R-selectie of K-selectie

Je hoeft de radio maar aan te zetten of in het weekend een bar binnen te lopen of de Afrikaanse beats komen je tegemoet. Onschuldige Nederlandse meisjes, die er nu eenmaal bij willen horen, dansen en zingen teksten alsof hun waarde afhangt van hun seksuele wellust.

Deze meisjes komen misschien uit een gezin van 2 kinderen, zijn bezig met een HBO-studie en wonen nog bij hun ouders. Deze ouders hebben veel tijd in deze kinderen gestoken zodat hun kans op een goed leven zo groot mogelijk is. Bij een goede opvoeding hoort vanzelfsprekend ook een goede partnerkeuze. Het is niet logisch om jezelf eerst intensief te cultiveren om daarna zomaar met iedereen het bed in te duiken. Los van het effect dat dit op vrouwen heeft (een post-it plakt op een gegeven moment ook niet meer) is dit voortplantingsgedrag dat meer neigt naar R-selectie dan naar K-selectie.

R-selectie is een term uit de biologie om de voortplantingsstrategie aan te duiden van organismen die door hoge reproductie de populatie snel trachten te laten groeien. Ze maken maximaal gebruik van voedsel en ruimte. Er worden zeer veel nakomelingen geproduceerd met een relatief lagere overlevingskans. Nakomelingen verlaten het nest snel, zonder veel opvoeding en zijn snel geslachtsrijp. Voorbeelden zijn insecten zoals vliegen, hazen, konijnen en muizen.

Bij K-selectie, de tweede voortplantingsstrategie ligt de nadruk op de overlevingskans en kwaliteit van de opvoeding van de nakomelingen, niet op de aantallen.

K-strategen zijn soorten die de het aantal van de soort voortdurend dicht bij de draagkracht van de omgeving houden, waarbij ze optimaal (niet maximaal) gebruikmaken van voedsel en ruimte waardoor sterfte zoveel mogelijk wordt voorkomen. Er worden weinig nakomelingen geproduceerd, maar deze hebben wel een hoge overlevingskans. Voorbeelden hiervan zijn:

  • Grotere dieren zoals olifanten
  • Roofdieren zoals haaien en jachtluipaarden
  • De mens

Geen enkel organisme heeft een voortplantingsstrategie die volledig als K-strategie of R-strategie is in te delen. Elk organisme zit ergens op het spectrum tussen de twee. De mens wordt over het algemeen gezien als hebbende een K-strategie, maar er is verschil tussen verschillende mensensoorten in waar zij zich op het spectrum tussen K en R bevinden. West-Afrikanen zitten bijvoorbeeld beduidend meer richting de R-strategie dan de Europeaan. Dit uit zich in het sneller geslachtsrijp en volwassen worden, meer risico nemen, lossere seksuele contacten en families, minder focus op opvoeding en hogere tijdpreferentie (liever nu beloond worden dan later). De ene strategie is niet beter dan de andere. Beide strategieen zijn mooie uitingen van de natuur en leiden samen tot ecologische balans. Als alle insecten opeens aan K-strategie zouden gaan doen zou er te weinig voedsel zijn voor vogels en zou de ecologische balans verstoord raken.

Fout gaat het dus als soorten hun voortplantingsstrategie wijzigen. Dan raakt de natuur uit balans. Onder het mom van vrijheid wordt seksuele losbandigheid via Afrikaanse paringsdansmuziek, voorboedsmiddelen en continue verleiding opgedrongen aan Europeanen zodat haar voortplantingsstrategie langzaam verschuift richting R-selectie. Dit zorgt echter voor persoonlijk leed en cultureel verval. Het eerste omdat de Europeaan gedijt in het traditionele gezin: een Europees kind heeft de liefde, het voorbeeld en de opvoeding van beide ouders nodig om tot bloei te komen. Gemiddeld genomen heeft een neger er veel minder last van als hij zonder vader en opvoeding opgroeit.

Ondanks dat beide strategieen natuurlijk zijn, is het een goede opvoeding, het investeren in de toekomst, en het huwelijk die onmisbaar zijn binen een hoogstaande cultuur. Iemand die alleen op de korte termijn denkt doet niet aan innovatie, iemand die niet monogaam is componeert geen muziek of bouwt geen architectuur om indruk te maken op een vrouw, en dat een goede opvoeding essentieel is in een hoogcultuur behoeft geen uitleg.

Zowel een Afrikaan als een Europeaan hebben sterke seksuele instincten. Als de Afrikaanse cultuur en voortplantingsmoraal hier wordt losgelaten, laat deze ons, ondanks dat hij ons vreemd is, niet onberoerd. Als deze cultuur via de media dan ook nog eens als ‘cool’ wordt neergezet en het ‘racistisch’ is om het als oneigen te zien dan is het voor de meesten, erg moeilijk hier weerstand tegen te bieden. Desalniettemin is het behoud van de K-selectie voor de Europeaan essentieel voor het behoud van ons levensgeluk, onze cultuur en onze overleving.

Westerlingen die hun kind op Afrikaanse wijze dragen, maar dan wel in een geemancipeerd jasje.
Zou u er zo bijlopen?

2 thoughts to “R-selectie of K-selectie”

  1. Goed stuk! Je ziet in de VS bijvoorbeeld dat 80% (!) van de zwarte kinderen zonder vader in beeld geboren wordt en waarbij de vader vaak zelfs onbekend is. Trouwen is binnen de zwarte gemeenschap een zeldzaamheid, tienerzwangerschappen zijn aan de orde van de dag en de mannen die dergelijke kinderen produceren zijn volstrekt immoreel. Bekend is het leed onder vaders in Nederland die na een echtscheiding hun kinderen niet meer mogen zien. Veel zwarte vaders in de VS geven niets om hun kinderen waarvan ze nogal eens het bestaan niet eens kennen! Een moeder die in dergelijke omstandigheden kinderen op de wereld zet is ook niet bepaald het toonbeeld van een verantwoordelijke moeder en ze zal niet op een man kunnen terugvallen. Die rol heeft de staat inmiddels volledig overgenomen. Dit heeft een neerwaartsespiraaleffect op de zwarte gemeenschap, want de kinderen die op dergelijke wijze worden geboren vertonen bijna altijd hetzelfde gedrag. Jared Taylor publiceerde een stuk waarin hij een docent op een zwarte Amerikaanse highschool aan het woord liet en die vertelde dat het heel normaal was dat meisjes zwanger waren op die highschool en vaak niet eens van hun eerste kind. De vaders waren in geen velden of wegen te bekennen, die wilden alleen maar seks. Vaak hadden ze verder ook niets te bieden. Een zwarte man met een goede baan die kinderen op de wereld zet als hij een duurzame relatie heeft is zeldzaam. Dat heeft ook zaken als gangvorming in de hand gewerkt omdat de families van de kinderen meestal compleet disfunctioneel waren en ze dus op zichzelf waren aangewezen. Familie van de vader was er niet eens. Het spreekt voor zich dat blanke onderdrukking, slavernij, Jim Crow, Trump enz. de schuld krijgen. Dit is echter volledig de schuld van de zwarten zelf.

    In Nederland is het verschijnsel bijvoorbeeld ook niet onbekend onder Surinamers.

    De vraag is in hoeverre de verschillende gemeenschappen wel naast elkaar kunnen blijven bestaan. De uitgangspositie van baby’s is al totaal compleet anders en zo is hun levensloop. De verliezers – waarvoor ze zelf verantwoordelijk zijn – kunnen het grootste deel van de kosten afwentelen op verantwoordelijke mensen maar de vraag is hoe lang dat nog geaccepteerd wordt. Daarnaast heeft het natuurlijk een negatief effect op de verantwoordelijke populatie. Slecht voorbeeld doet slecht volgen en dergelijke gewoontes kunnen worden overgenomen. De seksualisering van vrouwen in bijvoorbeeld de hiphop komt via allerlei culturele kanalen bij iedereen terecht. Normaal mag je niets negatief zeggen over vrouwen, maar als zwarten het doen mag het wel want anders is het discriminatie toch?

    De gedroomde smeltkroes komt er nooit. Dit is een van de redenen. Je kan niet iedereen binnen hetzelfde systeem laten bestaan omdat de balans tussen voorzieningen en verantwoordelijkheden niet bij iedereen hetzelfde ligt. De smeltkroes is een kruitvat!

  2. Ook onder blanke vrouwen zie je dit probleem toenemen. Voor vele, vaak labiele meisjes, is een zwarte jongen of een latino een droom. Ze vinden ze veel leuker dan de “saaie” blanke jongens en vaak weet de neger of latino de meisjes met aangeleerde charmes of een zwaar geschapen torso en bijbehorend “gereedschap” het hof te maken. Zelden loopt dit goed af. Deze jongens worden al snel gewelddadig of geraken door crimineel gedrag in de gevangenis. Niet zelden nemen deze meisjes dan de volgende jongen uit dezelfde groep, waarbij de er vaak ook nog zwanger van worden. Moeders met 2, 3 kinderen van verschillende niet meer in beeld zijnde vaders is ook in Nederland geen uitzondering. Een ritje met de metro of tram door een van onze grote steden laat hiervan meer dan genoeg voorbeelden zien. Uiteraard wordt geleefd van een bijstanduitkering en wisselen de “nieuwe vlammen” van moeder zich in hoog tempo af.

    Dit soort jongens verdwijnt meestal als er een kind blijkt voort te komen uit de relatie of blijft, maar wordt erg gewelddadig omdat de man/jongen door de komst van de baby met bijbehorende verantwoordelijkheden in zijn (seksuele) vrijheden beknot wordt.

Reacties zijn gesloten.