Hoe rechts is Friedrich Merz – de volgende Duitse bondskanselier?

0
1416

Uit de mist van het verleden is Merkels aartsvijand naar voren gekomen om te strijden voor de troon van de Duitse bondskanselier. Zijn naam is Friedrich Merz en hij wordt door velen geprezen als de traditionalistische redder van de christen-democraten (CDU) – en misschien wel van Duitsland als geheel. Hij ligt op dit moment aan kop voor de positie van kanselier-kandidaat van de CDU. Met de verkiezingen in aantocht is hij in potentie een politicus die veel invloed zal uitoefenen het komende decennium.

Echter, er is een ongelukkige misvatting dat hij daadwerkelijk zo’n ‘traditionalistische’ redder van Duitsland (en daaruit volgend Europa) zal zijn. ‘Meer rechts dan Merkel’ betekent op zichzelf niet zoveel. Er schuilt eerder een gevaar in om Merz te zien als een rechts antwoord op 20 jaar van Mutti’s loden bewind. De linkse pers heeft hem al tot ‘de Duitse Trump’ gedoopt. Ze hebben gelijk, maar om de verkeerde redenen. Laten we eens kritisch kijken naar zijn recente verleden en standpunten.

De belangrijkste klachten aan de rechterkant over Merz zijn de volgende:

  1. Zijn achtergrond in financiën
  2. Filosemitisme
  3. Pro-Amerikanisme

Om het bot te zeggen: hoewel de AfD de drukklep van het systeem is voor de groeiende rechtse ontevredenheid over het Duitse binnenlandse beleid als geheel en in het bijzonder teleurstelling over de “cuckservative”-aanpak van immigratie, is het goed denkbaar dat Merz een andere, maar vergelijkbare drukklep zal zijn. Hier is de vergelijking met Trump inderdaad valide, aangezien de Amerikaanse president zichzelf grotendeels heeft ontmaskerd als slechts de volgende kapitalistische zionist met nationalistische pretenties.

Voor het moment fungeert Merz als een wraakengel voor het verzwakte CDU, waar de onvrede met Merkels linkse beleid al een tijdje sluimert. Die onvrede kwam tot uiting met de vorming van een onofficiële ‘rechtervleugel’, die vasthoudt aan conservatieve posities van 20 jaar geleden en daarmee net links van de AfD uitkomt. Mogelijk zal Merz een meer mainstream alternatief blijken voor de AfD, waarmee hij de meest verfijnde truc van het systeem uithaalt: nadat je met succes een nieuwe ‘vijand’ van de liberale democratie hebt gecreëerd (die het systeem zelf niet verloochent), haal je de vijand, in casu de ontevreden AFD stemmers, binnen het eigen kamp. De overgebleven ‘hardcore’ restjes, die niet willen terugkeren naar de warme boezem van het centristische consensus, worden verder gestigmatiseerd.

Merz leidde de centrumrechtse fractie in het parlement van 2000 tot 2002, tot Merkel hem uit die functie zette. Hij verliet het parlement in 2009, werkte de afgelopen jaren als advocaat en leidde vanaf 2016 de Raad van Toezicht van de Duitse tak van vermogensbeheerder BlackRock, de grootste vermogensbeheerder ter wereld. BlackRock is opgericht door de twee joodse Amerikanen Bob Kapito en Larry Fink. Met een belang van bijna 5% is het bijvoorbeeld de grootste aandeelhouder van Deutsche Bank. De totale activa van BlackRock liggen om en nabij de 5,5 biljoen dollar.

Merz was ook betrokken bij het cum-ex-schandaal, toen de Duitse politie in 2018 een inval deed bij BlackRock-kantoren op verdenking van betrokkenheid bij de grootste financiële fraude in de geschiedenis van Duitsland. Verschillende Duitse banken hadden misbruik gemaakt van een maas in de wet waardoor twee partijen gelijktijdig eigenaar konden worden van dezelfde aandelen. Door dit ‘dubbele eigendom’ konden beide partijen vervolgens belastingvermindering eisen, ook al hadden ze er geen recht op. Het schandaal heeft de belastingbetaler miljarden euro’s gekost. Het lijkt er echter op dat BlackRock er niet in die mate bij betrokken was dat een gerechtelijk onderzoek werd gestart.

Afgezien van BlackRock zat Merz in de Raden van Toezicht van een hele reeks investerings- en vastgoedbedrijven, met name de Duitse effectenbeurs en de uitgebreide IVG-vastgoedgroep. Uiteindelijk hebben deze posities hem zeer rijk gemaakt, aangezien bekend is dat hij een persoonlijk fortuin heeft van de enkele miljoenen euro’s. Op het economische vlak neemt hij een vrij libertaire positie in, waarmee hij ook gelijkenis vertoont met de AfD.

Massa-immigratie is volgens Merz slecht omdat moslims gemene dingen zeggen over joden. Het feit dat deze uitspraak alleen al ‘controversieel’ of ‘rechts’ is in Duitsland, zegt veel over de positie van het Overton-raamwerk waarin we ons nu bevinden. In een omstreden tweet ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van de bevrijding van het concentratiekamp Auschwitz, verweet Merz het toenemend antisemitisme in Duitsland gedeeltelijk aan het liberale opengrenzenbeleid van Angela Merkel tijdens de vluchtelingencrisis van 2015/2016. Dit mag dan een leuk ‘heterdaadje’ zijn, we weten allemaal dat de moderne politiek uiteindelijk slechts uit verschillende facties bestaat die op de een of andere manier joodse belangen behartigen en dat vooral ‘conservatieven’ geloven dat pro-Israëlische posities op de een of andere manier goede politieke munitie zijn tegen massa-immigratie. Echter, is dit is niet de manier waarop je een cultuuroorlog vecht (en wint!) en waarom conservatieven uiteindelijk aan het kortste eind trekken en niets conserveren.

Merz is echter verre van de meest uitgesproken zionistische kandidaat in de race. De huidige premier van Noordrijn-Westfalen en op de tweede plaats, Armin Laschet, reageerde op de bewuste Tweet door te zeggen dat “mensen, vooral vanuit de politiek rechtse hoek, zeggen snel dat antisemitisme door immigratie naar Duitsland is overgebracht. In feite is het hier altijd geweest.” Natuurlijk heeft Laschet gelijk en het is natuurlijk niet zo dat joden iets hebben gedaan om bij de bevolkingen van die 109 verschillende landen zoveel ​​diep wantrouwen jegens hen te laten ontwikkelen. Het is veelzeggend hoe de zweep van het antisemitisme in de eerste plaats wordt gereserveerd voor de eigen mensen.

De VS: onze grootste vriend en bondgenoot

De representatie van Duitse Medialeiders in het Transatlantieke Netwerk. https://swprs.org/netzwerk-medien-deutschland/

Merz is een uitgesproken Atlanticist en neemt een zeer pro-Amerikaans standpunt in. Waar Amerikanen AIPAC hebben of een van de talloze zionistische lobbygroepen waar men deel van moet uitmaken om politiek succes te behalen, hebben Duitsers de Atlantische Brug (Atlantik-Brücke). Deze organisatie is ook prominent aanwezig in het Verenigd Koninkrijk, voor identieke doeleinden.

Wikipedia noemt het “de meest toonaangevende particuliere non-profitorganisatie ter bevordering van Duits-Amerikaans begrip en Atlanticisme”. Net als bezoeken aan Israël voor jonge Republikeinen, bevordert de Atlantische Brug door middel van verschillende programma’s voor ‘jonge leiders’, militaire officieren, journalisten en studenten de sociale netwerken tussen de huidige en toekomstige leiders in zaken en wereldaangelegenheden. De organisatie werd opgericht door de rijke joodse bankier Eric M. Warburg. In feite dient het als de ‘wortel’ tegenover de zweep van de Amerikaanse G.I.’s, die nog steeds met tienduizenden op Duitse bodem gestationeerd zijn, voor het geval de ‘eeuwige mof’ oorlogszuchtige ideeën mocht krijgen.

Onder de prominente Duitse leden bevinden zich verschillende kanseliers (waaronder Merkel), voormalige ministers van Binnenlandse Zaken en Defensie, federale presidenten, CEO’s en managers van grote mediaconglomeraten, redacteuren en journalisten van grote kranten en de hoofden van grote Duitse en internationale financiële instellingen. De huidige president is de voormalige leider van de sociaal-democratische partij, Sigmar Gabriel.

Tot de leden behoren ook alle drie de grote kanshebbers voor de troon van Merkel: Norbert Röttgen (voorzitter van de Commissie buitenlandse zaken van het Parlement), Armin Laschet en Friedrich Merz. Merz is de meest toegewijde Atlanticist onder hen, aangezien hij namens de organisatie conferenties heeft georganiseerd en geleid over de ‘groeiende kloof’ tussen de VS en Duitsland. Deze kloof kan ook gedeeltelijk worden toegeschreven aan de persoonlijke vijandigheid tussen Trump en Merkel en de sobere defensie-uitgaven van Duitsland.

Maar uiteindelijk kan Merz ook worden gezien als een potentiële ‘redder’ van de Duitse toewijding aan de NAVO en om te voorkomen dat de ‘diplomatieke’ relatie tussen de VS en Duitsland verder verslechtert en zo de Amerikaanse belangen veiligstelt. Met andere woorden: hij is de ‘sjabbos goj’ van de VS. Jammer genoeg is een nog sterkere pro-Amerikaanse en pro-Israëlische positie ook goed vertegenwoordigd bij de AfD.

Samenvattend: Merz kan, zoals de meeste conservatieven, niet simpelweg pleiten voor een pro-Duitse positie. Dit moet altijd worden gedaan door eerst andere volkeren en belangen ten goede te komen. Hij is van mening dat Merkel de Duitse economie heeft geruïneerd (gedeeltelijk waar) – maar is een ‘financiële havik’ het antwoord? Hij zegt dat moslims achter het opkomende antisemitisme staan ​​- maar spreekt hij met evenveel verontwaardiging over de toename van massaverkrachtingen en terrorisme? Ten slotte pleit Merz voor meer Duitse militaire uitgaven – maar niet om de Duitse positie in de wereld militair te versterken en het leger weer trots en nuttig te maken, maar eerder om de bezettingsmacht van onze grootste bondgenoot te ontlasten van zijn budgettaire overschrijdingen.

Wat krijgen we bij Merz? Uiteindelijk niets van wezenlijke betekenis voor de Duitse belangen – maar een lange lijst van andere belangen die de scheuren in Merkels globalistische beleid graag willen dichtsmeren met wat verse mortel.

Schnitz