Het eeuwige antisemitisme

1
982

Het eeuwige vraagstuk omtrent antisemitisme laait weer op. Ter bevordering van de discussie, poogt dit artikel een verdieping te geven van dit onderwerp. De nadruk ligt op het uitleggen van de aard van de joods/Israëlische invloed in onze samenleving.

Survival of the fittest
De joodse cultuur heeft op een overstijgend niveau twee aspecten die bepalend zijn voor het handelen. Het eerste betreft hun specifieke overlevingsmechanisme. In de duizenden jaren waarin de joodse diaspora te maken heeft gehad met onderdrukking, vervolging en bezetting, is er een bepaalde mentaliteit ontstaan binnen de joodse gemeenschap. Soms kwam vervolging en uitstoting door wangedrag van de groep, soms kwam dit doordat joden als zondebok fungeerden. Als groep waren zij makkelijk te onderscheiden door hun afwijkende cultuur, rituelen, geloof en afkomst. Een homogene samenleving bleek geen veilige haven voor de diaspora, evenmin een autocratisch systeem. Hieruit ontwikkelde zich een anti-hiërarchisch wereldbeeld dat gepaard ging met progressiviteit en tolerantie, tot het revolutionaire aan toe, richting het gastland waar de joodse gemeenschap zich had gevestigd. Echter, naar de eigen groep werd een conservatievere houding uitgedragen als vorm van zelfbehoud.

Oog om oog, tand om tand
Het tweede aspect wordt gevormd door wrok. Het antisemitisme van het nationaalsocialisme werd gezien als de belichaming van het satanische vanuit joods perspectief. Alles waar Hitler en zijn ideeën voor stonden is slecht, alles wat daar dus tegenover staat is goed. De Duitsers, de Europeanen wilden hen vernietigen of hielpen mee met de vernietiging. Dit is tevens niet de eerste keer (kruistochten, Spaanse inquisitie, Romeinen, Grieken, etc.). Nu zullen zij dus op hun beurt vernietigd worden volgens het oog om oog en tand om tand principe. We kunnen dit terugzien in de holodomor holocaust waar een groot aantal leden van de Joods-Russische checka (75% van de leden waren van joodse komaf) een etnische motivering hadden bij het zuiveren van Russen en Oekraïners uit het gebied. De motivatie hiervoor bestond uit wraakgevoelens die waren ontstaan door de antisemitische pogroms van de Russische tsaren.

Volop diversiteit
Nu is de joodse gemeenschap niet een eensgezinde groep, verre van zelfs. De uitspraak 2 Joden 3 meningen geeft dit mooi weer. De joodse cultuur is een cultuur van discussie en bekritiseren. Dit wordt zowel gebruikt bij het interpreteren en analyseren van religieuze teksten, als bij het bespreken van filosofische of ethische kwesties. Wat typisch is aan deze discussievorm is dat er gebruik wordt gemaakt van sceptisch rationalisme. Concepten worden daarin ontdaan van hun diepere betekenis (de verticale lijn), worden gerationaliseerd en vervolgens veranderd of gedeconstrueerd. Dit geldt vooral bij Europese concepten omdat deze een Apollinische dimensie hebben. Ze veronderstellen een hogere realiteit en zijn gebaseerd op orde en discipline. Een dergelijke Joodse kritiek zou bestaan uit het aan de kaak stellen van zo’n concept, met als gevolg een bevragen van de concepten op de ‘waarom’ manier. Een concept wordt dan gerationaliseerd tot het punt van atomisering en verliest zijn waarde. We zien eenzelfde tendens in sommige protestantse kringen, waar het sceptische rationalisme dogmatische vormen kan aannemen. Bij joodse individuen neemt dit sceptisch rationalisme niet zelden de vorm aan van een tegen het systeem aanschoppende, perverse humor.

Cultuur van kritiek
Al deze factoren, het sceptisch rationalisme, het anti-hiërarchische, de tendens naar het kosmopolitische, de achterdocht naar traditionele maatschappijen, zijn in verschillende mate terug te vinden binnen de joodse gemeenschap. Op kleine schaal kunnen we dit zien door de overrepresentatie van joden binnen progressieve bewegingen die zich bezighouden met antiracisme, gelijkheid, lgbtqa+ of steun aan vluchtelingen. Andere voorbeelden zijn joodse individuen die in de ‘wij’ vorm spreken over een Europese groep mensen, maar daar een schuldigverklaring aan koppelen. Dit kan over ‘wit privilege’ gaan, kolonialisme of andere schuldbeladen onderwerpen. Wanneer dezelfde joodse individuen echter worden aangevallen, identificeren ze zich plots niet meer als blank, maar als joods, en dus ook als slachtoffer van onderdrukking en genocide. Dit patroon herhaalt zich zo vaak dat complete verzamelingen zijn aangelegd van deze glibberige identiteitswissel: joden die zich blank noemen als zij blanken een schuldgevoel willen aanpraten, maar zich joods (als in expliciet niet-blank) noemen als hun gedrag ter discussie wordt gesteld.

Zionisme
Nu zal het de scherpe lezer zijn opgevallen dat we het vooral over de linkse kant hebben gehad van de joodse gemeenschap. Er is echter ook een rechtse kant. Zowel links als rechts hebben beiden veel invloed in onze samenleving, omdat onze huidige elite een grote joodse invloed kent. Dit beïnvloedt op zijn beurt weer onze eigen manier van kijken op de dingen, inclusief onze moraal. Dit betekent dus ook dat de verschillende hoofdstromingen in onze cultuur een joodse ondertoon kennen. In het rechtse spectrum zien we het conservatieve en beschermende aspect van de joodse gemeenschap naar voren treden. Gewoonweg zien we hier volksnationalisme vanuit joods perspectief een sturende werking geven aan het Europees nationalisme. Dat betekent, het nationalisme is geoorloofd zolang deze maar in lijn ligt met zionistische belangen. De veiligheid en onafhankelijkheid van Israël staat hierin centraal. We zien vervolgens ook dat de anti-islam retoriek veel aandacht krijgt en dat er geen kritiek meer bestaat jegens het (internationale) bankenstelsel. Rechtse partijen in Europa krijgen via deze weg vaak steun uit zionistische hoek door middel van financiering en aandacht in de media. We zien dit dicht bij huis het beste bij de PVV, wiens partijleider Wilders zelfs door onze eigen AIVD in de gaten is gehouden door zijn wekelijkse bezoekjes aan de Israëlische ambassade in zijn tijd bij de VVD. David Horowitz is bovendien zijn hoofdsponsor, een prominente Joods-Amerikaanse zionist die bekend is om zijn felle kritiek op de islam. Andere voorbeelden van joden binnen het rechtse circuit zijn Ben Shapiro, Henry Kissinger en Netanyahu. In veel gevallen zien we dat nationalistische partijen dan wel hun gang mogen gaan met een ‘dragelijke’ kritiek vanuit media. Voorwaarde is wel dat ze geen kritiek hebben op Israël, oorlogen in het Midden-Oosten steunen, geen kritiek hebben op het bankenstelsel en zich kritisch uiten tegenover anti-Israëlische islamitische bewegingen.

Onverenigbaar
Een Europees volksnationalisme is echter onverenigbaar met Israëlische belangen. Dit komt omdat het grootste deel van de joodse gemeenschap toch altijd met argusogen zal kijken naar Europeanen die hetzelfde willen als hun rechtse flank; een sterk, politiek en economisch onafhankelijk en homogeen land. Want als Europeanen dat hebben is dat vijandig en gevaarlijk. Het bankenstelsel is tevens een onlosmakelijk aspect van het probleem, omdat door toedoen van het financiële systeem goedkope arbeid in de vorm van migratie de landen binnenkomt. Diezelfde migratie zorgt er ook voor dat de lonen laag blijven. Migratie is onder leiding van zionistische partijen dus toegestaan, zolang ze maar de waarden delen. Probeer dat maar eens te zeggen tegen joodse Ethiopiërs! Bovendien zullen rechtse partijen de kritiek van de plaatselijke (veelal liberale) joodse diaspora opvangen als tegenhanger van hun zionistische sponsoren.

Samenvatting
Om het nog een keer in klare taal te zeggen; De joodse gemeenschap is divers en invloedrijk, zowel vanuit Israël als vanuit de diaspora. Door de geschiedenis heen hebben joden een liberale houding naar buiten toe en een conservatieve houding naar binnen toe ontwikkeld. Dit is een overlevingsmechanisme dat is ontstaan vanuit de diaspora en de geschiedenis van uitzetting, onderdrukking en verovering. In een liberale cultuur is weinig te vrezen, in een traditionele cultuur schuilt potentieel discriminatie. Dit zien we op kleine schaal binnen gemeenschappen, als op wereldlijk niveau met Israël. Waar revolutionaire partijen aanwezig zijn die kritisch zijn op traditionele concepten of structuren, kunnen we veel joodse individuen in de voorhoede aantreffen. En daar waar traditionele of nationalistische bewegingen wel worden gesteund, dienen ze in lijn te liggen met de Israëlische belangen. Israelische belangen zijn echter onverenigbaar met een Europees volksnationalisme.

1 COMMENT

  1. Zeer goed stuk! Zelf vind ik het altijd frappant hoe de schuld van de door joden (!) gedomineerde transatlantische slavenhandel wordt afgeschoven op de gemiddelde Nederlander. Dit terwijl de gemiddelde Nederlander destijds zelf niet meer was dan een horige, arme landarbeider of fabrieksmedewerker.

Comments are closed.