Historische parallellen

3
99

Door Tom van Dam.

Vrijwel alles wat wij heden meemaken, afgezien van tijdgebonden ontwikkelingen die vanwege de technologische vooruitgang niet eerder hadden kunnen plaatsvinden, hebben we al eens eerder meegemaakt.
In een andere tijd uiteraard, een ander land, een andere situatie, een andere context en misschien ook door een ander volk, maar toch valt er lering te trekken uit geschiedkundige gebeurtenissen.

Waarom lezen we anders nu, duizenden jaren later, nog steeds met interesse de pennenvruchten van Socrates, Plato en Aristoteles?
Waarom zijn de strategieën van Sun Tzu nog steeds verplichte kost op iedere militaire academie?

Omdat deze historische parallellen ons wijze lessen kunnen geven, hoe om te gaan met hedendaagse ontwikkelingen. Hoe te reageren op 21e eeuwse uitdagingen?

Voor velen van ons is de grootste moderne uitdaging, om niet te spreken van bedreiging, hoe om te gaan met het fenomeen multiculturalisme. Hoe te reageren op de massa immigratie uit derdewereldlanden?

Wij, westerse mensen, zo lijkt het, hebben een beetje het vermogen verloren om over de grenzen van onze eigen levensduur heen te kijken en te kunnen bevatten wat onze huidige beslissingen voor gevolgen hebben voor onze achter-achterkleinkinderen. Gelukkig biedt de geschiedenis ook een hele goede parallel voor die grote uitdaging van multiculturalisme en massa immigratie, zodat ook wij lering kunnen trekken…

Een woord waar vele moderne westerlingen een nare connotatie bij zullen hebben, een woord dat ons van jongs af aan wordt aangeleerd te associëren met de grootst mogelijke gruwelijkheden is nationalisme. Laten we ons voorstellen dat ook dat woord een parallel heeft, ergens in een andere tijd en een andere plek op aarde.
Probeer je eens voor te stellen dat de inheemse volkeren van het Noord-Amerikaanse continent ook zo’n woord kennen?

Het is tegen het einde van de zeventiende eeuw als aan de oevers van een meer in wat nu bekend staat als de staat Illinois een honderdtal mannen samen komen. Allen opperhoofden van de belangrijkste stammen van alle Indianen volkeren in heel Noord-Amerika.

Afgevaardigden van de Sioux, de Comanche, de Apache, de Cree, de Longbow, de Crow, de Navajo, de Lakota en nog vele, vele anderen.
Één man neemt het woord, het is de gevreesde en gerespecteerde Lakota-voorman Bearclaw. Hij vertelt over de oprukkende Europeanen en over zijn vrees dat, met twee eeuwen aan Europese aanwezigheid op het Noord-Amerikaanse continent, het ergste nog moet komen. Bearclaw doet een voorstel voor een te vormen coalitie. Het is een woord dat verafschuwd wordt door alle Indianenvolkeren. Hij stelt voor de weg van het Oyate Okicize te bewandelen. Het oorlogsvolk. Zijn mede opperhoofden roepen het uit van afkeuring en afschuw. Hoe hij dit pad zelfs maar durft te benoemen?
“Als wij het pad van Oyate Okicize bewandelen zullen wij voor altijd gebrandmerkt zijn en zal ieder volk op aarde met afschuw over ons spreken.” Legt een van de opperhoofden van de Sioux uit.
“Dat klopt…” antwoord Bearclaw. “Maar ik beloof jullie….als wij als volkeren de handen ineen slaan en gezamenlijk de weg van Oyate Okicize bewandelen…na slechts enkele jaren zal iedere blanke dit continent ontvlucht zijn of gedood zijn. Mannen, vrouwen, kinderen… allemaal. Om nooit nog een voet op Amerikaanse bodem te zetten.”
“Maar dan zijn we voor altijd onze onschuld kwijt en zal er in schande over ons gesproken worden tot de laatste zonsopgang.”
“Dat is waar…” zegt Bearclaw “Maar ik bied jullie de keuze tussen uiteindelijk op een haar na verdwijnen, overrompeld te worden in onze eigen gebieden, op een haar na uitgeroeid, lijdend aan de ziekten die de blanken mee hebben gebracht… onze dagen slijtend in reservaten, ontworteld van onze cultuur en identiteit. Onze levensstijl haast vergeten. Ik bied jullie een keuze tussen een tijdlang gruwel en een eeuwigheid van vergetelheid.”

Een ander reageert: “Maar wat voor garantie krijg ik dat jullie Oyate Okicize niet zullen gebruiken om ons vee te stelen en ons te verdrijven van onze vruchtbare gronden?”
“We zullen allen de handen ineen moeten slaan, een alliantie vormen als nooit tevoren. Wij kunnen deze bedreiging het hoofd bieden, maar alleen als één collectief. Als één volk met één richting. In die richting zal de redding zijn van al onze stammen.”
Het andere opperhoofd knikte.
“Dus al wat de sterkste van onze stammen weerhoudt van het stelen van het vee en innemen van de vruchtbare gronden van de zwakkere stammen is jouw woord, Bearclaw?”
Maar als het woord gebroken word zal Oyate Okicize ook ons ten deel vallen?”
De sfeer begon om te slaan, zo bemerkte Bearclaw.
Herinneringen aan oude vetes en onderlinge rivaliteit kwamen weer bovendrijven.
“Wie mij lang genoeg kent weet dat ik nooit mijn woord heb gebroken..” zo probeerde hij nog.
“Al wat ik jullie biedt is een laatste kans om te overleven en te zegevieren tegen een vijand die ons uiteindelijk zal vervolgen en vervangen.”

Toen Bearclaw voelde hoe zijn toehoorders te veel geobsedeerd waren door het hier en nu om het grote geheel te kunnen bevatten.
Toen de sfeer nog verder verslechterde stond hij op en verliet het kibbelende gezelschap.
Hij liep naar een open vuur verderop waar hij en zijn mede opperhoofden eerder die avond gezamenlijk hadden gegeten.

Hij nam een handvol zand in zijn linkerhand en wierp het in het vuur.
“Grote Manitou, geest die alles leven inblaast…ik heb het geprobeerd. Ik bood ze een uitweg uit de ellende. Maar ze weigeren te luisteren. Ze zien niet waar het eindigt. Ze zien slechts het hier en het nu. ”
Hij keek nog één keer om naar zijn volksgenoten en besteeg toen zijn paard.
Hij besefte dat zijn volk, dat duizenden jaren de steppes, woestijnen, hoogvlaktes, graslanden, moerasrijke gebieden en gebergten van dit onmetelijke continent hadden bevolkt en bedwongen… een duistere toekomst wachtte.

De historische parallellen tussen wat de inheemse volkeren van Noord-Amerika is overkomen en de uitdagingen waarmee wij ons thans geconfronteerd zien als Europese volkeren zouden als een waarschuwing moeten dienen.
Ikzelf zie deze strijd niet als verloren.
Hoewel ik de situatie als zeer ernstig zou willen bestempelen zie ik nog steeds mogelijkheden.
Zeker de laatste tijd zie ik positieve ontwikkelingen in met name Oost en Midden-Europa.
Een hervonden zelfbewustzijn, een nieuw ontwaken van het nationalisme in landen als Hongarije, Oostenrijk, Italië, Polen,Tsjechië, Slovenië…
Maar er is méér nodig.
Van noord tot zuid en van oost tot west zullen alle Europese volkeren doordrongen moeten worden van hun recht om voort te leven als de inheemse volkeren van Europa.

Het is ons Heilige recht.
Europa is ons Heilige Land.

3 COMMENTS

  1. Amen!
    Ik vrees echter dat het in West-Europa nog een hele klus wordt om hetzelfde gezond verstand als in Oost-Europa, Oostenrijk en Italië te laten ontwaken. Hier heeft het cultureel marxisme in alle hevigheid toegeslagen sinds de jaren 60 en heeft zich stevig weten te verankeren in de samenleving. Zowel in de politiek (ja, van VVD tot SP) als onderwijs en de academische wereld. Na 50 jaar cultureel marxisme zijn er nu al 2 of zelfs 3 generaties die met deze waanideeën grootgebracht zijn en zich niet eens meer bewust zijn van het feit dat z cultureel marxisten zijn. Zie dat maar eens om te buigen….Daartoe moet het onderwijs volledig opgeschoond worden en een groot deel van de leerkrachten vervangen. Dat wordt een vrijwel onmogelijke klus. Ook de eeuwige macht van de zittende politieke partijen moet gebroken worden, hetgeen ook al vrijwel illusoir is.
    Ik vrees het ergste…..

  2. De grootste vraag waar ik mee zit is deze: Hebben de west Europese volken nog voldoende ‘spirit’ om voor zelfbehoud te vechten?

    Zijn we met zijn allen niet te ‘r-select’ geworden?

    Ik heb hierop nog geen antwoord gevonden.

  3. Voor de West-Europese volkeren zie ik het somber in. Je ziet dat de neiging tot zelfbehoud en een positieve reflectie op prestaties van deze volkeren in de kiem worden gesmoord door geobsedeerde zelfhaters. Zelfhaters die zelf nooit naar Afrika zouden migreren maar het liefst hier blijven om de geneugten van de westerse beschaving te blijven ontvangen. Dat hier vele eeuwen aan filosofische strijd aan vooraf zijn gegaan en dat het vernuft van de West-Europeaan deze vooruitgang mogelijk heeft gemaakt wordt als arrogantie terzijde geschoven.

    De Oost-Europese staten hebben een lange tijd van tegenslag, armoede en onderdrukkende overheersers – te weten de Sovjets – achter zich liggen en elke volwassene zal met afgrijzen aan die tijd terugdenken. Zij zoeken elkaar juist weer op met de gemeenschappelijke geschiedenis die in de plaats van het onderdeel zijn van het Oostblok moet komen. Nu ze geen gehoorzame – zij het onder de zweep! – communisten meer zijn worden zij weer de volkeren die zij voorheen waren. Dit zijn geen achterlijke, domme volken maar feitelijk mensen zoals wij tot voor kort ook waren. Ze kijken naar het westen en de ellende die diversiteit en de multiculturele – of liever: multicriminele – samenleving hier aanrichten. Verder hebben ze natuurlijk ook zelf territoriale en etnische conflicten gehad, zoals de vreselijke Joegoslavische burgeroorlog. Dat waren dan nog enigszins vergelijkbare volkeren!

    De toekomst van de Europese beschaving ligt in het oosten! Voordat hier een gezonde tegenbeweging op gang is gekomen en een Erkenbrandconferentie duizenden bezoekers trekt die dat vol trots op Facebook zetten zijn er al zoveel achterlijke migranten binnengekomen dat er complete parallelle samenlevingen zijn ontstaan, zoals ook de Verenigde Staten opnieuw aan het segregeren zijn.

    Hoe triest het ook is, ik ben bang dat wij aan het eind van een tijdperk zijn beland. Daar waar voorheen de blanke West-Europeaan de wereldzeeën bevoer en overal waar hij landde geavanceerde beschavingen opzette ligt achter ons. Het moment dat wij de grootste dwazen met de achterlijkste en verdorvenste ideologieën en religies als cultuurverrijkers verwelkomden is het moment geweest dat wij onze eigen graven gingen delven. Zelfs massa-aanrandingen kunnen onze cultuurgenoten niet op andere gedachten brengen.

    De wijzen kwamen uit het oosten! Daarheen keerden zij terug!

Comments are closed.