Interview met een nationalistische Finse Eco-Activist

0
122

Ravo: Welkom! We kennen elkaar al enige tijd en ik vond dat het tijd was dat meer mensen ontdekken wat je doet, wat je ideologie is en waarom wij als nationalisten de eco-activistische weg in zouden moeten slaan. Ik zal je een tumblr linken in het begin van het artikel [puskasissi.tumblr.com], maar zonder verdere gedoe; laat me wat vragen stellen. Allereerst, hoe oud ben je? Wie of wat heeft je het meest beïnvloed om te doen wat je momenteel doet en wanneer ben je actief geworden in het veld van Deep Ecology? Vertel me je levensverhaal.

Trashman: Hallo! Ik ben geboren in juli 1996 in Kuopio, Finland, wat me iets meer dan 22 jaar oud maakt. Mijn interesse in milieuzaken heb ik al zolang ik me kan herinneren. Mijn eerste realisatie dat er iets ernstig mis was, was vele jaren geleden in mijn hut op een eiland in de Golf van Finland. Ik hoorde vaak verhalen dat in de jaren ’70 het water helderder was dan het vandaag is – tegenwoordig is het een poel van groene en bruine algen die stinken als een mand rotte eieren. In die tijd kon men met gemak de bodem van de zee zien, wat heden ten dage niet meer mogelijk is. Er zijn dus enkele radicale veranderingen in de kwaliteit van het water, veroorzaakt door een verscheidenheid aan redenen (de grootschalige landbouw van de USSR in de regio is daar slechts een van). Dat beeld heeft sindsdien in mijn achterhoofd rondgespookt en zorgde ervoor dat ik een gepassioneerde relatie met wilde dieren, biologie en natuur in het algemeen ontwikkelde.

Nadat ik de lagere school had afgerond, diende ik mijn applicatie in voor secundair onderwijs in Helsinki. De school die ik had uitgekozen legde destijds een sterke focus op de menswetenschappen. Mijn applicatie voor de school, een drie-pagina lange verhandeling over waarom de kruiwagen de samenleving revolutioneerde, werd goedgekeurd en ik studeerde daar Humane Ecology voor de volgende drie jaar.
Het was aan deze school dat ik in aanraking kwam met de echte oorzaak van de milieuproblematiek: het humanisme van imbecielen. Ik kwam vrij snel tot deze realisatie. Mijn leerkrachten aanbaden een man genaamd Jared Diamond. Diamond is een man die stelt dat de huidige staat van het continent van Afrika veroorzaakt wordt doordat de inheemse bevolking geen noodzaak had om de zebra te domesticeren en nog andere dieren van de moderne veestapel, omdat het ongemakkelijk was. Dit ongemak, wat eigenlijk een absurd tekort aan beschaving was, was volgens Diamond plots stopgezet door Europese ontdekkingsreizigers.

Het was deze manier van denken die mij dwong om radicalere en intellectueel eerlijkere auteurs te vinden om een tegengewicht te bieden aan de pseudo-historische milieudialoog die werd opgehoest door extreem links leunende leerkrachten op mijn school.

Het duurde niet lang voordat ik een boek vond in de schoolbibliotheek, geschreven door niemand minder dan de Zapatist “Subcommandante Marcos”. Dit boek was voor mij een klap in het gezicht ten opzichte van corporatieve exploitatie van zowel mens als natuur. Er was een specifiek hoofdstuk dat een beeld schetste van een klein dorp in Chiapas. Een klein dorp, opgebouwd uit eenvoudige betonnen hutjes die schudden en beefden wanneer de grote olietrucks voorbij reden. Talloze verhongerende kinderen zatten op de uitgedroogde grond, besmet met luizen en wormen. Een gebouw was, afhankelijk van de dag van de week, oftewel een kerk, of een gemeentehuis of een school. De opvoeding van de lokale kinderen bestond uit posters die waarschuwden voor SOA’s en het belang van condooms gebruiken. Gesponsord door niemand minder dan Nestle. Ironisch genoeg was dit boek in de schoolbibliotheek van de meest milde erfgenamen van de Finse studentenrevolutie van de jaren ’60 te vinden. In dezelfde ruimte waar ik werd aangeleerd dat redding te vinden was in het omarmen van de multiculturele en globale wereldtoekomst, leerde ik van “Subcommandante Marcos” dat verandering gebracht moest worden met machinegeweren en handgranaten.

Tijdens mijn tweede jaar in secundair onderwijs besloot ik om samen met een goede vriend, een aspirerend filmregisseur, Finland rond te trekken en een korte documentaire te maken over de huidige viscrisis. De erbarmelijke staat van de politiek rond de krimpende Finse visindustrie raakte zowel mij als mijn vriend en we spendeerde enkele weken op een klein budget terwijl we Finland rond trokken. Wij interviewden Finse politici, academici, bekendheden en allerbelangrijkst: de gewone Fin. Dit project Kalastuksen kehitysmaa (Ontwikkelend land van vissen) was wat echt mijn interesse in milieuactivisme los deed barsten.

Na wat media-aandacht gekregen te hebben in Lapland, ontstonden er enkele ongelukkige gebeurtenissen die ervoor zorgden dat het documentaire project werd stilgezet. Toch zocht ik een weg om alsnog een verschil te blijven maken. Het eerste dat ik deed was enkele agressieve artikels publiceren op het internet, die amper werden gelezen en ten tweede mijzelf vertrouwd maken met auteurs zoals Pentti Linkola en Theodore Kaczynski, aan de hand waarvan ik enkele provocerende presentaties hield over de loop van mijn resterende schooljaren. Nadat ik een blog had gestart, lukte het me om enkele volgers te vinden, die enkele van mijn afbeeldingen ronddeelden, waardoor ik enige populariteit kreeg. Dit vond ik niet genoeg en ik voelde me er slecht bij dat ik andere vertelde om actief te zijn, terwijl ik zelf passief was.

Ik kwam toevallig op het idee om afval op te duiken. Een vriend van mij was een gepassioneerd duiker en hij wou dat ik hem eens zou vergezellen in een duiktrip. Het was tijdens mijn eerste duik in 2017 dat ik mij realiseerde hoeveel afval er op de zeebodem ligt.

Dit is het grote probleem met zwerfvuil: als je het niet ziet, dan denk je er niet eens aan. We bouwen geen vuilnisbelten in stadscentra om deze reden. Als vele van ons de dag zouden moeten beginnen met het navigeren van een afvalberg, dan zouden we daar vrij snel iets aan doen. Hetzelfde geldt voor vuilnis in het water. Niemand, uitgezonderd duikers, ervaart dit probleem. Ik ruimde mijn eerste afval van de zeebodem de eerste keer dat ik ging duiken: drie chipszakken, tientallen plastic bekers, flesjes en blikjes. Ironisch genoeg, dook ik in augustus 2017 negen oude duikbrillen op in één sessie. Alsof je duikbril verliezen je verhinderd om hem op te vissen en mee te nemen.

Als het erop aankomt om te zeggen wie mijn inspiratie was om dit activisme te beginnen, zou ik de naïeve leerkrachten op mijn secundaire onderwijs aanwijzen, die me het juiste pad op dwongen waardoor ik deze misstanden uiteindelijk zou ontdekken.

Ravo: Bedankt voor dit uitgebreide en informatieve antwoord. Fantastisch. Verder zou ik je enkele vragen willen stellen voor aspirant-activisten. Dus, welke auteurs, of boeken, hebben je het meest beïnvloed en welke zou je aanraden aan beginnende activisten?

Trashman: De boeken die met het meest inspireerde waren Linkola’s “Can life prevail?” en Kaczynski’s “Technological Slavery”. Deze boeken hebben mijn ideologische visie over ecologie en over de samenleving in zijn geheel gevormd. Als het op auteurs aankomt, dan is er een aanzienlijke verscheidenheid.

Wanneer het aankomt op ecologie, geloof ik niet in partijpolitieke loopgraven. Er is slechts een zaak en als je rommel van waarheid kan onderscheiden, kan je feiten leren van verscheidene auteurs en van ideologisch tegenstrijdige auteurs. Dat gezegd hebbende, goede auteurs zijn de voorgenoemde Subcommandante Marcos, auteurs van Atassa, Charles Manson, R. W. Darré en L. Klages. Er zijn ook goede lessen te trekken uit de vedische mythe van de Bhagavad Gita.

Ravo: Met welke activiteiten zou een beginnend Eco-Activist volgens jou moeten starten? Hoe stapt men op het pad naar ecologisch activisme.

Trashman: Het eerste dat iemand moet doen die aan niet-gewelddadige actie wil meedoen is tweeledig: ten eerste moet men weigeren om te luisteren naar voedsel goeroes en eco-wetenschappers die nieuwe methoden beloven om industriële producten zonder schuldgevoel te kunnen consumeren. Men moet de schellen van de ogen halen en het “groenwassen” van de huidige consumptie doorprikken en inzien wat de consequenties zijn van massa producten consumeren. Ten tweede moet men stoppen met fantaseren over schreeuwen op de stoep. De protesten tegen zeehondjacht in Canada vielen op dove oren en zelfs pacifistische anti-walvisvangst groeperingen stierven uit doordat ze naïef geloofden dat ze een kans maakten tegen de gemilitariseerde walvisvangst.

Nogmaals, ik onderschrijf hier een niet-gewelddadige manier van actie. Dit betekent het verspreiden van educatief materiaal, een hobby zoeken die je leuk vindt en daarin elementen vinden die je goed kan benutten. Men kan ook vrijwilliger worden in verscheidene goede organisaties. Maar leer van de fouten van andere activisten, zoals Sea Shepherd en Earth First.

Ravo: Wat is volgens jou het grootste gevaar voor het milieu en de planeet in zijn geheel, op dit moment?

Trashman: Er zijn verschillende redenen voor elke ramp en conflict. Hetzelfde geldt voor ecologische problemen. Waar ik mij de meeste zorgen over maak, is de inperking van natuurlijke habitat. Het is duidelijk dat de planeet bestaat uit twee elementen en vervuiling en vernietiging van de natuur zal ernstige gevolgen hebben. Als voorbeeld: chemisch afval (overgebleven meststoffen en industriële vervuilers) die in de Baltische zee worden gedumpt hebben ervoor gezorgd dat deze zee de op drie na grootste dode zeebodem heeft ter wereld. Het totale aantal van dode zeebodems in de wereld is rond de 200. Het is belachelijk om te denken dat deze elementen geen invloed hebben op elkaar. Men hoeft maar naar Haïti te kijken om die conclusie te kunnen trekken. De vernietiging van natuurlijke habitats en de delicate biosfeer verstoren zal ernstige gevolgen hebben.

Dit is allemaal gebonden aan de technologisch-industriële vooruitgang die is gemaakt over de loop van de jaren en de explosie in menselijke bevolking die dit veroorzaakt. De wereldbevolking is niet zelfvoorzienend en ze leeft op geleende tijd. Het huidige systeem is een gevaar voor de natuur en het voedt zichzelf met idioten.

Ravo: Wat is je mening dan over veganisme en vegetarianisme? Zijn het mogelijk opties voor een milieuactivist? Zouden we er een van moeten opnemen?

Trashman: Om Linkola te parafraseren uit zijn boek Can life prevail: de invloed die jij hebt op de natuur door consumptie hangt niet af van je dieet, belangrijker is weten wat je consumeert. Hetzelfde product in een andere verpakking kopen is geen optie. De lezer zou moeten nadenken over ‘greenwashing’. Lokale producenten steunen, waarvan je weet dat ze een rigoureuze ethiek volgen als het hun dieren, land en producten betreft, is de belangrijkste manier om overexploitatie tegen te gaan. Het maakt niet uit wat op je bord ligt, maar wel hoe het daar is beland. Er is een gezegde in Finland dat als volgt gaat “shit runs downstream” en het punt dat ik probeer te maken goed illustreert. Als de verkoper een geldzuchtige corporatie is zoals Arla, dan moet men zijn best doen om die te vermijden. Grote ondernemingen zijn een bedreiging voor de consument, net zoals zij er een zijn voor de bewuste boer. Vegetarianisme kan aanbevolen worden als een middel om immorele vleesproductie te boycotten, maar het heeft geen invloed op het milieu impact dat het produceren van vlees heeft. Dat blijft even vervuilend. De absurditeit van veganisme spreekt eigenlijk voor zich, maar ik zal er toch wat over zeggen. Zelfs als we de zelf aangedane ondervoeding negeren, dan is het intellectueel ook een oneerlijk houding die schuldvrije consumptie belooft. Er is niet zo iets als een schuldvrije consument, niet in deze samenleving.

Ravo: Wat denk je van hedendaagse nationalistische bewegingen en organisaties? Wie, volgens jou, is de leider in milieuactivisme? Moeten meer groepen dit doen?

Trashman: Ik ben niet bekend in welke mate milieuonderwerpen behandeld worden in nationalistische bewegingen rond de wereld. Maar door mijn minimale inmenging met NRM heb ik in ieder geval bij hen een goede trend waargenomen. Ik hoorde een goed samengestelde speech van een NRM lid over de belangrijke milieuproblemen waar we vandaag mee kampen aan, die mij wel aansprak. Er is zeker een groeiend interesse in ecologisme onder nationalisten, wat mij hoopvol stemt op de toekomst. De grootvader van het ecologisme is tenslotte Richard Walther Darré. Het monopolie dat het laffe, humanitaire links heeft gehad op het milieu discours is bijna op zijn einde en het zal geadopteerd worden door jonge nationalisten met interesse in zowel bloed als bodem.

Ravo: Voor mijn laatste vraag zou ik naar je uitrusting willen vragen. Je bent gedreven, dat zien we zeker op je tumblr blog. Misschien willen enkelen wel in je spoor treden in deze mix van hobby en activisme.

Trashman: Wat ik gebruik voor mijn duiken is een standaard vrijduik uitrusting. Ik heb een wetsuit, masker, snorkel, loodgordel en een net. Mijn loodgordel zorgt ervoor dat ik op neutraal gewicht ben op 8m diepte, wat betekent dat ik dan niet zink of naar de oppervlakte stijg. Mijn diepste duik was 15m in de zee en 12m in een meer. Het meeste afval bevind zich nabij populaire vislocaties, of meren en zeestranden waar in de zomer regelmatig toeristen komen. Mijn net maakt het mogelijk om afval te verzamelen zonder last van luchtbellen, die wel zouden ontstaan bij het gebruik van een plastic zak. Als ik uit het water kom, recycle ik het afval vaak, maar soms zijn er plaatsen zonder afvalcontainers. Bij zulke locaties, als er een grote hoeveelheid vuilnis is, dan plaats ik het op de pier als een kunstwerk dat niet genegeerd kan worden. Soms is een boodschap stellen belangrijk. Maar als ik in natuurgebieden duik, neem ik het afval altijd met me mee.

Er zijn voorvallen geweest dat boze oude mannen die de meren toezien me beschuldigen van illegaal vissen. In die gevallen laat ik hen het afval dat ik verzamel heb zien, soms gooi ik het in hun boten of aan voor hun voordeur. Momenteel ben ik onofficieel verbannen van twee meren, op laste van een politie waarschuwing.

Ravo: Bedankt voor dit interview. Je doet goed werk en ik wil je succes wensen met je toekomstige ondernemingen. Jij persoonlijk hebt me geïnspireerd om ecologisch activisme te doen en ik ben zeker dat dit interview meerderen zal inspireren. Blijf doen wat je doet en laat de politie je niet kisten. Laten we de natuur van links terug nemen, één stuk zwerfvuil per keer!