Geen interventie

6
116
170407-N-JI086-301 MEDITERRANEAN SEA (April 7, 2017) The guided-missile destroyer USS Porter (DDG 78) conducts strike operations while in the Mediterranean Sea, April 7, 2017. Porter, forward-deployed to Rota, Spain, is conducting naval operations in the U.S. 6th Fleet area of operations in support of U.S. national security interests in Europe. (U.S. Navy photo by Mass Communication Specialist 3rd Class Ford Williams/Released)

Recentelijk is er veel ophef over Syrië. Assad zou een gifgasaanval hebben gepleegd op burgers in een dorp dat het Syrische leger dagen eerder had ontzet. De Russen stelden alle pogingen tot interventie te stoppen en luchtaanvallen af te zullen slaan. Als respons dreigde Donald Trump met het afvuren van kruisrakketten op Syrië. Het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk hebben zich bereid verklaard om een coalitie te vormen met de VS om Syrië te bombarderen. In de nacht van de vermeende gasaanval bombardeerde Israël een Syrische luchtmachtsbasis, waarop de Russen straaljagers de lucht instuurden met de opdracht om de nabije Amerikaanse vloot te zinken, wat zij pas afbliezen toen bekend werd dat de aanval van Israël en niet van de VS kwam.
In westerse media roepen massa’s neo-cons op tot oorlog met Syrië, luchtaanvallen en sancties. In eigen land waren dit de usual suspects van de NPO maar ook media als De Dagelijkse Standaard, verbazend genoeg. Men heeft duidelijk niets geleerd van Irak en Libië.

De toon is dus gezet. Hoogoplopende spanningen, luchtaanvallen en oorlogsretoriek. Maar wat zijn de feiten en wat weten we? Allereerst is de aanval in Ghouta niet eens bewezen. Het nieuws over de vermeende aanval kwam van de White Helmets, in de vorm van een erg mediageniek filmpje dat de aanval zou laten zien. Er is geen onafhankelijke bevestiging uit Ghouta buiten de White Helmets. Syrische en Russische troepen op de grond konden niks vinden, ook geen slachtoffers.
De White Helmets zelf zijn een verdachte groep. Ze zijn op social media vaker gezien met ISIS en Al Qaida op selfies. Daarnaast redden zij wel eens vaker hetzelfde slachtoffer, 3 of 4 keer op rij. En de slachtoffers staan, met enige regelmaat en nog in volle schmink, ook glimlachend op de selfie met de White Helmets. Naast dat de groep banden heeft met Al Qaida en ISIS, wordt het gefinancierd door de ultralinkse Soros. Een verdachte en bepaald niet neutrale club dus.

Ondertussen loopt er een onderzoek door o.a. de NGO ACWP (Anti Chemische Wapen Proliferatie, gebaseerd in Den Haag) met de volle samenwerking van Assad en Rusland, naar de vermeende aanval, om vast te stellen of het plaats gevonden heeft en zo ja met welke middelen en door wie. Onderzoeken in het verleden wezen uit dat de rebellen saringas hadden gebruikt en niet Assad. Rusland had ook al op 30 maart gewaarschuwd dat er een gifgasaanval door de rebellen op handen was in het gebied. Daarnaast is Assads motivatie om het te doen erg onlogisch. Hij zou gifgas op burgers gebruiken, in een gebied waar de rebellen al verslagen waren, wetend dat hij daarmee de toorn van de VN en het Westen op zich zou kunnen krijgen. Het zou zelfmoord zijn voor Assad om het te doen. Hij heeft dus geen motief.

Geen motief, een verdachte bron, een logische motivatie van de rebellen (interventie door het Westen zou de oorlog gaande houden) en bereidwilligheid van Assad om onderzoekers binnen te laten. Geen sterk verhaal dus. Het is nog slapper dan het verhaal over massavernietigingswapens in Irak.

Maar stel dat Assad het wel heeft gedaan. Wat lost westerse interventie dan op? Assad is de enige reële oplossing om de oorlog te beëindigen en voor stabiliteit in de regio. Interventie door het Westen zou een nieuwe vluchtelingenstroom op gang brengen en Syrië, net als Irak en Libië, veranderen in een anarchie waar krijgsheren de dienst uitmaken.

We moeten ook af van de mythe van de Arabische lente. De rebellen tegen Assad zijn niet democratisch, het zijn jihadisten die zich verzetten tegen seculiere overheden. En dat waren ze ook in Libië, Egypte, Yemen et cetera. Er is geen gematigde democratische oppositie in de moslimwereld, zoals onze ultralinkse westerse media beweren, er zijn jihadisten en er is de Ba’ath-partij. Dus de keuze is simpel: autoritaire maar stabiele regimes, of anarchie en islamisme. Als het Westen kiest voor interventie, dan kiest het voor het tweede.

-Éordred

6 COMMENTS

  1. “Maar stel dat Assad het wel heeft gedaan. Wat lost westerse interventie dan op? Assad is de enige reële oplossing om de oorlog te beëindigen en voor stabiliteit in de regio. Interventie door het Westen zou een nieuwe vluchtelingenstroom op gang brengen en Syrië, net als Irak en Libië, veranderen in een anarchie waar krijgsheren de dienst uitmaken.”

    De Westerse interventie is ook niet bedoelt om stabiliteit en vrede te brengen, maar om het sektarische conflict in het Midden-Oosten te verlengen. Immers zolang de vijanden van het Westen tegen elkaar vechten blijft het Westen zelf buiten schot. Vanaf het begin is het Westerse beleid (en dat van andere geopolitieke spelers) dan ook geweest om de burgeroorlog gaande te houden ten einde hun eigen positie te verbeteren. Een spelletje verdeel-en-heers dat feitelijk al sinds het Sykes-Picot verdrag van WO I gespeelt wordt in die regionen door de koloniale machten. Het humanitaire verhaaltje is zoals we allemaal inmiddels weten slechts voor de buhne, op de achtergrond liggen zelfzuchtigere redenen van alle betrokken buitenlandse spelers (Rusland evengoed overigens).

    ” Er is geen gematigde democratische oppositie in de moslimwereld, zoals onze ultralinkse westerse media beweren, er zijn jihadisten en er is de Ba’ath-partij. Dus de keuze is simpel: autoritaire maar stabiele regimes, of anarchie en islamisme.”

    Er is geen gematigde oppositie, maar er zijn tal van verschillende krachten en dat zijn echt niet enkel jihadisten. Verder kunnen jihadisten natuurlijk evengoed een autoritair en stabiel regime vestigen: kijk bv naar Saoudi Arabie waar al eeuwen een autoritaire monarchie stevig aan de macht is. Dat is dus amper een criterium te noemen.

    Komt nog bij dat het maar de vraag is hoe stabiel het regime van Assad zou zijn na een evt. overwinning, aangezien het land een sektarisch wespennest is en de steun voor Assad zijn minderheidsregering (alle sleutelposities zijn in handen van alavieten) momenteel niet veel verder komt dan Damascus en het Alavietische Latakia.

    Het is belangrijk om te erkennen dat Syrie niet een natiestaat is zoals wij die in Europa kennen, maar een product van het kolonialisme: een multicultureel gedrocht. Waarom zou multiculturisme in Syrie wel werken? Zouden ook daar etno-staten geen betere oplossing bieden voor de sektarische ellende?

    • ”De Westerse interventie is ook niet bedoelt om stabiliteit en vrede te brengen, maar om het sektarische conflict in het Midden-Oosten te verlengen. Immers zolang de vijanden van het Westen tegen elkaar vechten blijft het Westen zelf buiten schot. Vanaf het begin is het Westerse beleid (en dat van andere geopolitieke spelers) dan ook geweest om de burgeroorlog gaande te houden ten einde hun eigen positie te verbeteren. ”

      Ja inderdaad, de oorlogen worden gevochten zodat het Westen aan de macht blijft, dat is ook de reden dat die zelfde leiders die op hitsen tot oorlog het westen volstromen met niet-westerlingen waardoor er over honderd jaar geen eens meer Westerlingen bestaan. Oh wacht, klinkt niet erg logisch hè allemaal?

      Nee deze oorlogen worden grotendeels veroorzaakt door hetzelfde groepje dat verantwoordelijk is voor de neerval van het Westen en nee dat groepje is zelf niet Westers. Mag jij uitvogelen wie dat groepje is.

      • “Ja inderdaad, de oorlogen worden gevochten zodat het Westen aan de macht blijft, dat is ook de reden dat die zelfde leiders die op hitsen tot oorlog het westen volstromen met niet-westerlingen waardoor er over honderd jaar geen eens meer Westerlingen bestaan. Oh wacht, klinkt niet erg logisch hè allemaal?”

        Nu haal je dingen door elkaar.

        Met “het Westen” doel ik op de Anglo-Saksische politieke entiteit die na W.O. 2 haar macht consolideerde ten koste van Europa. Met andere woorden zij die de Amerikaanse dominantie nastreven; de Transatlantisten met hun globalistische agenda, de pleitbezorgers van de zgn. mondiale ” judeo-christelijke waardenmaatschappij”. “Westerlingen” ken ik niet, wel Europeanen.

        Die oorlogen worden dus gevochten om de Amerikaanse dominantie en daarmee die van de Westerse politieke en economische elites (waartoe een aanzienlijk deel, maar zeker niet allen tot het uitverkoren volk behoren) veilig te stellen.

        In Syrie zijn Washington en Tel Aviv erbij gediend om het sektarisme tussen hun vijanden aan te wakkeren en het conflict in Syrie voorlopig te verlengen. Moskou zit er vooral om de Russische strategische positie te consolideren in haar strijd om de Middellandse Zee en het Midden-Oosten. Ondertussen maken Ankara en Tehran van de situatie handig gebruik om hun expansionalistische ambities te verwezenlijken. Het zal dus nog wel even duren tot er vrede en stabiliteit in de regio komt, want daar zijn die interventies helemaal niet op gericht (de eigen belangen primeren boven die van het Syrische volk, voor zover er al zo’n volk bestaat in dat multiculturele wespennest).

        Dat de belangen van de Europese en Amerikaanse bevolking niet dezelfde zijn als die van de politieke en economische elites lijkt mij evident; die zijn per definitie tegenstrijdig, maar dat is weer een geheel andere discussie.

  2. Wat we verder moeten inzien is dat Syrie geen natie is zoals wij die in Europa begrijpen; het is een koloniaal product.

    De auteur pleit voor stabiele en autoritaire regimes. Maar in tegenstelling tot de autoritaire regimes in Duitsland en Italie genieten deze regimes in het Midden-Oosten niet per definitie massale volkssteun, sterker nog de bevolking in die landen is amper te definieren als een homogeen volk, het zijn multiculturele samenlevingen.

    Het Arabische nationalisme, ofwel Ba’ athisme, was uiteraard een sterke verenigende kracht in het post-koloniale tijdperk. Maar dit gegeven is inmiddels ingehaald door de tijd.

    Al in 1966 wist de Ba’ ath partij het aloude Arabische religieus-culturele sektarisme niet langer meer te onderdrukken en viel de partij uiteen in een soeniettische (Iraakse) en sji’ itische (Syrische) fractie, die vijandig tegenover elkaar stonden. Daarmee werd feitelijk het ideaal van het Arabische (etno-)nationalisme al ten grave gedragen.

    Op het anti-imperialisme en anti-zionisme van de Ba’ athisten is ook nog wel een en ander af te dingen. Zo werd het Ba’ athistische Irak in de jaren ’80 door het Westen gesteund in hun oorlog tegen Iran. De Syrische Ba’athisten onder leiding van Hafez al-Assad sloten zich in de jaren ’90 en begin deze eeuw aan bij de Westerse “Coalition of the Willing” en zonden Syrische militairen naar Irak om de Amerikaanse interventie te steunen en zo van hun aartsrivaal af te komen.

    Veel van de Arabische nationalistische regimes lieten mettertijd hun idealen dus varen en vielen terug op keiharde repressie om de bevolking in het gareel te houden. Ik moet de auteur nageven dat dit een manier is om een stabiel regime te vestigen, maar denk dat het maar een tijdelijke oplossing zal bieden. Onderdrukking is een effectief middel om stabiliteit te waarborgen, maar zonder massale steun van de bevolking voor zo’n regime bied dat slechts een tijdelijke oplossing. Om over de morele implicaties (ook vanuit volksnationaal perspectief) ervan maar te zwijgen.

    Net als dat de Arabische lente een mythe is, is het beeld van het Assad regime als anti-imperialistische kracht dat evengoed. Natuurlijk was de buitenlandse oorlogshitserij doorslaggevend voor het uitbreken van de Syrische burgeroorlog.

    Maar het feit dat Syrie altijd al een sektarisch kruitvat was, maakte die oorlogshitserij in eerste instantie mogelijk. Daarnaast was Assad een neoliberale hervormer (die door Ba’ athistische hardliners binnen zijn partij daarom gehekeld werd) die juist toenadering tot het Westen en buitenlandse investeerders (de banksters)zocht. Een hongersnood, economische achteruitgang door neoliberale hervormingen en de instroom van miljoenen Iraakse vluchtelingen maakten het klimaat rijp voor opstand, wat vervolgens door de imperiale en regionale machten benut werd om het tot een oorlog te laten escalerenteneinde huin eigen doelen te realiseren.

    Ik betwijfel dan ook of de oplossing die de auteur voor het Syrische conflict aandraagt daadwerkelijk zal werken. Het sektarisme en de etnische spanningen in dat land zijn dusdanig opgelaait en verziekt, dat het twijfelachtig is dat een repressief regime dat lang onder de duim kan houden. Wellicht dat een Balkanisering eerder enige uitkomst en stabiliteit bied. Maar welke vorm dat aan zal moeten nemen, wie zal het zeggen?

  3. Bij hoge uitzondering zou ik Louis van Gaal willen citeren: ‘Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij nou zo dom?’ Want dom zijn ze, de Westerse mogendheden die (tegen beter weten in) blijven geloven dat er een gifgasaanval in Douma heeft plaatsgevonden. Toen ik de beelden van de ‘gifgasaanval’ op het journaal zag, was mij meteen duidelijk dat er iets niet klopte. Vooraf werd er gewaarschuwd voor ‘heftige beelden’. Ik zette me al schrap, maar niks heftige beelden. Wat ik zag was zorgvuldig georchestreerd maar bovendien bijzonder slecht geacteerd. Het is een schande dat hierdoor bijna WOIII uitgebroken is. Een nog grotere schande is het dat het Westen maar blijft beweren dat er daadwerkelijk een gifgasaanval heeft plaatsgevonden. Niet alleen dat,de Russen worden ook nog eens geschoffeerd. De Britse ambassadeur in Nederland verklaarde vandaag: ‘Het Russische besluit om deze plek te misbruiken is een nieuwe poging om het onderzoek van de OPCW te ondermijnen’. Hoe hautain kun je zijn? Ik ben nooit pro-Rusland geweest, maar daar kan door deze hele toestand gauw verandering in komen.

Comments are closed.