Hermannsdenkmal en Externsteine

0
89

Hermannsdenkmal:

Het had een viering kunnen zijn van de Duitse natiestaat, die in 1871 het licht zag. Prachtig en kolossaal kijkt het Hermannsdenkmal uit over de Paderbornse wouden. In 1875 werd het standbeeld ingewijd, na een bouwperiode van 40(!) jaar. De jonge Duitse natie vereerde met dit beeld de leider van de Germaanse stammen: Arminius (in het Duits: Hermann). Tijdsgenoten brachten hiermee tot uitdrukking dat alleen door de wilskracht en het vernuft van de vroegere leider, de nieuwe natie een werkelijkheid kon worden. 

We beklommen het standbeeld en genoten van het uitzicht over het Teutoburger Wald, terwijl de kauwen hoog over vlogen. Ferme windvlagen bliezen ons om de oren, het was nog een kunst om op het smalle pad boven op de sokkel in evenwicht te blijven.

Arminius was met zijn stam de Cherusken als hulptroepen in dienst bij de Romeinen. Hij wist zich echter te organiseren tegen zijn overheersers, samen met enkele andere Germaanse stammen. Ten noorden van het Teutoburgerwald, het stamgebied van de Cherusken, lokte hij zijn vijanden in de val en versloeg hen verpletterend. Als jij op terrein komt waar je niet hoort te zijn, loopt het slecht met je af. De slag in het Teutoburgerwald raakte in de loop der eeuwen in vergetelheid, op een kleine groep na. Door de volharding van Ernst van Bandell, die in een hut woonde op de bouwplek (nog steeds te bezichtigen) en die verder al zijn tijd en vermogen opofferde om het beeld te realiseren, zullen nog vele generaties inspiratie kunnen opdoen van deze epische fase uit de geschiedenis van Europa.  

Externsteine

Op een steenworp afstand van het Hermannsdenkmal ligt de Externsteine. Onderweg naar de Externsteine werden we begeleid door een regenboog, we namen dan ook alle tijd voor de 10 kilometer die deze twee locaties van elkaar scheiden.  De geschiedenis van de Externsteine gaat ver terug. Bewezen is, dat reeds in de Oude Steentijd, ongeveer 12,000 jaar geleden, sprake was van menselijke bewoning. Of de stenen toen al gebruikt werden als cultusplaats of als locatie om te schuilen of te jagen, blijft onduidelijk.

In de periode van de vroege Middeleeuwen is een tempel uitgehakt in de hoogste steen van de Externsteine. Deze tempel heeft een perfect rond gat dat exact wijst naar de locatie waar de zon opkomt bij de  zomerzonnewende. Ernaast vinden we op de buitenkant van de rechtersteen het oudst bekende beeldhouwwerk van Duitsland. Te zien is een reliëf van de overwinning van het christendom op het heidendom, met een omgehakte Irminsul! Zou de fameuze Irminsul daadwerkelijk bij de Externstein gestaan hebben? 

Met primitieve gereedschappen is een grot uitgehakt in de rechtersteen, deze deed sinds de komst van het christendom dienst als kapel. Daarmee staat vrijwel vast dat de locatie in de eeuwen daarvoor dienst deed als heidense tempel. Waarom zouden de veroverende christenen anders zoveel betekenis hebben gehecht aan deze rotsen? De vroege christenen plachtten hun kerken in te wijden op locaties waar voorheen de heidense goden werden vereerd. De magie van de tempel is overigens inmiddels met moderne meetapparatuur bewezen: wetenschappers hebben aangetoond dat de natuurlijke achtergrondstraling in de grot bij de Externsteine ongewoon hoog is.

We beklommen de stenen en brachten een heilsdronk uit, als eer aan de goden en hun aardse vertegenwoordigers, en spraken ieder een wens uit voor het welzijn van Europa. Opvallend daarbij was, dat de wind plots ging liggen, alsof de stilte vanbinnen samenviel met die daarbuiten. Bovenop de steen die uitkijkt over het meer, precies op de krachtplaats, weerklonken passages uit oude Noordse geschriften wat onze bijeenkomst nog meer betekenis gaf. We bezochten de in de rots uitgehouwen grot en raakten verkwikt door de energie die er werkelijk voelbaar heerst. Met die energie keerden we huiswaarts.