Pro-Amerikaanse Media

1
1398

In dit artikel staat de aansturing van de Duitse media centraal, zoals onthuld door Udo Ulfkotte in zijn boek ‘Gekaufte Journalisten’. De mate waarin die aansturing plaatsvindt door pro-Amerikaanse lobbygroepen en inlichtingendiensten is ontluisterend. Er is geen reden om aan te nemen dat de Nederlandse media niet op dezelfde wijze bewerkt worden. Duitsland, als het hart van Europa, is in zichzelf al een machtig bolwerk vanuit waar de Amerikanen de rest van de Europese Unie kunnen beïnvloeden.

Dat de media er niet langer naar streven om waardevrij het nieuws te brengen mag bekend zijn. Dat de media zich bedienen van propaganda en nepnieuws is ook geen geheim meer, maar de bom die Udo Ulfkotte liet ploffen onder de Duitse media? Dat was van een heel andere orde.

Voor de lezer die deze schrijver niet kent volgt een korte introductie. Ulfkotte was jarenlang journalist bij de Frankfurter Allgemeine Zeitung, vaak verkort tot FAZ. Voor deze krant deed hij van 1986 tot 2003 verslag over de buitenlandse politiek. Ulfkotte verbleef voor zijn werk in veel landen in het Midden-Oosten, waar hij schreef over de gebeurtenissen aldaar en ondertussen informatie deelde met geheime diensten. Na zijn vertrek bij FAZ in 2003 werd hij steeds kritischer over de Duitse media. Ook werd hij steeds rechts-populistischer in zijn standpunten, onder meer over de islam.

En toen, 2014. Ulfkotte publiceerde zijn boek ‘Gekochte Journalisten’. In dit boek deed hij letterlijk een boekje open over de werkwijze van inlichtingendiensten richting de media en de betrokken organisaties die een rol spelen bij de Duitse informatievoorziening. Hij schroomde niet om de beestjes bij naam te noemen. Het feit dat er geen enkele aanklacht voor smaad is ingediend, ondanks de vele genoemde namen en partijen, bevestigt dat Ulfkotte een sterke zaak had. Hij had makkelijk vervolgd kunnen worden als ook maar één feit niet klopte, maar het gebeurde niet. Hij voorzag zijn uitspraken van honderden voetnoten met bewijzen en verklaringen. Het boek werd in de Duitse kwaliteitsmedia verzwegen. Alleen Der Spiegel noemde het boek als de nr. 5 bestseller. In het boek vertelt Ulfkotte eerst over zijn eigen rol en ervaringen – waar hij zich achteraf diep voor schaamde – waarna hij de werkwijze van anderen uitlegde. Het boek laat zien dat hij probeert een schuld te vereffenen. Eerst vertelt hij over zichzelf, daarna over anderen.

Ulfkotte bij de FAZ
Om te beginnen vertelt Ulfkotte over zijn eigen werk. In zijn tijd bij de FAZ waren geheime diensten regelmatig aanwezig op het kantoor bij de FAZ. Het doel was om berichtgeving zo te formuleren dat er draagvlak of voorbereiding zou ontstaan voor politiek, economisch of militair beleid. In vele gevallen werd dit al verwacht van journalisten, maar in andere gevallen ging het verder dan dat. De Duitse geheime dienst, de Bundesnachrichtendienst, verschafte in sommige gevallen vooraf geformuleerde berichten waar de journalist alleen nog zijn eigen naam onder hoefde te zetten. De aanwezige chefs op kantoor wisten hier uiteraard van. Dergelijke berichten gingen vaak over het Midden-Oosten. In 1993 heeft Ulfkotte bijvoorbeeld een voorgeschreven artikel ondertekend van de BND over Moammar Gadaffi. In dit artikel werd gesproken over de bouw van gifgasfabrieken in Libië met hulp van Europese bedrijven. Verificatie van het nieuws was uiteraard niet van toepassing. Zo vertelt Ulfkotte hoe hij in een andere situatie in 2005 door CIA directeur James Woolsey werd verzocht artikelen te schrijven waarin Amerikaanse industriële spionage op Duitse bedrijven werd tegengesproken, oftewel te verbergen. De BND (net als andere inlichtingendiensten in Europa) werkt in het verlengde van de CIA. Ulfkotte vertelt hoe een CIA agent tegen de Washington Post zelfs zou hebben gezegd: “You can get a journalist for less than a good whore, for a few hundred dollars.”

Trans-Atlantische organisaties
De coördinatie hiervan verliep door middel van verschillende trans-Atlantische organisaties. Ulfkotte noemt drie van deze organisaties bij naam. De eerste, een soort koepelorganisatie, is de Atlantik-Brücke. Dit is een non-profit organisatie voor het ‘promoten van Duits-Amerikaanse relaties en ter bevordering van atlantisme’. Deze organisatie bestaat uit jonge leiders, militaire officieren, journalisten, studenten en vormt een knooppunt voor diverse elitaire sociale netwerken. Deze organisatie houdt twee maal per jaar bijeenkomsten waar gewone burgers geen toegang tot hebben. USEUCOM, het Amerikaans opperbevel in Europa, brengt hier volgens hun eigen jaarverslag (2013/2014) hoge vertegenwoordigers van USEUCOM en het Duitse leger samen met defensiespecialisten van regering, industrie en media. Hier wordt, zegt Ulfkotte, aan journalisten uitgelegd welke scenario’s de komende tijd worden verwacht wat betreft conflicten en oorlogen, met het dwingende verzoek hier gunstig over te berichten. Hij noemt de Oekraïnecrisis als een voorbeeld waarbij pro-Amerikaanse berichtgeving ver lang van tevoren werd voorbereid.

De tweede is de trilaterale commissie, opgericht door David Rockefeller in 1973. De commissie bestaat uit circa 300 tot 350 personen uit Europa, Zuidoost-Azië en Noord-Amerika. De leden bestaan uit politici van grote partijen, leidinggevenden uit de zakenwereld, academici en vakbondsleiders. Op vergaderingen worden de op dat moment actuele wereldproblemen besproken en daarop passende besluiten genomen. ‘Een wereldregering in afwachting’, noemde de volkenrechtsgeleerde Smilja Avramov uit Belgrado de commissie. In deze commissie worden besluiten genomen die betrekking hebben op het beleid van Brussel. Denk hier aan de ontmanteling van de nationale soevereiniteit van natiestaten ten behoeve van een economische unie. Het is een lobbyorganisatie voor de bedrijfselite.

De derde is het German Marshall Fund. Dit is een denktank voor coöperatie en bevordering van de relaties tussen Duitsland (in het verlengde ervan Europa) en de Verenigde Staten. Ulfkotte was een ‘fellow’ bij het GMF, een organisatie waar je kunt toetreden, maar niet kan uittreden. Het is een pro-Amerikaanse, trans-Atlantische organisatie met hele nauwe banden met de CIA. Concreet betekent dat dat er contacten tot stand worden gebracht met de CIA wanneer journalisten in de Verenigde Staten zijn. Wanneer dit het geval is, worden ze middels psychologisch weg omgekocht. Niemand zegt natuurlijk ‘goedendag, wij zijn van de CIA, kom ons helpen!’. Het GMF gedroeg zich volgens Ulfkotte als de Sultan van Oman die gulle giften aan hem gaf bij zijn bezoek aan dat land. In de V.S. wisten ze precies welke giften Ulfkotte in Oman had gekregen en speelden daarop in. Ze gaven hem bijvoorbeeld de nieuwste duikspullen en lieten hem dit testen door te duiken met een Seals team. Bij zijn verblijf kreeg Ulfkotte een envelop met geld mee en werd zijn huurauto met airco, benzine, hotels, wasserettes en maaltijden allemaal betaald. Tijdens diezelfde reis kreeg hij in juli 1993 een uitnodiging van de gouverneur van Oklahoma. Hij kreeg daar een oorkonde van de staat Oklahoma en werd benoemd tot ereburger. Er stond dik en vet gedrukt dat hij die kreeg “omdat hij voortaan pro-Amerikaans zou gaan berichten”. Hij kwam er later achter dat dit in zijn geheel was geregeld en opgezet door het GMF.

Andere invloedrijke organisaties (als in, organisaties met zeer grote invloed) zijn volgens Ulfkotte de American Academy, het American Jewish Comittee, het Aspen institute, de Atlantische initiative, de Duitse Atlantische Vereniging, de Raad voor Buitenlandse betrekkingen (DGAP) en de European Council on Foreign Relations van niemand anders dan, jawel, meneer George Soros. Daarover later meer.

De trans-Atlantische organisaties promoten in de regel altijd dezelfde waarden, zegt Ulfkotte. Het is iets dat eindeloos wordt herhaald, alsof ze vanzelfsprekend zijn. Altijd de ‘gemeenschappelijke waarden’, het ‘gemeenschappelijke fundament van de waarden’, de ‘waardengemeenschap’, etc. etc. In feite gaat het er alleen maar om de ondersteuning van de NAVO. Bovendien is die gemeenschappelijke waardengemeenschap nog niet zo vanzelfsprekend; van buitenrechtelijke executies in verre landen met drones, de inzet van troepen in het buitenland waar de meeste Duitsers tegen zijn, Guantánamo, tot aan de beperking van de vrijheid door Amerikaanse spionage op de privésfeer van Duitse – en ga er ook maar vanuit andere Europese – burgers. En dan spreken we nog niet eens over de culturele verschillen tussen Europa en de V.S. De werkwijze ligt in lijn met de culturele subversie tactieken waarover voormalig KGB agent Yuri Bezmenov (schuilnaam Tomas David Schuman) vertelde (1).

Voorbeelden uit de journalistenwereld
Ulfkotte put uit zijn eigen ervaringen als hij vertelt over de stand van zaken in de journalistiek. Hij maakte bijvoorbeeld meerdere keren mee dat hij een meisje in zijn hotelkamer aantrof. De eerste keer schrok hij omdat hij dacht dat hij in de verkeerde kamer was beland. Maar al gauw kwam hij erachter dat het vooropgezette situaties waren van partijen die op deze manier probeerden aan chantagemateriaal te komen met verborgen camera’s.

Ook in Oman maakte Ulfkotte bizarre situaties mee. Hij kreeg een compleet betaalde vijf sterren vakantie van de Sultan. Eenmaal in de wachtkamer bij de Sultan zat er een MI6 agent, Anthony Ashworth, die hem waarschuwde dat de Sultan homoseksueel was en dat Ulfkotte moest uitkijken als hij dichtbij kwam zitten en vroeg of hij een Ferrari of Porsche wilde hebben. Als tegenprestatie van de luxe behandeling in Oman werd verwacht dat Ulfkotte alle mensenrechtenschendingen in het land zou negeren en alleen positief zou berichten over de dictatuur. Het punt is dat elk land zo zijn manier had om journalisten voor zich te winnen. De een door middel van luxe, de ander door middel van het in het zonnetje zetten van de journalist, de ander weer met chantage, en weer een ander via een combinatie van deze tactieken.

Veel journalisten werkten echter met veel plezier mee, ook met de inlichtingendiensten. Ze werden in de meeste gevallen niet eens betaald, maar vonden het ergens ‘stoer’ dat ze werkten met de geheime diensten, of hoopten op een gunstig verloop van hun carrière. De journalisten werden zelf ook gehersenspoeld zonder dat ze het wisten. In sommige gevallen nam de eenzijdigheid van de journalisten zelfs belachelijke vormen aan. Zo was het dat in februari 2013 journalisten die waren aangesloten bij de Atlantik-Brücke, hun naam onder een bindende verklaring hadden gezet van de New York Times, waarin ze in een eed van trouw aan de V.S. zweerden om pro-Amerikaans te berichten over de oorlog in Irak. Hier zette onder andere journalist Nikolas Busse van de FAZ zijn naam onder. Het artikel werd in maart 2013, enkele dagen voor de inval van Irak, gepubliceerd; tot zover de onbevlekte journalistiek.

McWorld
Tot slot vertelt Ulfkotte over de Euro. Deze moest ter bevordering van het grootkapitaal sowieso komen, een idee wat op de Bilderberggroep was begonnen, iets wat inmiddels ook geen geheim meer is. Ulfkotte vertelt hoe de SPD-politicus Olaf Schwencke het hogere doel van de euro als volgt uitlegde: met de invoering van de euro zou de EU in de toekomst de grootste kapitaal- en financiële markt ter wereld worden. Dat zou ook culturele gevolgen hebben. Schwencke verklaarde dat, als er geen nationale valuta meer bestonden, dit feitelijk het einde van de natiestaat zou betekenen. Hij zei letterlijk: “Het op materiaal gebied belangrijkste kenmerk van de natiestaat, het monetair beleid als kernstuk van de nationale soevereiniteit, wordt daardoor opgeheven, en de Europese juridische en economische gemeenschap neemt die functie over.” De verscheidenheid aan culturele uitdrukkingsvormen in Europa zou door een steeds machtigere commerciële ‘World Culture’ of ‘McWorld’ geliquideerd worden. Ulfkotte moest later nog eens onderduiken door rapportages in zijn boek ‘die Asyl-industrie’, waar hij het onder andere heeft over het geld dat omgaat in het migratiebeleid. De reden was dat hij niet van alleen moslimextremisten, maar ook van linkse én rechtse politici doodsbedreigingen kreeg. De zelfde politici die doen alsof de echte verdieners van deze crisis mensensmokkelaars en landeigenaren zijn, profiteren zelf het meest van de goedkope arbeid en het lage minimumloon. Zoiets ontmaskeren op de manier die Ulfkotte deed was niet wenselijk.

Soros en de Rockefellers
Verder vertelt Ulfkotte veel over Soros en de Rockefellers. De miljardairs Rockefellers en Soros trekken op de achtergrond veel aan de touwtjes bij grootschalige projecten. Zo schreef de Britse links-liberale krant de New Statesman een uitgebreid rapport in 2003 over Soros. In dit rapport stond vermeld hoe Soros de bestuurlijke verantwoordelijkheid voor zijn projecten toevertrouwt aan ex-werknemers van Amerikaanse inlichtingendiensten, op inlichtingen gebaseerde organisaties of militairen. Soros, Rockefellers en trans-Atlantische denktanks zijn daarbij verantwoordelijk voor meerdere strategische en economische omwentelingen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika, die in sommige gevallen zelfs actief door hen waren aangewakkerd en gesteund. Bij het ECFR van Soros is de aanpak echter steeds hetzelfde: gebeurtenissen als verkiezingsuitslagen die ongunstig uitpakken voor de eigen economische belangen worden publiekelijk als gemanipuleerd en ongeldig weggezet.

De Duitse krant Der Freitag vertelde aanvullend over de ‘Soros-machine’, die erom bekend stond dat hij zijn steun aan regime wisselingen en revoluties pas (trots) toegaf als ze voor hemzelf onschadelijk waren geworden. Zo beriep hij zich op zijn verantwoordelijke rol bij de situatie van Solidarnosc in Polen in de jaren 80 en de omverwerping van de regering Milosevic in Servië. Met andere gebeurtenissen zoals de Jasmijnrevolutie in Tunesië en de rozenrevolutie in Georgië met Saakasjvili was Soros weer voorzichtiger. Soros zelf heeft trots gezegd: “mijn stichtingen hebben bijgedragen aan regimewisselingen in Slowakije (1998), Kroatië (1998) en Joegoslavië (2000).”
Normaliter worden bij zulke operaties, ter ondersteuning van de demonstranten, de tussenkomst van Europa geëist. De transformaties gebeuren als de VS en superrijken het nodig achten om hun doelen te bereiken. Het betreft hier grondstoffen of machtsposities die van belang zijn voor de NAVO. Bij dergelijke operaties zijn dus financiers nodig die overlappende doelstellingen hebben.

De consequenties voor Udo Ulfkotte
Na zijn overstap en lezingen die hij gaf over de mediawereld kreeg Ulfkotte zes huiszoekingen op basis van aantijgingen die groots in het nieuws kwamen. Hij zou als terrorisme expert informatie hebben gelekt aan derden. Telkens werden de zaken geseponeerd omdat er geen bewijs was, maar niet in de media gerectificeerd. Ook dit is een beruchte mediatactiek: laat de aanklacht vol in het nieuws komen, maar niet de rectificatie. Of het de spanning was of de uitputting, uiteindelijk moest Ulfkotte zijn activisme met de dood bekopen. Na vele bedreigingen aan zijn adres en veel informatie die hij verspreidde over commissies, geheime diensten en de media, stierf hij aan een hartaanval op 13 januari 2017.

Laat wat Ulfkotte heeft gezegd over de Duitse situatie een les zijn. De media zit niet een beetje, maar diep, en dan ook echt díep verweven in een netwerk van commissies, geheime diensten, organisaties en andere elitaire netwerken. Journalisten worden bespeeld, omgekocht of gechanteerd om de berichtgeving te geven die van ze verwacht wordt. Draagvlak wordt ver van te voren gecreëerd voor oorlogen en interventies en de Amerikaanse tactieken worden wijd verspreid gebruikt. Kijk alleen al naar de manier waarop Trump werd aangevallen en hoe de media reageren op een Baudet of Wilders. De timing van mediaberichten is geen toeval. Als er in Duitsland een schandaal naar buiten komt waarbij wetenschappers onder druk zouden zijn gezet door politici, dan moeten het avondnieuws en de daarop volgende talkshows gaan over Baudets privé appjes. De dag erna interesseert het niemand meer. Andere roddels over dissidente politici worden tactisch vrijgegeven weken voor de verkiezingen. De toeslagaffaire werd in de week van de hoorzittingen bijna overschreeuwd door de ontworteling van Forum voor Democratie in de media. En is er een regimewisseling op komst? Dan hoeft men alleen te kijken in welk land er volgens het nieuws ineens ‘onregelmatigheden’, ‘protesten’ of ‘mensenrechtenschendingen’ zijn. Wie kijkt naar de abstracte verbanden kan al heel snel parallellen trekken. De media is afgestemd, gehaaid, weet de aandacht te kanaliseren en in te spelen op de emotie van de burger, tot het punt waarop de burger instemt met beleid dat tegen zijn eigen (volks)belang ingaat.

(1). https://www.youtube.com/watch?v=Or9CeuqcfMY

Gebruikte bronnen:
– Gekaufte Journalisten – Udo Ulfkotte
– Interview Udo Ulfkotte: https://www.youtube.com/watch?v=g7MbIbBTYYs
– Udo Ulfkotte bekentenis: https://www.youtube.com/watch?v=O3AW2YFbqJE

1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Klaus Schwab
Gast
7 maanden geleden

Dit doet me denken aan Bram van Ojik die tijdens een debat Sigrid Kaag complimenteerde omdat ze zich positief uitliet over Soros, als antwoord op een vraag van Baudet over de invloed van Soros op de Nederlandse politiek.

Hoe duidelijk wil je het hebben. Politiek, journalistiek en De Kehilla (met Soros als kinderlijk over enthousiaste loopjongen/uitvoerder)