Qassum Soleimani, de VS en de ontwikkelingen in het Midden-Oosten

0
425

Wat waren we in 2016 hoopvol dat Trump een einde zou maken aan een eeuw van Amerikaans imperialisme. Als presidentskandidaat beloofde Trump om de militairen terug te trekken uit het Midden-Oosten. De uitvoering van zijn presidentschap pakte geheel anders uit. De afgelopen jaren is soms een aanzet gedaan tot een terugtrekking, maar vaker bleek deze gesaboteerd door niet-transparante krachten in de Amerikaanse regering en daarbuiten. Is met de brute moord van Soleimani op 3 januari 2020 alsnog een keerpunt bereikt? Een cynisch detail is dat de Iraakse premier Mahdi liet weten dat Soleimani naar Bagdad was gereisd vanwege een vredesvoorstel van Saoedi-Arabië. Het vredesverdrag had als doel om de spanning tussen Saoedi-Arabië en Iran te verminderen. Irak zou tussen de beide landen bemiddelen. Als dit juist is, werd Soleimani gedood in een rol als gezant op een diplomatieke missie, op zichzelf een grove schending van het internationale recht.

De grote vraag is of Soleimani naar een plek werd gelokt waar hij gedood kon worden. Zoals de subversieve krachten de Verenigde Staten de afgelopen decennia meermaals in zinloze oorlogen hebben gestort, wat leidde tot de voortijdige dood van duizenden gezonde blanke jongemannen, lijkt de VS opnieuw te worden geïnstrumentaliseerd om een regionale vijand van Israel uit de weg te ruimen. De VS is zelfvoorzienend voor wat betreft haar olie- en energieproductie, er is dus geen concreet economisch belang voor de VS om in het Midden-Oosten aanwezig te blijven en militaire bases in bedrijf te houden. Geopolitieke factoren zoals het in stand houden van voorpost Israel of het insluiten van Rusland, Iran en China, lijken meer aannemelijke beweegredenen.

Man van het volk

Zoals wel vaker hebben provocaties een averechts politiek effect, zo ook bij de moord op Soleimani. Voor de begrafenisprocessies kwam een oneindige stoet mensen opdagen, hun verdriet was zichtbaar en oprecht. Allereerst in Bagdad, alwaar Soleimani samen met de gedode Iraakse verzetsleiders werden vereerd. Het was een historisch en symbolisch moment van verbroedering tussen deze landen, die in de jaren tachtig van de vorige eeuw op een sluwe wijze door de VS tegen elkaar uit zijn gespeeld. Er werden nog plechtigheden met de doodskist uitgevoerd in de Iraakse heilige steden Karbala en Najaf. Daarna waren er gigantische processies in diverse steden in Iran, allereerst in Ahvaz. Dit is opmerkelijk, aangezien Ahvaz een grote Soennietische minderheid heeft en de stad geregeld last heeft van opstanden. Honderdduizenden mensen op straten en pleinen lieten ongestoord hun emoties de vrije loop. Op deze dag was er slechts eenheid te zien! De volgende processies in Mashhad, Teheran en Kerman toonden gelijksoortige taferelen. Het beeld van de gebeden prevelende Khamenei die zijn tranen niet in bedwang kon houden, met miljoenen trouwe onderdanen achter hem op straat, zal zelfs Trump jaloers hebben gemaakt.

Een dergelijke verering van gevallen strijders, een dergelijke uiting van eenheid is in een land met een cynische en verdorven politieke cultuur als de VS niet meer mogelijk. De nasleep van de moord heeft het verzet in Libanon, Irak en Iran waarschijnlijk duizenden nieuwe rekruten opgeleverd. Ironisch genoeg was het uitgerekend Qassum Soleimani die in 2015 zorgde voor een toenadering tussen Iran en de VS. Bij de strijd tegen IS leidde Soleimani de sjiitische milities tegen IS en ontving hiervoor algehele waardering, waaronder die van de toenmalige Amerikaanse minister John Kerry. Soleimani leidde ook het Mahdi Army van de populaire sjiitische leider Muqtada al-Sadr, die een enorme aanhang heeft onder de sjiitische meerderheid in Irak.

Sjiieten vullen het machtsvacuum

De VS en Israel zijn aanvankelijk niet erg actief geweest bij het bestrijden van deze soennitische militie, sterker nog: deze beweging werd door verschillende landen, zoals Israels strategische partner Saoedi-Arabië en andere golfstaten, bewapend zodat Iran, Syrië en Hezbollah hierop hun tanden zouden stukbijten. Hoe dan ook, het vacuum dat IS achterliet is opgevuld door pro-Iraanse krachten, en zij slaan hier natuurlijk politieke munt uit. Dit is een wet van de politieke logica: een machtsvacuum zal door nieuwe krachten gevuld worden. De VS is gefrustreerd over de toegenomen invloed van Iran in Irak waardoor hun hele Irak-operatie sinds 2003 is verworden tot een zeer kostbare mislukking. Een meerderheid van de Iraakse parlementariërs is pro-Iran. Echter, dit is een volledig normale afspiegeling van de bevolkingssamenstelling, die overwegend sjiitisch is. De VS hanteert opnieuw dubbele standaarden door eerst een regime omver te werpen en democratie op te dringen, maar het democratisch proces vervolgens weer te verstoren als het land een politieke koers vaart die niet bevalt. Hierbij dient te worden opgemerkt dat het invoeren van zogenaamde democratie al gedoemd was te mislukken in een dergelijke etnisch verdeeld land. Waren de cynische plotters en planners hiervan destijds al op de hoogte? Het zou naïef zijn als Wolfowitz, Cheney en de andere neocons destijds hadden gedacht dat Irak een democratisch paradijs zou worden. Hoogstwaarschijnlijk wisten ze de uitkomst al, die nu werkelijkheid lijkt te zijn geworden. Een verdeeld en verscheurd Irak en Syrië, waar verschillende groepen voortdurend en in wisselende samenstelling tegen elkaar uitgespeeld worden, grondstoffen verkocht worden voor wapens en Israel ongemoeid verder kan werken aan vergroting van de politieke en territoriale invloedssfeer.

De daadwerkelijke reden

Soleimani is de grote verbinder geweest die deze onheilspellende toekomst wilde veranderen. Alleen God weet wat hij voor de toekomst nog voor deze regio had kunnen betekenen. Zijn er nog meer argumenten te vinden voor deze onnodige en onrechtvaardige daad? Het zou als een gamechanger moeten fungeren om het jarenlang sudderende conflict met Iran bewust te escaleren en open te breken waardoor nieuwe kansen of onderhandelingsmogelijkheden zouden kunnen ontstaan. Daarnaast zou een kordaat optreden goed zijn voor de peilingen gelet op de aanstaande presidentsverkiezingen, en zou het uitstellen van actie juist negatief kunnen uitpakken voor de Amerikaanse president. Een president, die in het door impeachment verdeelde Amerika op steeds minder steun kan rekenen. Toen het besluit eenmaal genomen was, was ook de aanleiding om juist op dit moment in te grijpen al rap gevonden. Hiertoe werd een raketaanval op 27 december 2019 op een Amerikaanse basis gekozen waarbij 1 Amerikaanse aannemer (civil contracter) is omgekomen, en de bezetting op nieuwjaarsdag van de Amerikaanse ambassade in Bagdad door een menigte Irakezen. De eerste aanval dient met skepsis te worden bekeken. Is deze door sjiitische milities uitgevoerd, of is het een inside job? Elk bewijs ontbreekt. Als deze gamechanger van tevoren gepland is, dan is het laatste (een inside job, met als doel legitimering geven voor een tegenaanval) een niet uit te sluiten mogelijkheid, zoals in de geschiedenis talloze malen eerder is voorgekomen.

De gevolgen

Trump zal zware regionale consequenties ondervinden door zijn opportunistische besluit. De onnodige aanwezigheid van Amerikaanse militairen in de regio zal voor de VS een steeds hogere tol eisen. Irak, Iran, Syrië en Libanon zullen sterker naar elkaar toe groeien en de as van verzet zal aan invloed winnen. Toen Trump zich nog liet leiden door kundige adviseurs zoals Steve Bannon leek het de goede kant op te gaan. Pompeo, Kushner en tot voor kort Bolton lijken deze trend teniet te hebben gedaan. De vraag is wanneer de grotere rechtse Europese partijen en belangengroepen gaan inzien dat pro-Trump geen middel meer is om hun identitaire doelen te bereiken, maar slechts een doodlopende weg is. De VS staan nu op een kruispunt van toenemend non-interventionisme conform de Steve Bannon-doctrine, of het voortzetten van de imperialistische koers van de zionistische krachten. De vraag is, met welke boodschap Trump de verkiezingen in gaat. Zal deze afwijken van de boodschap van 2016?

Volksautonomie als ideaal

Erkenbrand sympatiseert met alle rechtmatige bewoners van het Midden-Oosten en andere streken die de imperialistische politiek van de VS bestrijden. Vrijheidsminnende mannen en vrouwen, die de vrijheid, de ontwikkeling van hun eigen volk en cultuur een warm hart toedragen. Wat wij voor onze eigen Europese volkeren willen, dat gunnen wij ook onze medemensen in de Arabische en Perzische wereld. We zien een prachtige toekomst van volkeren die niet geregeerd worden door individualisme, materialisme en internationale financiële instituties, maar die hun inspiratie halen uit traditie, sociaal bewustzijn en spiritualiteit. De uiteindelijke overwinning op de imperialistische, parasiterende en verdeeldheid zaaiende vijand zal voor zowel Europa, de Perzische en de Arabische wereld een nieuw tijdperk inluiden van gelijkwaardigheid, positieve diplomatie en handel tussen deze drie belangrijke geopolitieke mondiale machtsblokken.

Moge Soleimani hiertoe een lichtend voorbeeld zijn voor ontelbare toekomstige generaties!