Excursie Duitse militaire begraafplaats Ysselstein

1
626

Afgelopen zaterdag 18 juli hebben leden van Studiegenootschap Erkenbrand een bezoek gebracht aan de Duitse militaire begraafplaats in het noorden van Limburg.

Rond de middag verzamelden de eersten van in totaal een dertigtal mannen en vrouwen van ons Studiegenootschap zich op een parkeerplaats in de bossen achter de militaire begraafplaats. Na een lunch vertrok de groep te voet voor de laatste halve kilometer van het bos naar de ingang van het gigantische terrein. Helaas was het bezoekerscentrum nog steeds gesloten vanwege bouwwerkzaamheden aan entree, parkeerplaats en bezoekerscentrum.



Op de Duitse militaire begraafplaats Ysselstein liggen de lichamen van in totaal 31.598 slachtoffers van met name de Tweede wereldoorlog. Voornamelijk Duitsers, maar ook gesneuvelde Nederlanders. Het is niet alleen de grootste militaire begraafplaats van Nederland, maar ook de enige Duitse militaire begraafplaats.
Het terrein heeft een licht rechthoekige vorm en beslaat een oppervlakte van maar liefst 28 hectare. Het is kruislings doorsneden door een verhard wandelpad en in de lengterichting van het terrein is het pad voorzien van een bomenrij aan weerszijden. In het midden van de begraafplaats is een circa 10 meter hoog betonnen kruis met hieromheen een cirkel van stenen zerken. Op deze plek vond het officiële gedeelte van ons bezoek plaats.

Het officiële gedeelte bestond uit een toespraak door de organisator, een kranslegging bij het centrale kruis en een muzikale bijdrage in de vorm van vioolspel, prachtig uitgevoerd door een vrouwelijk lid van Studiegenootschap Erkenbrand. We stonden met name stil bij het onnodig bloedvergieten over en weer in wat wij beschouwen als een broederstrijd – een strijd die te voorkomen was geweest.

Na de plechtigheid was er tijd voor een wandeling over het gehele terrein als groep en hierna konden de afzonderlijke bezoekers de begraafplaats individueel verkennen en foto’s maken.
De tastbare aanwezigheid van de verloren levens maakte diepe indruk op ieder van ons.



Tegen 5 uur ‘s middags was het tijd om te vertrekken richting de locatie voor ons diner. Het dertigtal mannen en vrouwen nam weer de wandelroute naar onze lunchlocatie, waar ook de auto’s stonden van waaruit we reden richting Wansum.

In het schilderachtige dorpje Wansum, niet ver van Ysselstein, genoten we in de open lucht van een gezellige afsluitende barbecue. En na enkele uren was het tijd om weer afscheid te nemen. De grill werd weer ingeladen, het terrein een laatste keer nagelopen zodat geen bekertje, bordje of ander afval zou achterblijven en we wensten elkaar, met de zomervakantie in het vooruitzicht, een fijne vakantie.

De militaire begraafplaats is een bezoek waard, het is zelfs een reis waard. Het leed onder de Duitse troepen en burgerbevolking en onder Nederlandse soldaten en burgers in Duitse dienst is een aspect van het conflict dat door de loop van de geschiedenis sterk onderbelicht is gebleven. Hier kunt u kennis nemen van de andere kant van het verschrikkelijke gewapende conflict dat wij kennen als de Tweede Wereldoorlog.



Studiegenootschap Erkenbrand.

1 COMMENT

  1. De winnaar schrijft de geschiedenis. In ons onderwijs en media wordt de nadruk sterk gelegd op wie goed was en wie slecht. In oorlogen gebeuren natuurlijk vreselijke dingen, maar wel aan beide kanten. Zo waren de verschrikkelijke bombardementen op Hamburg en Dresden totaal nutteloos en kostten tienduizenden onschuldige mensen het leven.
    Ook de vele verkrachtingen door de binnentrekkende geallieerden zou wel eens wat meer “im Frage” gesteld mogen worden. Dat gebeurde zowel in Duitsland en in Italië. In Italië waren het vooral de Marokkaanse soldaten die zich met vreselijke verkrachtingen bezig hielden onder de Italiaanse bevolking (Marrochinate). Wat doen we in Nederland? Daar hangen we nu rond 5 mei Marokkaanse vlaggen op omdat er ooit 3 verdronken Marokkaanse soldaten aanspoelden in Zeeland in de Tweede Wereldoorlog. Over de Marrochinate geen woord uiteraard…..

    Als een burgemeester ergens voorzichtig oppert om ook de gevallen Duitse soldaten te gedenken, klimt iedereen in de gordijnen, de Joodse gemeenschap voorop. Dat mag niet en zelfs de rechter wordt ingeschakeld om de burgemeester te verbieden in functie langs de Duitse graven te lopen. Terwijl ook dat gewone jongens waren die geen keus hadden en ouders, broers, zussen, vrouwen en kinderen achter lieten. Ik snap die bizarre haat na zoveel jaren nooit zo goed. Ik denk dat men bang is dat de opinie over de gebeurtenissen destijds daardoor genuanceerd wordt en zowel voor links als voor de Joodse gemeenschap is het erg belangrijk dat vijandbeeld jegens “rechts” in stand te houden.

Comments are closed.