Radicale revolte tegen de moderne wereld

2
580

“Ik heb een gelukkig leven gehad en dank de Heer. Vaarwel en moge God iedereen zegenen.”

Christopher McCandless,
12 februari 1968 – 18 augustus 1992

Als je als mens tot de conclusie komt dat de wereld om hen heen allesbehalve is wat het zou moeten zijn sta je voor een keuze. Je kan je er bij neerleggen en een ongelukkig leven leiden. Je kan aansluiting zoeken bij een religieuze stroming of leefgemeenschap, in de hoop om datgene te vinden waar je naar verlangt: steun, troost of aansturing. Of je kan de maatschappij geheel de rug toe keren en naar eigen inzichten een leven leiden, ver verwijderd van de rest van de samenleving. Over zo’n eenling die radicaal brak met de moderne wereld wil ik het hier hebben: de Amerikaanse avonturier en asceet Christopher McCandless

Uit Wikipedia: Chris McCandless werd geboren als buitenechtelijk kind van NASA-radarspecialist Walt McCandless en diens secretaresse Wilhelmina Johnson. Walt McCandless was formeel nog getrouwd met zijn eerste vrouw met wie hij zes kinderen kreeg. McCandless en Johnson kregen nog een tweede kind, een meisje Carine genoemd. Vervolgens scheidde Walt McCandless van zijn eerste vrouw en trad hij met Johnson in het huwelijk. Het paar richtte een adviesbureau op en leidde het leven van de Amerikaanse hogere middenklasse. Chris McCandless groeide op in Annandale (Virginia). Tijdens zijn middelbareschooltijd verdiende hij geld met een fotokopieerservice en het rondbrengen van pizza’s. Tijdens discussies viel hij enerzijds op door zijn compromisloze socialistische standpunten, hoewel hij anderzijds een aanhanger van Ronald Reagan was. Na de middelbare school wilde hij wapens naar Zuid-Afrika smokkelen om de apartheid te bestrijden.
McCandless slaagde in 1986 voor de middelbare school en studeerde in 1990 aan Emory University af in geschiedenis en culturele antropologie. Hoewel ogenschijnlijk aangepast aan het leven van zijn ouders, stond het lege materialisme van de Amerikaanse middenklasse hem tegen. De werken van Jack London, Leo Tolstoj en Henry David Thoreau hadden veel invloed op hem. Hij droomde van een Thoreau-achtig bestaan en werd na het lezen van Walden gefascineerd door Alaska. Na te zijn afgestudeerd gaf hij al zijn spaargeld (25.000 dollar, ongeveer 18.000 euro) aan Oxfam International, verbrak het contact met zijn ouders en zijn zus en begon door de Verenigde Staten te reizen onder de zelfgekozen naam Alexander Supertramp (Eng. tramp betekent zwerver). Hij begon zijn tocht met zijn geliefde Datsun B-210, een auto uit 1982, maar moest deze op 6 juli 1990 achterlaten toen Detrital Wash, een rivier in Arizona, plotseling buiten zijn oevers trad. Ten slotte vond Bud Walsh, een opzichter van de National Park Service, in oktober 1990 McCandless’ auto aan de linkeroever van Lake Mead. McCandless bereisde Arizona, Californië en South Dakota, waar hij bij een graanelevator werkte. Periodes waarin hij een baantje had wisselde hij af met een zwerversbestaan zonder geld en met weinig contact met andere mensen. Ook zou hij volgens dagboekaantekeningen in een kano de Colorado zijn afgezakt tot de Baja California.

Alaska

McCandless droomde al jaren over een tocht in de wildernis van Alaska, waar hij in zijn eigen voedsel wilde kunnen voorzien. In april 1992 liftte hij via Canada naar Fairbanks en van daar naar het dorp Healy. Jim Gallien gaf hem een lift naar de Stampede Trail. Gallien was bezorgd over Alex, die weinig uitrusting bij zich had en geen ervaring had met overleven in de wildernis van Alaska. Hij probeerde McCandless van zijn tocht te laten afzien, of tenminste met hem naar Anchorage te reizen om daar een behoorlijke uitrusting te kopen, maar McCandless wilde hier niets van weten. Hij nam alleen een paar rubberlaarzen van Gallien aan en wat voedsel, en begon aan zijn trektocht over de Stampede Trail.
Dit pad was in de jaren dertig aangelegd door de mijnbouwer Earl Pilgrim en leidde naar diens antimoonconcessie, op 60 kilometer van Healy. In 1961 werd het pad gedeeltelijk opgewaardeerd tot weg. Het bedrijf dat de werkzaamheden uitvoerde kocht drie oude International Harvester-stadsbussen uit Fairbanks en bracht die naar de Stampede Trail waar ze dienden als onderkomen voor de wegwerkers. Toen de werkzaamheden werden gestaakt, werden twee van de bussen mee teruggenomen. De derde bleef achter en werd door jagers wel als schuilhut gebruikt.

Na de rivier Teklanikate zijn overgestoken, stuitte McCandless op deze bus, op een overgroeid stuk van de Stampede Trail, ruim 30 kilometer van Healy. Hij vestigde er op 28 april zijn bivak in en leefde van rijst die hij had meegebracht, klein wild dat hij schoot en eetbare planten. Zijn dagelijks menu was onvoldoende om op gewicht te blijven, en in juli besloot hij terug te keren naar de bewoonde wereld. Hij vond zijn terugweg echter versperd door de Teklanika, die dankzij een toevloed van smeltwater veel hoger stond dan toen hij de rivier in april was overgestoken en inmiddels in een woest kolkende stroom was veranderd. Hij zag geen andere uitweg en keerde terug naar de bus. McCandless leefde in totaal zo’n 113 dagen in de bus. Omdat hij te zwak was, schreef McCandless een SOS-bericht voor iedereen die toevallig voorbij de bus zou komen. Het volledige bericht luidt als volgt:
“Attention Possible Visitors. S.O.S. I need your help. I am injured, near death, and too weak to hike out. I am all alone, this is no joke. In the name of God, please remain to save me. I am out collecting berries close by and shall return this evening. Thank you, Chris McCandless. August?”

Op 6 september zouden Ken Thompson, Gordon Samuel en Ferdie Swanson elkaar bij de bus ontmoeten om op elandenjacht te gaan. Bij de bus troffen ze een jong stel aan dat, gealarmeerd door de stank, de bus tot op enkele meters was genaderd. Gordon Samuel wierp een blik door een gebroken ruit van de bus en zag een slaapzak waar het hoofd van McCandless uit stak.
Enkele weken eerder was McCandless op 24-jarige leeftijd overleden, vermoedelijk op 18 augustus of kort daarna. Zijn stoffelijk overschot, dat nog maar 30 kilo woog, werd naar Anchorage overgebracht, alwaar het werd onderworpen aan een autopsie. De lijkschouwer kwam tot de conclusie dat McCandless was overleden door voedselgebrek. Het stoffelijk overschot werd op 20 september 1992 gecremeerd en de overblijfselen werden aan de familie overgedragen.

Aan de hand van Mccandless z’n dagboek schreef de Amerikaanse auteur, journalist en bergbeklimmer Jon Krakauer de bestseller ‘Into the wild’ over het leven van McCandless, dat in 2007 verfilmd werd onder dezelfde naam.

Vanuit de wereld van het etnonationalisme kunnen we begrip opbrengen voor de keuze van McCandless. Hij brak radicaal met de huidige maatschappij, met het hedonisme en consumentisme, de banaliteit en decadentie. Wie verlangt er nou nooit naar om zich helemaal af te keren? De moed om deze radicale keuze daadwerkelijk te maken roept bewondering op. Ook een drang om te leven in overeenstemming met de natuurlijke wijze voelt voor ons als bekend.

Toch zijn de keuzes van McCandless, ondanks zijn bovengemiddelde intelligentie en scherpe geest, naïef geweest. Hij wilde koste wat kost breken met iedereen, ook de mensen die hem belangeloos wilden helpen. Dat heeft hem uiteindelijk het leven gekost, want zonder hulp overleef je het niet in de wildernis. Een nationalist zal juist de banden met zijn naasten aanhalen, en zich proberen te verbinden met zijn grotere familie, de leden van zijn volk. Als nationalisten trachten wij middenin de maatschappij te staan en te leiden als voorbeeld. Frustraties over een haperende samenleving vol verlokkingen los je niet op met escapisme. Die ga je te lijf waar je ze aantreft.

Dit gezegd hebbende kunnen we u aanraden om zowel het boek ‘Into the Wild’ als de filmversie op uw lijstje te zetten.

2 COMMENTS

  1. Doe dit met 20-30 slimme en sterke gezinnen en je hebt zowaar een levensvatbaar project.
    Zonde dat hij zijn geld aan Oxfam pedo’s heeft gedoneerd, hij had er zijn overlevingskansen mee kunnen vergroten door het gewoon iets slimmer aan te pakken.

Comments are closed.