Overpeinzing over de rol van religie in volksnationalisme

Er is in de volkische beweging altijd veel te doen geweest rondom het issue religie. Traditioneel gezien zijn er onder nationalistisch ingestelde mensen, die gedreven worden door loyaliteit in plaats van altruïsme, altijd veel evangelische protestanten geweest. Nationalistische politici die mainstream succes hebben of hadden, zoals bijvoorbeeld Viktor Orbán, Jair Bolsonaro en Pim Fortuyn, hebben hun christelijke geloof nooit onder stoelen of banken gestoken, maar er is aan de andere kant ook een sterke beweging die religie omarmt maar het judeo-christelijke erfgoed van Europa juist weer niet. Er is echter ook een groep ongelovigen, die de wereld puur in materialistische termen zien en die nergens in gelooft, enkel in loyaliteit aan het eigen volk. Gezien het feit dat ongelovig zijn tegenwoordig de norm is, zal deze groep inmiddels groter zijn dan het percentage volksnationalisten dat een geloof aanhangt.

Wat mij betreft zijn die verschillende inzichten allemaal niet zo’n punt. Wat belangrijk is, is welke weg wij moeten bewandelen om het belang van ons volk te behartigen. Vooropgesteld: wie religie bekritiseert met het idee dat het niet feitelijk correct is, heeft een punt. Daar gaat het echter niet om in dit essay. Waar religie toe dient, is het tot ‘wil van God/de goden’ verklaren van gedragingen die op groepsniveau voordelig uitpakken voor onze overlevingskansen op lange termijn. Er zijn religies die hier de plank compleet in misslaan, zoals de Shakers (piëtistische christelijke sekte die weinig nadruk legde op het gezin) en de op dit specifieke subonderdeel vergelijkbare gnostische (stoïcijnse) stromingen in het vroege christendom. Die zijn allemaal uitgestorven. Een vergelijkbaar fenomeen is in India zichtbaar bij de Jains, een godsdienst die door een zelfs naar Europese maatstaven laag kindertal (1.4 per vrouw, onder het Europese gemiddelde van 1.6) langzaam maar zeker aan het verdwijnen is.

Het christendom heeft echter 1900 jaar lang kunnen groeien, iets doen ze wat dat betreft goed.

Religie creëert verbondenheid

Religie kweekt saamhorigheid. Het zorgt ervoor dat wij als mensen met een etnisch gemeenschappelijke achtergrond, zonder argwaan, onder onszelf, elkaar kunnen opzoeken en groepsbijeenkomsten houden. In de VS, Nederland, Vlaanderen en waar dan ook, waar etnische vermenging plaatsvindt en waar ‘affirmative action’ wordt toegepast, is een kerkgenootschap hiervan uitgezonderd… daar waar buitenstaanders niet actief worden geweerd, komen ze uit zichzelf niet opdagen omdat ze hun eigen gemeenschappen opzoeken.

Wat we ook niet moeten vergeten, is dat met name het evangelisch protestantisme grote gezinnen, jezelf wegcijferen i.p.v. kortetermijn persoonlijk welbevinden nastreven, en dus lagere scheidingscijfers, bewerkstelligt. Dat het verslaving aan drank, drugs, gokken, seksuele uitspattingen etc. indamt.

Máár: het belangrijkste aspect van religie is collectivisme. Ik ben als libertariër zijnde 100% tegen het opleggen van dwang richting niet-gewelddadige mensen toe, om zaken gedaan te krijgen. Wat religie kan doen, en dat geldt zowel voor het christendom als voor heidendom, is mensen zonder dwang aansporen om zichzelf in het gareel te krijgen en zichzelf als deel van een groter geheel te zien, en daar naar te handelen.

Ook als je zelf nergens in gelooft, stel je eens de vraag: ‘hoe zou het zijn als ik doe alsóf ik geloof?’ in de zin van jezelf bepaalde regels opleggen, teneinde jouw persoonlijke impulsen onder controle te krijgen en zowel een beter individu, als een meer productief lid van je volk te zijn?

Als wij niet van ons nihilisme, de afwijzing van een transcendente bron van goed en kwaad en een (kunstmatig, maar productief) religieus saamhorigheidsgevoel af stappen, worden we vanzelf verdrongen door méér groepsselectieve, méér etnocentrische, en door godsdienst gedreven mensen zoals islamitische migranten.

De islam is geen alternatief

De vraag is: als de islam succesvol is, waarom dát dan niet als optie openhouden? Daarop is het antwoord simpel: de islam verwerpt de westerse cultuur. De sharia verbiedt het maken van vocale muziek behalve de gezongen oproep tot gebed, en verbiedt het maken van instrumentale muziek behalve percussie. De sharia verbiedt het afbeelden van dieren en planten. De sharia verbiedt afgoderij, wat in de praktijk betekent dat wij al onze beeldende en niet-beeldende kunst zullen moeten vernietigen. Een beelden- én schilderijenstorm, en het terzijde schuiven van zowel klassieke muziek, hedendaagse Europese muziek, en de volksmuziektraditie van Europa, zal het gevolg hiervan zijn. Verder worden huwelijken tussen neef en nicht aangemoedigd, aangezien 3 van de 4 ”rightly guided caliphs” met hun nicht getrouwd waren, en dit leidt tot achteruitgang van de genenpoel. De islam is succesvol in het aanmoedigen van etnocentrisme en een hoger kindertal, ten koste van een zeer hoge – en wat mij betreft volledig onacceptabele – prijs. Niet alleen vanwege de eerder genoemde factoren, maar ook o.a. omdat de islam het geven van lijfstraf aan zowel vrouwen als kinderen voorschrijft. Het is al lang en breed duidelijk dat fysiek geweld gebruiken in de opvoeding averechtse effecten heeft, en zelfs het sporadisch toepassen van lijfstraffen op hetzelfde spectrum, meer kwaad dan goed doet.

Er zijn alternatieven

Ik schets hier vier scenario’s die als alternatief zouden kunnen dienen voor de huidige goddeloze en stuurloze maatschappij.

1. Het evangelische christendom

Evangelische christenen zijn bovengemiddeld etnocentrisch. Dit komt enerzijds door het taboe op huwelijken buiten de eigen groep, het via sociale uitsluiting ontmoedigen van persoonlijk danwel groepsmatig zelfdestructieve gedragingen zoals promiscuïteit, gebruik van voorbehoedsmiddelen, prostitutie, pornografie, en middelengebruik, en het anderzijds aanmoedigen van onderlinge sociale cohesie. Gezamelijke religieuze ceremonies hebben letterlijk hetzelfde effect als het gebruik van antidepressiva, omdat ze de serotoninehuishouding beïnvloeden. Dit leidt niet alleen tot meer stressbestendigheid, maar ook tot een grotere bereidheid om jezelf te schikken in een sociale hiërarchie – zoals we o.a. weten dankzij de rol die serotonine vervult in diersoorten die ook een serotoninehuishouding hebben, variërend van kreeften tot en met chimpansees, waarbij het triggeren van de serotonineproductie leidt tot het sneller weer gaan vertonen van normaal gedrag na het verlies van een concurrentiesrtrijd met een soortgenoot die hoger in de pikorde staat.

2. Traditionalistisch katholicisme

Traditionalistisch katholicisme, zoals aangehangen wordt door de Pius IX-broederschap en hun nog iets conservatievere tegenhangers, de sedevacationalisten1. De reden dat het katholicisme ons iets te bieden heeft is vanwege dezelfde factoren (saamhorigheid, zelfdiscipline, etnocentrisme) als het evangelisch christendom – met als voordeel, dat lang niet iedereen zich in het verwerpen van de, toch eeuwenoude en voor de Europese cultuur belangrijke, katholieke tradities kan vinden, en het verwerpen van deze tradities, die immers niet direct uit de Bijbel, de basis voor het evangelisch christendom, afkomstig zijn, wel een vereiste is voor evangelische christenen.

Zo is er vanuit het kweken van saamhorigheidsgevoel het een en ander te zeggen voor het vieren van heiligenfeestdagen en processies, die tal van folkloristische tradities hebben opgeleverd die ons aan onze regionale of nationale cultuur binden. Sint Maarten, carnaval, Sint Nicolaas, Allerheiligen en Allerzielen, de herdenkingen van Mariaverschijningen zoals in Lourdes en Fatima, et cetera. Hiernaast valt er te denken aan de karrenvracht aan ‘hoge cultuur’ die uit het katholicisme voort komt, zoals de talloze op klassieke muziek gezette versies van de Latijnse mis.

3. Het Mormonisme

De Kerk van Heiligen der Laatste Dagen is van origine sterk Eurocentrisch geweest, en is dit nog steeds, al gebeurt dit in tegenstelling tot het recente verleden niet meer via dwang. Tot de jaren 70 was het bijvoorbeeld onmogelijk om in een tempel een gemengd huwelijk af te sluiten tussen een Europeaan en een Afrikaan, of een Europeaan en een Aziaat. Gezien de speciale rol die inheemse Amerikaanse volkeren spelen in het Mormonisme vormen zij een uitzondering, maar gezien hun extreem geringe aantal, lage vruchtbaarheidscijfers, en vrijwel volledige afwezigheid in Europa is dat niet zo relevant. Huwelijken binnen de eigen etnische groep worden aangemoedigd. Hiernaast eist het Mormonisme van de aanhangers ijzeren zelfdiscipline. Koffie is verboden, tabak is verboden, het nuttigen van alcoholische drank is verboden, en het ontvangen van een uitkering of het leven op kosten van de liefdadigheid van de gemeenschap wordt zwaar gestigmatiseerd. Men plaatst zelfredzaamheid boven alles, zonder dat er van individualisme sprake is, want de sociale cohesie onder Mormonen is hoog, en de participatie in religieuze ceremonies, o.a. door een uitgebreid netwerk van lekenpriesters is hier de oorzaak van. Dit vertaalt zich in een bijna 10 jaar hogere levensverwachting (Mormonen in de VS versus de doorsnee Amerikaan) en – misschien nog wel het belangrijkste – demografische trends die – uniek in de westerse wereld! – eugenetisch van aard zijn. Etnisch Europese Mormonen zijn de enige westerse bevolkingsgroep die én een vruchtbaarheidscijfer boven vervangingswaarde hebben (ca. 3,5 kinderen per vrouw – zelfs met aftrek van de uitstroom uit de kerk ligt dit cijfer per generatie op ca. 2.5) èn waarbij de socio-economische bovenlaag een hoger vruchtbaarheidscijfer heeft dan de onderlaag. Tel hierbij de niet aflatende inspanningen om de religie via zendingswerk onder niet-aanhangers te verspreiden, en we hebben een bijna ideale cocktail. De religieuze doctrines van de Mormonen zijn dus praktisch nuttig, ondanks de op het eerste gezicht bizarre aspecten van hun geloof2.

4. Paganisme

Hierbij gaat het bijvoorbeeld om Keltisch, Germaans of Slavisch heidendom. Deze religies zijn in principe gewoon etnonationalisme met een religieuze ondertoon, waarbij het eren van goden en het dienen van het eigen volk wordt vervlochten. Waarin de mens via het dienen van goden die direct gelinkt zijn aan de natuur, en dus aan onze historische leefgebieden, een band schept met de wereld om hem heen. Net zoals de islam wordt een naar de buitenwereld toe strijdvaardige mentaliteit aangemoedigd. Het archetype van de hiepermasculiene krijger wordt op een voetstuk geplaatst, maar zonder de degeneratieve kanten zoals neef-nicht-huwelijken en het verwerpen van de Europese cultuur, inclusief aspecten die van christelijke origine zijn. Een heiden kan prima aan festiviteiten op christelijke feestdagen – die immers toch vaak deels een heidense oorsprong hebben – deelnemen, naar het requiem van Verdi of Mozart luisteren of genieten van beeldhouw- en schilderkunst in een museum of een monumentaal kerkgebouw. Er zijn van oudsher geen bezwaren daar tegen – wat an sich een van de redenen is dat het gros van de Germaanse inheemse bevolking van Europa heel langzaam maar zeker christelijk is geworden.

De westerse toekomst?

Hoe meer kinderen wij krijgen die in stabiele gezinnen opgroeien, en die loyaliteit naar hun volk en vaderland aanleren, hoe beter. Al moeten we voor dit doel doen alsof. De manier waarop mag ieder voor zich invullen. Of dat via Jezus of via Odin en Thor is, is van later zorg. En zelfs al geloof je nergens in, iedereen moet voor zichzelf naar eer en geweten invullen hoe wij saamhorigheidsgevoel en voor het collectief gunstige uitkomsten kunnen bewerkstelligen. Je hoeft nergens in te geloven, mits je in je achterhoofd houdt dat de uit religie voortkomende tradities essentieel zijn voor het voortbestaan van een westerse beschaving die niet als los zand uiteenvalt. Je kunt leven volgens de geest van een religieuze traditie zonder hun metafysische wereldbeeld te omarmen. Je kunt op filosofische gronden een pragmatische attitude aannemen tegenover de tradities van je voorouders. Het is niet eens noodzakelijk om allemaal een geloof in een hogere macht te omarmen. Het zou al een stap vooruit zijn als wij de normen en waarden van onze voorouders niet meer actief zouden verwerpen, zoals de nihilistische, hedonistische en individualistische agnosten en atheïsten, en ook ‘spirituele maar niet religieuze’ meerderheid tegenwoordig doet. Of je nu gelooft in God of niet, één ding moet iedereen zich bewust van zijn: wij zijn deel van een groter geheel dan de optelsom van ons allemaal als individuen.

1 Sedevacationalisten zijn katholieken die het 2e Vaticaanse Concilie verwerpen en geloven dat de pausen na Pius XII onacceptabele hervormingen hebben doorgevoerd en daarmee hun eigen legitimiteit als paus hebben kwijtgespeeld. Dit is verder verergerd sinds Paus Franciscus de cultuurrelativistische en pro-multiculturele weg is ingeslagen.

2 Wie de absurde – maar op feiten gebaseerde – aflevering van South Park over de openbaringen van Joseph Smith gezien heeft behoeft hier verder geen uitleg over.

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

3 thoughts to “Overpeinzing over de rol van religie in volksnationalisme”

  1. Religie zit in je hoofd. Het is aan de buitenkant in het normale leven niet te zien welke religie iemand aanhangt (tenzij men religieuze symbolen draagt).

    Voor de meer empirisch ingestelde mensen is de vraag ‘welke religie’ iemand aanhangt dan ook niet interessant. Mensen mogen geloven wat ze willen.

    Wat mensen _doen_ is belangrijk. De rest is prive zaak.

    Overigens, bij het toeschrijven van eigenschapen aan religies (bv in-groep vertrouwen) moeten we niet vergeten dat het zeer moeilijk is om te weten hoe de causaliteit verloopt. Wie was er eerder, de kip of het ei?

  2. “Wat mij betreft zijn die verschillende inzichten allemaal niet zo’n punt. Wat belangrijk is, is welke weg wij moeten bewandelen om het belang van ons volk te behartigen. Vooropgesteld: wie religie bekritiseert met het idee dat het niet feitelijk correct is, heeft een punt. Daar gaat het echter niet om in dit essay. Waar religie toe dient, is het tot ‘wil van God/de goden’ verklaren van gedragingen die op groepsniveau voordelig uitpakken voor onze overlevingskansen op lange termijn.”

    Hoe maakt dit religie iets anders dan tot een soortement materialistisch darwinisme, waarin de religies met de beste “karaktertrekken” voor de overlevering worden geselecteerd. Dit is een zeer reductionistisch beeld van religie, dat voor veel mensen dient als een spiritueel en bovenmenselijk fenomeen waarop zij een deel van hun bestaan kunnen bouwen. Religie is geen survivalstrategie, dat is inherent in de natuur van de mens en komt eruit in extreme situaties. Het is in de meeste gevallen het persoonlijk oog in oog zien met een hogere creatuur. Als je religie gaat selecteren op bepaalde karakteristieken kun je net zo goed de religie wegdoen en van je ras een oppervlakkige religie maken.

    “het belangrijkste aspect van religie is collectivisme. Ik ben als libertariër zijnde 100% tegen het opleggen van dwang richting niet-gewelddadige mensen toe, om zaken gedaan te krijgen. Wat religie kan doen, en dat geldt zowel voor het christendom als voor heidendom, is mensen zonder dwang aansporen om zichzelf in het gareel te krijgen en zichzelf als deel van een groter geheel te zien, en daar naar te handelen.”

    Alweer een reductionistisch beeld van religie. Niet alle religies zijn collectivistisch, en de meeste bijdragen aan religies zijn gedaan door figuren die hun individuele weg gingen. Neem een Nagarjuna, een Al-Rumi of een Meister Eckhart en je zult zien dat het collectivistische element van religie ( de kerk, niet het geloof ) in hun bijdragen aan het geloof zeer weinig aanwezig is. Door collectivisme in geloof te benadrukken vermorzel je de mogelijkheid tot een individueel mysticisme, het kennen van een godheid als persoon zelf, wat psychologisch zeer schadelijk kan zijn voor sommige mensen.

    “Als wij niet van ons nihilisme, de afwijzing van een transcendente bron van goed en kwaad en een (kunstmatig, maar productief) religieus saamhorigheidsgevoel af stappen, worden we vanzelf verdrongen door méér groepsselectieve, méér etnocentrische, en door godsdienst gedreven mensen zoals islamitische migranten. ”

    Een transcendente bron van goed en kwaad is niet per se noodzakelijk voor een saamhorige staat. De regels van Hammoerabi hadden geen religieuze basis maar werden opgevolgd. 99% van de burgers zal een wet nog steeds gehoorzamen, ook al is deze niet religieus, men moet alleen oppassen voor een Cartesiaanse degeneratie die leidt tot relativisme tussen mens en zijn omgeving.

    “als de islam succesvol is, waarom dát dan niet als optie openhouden? Daarop is het antwoord simpel: de islam verwerpt de westerse cultuur.”

    Het argument dat volgt op deze zin is onhoudbaar wanneer men kijkt naar o.a. islamitische filosofie uit Perzië, die deels gebaseerd is op Plato en Aristoteles ( “De westerse filosofie is een serie voetnoten bij Plato” ). Hierdoor kan niet gezegd worden dat de westerse cultuur en de islam niet uit dezelfde bronnen putten, alleen dat het westen verder uit zijn religieuze tijdperk is ontwikkeld dan de Islam. Ook het westen had filosofen die dachten in de trant van een Averroes of een Avicenna, de Islam is hier blijven hangen om demografische redenen. Ook zijn er versies van de Islam die niet polycentrisch zijn, zoals de Baha’i, en is het aantal stromingen zo enorm dat de islam niet generaliserend genoemd kan worden.

    “Gezamelijke religieuze ceremonies hebben letterlijk hetzelfde effect als het gebruik van antidepressiva, omdat ze de serotoninehuishouding beïnvloeden. Dit leidt niet alleen tot meer stressbestendigheid, maar ook tot een grotere bereidheid om jezelf te schikken in een sociale hiërarchie – zoals we o.a. weten dankzij de rol die serotonine vervult in diersoorten die ook een serotoninehuishouding hebben, variërend van kreeften tot en met chimpansees, waarbij het triggeren van de serotonineproductie leidt tot het sneller weer gaan vertonen van normaal gedrag na het verlies van een concurrentiesrtrijd met een soortgenoot die hoger in de pikorde staat.”

    Het reduceren van een ceremonie naar zijn rationele componenten is niet bepaald een standpunt dat ik verwacht van een nationalist. Is de schrijver van dit artikel een reductivist of een relativist, dat hij heilige ceremonies reduceert tot een basaal standpunt over goede gevoelens in het brein? Hoe weet hij of die gevoelens causaal worden veroorzaakt door een gezamenlijke ceremonie of synchroon?

    “De reden dat het katholicisme ons iets te bieden heeft is vanwege dezelfde factoren (saamhorigheid, zelfdiscipline, etnocentrisme)”

    Veel zeer religieuze katholieken zijn monniken of priesters, die celibaat leven. Vind de schrijver van dit artikel het een goed idee als intelligente jonge mensen celibaat door het leven gaan in een katholieke staatsreligie?

    “Hiernaast valt er te denken aan de karrenvracht aan ‘hoge cultuur’ die uit het katholicisme voort komt, zoals de talloze op klassieke muziek gezette versies van de Latijnse mis.”

    Een groot gedeelte van de katholieke “hoge cultuur” is syncretisch, en een erfenis uit de tijd der Grieken en Romeinen, wat naast de middeleeuwse kerk bestond. Daarnaast valt deze cultuur niet simpelweg te kweken, want cultuur is organisch, niet een kunstmatig gemanipuleerd object.

    ” De religieuze doctrines van de Mormonen zijn dus praktisch nuttig, ondanks de op het eerste gezicht bizarre aspecten van hun geloof2″

    Mormonen zijn ook polygaam, een traditie die 99% van de westerse wereld zelfs in de middeleeuwen al repulsief vond. Niet bepaald een goede manier om volgers te trekken dus. Polygamie heeft een aantal zeer onplezierige bijkomstigheden, die de schrijver niet heeft opgenoemd.

    “Deze religies zijn in principe gewoon etnonationalisme met een religieuze ondertoon, waarbij het eren van goden en het dienen van het eigen volk wordt vervlochten. Waarin de mens via het dienen van goden die direct gelinkt zijn aan de natuur, en dus aan onze historische leefgebieden, een band schept met de wereld om hem heen”

    Je germaanse voorouders hadden je uitgelachen als je dit openlijk in hun midden zei. Een religie is een religie, geen etnonationalistisch systeem met godjes erbij.

    “Het archetype van de hiepermasculiene krijger wordt op een voetstuk geplaatst, maar zonder de degeneratieve kanten zoals neef-nicht-huwelijken en het verwerpen van de Europese cultuur, inclusief aspecten die van christelijke origine zijn. ”

    Dit stukje getuigd van een zeer beperkte kennis van de oude sagen. In bijna alle IJslandse sagen, en de sage van Siegfried spelen vrouwen een zeer grote rol, zowel politiek als in het huishouden.

    “Je kunt leven volgens de geest van een religieuze traditie zonder hun metafysische wereldbeeld te omarmen. Je kunt op filosofische gronden een pragmatische attitude aannemen tegenover de tradities van je voorouders. ”

    Dit klinkt als een slecht compromis met Nietzsche’s dood van god en precies waar hij tegen waarschuwde: leven volgens de oude moraal maar de goden zijn al dood.

    “Het zou al een stap vooruit zijn als wij de normen en waarden van onze voorouders niet meer actief zouden verwerpen, zoals de nihilistische, hedonistische en individualistische agnosten en atheïsten, en ook ‘spirituele maar niet religieuze’ meerderheid tegenwoordig doet.”

    De huidige normen en waarden zijn de exacte uitkomst van de platonistische beweging in het vroege christendom, christendom als “Platonisme voor het volk”.

Reacties zijn gesloten.