Molukse wijken? Een alternatieve stellingname.

Als u het nieuws hebt bijgehouden zal dit bericht u wellicht niet zijn ontgaan. Hoewel de daders hiervan niet zijn opgepakt en berecht ligt het wel ten zeerste voor de hand dat zij een Molukse achtergrond hebben en het is niet de eerste keer dat het kwaad Moluks bloed zet als huizen in Molukse wijken aan buitenstaanders worden verhuurd. Woningcorporaties werken hier zelfs actief aan mee. Zo is het volgende in het artikel te lezen:

Woonpunt schrijft in een reactie dat er afspraken zijn gemaakt met de bewonerscommissie in de Molukse wijk over het toewijzen van vrijkomende woningen in de wijk Heer. “Die afspraken houden in dat mensen die binding hebben met de Molukse wijk voorrang krijgen, mits ze voldoen aan de criteria die gelden qua huishoudsamenstelling en inkomen.”

Ofwel: een klassiek voorbeeld van ‘eigen volk eerst’. Zodra hiervan afgeweken wordt wordt zelfs regelrecht geweld niet geschuwd en de glazenier kan vol aan de bak bij dit pand, zelfs nog voordat er een niet-Molukker in zit.

De achtergrond

Laat ik voorop stellen dat ik de bekladdingen en vernielingen ten zeerste afkeur. Dergelijke laag-bij-de-grondse uitingen getuigen van een gebrek aan beschaving en ethisch besef. Dit hoeft echter niet per definitie in te houden dat het achterliggende idee ook abject is; voor een goede zaak zullen mensen helaas ook afkeurenswaardige middelen inzetten.

Burgers van Nederland zullen hier al snel ‘discriminatie’ roepen, ook al zijn de daders niet blank en de slachtoffers hoogstwaarschijnlijk wel. Deze pigmentverdeling is van grote invloed op het oordeel van links-progressieve moraalridders waarbij Nederlanders snel verdacht zijn en allochtonen juist uitsluitend slachtoffer*. Dat er van discriminatie sprake is staat ook buiten kijf, want op grond van afkomst wordt bepaald wie een pand toegewezen krijgt en wie nog maar een flinke tijd extra moet wachten. Het omgekeerde, een huurverbod voor Molukkers, komt nergens geformaliseerd voor.

Dat Molukkers in Molukse wijken terecht zijn gekomen heeft een specifieke historische achtergrond, waarover u hier en in dit artikel meer kunt lezen.

Vlak na de Tweede Wereldoorlog werden veel Molukse ex-KNIL-militairen naar Nederland geëvacueerd met de bedoeling om er zo snel mogelijk weer vanaf te zijn. Integratie werd zelfs actief tegengewerkt om deze terugkeer niet te bemoeilijken. De geschiedenis verliep echter niet zoals gepland en de Molukkers zouden hier blijven. Een combinatie van wantrouwen tegen de Nederlandse overheid en samenleving alsmede de natuurlijke neiging om je te associëren met gelijken zorgde er echter voor dat de Molukse wijken bleven. Onnodig om op te merken dat de Molukse cultuur, afkomstig uit Indonesië, flink afweek van de Nederlandse en ook de etnische achtergrond van de Molukkers was geheel anders. Zo’n 40% van de Molukkers woont nog in een Molukse wijk, zoals die in Maastricht waar dit incident plaatsvond. De meerderheid woont dus inmiddels niet meer in een dergelijke wijk, maar een aanzienlijke minderheid wel. Blijkbaar voorzien de Molukse wijken dus in een behoefte.

Wat is het probleem?

Waarom dit een probleem zou moeten zijn is echter niet duidelijk en gelijkheidsfetisjisten komen doorgaans niet veel verder dan ‘diversiteit’, ‘discriminatie’ en ‘racisme’, ongeacht overigens de etnische achtergrond van de slachtoffers. Wat is er raar aan dat Molukkers liever bij Molukkers wonen die dezelfde gewoonten, omgangsvormen, cultuur en achtergrond hebben? Waarom moeten ze per se bij mensen wonen die totaal anders zijn dan zij? Dat leidt alleen maar tot problemen en vijandigheden terwijl dat nergens voor nodig is. Als Molukkers zelf de afweging maken dat ‘diversiteit’ en ‘integratie’ hen voordelen biedt staat het ze vrij om in gemengde wijken te wonen.

Een veel belangrijkere vraag is echter: waarom zouden alleen Molukkers dit privilege moeten hebben? Zolang slechts zeer specifieke groepen dit recht hebben is het een privilege, als iedereen het heeft is het gewoon een recht en worden kwade blikken en scheve ogen vermeden. Waarom zouden, om maar iets te noemen, Chinezen niet mogen samenhokken in een wijk waarin ze zichzelf kunnen zijn en zicht wellicht prettiger voelen dan in een wijk die cultureel op een grote afstand staat? Waar zouden wij het liefst gaan wonen als we in China zouden wonen? In een wijk met een aanzienlijk percentage Nederlanders – of op z’n minst West-Europeanen – of in een wijk waarin ze de enige Nederlander zijn? Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld moslims. Als die eigen wijken zouden hebben hoeven andere niet te lijden onder hun nogal primitieve cultuur en westerse vrouwen zouden een stuk veiliger zijn voor sissende misogynisten door dergelijke wijken te vermijden. Ook overtuigde christenen zouden hun eigen wijken kunnen afbakenen waar van bewoners wordt verwacht dat ze het op zondag rustig aan doen en waar op straat vloeken ‘not done’ is. Je kan zo eindeloos doorgaan. Sommigen zullen graag in een wijk met jonge mensen willen wonen, anders juist liever in een wijk met vooral gepensioneerden. Anachronistische hippies zouden ook commune-achtige wijken kunnen claimen waar op straat muziek maken wordt toegejuicht en het niet uitzonderlijk is in een groepje op straat joints te roken. Zaken als studentenflats zijn ook heel normaal en daar wordt niet van discriminatie gesproken. Wellicht zullen sommigen hun studentikoze leven willen voortzetten na het behalen van hun diploma en zoeken ze gelijkgestemden op?

Het is op dit moment onmogelijk om dergelijke voorkeuren te formaliseren en vorm te geven. Het gelijkheidsbeginsel bij de toewijzing van woningen maakt het onmogelijk dergelijke voorkeuren statutair vast te leggen omdat iemand om – voor een buitenstaander – volstrekt irrelevante kenmerken geweigerd kan worden en dat moeten we met z’n allen niet willen toch? De keerzijde hiervan wordt echter nooit belicht en dat is een gemiste kans. Die keerzijde is dat er voor veel individuen juist veel meer is te kiezen als – bijvoorbeeld – woningcorporaties of wijkraden een homogene populatie nastreven. Ik noemde hierboven al voorbeelden. Gelijkheidsfetisjisten kunnen dan zeer heterogene wijken opzoeken waar ze vreugdevol kunnen zwelgen in diversiteit terwijl rechts-reactionaire burgers de nieuwkomers niet meer hinderen met hun vooroordelen. De saamhorigheid en solidariteit onder de burgers zal een stuk groter zijn als ze onderling grote overeenkomsten hebben. Wijken neigen via natuurlijk verloop al naar een homogene samenstelling en weinig miljonairs hebben bijstandstrekkers in de schuldsanering als buurman. Nederlanders verlaten wijken als het percentage allochtonen in de tientallen gaat lopen en – hetgeen minder bekend is – ook allochtonen hebben de neiging om elkaar op te zoeken. Besef dat er ook voor degenen die heilig in culturele verrijking en diversiteit geloven er meer dan genoeg te kiezen zal zijn! Ze zullen ook eerder terecht komen bij mensen die juist openstaan voor interculturele toenadering, namelijk degenen die hebben besloten niet bij hun eigen kliek te blijven.

Een idee voor de toekomst

We moeten af van het ultradogmatisch aangehangen gelijkheidsideaal. Alle mensen zijn ongelijk en iedereen heeft zijn eigen specifieke voorkeuren, of die nou zijn gebaseerd op feiten of puur op emoties. Er is niets crimineels of zelfs maar immoreels aan het nastreven van het gezelschap van specifieke groepen, ongeacht welke groepen dat zijn. Woningcorporaties en eventueel wijkraden, die niet corporatiegebonden zijn, zouden in deze behoefte moeten kunnen voorzien zonder gelijk voor de rechter te hoeven komen omdat ze hun cliënten zo goed mogelijk willen bedienen. Deze toegenomen keuzevrijheid zal voor iedereen positief uitpakken en het is een extra stimulans voor asociaal tuig om zich maar eens wat beter te gedragen. 

Jan de Scherprechter

*Dit is een reden dat etnisch profileren door de politie als een schandelijke praktijk wordt gezien, maar het feit dat het overgrote deel van de aanhoudingen mannen betreft niet.