Populares vs Optimates

2
154

Het populisme waar de media het zoveel over heeft de laatste jaren komt eigenlijk neer op een conflict tussen een gevestigde elite die zich vastklampt aan de macht en een uitgebuitte massa die ontevreden is met het beleid van deze elite en om een koerswijziging vraagt. De elite reageert met dédain, zet ze weg als dom en haatdragend en als plebs.

 

De origine van de term Plebs is te vinden in het oude Rome, waar de term de vrije burgers omschreef die niet tot de Patriciërs behoorden. Zij werden in de Senaat vertegenwoordigd door de Populares, met name in de late Romeinse Republiek. Zij hadden precies dezelfde grieven tegen de patriciërs, die vertegenwoordigd werden door de Optimates, als de populisten nu hebben tegen de globalistische elite. En de Optimates reageerden precies zoals de elite nu. Harde represailles, zij verketterden en vermoorden de leiders van de Populares en de hele beweging schreven zij af als “demagogisch”.

 

Het conflict tussen de Populares en Optimates duurde 106 jaar, met steeds toenemende golven van geweld, met name door de Optimates tegen de Populares. Deze periode van geweld werd ingeleid door de brute moord op de populaire broeders Grachii in 133 VC en 126 VC. De Grachii waren geen Senatoren maar Tribune van het Plebs, een verkozen positie die gold als de ultieme vertegenwoordiger van de Plebejische kaste. Tiberius Gracchus werd vermoord door een meute die opgejut werd door de Optimates. Hen werd laten geloven dat Tiberius zichzelf tot koning wilde kronen. Dit thema keert vaak terug in de verkettering van populaire populistische leiders. Caesar werd onder dezelfde pretext vermoord. In moderne tijden horen we vaak de beschuldiging dat mensen zoals Trump en Wilders eigenlijk dictators en autocraten willen worden. Fortuyn kreeg dezelfde verwijten voor de voeten geworpen, en ook hij mocht het opkomen voor het Volk bekopen met zijn leven.

Gaius Gracchus zou niet lang na zijn broer gedood worden in een gevecht tussen Populares en Optimates. Hij stierf op een brug over de Tiber, die toen daadwerkelijk vol liep met het schuim van het bloed van de Populares.

 

Waarom kwamen de gebroeders Gracchus op voor het Volk? Omdat zij ongerechtigheid zagen. Omdat zij zagen dat de Patriciërs hun verantwoordelijkheid als leiders van het Romeinse Volk verzaakten om hun eigenbelang te dienen. Hun speerpunt was landhervorming. De Optimates waren in het bezit van de meeste landbouwgrond en dat lieten zij verbouwen door slaven. De normale boer kon hier niet tegen concurreren en verloor zijn grond en hij kon ook niet in loondienst treden bij de Latifundia van de Optimates. Hij was nu eenmaal duurder dan een slaaf. Dus trok hij naar de stad en werd een lompenproleet of legionair. In zekere zin was dit de basis voor de latere militaire successen van Rome. Ze hadden een welhaast onuitputbare bron aan wanhopigen om als mankracht te gebruiken. Arminius kon wel heel heroïsch 3 legioenen uitroeien in het Teutoburgerwoud, maar in enkele jaren tijd waren deze verliezen alweer vervangen. In de tijd van de Grachii was dit proces van verarming al in een vergevorderd stadium, maar in de tijd van Caesar en Crassus zou het zijn uiterste vormen van corruptie aannemen. Crassus onderhield bijvoorbeeld een brandweerbrigade die hij alleen toestond vuren te blussen als hij het brandende pand tegen een spotprijs kon kopen.

 

Maar we zien hetzelfde in het Westen van heden. Een corrupte elite die een onderklasse zonder hoop of toekomstbeeld schept door haar werkeloos te maken, haar tradities te vernietigen en alle gemeenschapsbonden afbreekt. Wij hebben geen slaven meer, althans in directe zin, want men kan twijfelen of het verschepen van industrie naar Azië en aldaar de arbeiders een schijntje te betalen geen slavernij is, maar de mechanismen die de onderklasse schepen zijn hetzelfde. Arbeidsmigranten, automatisering en het verschepen van industrie naar de derde wereld maken de inheemse bevolking werkloos en ze blijven doelloos achter. Ze vullen hun tijd met betekenisloze hobby’s, computerspelletjes, alcohol, drugs. Vooral in de VS is dit te zien, waar een ware drugs epidemie waart in de voormalige industriegebieden van Pennsylvania en Illinois en vele mid-westerse steden.

Tijdens de industriële revolutie ontstond er ook een grote klasse lompen proletariërs en die werden, net als de Romeinen voor hen, opgenomen in militaire dienst en ingezet als mankracht voor het koloniale project van de Westerse machten.

 

Maar wij leven nu in een cultuur zonder fut, zonder vitaliteit, die het lef niet heeft om zelfs maar beledigende woorden te uiten naar anderen, laat staan haar verschoppelingen in te zetten voor heroïsche doeleinden. Deze steeds groter groeiende onderklasse wordt dus geheel aan zijn lot overgelaten en achtergelaten om te verwelken.

 

Maar dat laat niemand zich zomaar overkomen. De Populares zouden uiteindelijk winnen onder Sulla en Caesar, die de oude orde van Optimates op lijsten zetten en hardhandig de macht van de Patriciërs braken. De Rubicon werd overgestoken, dobbelstenen werden geworpen en de eeuwenoude hiërarchie van Rome werd vernietigd. Uiteindelijk zou Sulla zijn idealen vergeten en zelf een corrupte dictator worden, en Caesar werd vermoord voor hij zijn werk af kon maken. Maar met de dood van Pompeius en Cicero en Cato de Jonge was de macht van de Optimates en feitelijk het gehele klassieke Romeinse republikeinse systeem gebroken. Onder Augustus werden een aantal van de grieven van het Plebs opgelost door landhervormingen, maar feitelijk zou er een gigantische urbane onderklasse blijven bestaan in Rome tot de val van het Romeinse Rijk in 476 A.D. Onder deze onderklasse zou het Christendom zich verspreiden, die de laatste restanten van de oude Romeinse orde, het Heidense Pantheon, uit zou wissen. Een haveloze onderklasse die vele grieven heeft tegen de gevestigde orde is altijd vatbaar voor radicale ideeën die hen verlossing of een verlichting van hun lasten belooft.

 

Nu klinkt het misschien alsof ik de Neoliberale orde probeer te waarschuwen tegen haar fouten. Nu ja, enigszins. Het zou toch verkiesbaar zijn als zij koers wijzigen zonder de noodzaak van een eeuw van conflict eindigend in proscripties. Maar ik weet ook vrij zeker dat zij ook weten dat zij in worsteling liggen met de onderklasse en er wel degelijk bewust van zijn dat dit een probleem voor ze is. Getuige de massale anti populistische retoriek, de censuur op sociale media, het afschaffen van het referendum. De Neoliberale Oligarchen die over ons heersen net als de Patriciërs van vroeger kunnen echter niet van koers wijzigen. Zij hebben geen ruimte voor de culturele en economische grieven van de onderklasse in hun ideologisch wereldbeeld. De economie moet globaal worden, ook al nivelleert dat overal de inkomens van de arbeidersklasse, onafhankelijk van prijsniveaus. Financiële markten moeten domineren, al gaat dat ten koste van daadwerkelijke productiviteit. Mensen moeten gelijk zijn en grenzen moeten verdwijnen. Dat is het cultureel marxistische gedeelte van de heersende ideologie. En hun eigen economische belangen staan er lijnrecht tegenover. Dat is het neoliberale gedeelte van de heersende ideologie.

 

Mensen die opkomen voor de onderklasse, die zich verzetten tegen het verval en de corruptie van de moderne Optimates, zullen de komende tijd nog steeds weggezet worden als demagogen, populisten, haatzaaiers en in het algemeen onruststokers, net als de Grachii en Caesar van weleer. Sommigen van hen zijn al gesneuveld voor de goede zaak, mensen als Fortuyn en Theo van Gogh. Maar eens komt er een Gaius Marius, eens komen er sterke Tribunen van het Plebs, eens komt er een Caesar en dan wordt deze orde omvergeworpen. En dan zal de onderklasse enige van hun grieven vereffend zien.

 

Maar niets is eeuwig. Geschiedenis is cyclisch, want de mens is onveranderlijk. De cyclus van revolutie, bloei, verval en herstel blijft zich herhalen. Een elite vormt zich, deze verandert onvermijdelijk over de loop van tijd van een idealistische elite naar een gevestigde orde die zich vastklampt aan macht en weelde. Dat is Spenglers visie op de geschiedenis, en ik kan geen cultuur vinden in de menselijke geschiedenis die niet volgens het model van Spengler ontstond en viel. De strijd tussen Populares en Optimates is eeuwig – althans in een geürbaniseerde samenleving.

 

De Neoliberale Orde zal vallen. En wat haar opvolgt ook. In die tijd kunnen wij alsnog, als individuen, streven naar het goede. Dat is de levensles van Stoïcisme, van Christendom. De wereld kan nog zo slecht zijn, als individu moet men streven een goed mens te zijn en juist te handelen binnen de maatschappij en voor het belang van de maatschappij.

 

-Éordred

 

2 COMMENTS

  1. Ik zou nog aan het einde toe willen voegen- men moet een goed mens zijn en de waarheid nastreven, ongeacht het gevaar voor de persoon dat het meebrengt. Net als Gracchus, net als Fortuyn.

    De waarheid komt altijd uit en zo zal men worden herinderd. Leef je liever langer en laat je een nagedachtenis achter als een gierige, egoïst of offer je jezelf liever op en wordt je herrinerd als held?

    In de Havamal staat: “alles sterft, dieren, mensen en zelfs goden, maar de daden van een groot man leven eeuwig.”

    • Er zijn twee principiële manieren van leven: Realistisch en Ideologisch.
      Het lukt bijna niemand om realistisch te leven, vrijwel iedereen leeft ideologisch. Zelfs zij die proberen realistisch te leven.
      Daarbij worden de onderlinge relatieve verschillen tussen de realisten groter naarmate men dichter bij de realiteit komt. Het nastreven van de waarheid ongeacht gevolgen zal dan ook zonder uitzondering tot conflict voeren.

      Water bij de wijn doen is een noodzaak wanneer de realisten zich willen organiseren.

      Ik zou dan ook stellen: Leef zo realistisch mogelijk, maar niet realistischer dan noodzakelijk.

Comments are closed.