Macronisme versus islam

0
209

De Franse president Emmanuel Macron heeft deze maand een oorlogsverklaring afgegeven tegen wat hij de radicale islam noemt, nadat Samuel Paty was onthoofd omdat hij spotprenten van Mohammed aan zijn klas had getoond. “Wat we moeten aanvallen is islamistisch separatisme”, zei Macron eerder deze maand. De president benadrukte dat “secularisme het cement is van een verenigd Frankrijk” en dat de natie een “islam van Frankrijk” moet creëren die liberale waarden zoals gendergelijkheid en vrije meningsuiting respecteert – althans het soort dat door het regime wordt getolereerd.

“Samuel Paty werd het gezicht van de Republiek, van onze wil om terroristen te verpletteren, om islamisten af te schaffen, om te leven als een gemeenschap van vrije burgers in ons land”, zei Macron op de begrafenis van de leraar. “We zullen tekenfilms en tekeningen niet opgeven, zelfs als anderen terugdeinzen,” voegde hij eraan toe.

Macron vindt dat seculier liberalisme het islamitisch fundamentalisme niet kan tolereren en dat Mohammedanen zich moeten conformeren aan zijn ideologie. Maar heeft het seculiere liberalisme, gesteund door een (semi-)autoritaire regering, datgene wat nodig is om islam te overwinnen? Is Macrons visie iets voor rechts om toe te juichen, of om met afgrijzen naar te kijken?

Macron onderbouwde zijn woorden met actie. De regering pakte honderden vermoedelijke extremisten op en zou er meer dan 200 deporteren. Meer dan 50 islamitische non-profitorganisaties werden onderzocht vanwege hun banden met radicalisme. De regering beloofde een einde te maken aan islamitisch thuisonderwijs en buitenlandse imams de toegang tot het land te ontzeggen. De Franse politie beschermde ook de projectie van de beruchte Mohammed-spotprenten van Charlie Hebdo op overheidsgebouwen, om moslims te signaleren dat ze deze godslastering moeten tolereren.

Deze vijandigheid jegens islam verontwaardigde de moslimwereld hevig. Turkije, Iran, Pakistan en andere staten der Mohammedanen hebben het harde optreden van Macron veroordeeld. “Het is jammer dat hij ervoor heeft gekozen om islamofobie aan te moedigen door de islam aan te vallen in plaats van de terroristen die geweld plegen, of het nu moslims, blanke supremacisten of nazi-ideologen zijn”, zei de Pakistaanse premier Imran Khan. Moslims over heel de wereld dreigen Franse producten te boycotten totdat Macron zich verontschuldigt.

Macron lijkt niet onder de indruk van deze reactie. Dit standpunt heeft iets verfrissends, ook al komt het van een uithangbord voor globalisme. Westerse politici hebben jarenlang niets gedaan aan islamitische extremisten en sussen de samenleving wanhopig bij elke volgende terroristische aanslag met lege woorden als “wij zijn samen sterker”, “het is onacceptabel”, “dit hoort niet bij het vrije westen”. Ze verkondigen dat er onderscheid gemaakt moet worden tussen extremisten en ‘normale aanhangers van islam’. Bedenk hoe George W. Bush na 9/11 een moskee bezocht en de islam vurig verdedigde als een “religie van vrede”.

Macron, aan de andere kant, erkent dat het islamisme een bedreiging is en moet worden aangepakt. Frankrijk kan niet allebei een no-go-zone hebben en Charlie Hebdo. Macron kiest de linkse satirische krant boven niet-geassimileerde minderheden. Marine Le Pen, de belangrijkste uitdager van de verkiezingen van Macron, verdedigt de president. “Deze situatie vraagt om een strategie van herovering”, zei Le Pen ter ondersteuning van het harde optreden. “Islamisme is een oorlogszuchtige ideologie waarvan het middel om te veroveren terrorisme is.” Zowel de nationalist als de liberaal staan nu aan dezelfde kant tegen een zelfgecreëerd beeld van islam. Dit komt waarschijnlijk als een schok voor liberalen die in Macron hét tegengif voor het nationaal populisme zagen. De Franse president neemt nu nationalistische ideeën over, zo lijkt het. De ministers van Macron vertonen ook een politiek standpunt dat atypisch is voor globalisten. Zijn minister van Binnenlandse Zaken, Gerard Darmanin, zegt dat Frankrijk ‘woester’ is geworden en dat er extreem geweld moet worden gebruikt om dit effect tegen te gaan. De minister van onderwijs, Jean-Michel Blanquer, beschuldigt het universitaire systeem ervan de radicale islam mogelijk te maken door intersectionaliteit te bevorderen. Volgens Blanquer is dit ook een buitenlandse import uit Amerika. “Er is een strijd om geleid te worden tegen een intellectuele matrix die afkomstig is van Amerikaanse universiteiten en intersectionele theorieën… die tegenpolen zijn van ons republikeinse model,” zei hij in een recent interview.

Kan dit model slagen tegen de islam? Wellicht. Seculier liberalisme tast de cultuur van mensen aan, waar het ook wortel schiet. De banlieues neigen naar islamitisch fundamentalisme vanwege de officiële tolerantie van de staat voor hun verschillen en hun diepe vervreemding van de Franse samenleving. Ze weten dat ze niet in Frankrijk thuishoren en ze willen geen Fransman worden. Ze wenden zich tot de radicale islam om zichzelf een sterke identiteit te geven binnen een voor hen buitenlandse omgeving. Immigranten weten dat ze meer geld kunnen verdienen in Frankrijk, maar daar houdt het op. Ze houden niet van Frankrijk, Frankrijk houdt niet van hen.

De meeste westerse liberalen zijn daar content mee – ze houden ook niet van hun land. Ze verbazen zich over exotische culturen en moedigen multiculturalisme aan om de nationale homogeniteit en identiteit te ondermijnen. Islamitisch fundamentalisme is echter anders dan immigranten die weigeren de moedertaal te spreken en de nationale geschiedenis eren. Het weigert in zijn getto te blijven en de rest van de linkse coalitie te accepteren. Het moedigt migranten aan om homo’s aan te vallen, vrouwen te ‘onderdrukken’, uit te halen naar secularisme en terreuraanslagen te beramen tegen manifestaties van een gedegenereerde cultuur. Het accepteert de vermeende morele superioriteit van de godslasterlijke cartoons van Frankrijk niet.

Westerse regeringen hebben eerder islamisten met rust gelaten, maar Macron neemt een ander standpunt in. Hij wil de volledige staatsmacht gebruiken om islamisten in overeenstemming te brengen met het seculiere liberalisme. We kunnen het, zal hij denken. Zonder tolerantie voor verschillen kunnen moslims net als de autochtone Fransen gewone, ontwrichte “Fransen” worden. Frankrijk heeft jarenlang geprobeerd om ze conformist te maken, maar met een agressievere campagne gaat het lukken!

Dit is echter geen goede zaak. Macrons doel is om minderheidsidentiteiten uit te roeien en ze in het liberale kader te dwingen, zoals ze hebben gedaan met Franse regionale en lokale volksculturen. Dit maakt het heel anders dan de Amerikaanse “intersectionaliteit” die het identitarisme van minderheden aanmoedigt terwijl het identitarisme van de meerderheid wordt ontkend. Iedereen moet hetzelfde zijn, of je nu blank of bruin bent, christen of moslim. In dit scenario wordt de Franse identiteit bepaald door zijn godslasterlijke tekenfilms en homorechten, niet door zijn volk of traditionele cultuur. Het is meer Francis Fukuyama dan Jean-Marie Le Pen.

Terwijl Macron beweert het recht op vrije meningsuiting te verdedigen, vervolgt zijn regering mensen voor de misdaad van vrije meningsuiting. Marine Le Pen is beschuldigd van haatmisdrijven voor verklaringen die vergelijkbaar zijn met haar opmerkingen ter ondersteuning van het harde optreden van Macron. De populaire commentator Alain Soral werd onlangs gearresteerd wegens het aanzetten tot “rassenhaat” en hij zat eerder een gevangenisstraf uit wegens het bevragen van de Holocaust. Ondertussen verzamelt de staat al zijn macht om het recht van de linkse Charlie Hebdo om moslims te beledigen te verdedigen. Het verschil hier is dat Le Pen, Soral, identitariërs en andere dissidenten het regime daadwerkelijk uitdagen – Charlie Hebdo steunt het regime: “Vrij spreken voor mij, maar niet voor u”.

Macron is een autoritaire liberaal. Zijn liberalisme is niet de zwakke brij van de Democratische Partij die rellen en ongebreidelde zwarte criminaliteit mogelijk maakt. Macron zal zich richten op de vijanden van de Republiek, of het nu moslimimmigranten zijn of Franse nationalisten. Amerikaans links wil zich alleen richten op blanke mensen en gedijt goed bij wanorde. Macron heeft nul tolerantie voor wanorde.

Maar zijn waarden verschillen niet van Amerikaanse Democraten. Hij wil dat zijn burgers een multicultureel, multiraciaal Frankrijk accepteren. Liberale waarden maken van Frankrijk in zijn ogen Frankrijk, niet zijn volk of tradities. Iedereen kan Frans zijn, zolang ze godslastering en een vrije omgang met drank en drugs respecteren. Dit is hetzelfde idee dat Amerikaanse liberalen en ‘cuckservatives’ promoten en het is waar alle echte dissidenten tegen zijn.

Liberalisme kan uiteindelijk niet winnen. Mensen zijn meer dan economische machines. Niemand zal sterven om een spotprent te verdedigen, maar mensen zullen sterven (en doden) voor hun geloof.

Bovenstaand artikel is een bewerkte vertaling van:
Robert Hampton
Macronism vs Radical Islam (28-10-2020)
Counter-Currents
https://counter-currents.com/2020/10/macronism-vs-radical-islam/

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here


2 × = 18