Over De Nederlandse Leeuw

Op vrijdag 19 januari ging de eerste editie van De Nederlandse Leeuw (DNL) van start. Vanuit het hele land kwamen Nederlanders naar de Broodfabriek in Rijswijk waar DNL de langverwachte beloftes waar mocht gaan maken. Op het programma stond een Nationale Brainstormsessie om tot oplossingen te komen voor de problemen in de multiculturele samenleving en de keynote toespraak van de Canadese hoogleraar psychologie Jordan B. Peterson.

Bij aankomst bij de Broodfabriek was er al een flinke drukte te zien. En de drukte kon verwacht worden. Twee dagen voor de aanvang van het evenement kondigde de organisatie namelijk vol trots aan dat het 2000e en laatste kaartje verkocht was. De organisatie was in de aanloop naar het evenement nogal eens het mikpunt van spot vanwege dit ambitieuze streefcijfer en ik had ook weleens mijn twijfels, maar DNL en haar vrijwilligers hebben het waar weten te maken.

De organisatie leek vanaf het begin af aan tiptop in orde. De rij waarin we aansluiten schoof in een respectabel tempo voort langs de portiers in de richting van de ID/ticket controle. De vloer was beplakt met DNL-logo’s en enkele bekende gezichten weken af richting de VIP-ingang. Nadat we gefouilleerd waren mochten we aansluiten bij de rest van het publiek in de ontmoetingsruimte.

Bij binnenkomst viel mijn oog eerst op de verschillende tafels vol met literatuur. Een interessante selectie met uiteraard het nieuwste boek van Jordan B. Peterson maar bijvoorbeeld ook het boek van Rusland-kenner en hoogleraar-emeritus (Princeton/NYU) Stephen F. Cohen. In de ontmoetingsruimte zelf waren er al voldoende bekende gezichten te zien. Martin Bosma werd al druk ondervraagd door zijn fans en ook Joost Niemöller kwam net via de VIP-ingang naar binnen.

Even later werd de grote zaal geopend en speelde Nick en De Doorsnee en Rico (die in 2017 nr.3 was van de Piratenpartij) van Echte Sprookjes hun deuntjes. Nadat het publiek voorzichtig had meegemompeld met het Wilhelmus kon de avond eindelijk beginnen.

Het programma werd gepresenteerd door Kamran Ullah en Esther van Fenema. Beide beheersen de fijnere kneepjes van het Nederlandse showmanschap en ze zouden zo omgewisseld kunnen worden voor elk ander getalenteerd presentators-duo op een willekeurig RTL4-programma.

Het verschil is natuurlijk dat Fenema hiernaast ook nog eens iets interessants te zeggen heeft (Weltschmerz). Ik ben niet bekend met de verdiensten van Ullah als o.a. oud-radiopresentator bij WNL, maar hulde voor beiden. In een Erkenbrand-verslag moet er uiteraard worden opgemerkt dat DNL er wel duidelijk voor koos om niet al te veel boze witte mannen op het podium te plaatsen. Hier hebben ze ook online mee geschermd wanneer ze beschuldigd werden van racisme; een handige tactiek om de rabiate luizen in de pels van de Nederlandse Leeuw zo nu en dan van zich af te schudden.

De Trendwatcher des vaderlands..

De eerste keynote speech was van de bekende trendwatcher Adjiej Bakas. Het werd al snel duidelijk dat de heer Bakas niet besmet is met het politiek-correcte virus. Ondanks de klachten van de DNL-haters merkte je af en toe dat er toch iets meer politieke diversiteit in het publiek aanwezig was dan voorspeld. Het gezucht en gesteun om me heen van enkele luisteraars wanneer hij enkele gedurfde uitspraken deed maakte het natuurlijk alleen maar beter. Hij steunt het plan van de Amerikaanse president om een muur op de Mexicaans-Amerikaanse grens te bouwen en toonde met een kaart uit het tijdschrift The Economist aan dat het bouwen van grensmuren om immigratie in te perken een gangbaar onderdeel is of zal worden van het grensbeleid van overheden wereldwijd. Hierna toonde hij een afbeelding als weergave van zijn toekomstvisie voor Europa.

Een Europa omringt door muren. Hij erkende ook dat de huidige Afrikaanse bevolkingsexplosie de EU zal dwingen om een dergelijk drastisch beleid in te voeren. Hij stelde ook voor om geboortebeperking voor Afrikanen te koppelen aan ontwikkelingshulp.

Vanuit zijn technocratische visie kon hij een positief toekomstbeeld schetsen die verder ging dan de pleisters op de zere wonden die werden voorgesteld door de andere sprekers. Hij prees de ontwikkeling van verschillende types AI software om de Westerse bevolking op vergaande wijze te monitoren en de mogelijkheid om de in de toekomst door massa-surveillance de terreurdreiging vroegtijdig te herkennen en te elimineren. Zelf zie ik ook weinig andere opties om te proberen de Westerse samenleving in haar huidige vorm te conserveren. Het is niet een toekomstvisie die mijn voorkeur heeft, de moderne “Westerse” waarden die Bakas voorstaat zijn niet de mijne, en ik wil ze niet beschermen, ik wil ze zien verdwijnen.

“Onze” klinisch psycholoog

Deze ondertitel doet het klinken alsof hij een toespraak gaf voor een publiek van patiënten. Op een bepaalde manier is nog een beetje waar ook. The inmates are running the asylum, zoals de Anglo’s het zeggen. En de enige die nog wat zinnigs weet uit te brengen is de psycholoog die door het schuifje van de isoleercel roept naar de enkelen die nog voor reden vatbaar zijn. Dat is natuurlijk licht overdreven, hoewel we in een land leven waar iemand als Fortuyn de dood in is gedemoniseerd en we vandaag de dag nog steeds niet openlijk de conclusie kunnen trekken dat de islam een barbaarse religie is die zelfs (of juist) vanuit een links perspectief niet thuishoort in de Westerse samenleving. In het Verenigd Koninkrijk monitoren de inlichtingendiensten nu zo’n 23.000 islamitische radicalen, maar dat zal best allemaal goed komen.

Maar ik heb een andere reden om Jordan Peterson op deze wijze te introduceren. Hoewel Peterson elk van zijn opmerkingen uitstekend kan onderbouwen met empirisch bewijs en zijn argumenten doorgaans van hoge kwaliteit zijn, is hij natuurlijk het mikpunt van negatieve propaganda. Het zou me niet verbazen als de media in de toekomst haar demoniseringscampagne verder zal opvoeren. Het inmiddels bekende interview met Cathy Newman op het Britse Channel 4 in de week voor het DNL evenement was mogelijk al een poging om hem niet alleen als chauvinist maar ook als verstrooide professor neer te zetten.

Een bij de alt-rechtse tegencultuur gevierde professor die maatschappelijk kritisch is, waartegen een mediacampagne wordt gevoerd, deed me denken aan de academische helden van de babyboomers. Een psychiater met veel invloed op de radicale linkse bewegingen van onze politiek correcte voorgangers was Ronald David Laing. Hij wordt algemeen erkent als de favoriete psychiater van de counterculture uit de jaren ’60. Maar zijn verwarde theorieën waren absoluut niet gebaseerd op empirisch bewijs. Een citaat uit zijn boek The Political Experience(1967) is hopelijk voldoende om aan te tonen om wat voor figuur dit gaat. Hij bespreekt zijn angst voor het opvoeden van een nieuwe oorlogszuchtige generatie en wil dit uiteraard voorkomen. Een nobel streven, maar in zijn analyse legt hij de schuld bij het normale Westerse gezin van die tijd:

“Children are not yet fools, but we shall turn them into imbeciles like ourselves, with high I.Q.s if possible. From the moment of birth, when the Stone Age baby confronts the twentieth-century mother, the baby is subjected to these forces of violence, called love, as its mother and father, and their parents and their parents before them, have been. These forces are mainly concerned with destroying most of its potentialities, and on the whole this enterprise is successful.”

Dezelfde R.D. Laing adviseerde aan schizofrenie-patiënten om geen behandeling te ondergaan. De psychatrie stond natuurlijk nog in de kinderschoenen in de jaren ’60. Als hij zich had beperkt tot het geven van advies voor bepaalde klinische experimenten dan was hem dat nog te vergeven, ware het niet dat hij er voornamelijk een agenda ten behoeve van zijn eigen ideologie op na hield. Hij was ervan overtuigd dat de te volgen weg niet op basis van wetenschappelijke onderbouwing diende te geschieden maar op basis van de vele paranoïde wereldvisies die heersten onder de marxistische en socialistische denkers van die tijd. Het doet ook denken aan een schrijfsel van de destijds populaire feminische activiste Betty Friedan in haar boek The Feminist Mystique (1963). Ze beschreef daarin de traditionele familie als de meer comfortabele variant van een concentratiekamp.

Het is goed meer kennis te vergaren over de knettergekke cult-helden van de babyboomer-generatie. In de toekomst zal Erkenbrand hier meer aandacht aan besteden. Hoe dan ook, wij zijn ervan overtuigd dat Peterson zal uitgroeien tot één van de helden van onze generatie. Ondanks de enorme meningsverschillen tussen Peterson en de opkomende alt-rechtse beweging van dissidente jongeren die niet bang zijn om alle onaangename onderwerpen aan te snijden.

Terug naar het heden. Jordan Peterson woont in een land waar je juridisch kunt worden aangeklaagd en veroordeeld als je een persoon weigert aan te spreken met het voorzetsel van zijn/haar/xir keuze. Er zijn inmiddels meer dan zeventig genders verzonnen en de Canadese overheid heeft besloten dat het strafbaar is om een “mevrouw” aan te spreken met meneer. Zijn strijd tegen dit soort fenomenen van excessief opgelegde sociale gerechtigheid, heeft zijn leven het afgelopen anderhalve jaar drastisch verandert. Van relatief onbekend maar gerespecteerd academicus is hij in sneltreinvaart uitgegroeid tot youtube-held met talloze aanhangers. Ook voor Peterson geldt: beroemd maakt berucht.. Voor zijn politiek correcte tegenstanders is hij het symbool geworden voor het door hen zo gehate chauvinisme.

Bij DNL werd hij verzocht een speech te geven die is bedoeld om de noodzaak van behoud van de Westerse identiteit te benadrukken. Tijdens zijn introductie bleek Esther van Fenema het idee te hebben dat Peterson niet eerder in Europa was geweest. Dit klopte echter niet. Hij had al eens een grootschalig en bekend onderzoeksproject uitgevoerd voor de Erasmus universiteit. Het verzoek pakte uiteindelijk zeer goed uit. Uit zijn woorden sprak een diepe waardering voor de schoonheid van Europa met haar klassieke architectuur. Dit was het aanhoren meer dan waard.

Mythes, moraliteit en de Westerse samenleving

Wie bekend is met de colleges van Jordan Peterson hoorde weinig nieuws in deze toespraak. Desondanks blijft het interessante materie. Peterson vertelt hoe hij gevormd is door de koude oorlog. Wij van de jongere generaties zijn natuurlijk bekend met de Cuba Crisis in 1962 en Reagan’s wapenwedloop met de Sovjet-Unie, maar vaak minder met de belevenissen van gemiddelde burgers in zowel het Westen als in de Sovjet-Unie.

Peterson was van jongs af aan zeer geïnteresseerd in de koude oorlog. Hij vertelde dat hij meerdere apocalyptische nachtmerries had over de verwoesting die een open conflict tussen de twee supermachten teweeg zou brengen. Was de ideologische strijd tussen het Westen en de Sovjet-unie het risico op een complete vernietigingsoorlog waard? In zijn zoektocht naar antwoorden kwam hij het zogenaamde postmodernistische vraagstuk tegen. De postmodernisten stellen dat de wereld zeer complex is, en dat er een oneindig aantal manieren zijn om de wereld te interpreteren. De conclusie van de postmodernisten was dat geen enkele interpretatie vanuit een intellectueel perspectief superieur was tegenover een andere interpretatie. De verkozen oplossing kan dus alleen voortkomen uit een machtsstrijd. Peterson haalt in zijn andere toespreken vaak het feit aan dat de zogenaamde Social Justice Warriors weigeren de discussie aan te gaan. Vanuit deze wereldvisie heeft discussie namelijk hoogstens een tactische functie.

Op zoektocht naar de basis voor een absolute waarheid kwam hij in aanraking met de ideeën van de psychoanalysten Sigmund Freud en Carl Jung. Vooral Carl Jung gaf hem het inzicht dat verhalen en mythes waarheden bevatten die we gedurende de geschiedenis van de mensheid nog niet vanuit een rationeel of wetenschappelijk perspectief konden begrijpen. De werken van Dostojevski, en Tolstoy, maar ook de oud-Egyptische en Christelijke mythes bevatten allen waarheden over de menselijke aard, waarvoor we nu pas de wetenschappelijke middelen beginnen te ontwikkelen om deze objectief te kunnen verifiëren. Peterson nam er notie van dat mythes wereldwijd vaak vergelijkbare verhaalstructuren en archetypen bevatten. De Amerikaanse hoogleraar mythologie Joseph Campbell beschreef een vergelijkbaar fenomeen in zijn boek The Hero with a Thousand Faces (1949) waarbij hij een algemene structuur (de monomythe) beschreef die consistent voorkwam onder mythes vanuit de meest verschillende culturen en door de gehele geschiedenis heen. Morele kwesties hebben in het algemeen een prominente rol in de structuur van deze verhalen, en ook hier lijkt een patroon in te zitten. Hier moest een onderliggende reden voor zijn.

De onderzoeken van de Nederlandse bioloog Frans de Waal naar moraliteit onder chimpansees leverde één van de aanwijzingen waar Peterson naar zocht. Bij het bestuderen van het sociale gedrag van chimpansees wist de Waal allerlei gedragspatronen te ontwaren die we in de mensenwereld als moraliteit zouden beschrijven. De wetenschapper Jaak Panksepp, die de neurologische basis voor emotie onderzocht, voerde onderzoeken uit naar het gedrag van ratten. Hij wist dat als je pasgeboren ratten voert, warmte en onderdak biedt maar ze scheidt van hun moeders en elk ander menselijk of dierlijk contact, na korte tijd hun maag-darmstelsel vanzelf ophield met functioneren waardoor ze stierven. Hij kwam erachter dat als hij ze slechts een bepaalde periode per dag kietelde dat ze overleefden. Jaak Panksepp onderzocht tevens het speelgedrag van ratten. Hij plaatste twee ratten in een kooi. De ene rat tien procent groter dan de ander. Het was niet moeilijk te voorspellen wat er gebeurde wanneer ze spelenderwijs elkaar probeerde te onderwerpen. De grote rat won. Wat hier interessant aan was, is dat dat de tweede speelpartij alleen plaatsvond wanneer de kleinere rat het spel initieerde. Maar wat nog duidelijker de rol van “moraliteit” aantoonde was dat de kleine rat weigerde nog met de grote rat te spelen wanneer de dominante rat niet 30% van de spelletjes gedurende een langere periode verloor. De grote rat nam dus de beslissing om een bepaald aantal keer expres te verliezen, niet te vaak, maar ook niet te weinig. Panksepp ontdekte later de neurologische basis voor speelgedrag. Het hersencircuit dat hij identificeerde dient geen enkele andere functie dan het succesvol participeren in speelgedrag.

Peterson bestudeerde ook de prominente Zwitserse ontwikkelingspsycholoog Jean Piaget. Deze psycholoog zag spelen als sleutel tot het ontwikkelen van moraliteit onder kinderen en erkende dat wanneer kinderen niet normaal kunnen leren spelen dit een indicator is voor problematisch gedrag op latere leeftijd. Normaliter weet hij het duidelijker uit te leggen. Maar Pankcepp’s grote rat raakt een kleiner speelkameraadje kwijt om dezelfde reden dat een alfamannetje onder de chimpansees door zijn eigen groep van zwakkere bèta-mannetjes aan flarden wordt getrokken. De reden: ze houden zich allebei niet aan een bepaalde morele code. Peterson acht deze observaties, van wezenlijk belang om onze mensenmaatschappij goed te kunnen begrijpen.

In principe is elke menselijke interactie een vorm van spel waarbij twee partijen vrijwillig deelnemen aan een sociale activiteit binnen bepaalde (meestal onbesproken) regels. Als jij een taak uitvoert op jouw werk is dat een ‘spel’ tussen jou en je manager, je proberen jezelf te bekwamen. binnen een bepaalde beroepscategorie is een spel, deelnemen aan de Nederlandse economie is een spel. Meedoen aan de Westerse samenleving, doe jij deels vanwege de “spellen” in jouw sociale leven. De vriendin waarop je indruk probeert te maken, de vrienden waar je ook af en toe een rondje voor moet kunnen betalen en natuurlijk het vinden van een geschikte partner om ooit een gezinnetje kunnen stichten zodat je niet overkomt als degenerate eeuwige bachelor. De winnaar in het leven is degene die succesvol is een langere serie van micro & macro-spellen. Dat betekent ook dat leiders zich net als de voorbeelden uit de dierenwereld aan bepaalde regels moeten houden. Doen ze dit niet dan wordt de situatie instabiel. Ze worden zelf aangepakt of hun mede-spelers weigeren nog te participeren in het spel waarin de dominante figuur succesvol is geworden.

De postmodernisten met hun oneindige aantal interpretaties van de werkelijkheid hebben het mis. Gezien er zoiets bestaat als een “menselijke natuur” kan de maatschappij niet in elke vorm gegoten worden die vanuit een theoretisch perspectief wenselijk is. De bekende Amerikaanse bioloog Edward O.Wilson schreef in zijn boek The Ants (1990) dat Karl Marx gelijk had. Socialisme werkt, maar hij koos de verkeerde diersoort. Ik zou hieraan willen toevoegen dat postmodernisme ook “werkt”, maar slechts binnen de beschermde omgeving van Westerse universiteiten waarin men de vruchten plukt van de arbeid van hardwerkende burgers en jongeren met bijbaantjes zoals bij Starbucks, in de vorm van door belastinggeld mogelijk gemaakte staatssubsidies, en de vrijgevigheid van welvarende ouders. Daarbuiten is men gebonden aan vele natuurkundige en sociobiologische restricties die het concept van een oneindig aantal interpretaties van de werkelijkheid betekenisloos maakt.

Peterson sluit af door zijn publiek te vertellen dat de Westerse samenleving zo lang stabiel is gebleven omdat “eerlijk spelen” vanaf het begin een belangrijke rol heeft gespeeld. Voor een Erkenbrander is dat nogal een anticlimax. De Westerse samenleving is volgens ons juist zo uniek omdat we door middel van het vrije woord en aangeboren karakter het “eerlijke spel” mogelijk hebben gemaakt. Iets wat niet vanzelfsprekend in iedere samenleving gegarandeerd is. Trots zijn op onze Westerse cultuur als exclusief resultaat van autochtone Europeanen lijkt Peterson enigszins onzinnig te vinden. Wij Erkenbranders zien dit anders. Wij zien in Peterson een naìve man, als hij in Beieren voor een Unesco cultureel werelderfgoed erop wijst dat we de verantwoordelijkheid moeten nemen om deze cultuur over te dragen op toekomstige generaties en natuurlijk de niet-Westerse allochtonen die nog niet helemaal snappen hoe bijzonder dit is.

De Nationale Brainstorm

De zaal was opgedeeld in vier secties, waarin de acht verschillende “tracks” aan bod zouden komen. De “tracks” bestonden uit onderwerpen variërend van de demografische impact van immigratie, tot de rol van de media in het immigratiedebat en de polarisatie binnen de Nederlandse samenleving. Per track werd de discussie geopend door de experts. Hierna kreeg het publiek per sectie de kans om hun mening te geven en zelf oplossingen in te dienen via een app. De babyboomer mentaliteit was zo nu en dan nogal nadrukkelijk aanwezig. Zo suggereerde iemand bij de discussie over Demografie en Immigratie dat we autochtone uitkeringstrekkers moeten dwingen om Nederlands les te geven aan allochtone uitkeringstrekkers. Zo komen immigranten in aanraking met de Nederlandse cultuur en doen die werklozen ook nog eens iets nuttigs!

De meeste suggesties van het publiek, voornamelijk in de app, waren gelukkig een stuk redelijker. Uit de door DNL verzamelde bezoekersgegevens bleek dat het publiek vrij jong was. Ik vermoed dat daardoor het stemgedrag en de suggesties vanuit het publiek meer pasten bij de idealen van Erkenbrand dan je zou vermoeden door slechts te luisteren naar enkele van de discussieleiders.

Na een pauze vond het debat plaats tussen Machiel de Graaf (PVV), Cemil Yilmaz (NIDA), Joost Eerdmans (Leefbaar Rotterdam) en Diederik van Dijk (SGP). Na een slotwoord van organisator Rutger van Noord kwam de eerste editie van De Nederlandse Leeuw ten einde.

De pers

Hoewel er een algehele radiostilte afgekondigd leek te zijn kwam de discussie in de week van het evenement eindelijk op gang. De Volkskrant probeerde de discussie al in de vroege ochtend van de 19e te framen door Jordan Peterson tot de “held van alt-rechts” te verklaren. Binnen de alt-right zijn er voor- en tegenstanders van Peterson, maar er zit een kern van waarheid in. Hoewel het volkskrant artikel duidelijk een vijandige insteek heeft, stoor ik mezelf maar aan één opmerking van Hassan Bahara, de schrijver van het stuk.

“Hoewel hij er niks mee te maken zegt te willen hebben, heeft Peterson ook veel fans binnen alt-right, een los-vast verband van (extreem)rechtse figuren die elkaar vooral via internet vinden. ‘Daddy’ noemen ze Peterson, een vaderfiguur op politiek én persoonlijk vlak”

Ik kan Hassan Bahara garanderen dat niemand in de Alt-Right beweging Peterson “Daddy” noemt. De vorming van persoonlijkheidscultussen vindt voornamelijk plaats onder wat wij de “Alt-Lite” noemen. Milo Yiannopoulos refereert naar president Donald Trump met hetzelfde koosnaampje. De Volkskrant kopte in een ander artikel met de vraag of DNL een immoreel rechts onderonsje was. Er moet nog opgemerkt worden dat naast de vijandige vragen in het interview, het eerste artikel begeleid wordt door een nogal.. aparte foto van Jordan B. Peterson. Dit soort onwaardige tactieken zijn helaas de norm in de mainstream media.

Chris Aalberts van TPO leek een ongezonde obsessie met DNL te ontwikkelen. Zijn geklaag richting het twitter-account van DNL gaven ons alvast een voorproefje voor zijn verslag van het evenement. Hierin insinueerde hij dat de organisatie mogelijk niet de waarheid verteld over de doelstelling om ook linkse sprekers een podium te geven. Hij heeft zelf dagelijks op de twitterfeed van DNL gezeten waar hij genoeg oproepen voor meer linkse sprekers heeft zien langskomen. De NRC publiceerde een redelijk objectief artikel en bij Elsevier was er geen spoor van vijandigheid te bekennen.

Bij GeenStijl schreef Van Rossem een positieve review. Hij meende nog enkele aanwezigen gezien te hebben waar hij een Erkenbrandmerkje op zou plakken. De GeenStijl-veteraan was opgelucht dat deze figuren hun rechterarm omlaag wisten te houden gedurende de avond.

Erkenbrand was inderdaad aanwezig. Maar van Rossem’s neonazi-fantasieën zullen gericht geweest zijn op enkele onschuldige deelnemers die vanwege hun kledingstijl of gebrek aan een haardos voldeden aan het belabberde beeld dat Van Rossem heeft van onze beweging. Zelfs de schrijver van dit artikel heeft niet alle Erkenbranders weten te spotten die aanwezig waren op DNL. Het zou mij verbazen als hij ook maar één van onze mensen wist te herkennen.

De 24 oplossingen

De organisatie heeft beloofd om 24 oplossingen voor de immigratieproblematiek te presenteren aan de Tweede Kamer. De eerste 10 oplossingen zijn inmiddels al bekend gemaakt. Erkenbrand heeft al een tegenaanbod gepresenteerd voor deze 10 oplossingen. Wanneer De Nederlandse Leeuw het volledige rapport publiceert zal Erkenbrand de gevonden oplossingen evalueren en een alternatief presenteren.