Koosjerrechts: De implosie van FVD en wat we ervan kunnen leren

3
767

Uit het drama bij FVD kunnen we als volksnationalisten twee belangrijke lessen trekken. Enerzijds, dat wat in bepaalde kringen als “Zionist Occupation Government” (ZOG) bekend staat, wel degelijk aan de orde is wat betreft ons politieke systeem. Anderzijds, dat de weg van het parlementarisme een doodlopend pad is voor volksnationalisten.

Sinds de opkomst van hetgeen dat we tegenwoordig kennen als het rechtspopulisme, zijn er al volksnationalisten die er voor pleiten om dergelijke politieke partijen te infiltreren in de hoop op die manier invloed te kunnen uitoefenen. Het probleem met deze redenering is echter dat om daadwerkelijk invloed op een dergelijke partij te kunnen uitoefenen, je het discours er van moet bepalen. Bij de zgn. ‘infiltranten’ zien we echter juist een omgekeerd proces plaatsvinden: om in de gunst van deze rechts-populistische partijen en hun achterban te geraken passen volksnationalistische enkelingen en bewegingen zich aan, aan het discours van de partij. Onpopulaire standpunten zoals kritiek op Israël, het zionisme of omtrent geschiedkundige gebeurtenissen worden terzijde geschoven en de rechts-populistische standpunten worden overgenomen. Natuurlijk is men daarmee verzekerd van een schouderklopje van de rechtspopulisten en de mainstream, maar wat is het nut van infiltratie als je niet degene bent die de agenda bepaalt? Dit is geen infiltratie, maar conformisme: volksnationalisten verkwanselen hun eigen wereldbeschouwing om opportunistisch mee te kunnen liften op het succes van de rechts-populistische mainstream. In plaats van het volksnationalisme daadwerkelijk vooruit te helpen, wordt het nationalisme zo een instrument voor rechtspopulisten en hun geldschieters om hun eigen systeem-conformistische agenda te promoten.

Het parlementarisme is in ieder geval een slecht vehikel om radicale politiek aan de man te brengen. De aard van de liberale democratie en het parlementaire circus dat er bij hoort, is die van het compromis. Het partijbelang hangt immers af van het electorale succes, daardoor is het de mainstream die de standpunten van de partij dicteert. Onconventionele standpunten en negatieve publiciteit zijn funest voor het electorale succes van de partij. Daarom zijn partij-politici ware “people pleasers”: idealen worden opzij gezet om goedkoop te kunnen scoren bij het kiezerspubliek. Heeft een politieke partij vervolgens genoeg electoraal succes om mee te kunnen regeren, dan zorgt dit weer voor een nieuw dilemma. Immers om mee te kunnen regeren zijn compromissen nodig om een coalitie te kunnen vormen met andere partijen. In de praktijk betekent dat heel veel water bij de wijn doen. Het is dus onontkomelijk voor een democratische partij om geïnstitutionaliseerd te geraken: onderdeel te worden van het systeem, of om in FVD-termen te blijven, het partijkartel.

Het mag duidelijk zijn dat de daadwerkelijk fundamentele veranderingen die volksnationalisten voorstaan niet via parlementaire weg kunnen worden doorgevoerd. Er zou natuurlijk geopperd kunnen worden om oppositie te voeren teneinde onze idealen aan de man te brengen. Daar is wat voor te zeggen, de hamvraag is echter of rechts-populistische partijen wel daadwerkelijk oppositie zijn? Er loopt immers een rode draad door alle rechts-populistische partijen in Europa – of dit nu FVD, VB, FPÖ, Lega of AfD is, allen leggen een sterke nadruk op Israël en het zionisme. Allen krijgen ze miljoenen euro’s steun vanuit schimmige neoconservatieve denktanks en fondsen uit de VS en Israël. Allen zijn verbonden aan brede politieke en universitaire netwerken, rechtse media en blogs alsmede zionistische waakhonden.  

Het recente drama bij FVD leert ons hoe dit ongeveer werkt. Zodra een deelnemende partij te veel afwijkt van het uitgestippelde politieke discours, zullen de betrokken zionistische instanties proberen om deze partij te ‘corrigeren’. Wat betreft FVD had de Joodse lobbygroep CIDI dus al in het voorjaar van 2020 aangedrongen op een zgn. ‘onafhankelijk’ (lees: CIDI) onderzoek naar vermeend antisemitisme binnen FVD. Schijnbaar was Thierry Baudet van mening dat hij deze wens van zijn zionistische geldschieters zomaar terzijde kon schuiven. Dit is een grote misvatting gebleken nu de partij van binnenuit opgeblazen is. De partijvoorzitter Baudet werd openlijk door de overige partijtop aan de “antisemieten” schandpaal genageld. Het CIDI diende vervolgens de doodsteek toe door hem in de media af te vallen. Daarmee is Baudet politiek bezien aangeschoten wild geworden. Hij kan nu niet meer putten uit de neoconservatieve netwerken die hem in de eerste plaats aan de macht hielpen. Al zijn pro-Israël geslijm ten spijt is zijn politieke carrière nu als “antisemiet” gebrandmerkt en daardoor naar alle waarschijnlijkheid voorbij. Tenzij hij natuurlijk weer in de gratie van de Joodse lobby weet te komen. De tijd zal het leren.

De conclusie die we hier echter uit moeten trekken is dat er ook bij het rechtspopulisme een duistere macht achter de schermen is, die bepaalt wat je wel of niet mag zeggen en hoe ver je mag gaan. Het is een publiek geheim dat het Europese rechtspopulisme van buiten het Europees continent gefinancierd wordt. Achter het rechtspopulisme schuilt een omvangrijk netwerk van invloedrijke neoconservatieve clubs zoals het American Enterprise Institute (AIE), Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA)en het David Horowitz Freedom Center.

Hoe moeten we het neoconservatisme duidden? De journalist Gal Beckerman omschreef deze nieuwe politieke stroming als volgt: “Als er een intellectuele beweging in Amerika is, wiens uitvinding enkel aan de joden toebehoort dan is dat wel het neoconservatisme. Als politieke filosofie is het neoconservatisme geboren onder de kinderen van joodse immigranten en nu grotendeels het domein van de kleinkinderen van deze immigranten.” De neoconservatief Murray Friedman gaat verder; neoconservatisme is “het idee dat joden op aarde zijn gezet om er een betere, misschien zelfs heilige, plek van te maken.” Deze intellectuele stroming was een van de krachten achter de subversie van het christendom naar het christen-zionisme: de dominante stroming binnen het hervormde christendom vandaag de dag. Dit heeft er toe geleid dat de grootste groep zionisten tegenwoordig niet langer van Joodse afkomst is, maar christelijk. Dit zijn tevens de duistere krachten die het Europese rechtspopulisme sturen; deze dienen dus geen volksnationalistische- maar zionistische belangen. Om een lang verhaal kort te maken: neoconservatieve proxy’s zoals de PVV en FVD zijn gecontroleerde oppositie: ZOG!

De conclusie die we hier uit kunnen trekken is dat het infiltreren van rechts-populistische bewegingen een vruchteloze onderneming is. Deze bewegingen bieden ons weinig bewegingsruimte en zodra we onze eigen standpunten naar buiten brengen ben je de rechts-populistische achterban net zo snel weer kwijt. Wat hebben volksnationalisten dan wel nodig? Ik denk dat we moeten inzetten op druk van buiten het parlement. Volksnationalisten moeten overal waar sociale ontevredenheid is op de barricades staan om dit uit te buiten. Ze moeten zich verankeren in de volksmassa’s, midden in de gemeenschap staan en via die weg een sterke buitenparlementaire kracht opbouwen. Hierbij moeten volksnationalisten zich niet conformeren aan andere politieke krachten (zoals rechtspopulisten), maar vertrouwen op eigen kracht en eigen wereldbeschouwelijke beginselen.

Met boerenbedrog krijg je het volk niet achter je. Is daarin plaats voor een politieke partij? Ongetwijfeld, in een brede volksnationalistische beweging is zeker plaats voor een parlementaire tak. Echter, in tegenstelling tot de liberaal-democratische partijen die we al teveel hebben, zou dit een voorhoede partij moeten zijn. Een voorhoede partij waaronder de bredere volksnationalistische beweging zich kan scharen en die geen electorale overwegingen heeft. Realistisch gezien kan radicale politiek en de fundamentele veranderingen die nodig zijn om de toekomst van ons volk te waarborgen, pas doorgevoerd worden als het heersende systeem in een crisis belandt. Tot die tijd is het onze taak als volksnationalisten om die crisis te bespoedigen en ons voor te bereiden op “dag X”. Laten we onze tijd niet meer verdoen aan koosjerrechts, maar onze inspanningen richten op het opbouwen van een echte volksnationalistische beweging in Nederland!

Mark Druhtman

3 COMMENTS

  1. Goed Stuk. Die volksnationalistische partij is er natuurlijk. De NVU.

    • Ooit was de NVU inderdaad een radicale partij. Maar de NVU maakte juist exact de fout waar in dit artikel op gewezen wordt: opportunistisch meeliften met koosjerrechts.

      Sinds de partij voorzitter het onheimelijke pad ingeslagen is van de zgn. “nieuwe beeldvorming” en “een gezond rechts geluid”, is de NVU gereduceert tot een PVV/FVD light en (terecht) leeg gelopen.

      Gemiste kans dus, tijd dat anderen dat stokje overnemen.

    • In 2017 bracht de NVU nog een stemadvies uit voor FVD en wilden ze ermee in bed. xD

Comments are closed.