Gelijkheidscultus in de academische wereld

Eindhoven, de grootste aller Brabantse steden… hoe vaak ben ik hier niet geweest als Brabander.
Via de A58 richting de lampenstad.
In de verte torenden de hoogste gebouwen van deze uit de kluiten gewassen provinciestad boven de laagbouw uit.
Ik kwam hier altijd graag en nog steeds breng ik met enige regelmaat een bezoekje aan de stad.

Enerzijds is het een drukke stad, zelfs niet eens een esthetische stad zoals ‘s-Hertogenbosch dat wél is, maar wél een stad met karakter en charme.

De combinatie van Brabantse gemoedelijkheid en grootstedelijke voorzieningen maken het tot een prettige plek.

De stad ook met het rijke industriële verleden en de indrukwekkende toppositie die het bekleedt als knooppunt van speerpunttechnologie.

De stad met de fameuze High-tech Campus Eindhoven, de stad met de academie voor industriële vormgeving, met de vele start-ups en technologiebedrijven.

Ook vinden we hier de TU/e, de Technische Universiteit Eindhoven.

Ook aan deze universiteit met haar groene campus heb ik de nodige bezoekjes gebracht.

Dit artikel gaat over een merkwaardig besluit dat de Raad van bestuur van de TU/e in al haar ‘wijsheid’ heeft genomen.

Luctor et Emergo

Ik worstel en kom boven

Deze Latijnse wapenspreuk heeft in de loop der geschiedenis al menig mens geïnspireerd.

Voor mij illustreert het perfect de weg die iemand moet afleggen om de top te bereiken in datgene wat die persoon nastreeft. Dat kan een sportprestatie zijn, succes in het ondernemerschap, een grootse bijdrage aan de wetenschap, een carrière binnen defensie of die begeerde leerstoel aan een prestigieuze universiteit. Waar talent, inzet en toewijding in het vuur van de beproeving worden omgesmeed tot succes.

Stel je voor dat je passie in het leven bestaat uit het overdragen van kennis. Je hebt de top van je vakgebied bereikt en wilt de waardevolle inhoud van je brein delen met de jongere generatie. Je leest over een vacature aan de Technische Universiteit Eindhoven en hoopvol trek je met je getuigschriften richting de campus. Keurig meld je je bij de afdeling Personeelszaken. Je overhandigt je curriculum vitae, portfolio en getuigschriften aan de dame achter het bureau. Met een minzaam lachje neemt ze je op en schudt dan afkeurend haar hoofd.

“Ik vrees dat u niet past binnen deze universiteit.”

Ontsteld begin je een indrukwekkende lijst met prestaties op te noemen. Je alma mater, je eerste proefschrift, je aanstelling bij een onderzoeksinstituut, je carrière in het bedrijfsleven en alles wat nog meer voor je zou kunnen spreken bij het sollicitatiegesprek.

“U heeft het XY-chromosoompaar, wij accepteren geen XY-chromosoompaar. Alleen XX-paren zijn toegestaan.”

Ongelovig knipper je met de ogen.

“Pa… pardon?”

De dame van Personeelszaken recht zich op in haar stoel, zet haar modieuze bril recht en leunt intimiderend wat naar voren.

“U bent een man, een kerel, een vent, een heerschap… verboden voor mannen. Probeer het over een half jaar nog maar eens. Als we dan nog geen vrouw hebben gevonden zou de keus alsnog op u kunnen vallen.” Ja, dit is wat de raad van bestuur heeft besloten, geheel conform de verstikkende tijdsgeest van cultuurmarxisme, liberalisme, genderwaanzin en het onbereikbare ideaal van de maakbare samenleving is daar de vacaturestop voor mannen.

Uitgerekend op een technische universiteit waar – of we het nu willen of niet – de overgrote meerderheid van de studenten uit mannen bestaat en de onderwezen vakgebieden van oudsher vooral mannen aanspreken is tot deze vrij draconische maatregel overgegaan.

Geldt op een universiteit niet boven alles het eerder genoemde luctor et emergo?

Is in de wetenschappen niet boven alles de geschiktheid van de kandidaat van doorslaggevend belang en niet zaken als, in dit geval, geslacht?

Hier is zelfs niet eens de stelregel “Bij gelijke geschiktheid gaat onze voorkeur uit naar vrouwelijke kandidaten” van kracht. Nee, simpelweg een vacaturestop voor mannen.

Ongetwijfeld zal de raad van bestuur het besluit in mooie volzinnen trachten te verdedigen maar hoe we het ook wenden of keren, er is hier sprake van discriminatie op grond van geslacht.

Wat nu als een transgender-kandidaat zich meld? Want in de absurde denkwereld van de maakbaarheidsdiscipelen is een transgender man gewoon een vrouw.Mag deze transgender kandidaat dan wél verder in het selectieproces? Of als een mannelijke kandidaat uit een exotisch land zich meld en hij racisme vermoed wanneer hij te horen krijgt dat hij vanwege zijn geslacht is uitgesloten van het selectieproces. Zal de afdeling Personeelszaken dan met weke knieën voor de mannelijke kandidaat met de donkere huidskleur een uitzondering maken? Of houden ze hun rug recht en herhalen ze het dogma ‘Verboden voor mannen’?

De teloorgang van de academische wereld

In een wereld als de onze die zo enorm snel verandert is het van doorslaggevend belang dat de wetenschappelijke wereld zich niet laat verleiden tot dit soort nonsens. Universiteiten raken hun leidende rol sneller kwijt dan velen durven vermoeden en een achterstand is vaak zeer moeizaam in te lopen.

Een mens moet worden geselecteerd op geschiktheid, op vaardigheid, op kennis. Niet op geslacht.

Als de genderwaanzin en het cultuurmarxisme ook hun vernietigende werk kunnen doen in de academische wereld zullen de gevolgen niet uitblijven! Het maakbaarheidsideaal en de utopie van de egalitaire samenleving worden dan op een wel heel wrange wijze werkelijkheid: Heel Nederland even verarmd, even achteroplopend en met evenveel spijt terugkijkend op krankzinnige beslissingen.

Één der Erkenbranders

Bronnen

https://nos.nl/artikel/2289609-tu-eindhoven-neemt-alleen-vrouwen-aan-goed-idee-je-moet-even-doorschieten.html

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/17/tu-eindhoven-wil-alleen-nog-vrouwen-aannemen-a3964065

https://www.rtlnieuws.nl/economie/artikel/4750546/tu-eindhoven-alleen-vacatures-vrouwen

https://www.telegraaf.nl/nieuws/1008541530/tu-eindhoven-neemt-alleen-nog-maar-vrouwen-aan-en-geeft-ze-een-ton

https://www.ed.nl/eindhoven/banenplan-voor-meer-vrouwen-op-tu-e-krijgt-bijval-en-kritiek~acc0f5d0/?referrer=https://www.google.com/

One thought to “Gelijkheidscultus in de academische wereld”

  1. Ja die gelijkheid….een van de dingetjes van de rampzalige Franse Revolutie en de daaruit ontstane “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg” cultus. Vooral vanaf de jaren 60 sloeg dat toe in ons land.
    Iedereen gelijk, geen rangen, standen of autoriteit meer. Maakte ik als jonge ambtenaar nog de echte chefs mee, die gewoon de baas waren en bóven hun medewerkers stonden, later kwamen de managers, die als een soort vrienden tússen het personeel stonden (totdat je ze tegensprak of tegenwerkte, dat dan weer wel….).
    Politieagenten die “je beste vriend’ werden, leerkrachten met de voornaam en je en jou aanspreken.
    Ouders die niet meer gingen opvoeden maar democratisch overleggen met hun kinderen.
    De koning(in) die zich volks en “gewoon” moest gaan gedragen, pils drinkend tussen sportfanaten en zonder opsmuk, hun kinderen zakgeld gevend en zo gewoontjes mogelijk voor de camera poseren.
    Toen kwam ook nog de positieve discriminatie, om het vermeende verschil tussen mannen, vrouwen, allochtonen, gehandicapten, seksueel gestoorden etc. zoveel mogelijk glad te strijken. Ook het homohuwelijk was weer zo’n kramp om volledige gelijkheid in te voeren.
    Kwaliteit was daarbij niet langer de norm, als je maar tot een minderheid behoorde. De normen voor toelating, examens etc werden daartoe verlaagd, zodat deze minderheden ook bij ongeschiktheid toch aangenomen konden worden.

    Deze waanzin kent geen grenzen. Het is nu in een nieuwe fase aanbeland, waarbij nieuwe vormen van discriminatie de norm zijn. Mannen uitsluiten van vacatures, seksuele afwijkingen als normaal of zelfs de norm presenteren, meningen die hier haaks op staan censureren. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
    Dat hiermee juist een nieuwe ongelijkheid ontstaat heeft men niet door kennelijk.

Reacties zijn gesloten.