is de opium van de nationaal-gezinde jeugd”. Jongeren menen door de nieuwste muziek te kopen en zoveel mogelijk concerten te bezoeken of in bands te spelen, deel te nemen aan de strijd. Hierdoor worden ze dus eerder weerhouden deel te nemen aan de echte praktische politieke strijd, dan dat ze gemobiliseerd zouden worden er aan deel te nemen. Vervolgens investeert de rechtsrock scène de opbrengsten enkel weer in zichzelf en onttrekt daarmee ook financiële bronnen aan de politieke strijdorganisaties. Conclusie: de huidige rechtsrockscène is eerder een obstakel dan een hulpmiddel in onze politieke strijd!

Want is het doel van rechtsrock?

De rechtsrockscène heeft twee duidelijke doelen: 1. Mobilisatie d.m.v. propaganda & agitatie en 2. fondsenwerving.

Wat zijn de voorwaarden om dat doel te bereiken?

1. Mobilisatie

Propaganda & agitatie zijn de weloverwogen beïnvloeding van houdingen, meningen en handelingen door gebruik te maken van symbolen, zoals woorden, kleding, gebaren, muziek, vlaggen en afbeeldingen. Propaganda is daarbij vaak meer gericht op algemene politieke en/of levensbeschouwelijke denkbeelden, en agitatie is erop gericht mensen aan te sporen tot bepaalde concrete acties op politiek of maatschappelijk terrein.

De rechtsrockscène moet nationalistische denkbeelden propageren en aanzetten tot concrete acties. In woord, beeld en geluid moeten niet alleen algemene denkbeelden worden verspreid, maar het is noodzakelijk om concreet te worden! Er moet geageerd worden om actie te ondernemen, om niet alleen juist te denken, maar om juist te handelen! De rechtsrockscène moet mensen niet alleen anders laten denken, maar vooral ook anders laten handelen. Het is vooral dit aansporen tot praktische, concrete inzet op politiek en/of maatschappelijk terrein dat van rechtsrock een effectieve mobilisator maakt. Hieruit volgt dat de rechtsrockscène zich niet mag vervreemden van de dagelijkse praktijk van politieke strijdorganisaties. De deelnemers in de rechtsrockscène moeten ook actief betrokken zijn bij politieke strijdorganisaties om een zinnige en doeltreffende agitatie te kunnen voeren. Alleen door actief deel te nemen aan de politieke strijd, weet men wat er speelt en krijgt de agitatie zijn pas echt effect. Dus: anders laten denken, anders laten doen, maar ook zelf anders denken en doen! Effectieve propaganda en agitatie door participatie!

2. Fondsenwerving

De opbrengsten van de rechtsrockscène dienen in de eerste plaats voor de fondsenwerving voor politieke strijdorganisaties. Elke cent die terug gestoken wordt in de rechtsrockscène moet men kunnen verantwoorden als noodzakelijk voor verbetering van de mobilisatie of fondsenwerving. Een gelikt album waar veel geld is in gestoken ter eer en glorie van de producent of band is “showbusiness merchandise”, een minder gelikt album maar daarentegen met grote propagandistische waarde en concrete agitatie is een politiek strijdmiddel! Er hoeft niet meer geld ingestoken te worden als daarmee niet de mobilisatiekracht toeneemt of op de lange duur meer geld oplevert voor de politieke strijdorganisaties. Elke band, producent, label, magazine of concertorganisatie moet voor ogen houden dat het doel van zijn bezigheid mobilisatie is, is dat elke extra verworven cent dient ter ondersteuning van de politieke strijd. Zijn doel is niet een gelikt album te produceren naar de normen van de ‘gewone’ muziekindustrie, maar een goed album naar de normen en waarden van de politieke beweging, dus effectieve mobilisatie en fondsenwerving voor de politieke strijd.

Mijn conclusie:

Ik ben het met de stelling eens dat de huidige rechtsrockscène eerder een obstakel dan een hulpmiddel in onze politieke strijd is. Want hoeveel jongeren geven niet hun laatste cent aan een concertkaartje, maar hebben nog nooit een abonnement op een politiek blad overwogen? Hoeveel jongeren laten in ieder geval verstek gaan op serieuze politieke bijeenkomsten of acties, maar komen al helemaal niet als ze tegelijkertijd ook naar een concert kunnen gaan? Wat is dat het nut van zo’n concert? De bands zingen dan dat de jongeren zich moet inzetten voor de politieke strijd maar ondertussen zijn ze juist weggelokt van de politieke strijd! Belachelijker kunnen wij onszelf toch niet maken? Muziek is een middel om onze boodschap te verspreiden, maar ondertussen is het middel tot doel verworden, de boodschap lijkt soms enkel nog maar een excuus voor beperkte muzikale talenten van sommigen bands. Of vaak wordt er een eigen variant van “Shock-Rock” bedreven, hoe extremer, hoe gewelddadiger, hoe shockerende voor hun eigen moeder, hoe beter, maar ze zijn daarin eigenlijk niets anders dan bv. Marilyn Manson. Alleen gebruiken ze dan “neonazisme” naar voorbeeld van Hollywood-films en andere anti-nationale propaganda.

Is er dan niks goed? Nee, rechtsrock of muziek in het algemeen moeten we blijven inzetten in onze strijd. Maar we moeten in blijven zien dat het een MIDDEL is en geen DOEL! Het doel is politiek gedefinieerd, en het middel is de muziek. Het middel is onderschikt aan het doel. Als je dat voor ogen houd, dan zou RAC (en muziek in het algemeen) een goed middel kunnen zijn voor mobilisatie en fondsenwerving. Ik wil dan ook besluiten met 2 concrete voorwaarden voor een gezonde R.A.C. scène:

1. Organisatoren in de rechtsrockscène (redacteuren van muziekbladen, concertorganisatoren, bandleden, handelaren, e.d.) moeten ook actief zijn in een politieke organisatie buiten de ‘scène’. Dit zorgt voor een grote betrokkenheid van de rechtsrockscène bij de actualiteit van de politieke strijd, wat de boodschap weer ten goede zal komen, en voorbeeld doet volgen! Dus effectieve propaganda en agitatie door participatie!

2. Organisatoren in de rechtsrockscène moeten bewust en actief aan fondsenwerving doen voor de politieke strijd buiten de ‘scène’. Ze moeten actief zoeken naar een goed doel om fondsen voor te werven en dan ook geld overhouden. Want rechtsrock is niet het doel, het is een middel!

Als men zich aan deze 2 simpele principes zou houden in de rechtsrockscène, dan zou het een bruikbaar middel zijn voor onze strijd, maar tot die tijd is het eerder een obstakel of zelfs parasiet dan een hulpmiddel voor de nationalistische beweging!

Erik Brand (gastauteur)

Ter info: de opvattingen van een gastauteur zijn niet altijd de opvattingen van Studiegenootschap Erkenbrand, zie ook hier.