Eva Vlaardingerbroek – onze “tradwife”

1
29

Half Nederland lijkt vandaag in oproer te zijn geweest om een artikel in de Volkskrant over “het vrouwelijke gezicht van radicaal rechts.” Dat is toch enigszins vreemd, want de genoemde vrouwen in het artikel zijn bepaald niet het toonbeeld van het door links progressieve mensen graag aangehaalde stereotype van de “tradwife.” Laten we wel wezen, als ze echt zo rechts-radicaal waren geweest, stonden ze blootsvoets in de keuken onze boterhammen te smeren in plaats van een publiek toe te spreken.

Maar zonder gekkigheid, de Volkskrant doet bepaald geen moeite om een goede uitleg te geven waarom deze vrouwen als zodanig worden gekarakteriseerd. De aangehaalde “experts” en korte beschrijvingen van de vrouwen zijn wel erg kort door de bocht om met zulke containerbegrippen te gaan smijten. De teneur van het artikel, dat de meest bekende vrouwen in rechtse kringen noodzakelijkerwijs “knap, jong en blond” zijn is eerder een herhaling van (alweer) een bij links progressieve mensen levend stereotype – een niet zo subtiele verwijzing naar het Arische ideaalbeeld van tijden weleer. Toch blijken er tot grote verbazing van de Volkskrant ook brunettes tussen te zitten. Het is werkelijk onvoorstelbaar.

Er wordt nergens in het artikel in gegaan op de punten die de vrouwen maken. Voor zover hun argumenten al genoemd worden, worden deze alleen kort demonstratief geponeerd zodat de links progressieve lezer zelfbevestigend de tegenliggende positie kan innemen. Het is van een bijna kinderlijk niveau om op deze wijze een “portret” van mensen te maken. Om toch nog enige legitimiteit aan de eigen geïmpliceerde positie te geven, worden er twee “experts” aan het woord gelaten die toevallig precies vertellen waar de Volkskrant je in de voorgaande alinea’s al op heeft voorbereid. Heel kort door de bocht wordt hier nogmaals met termen gesmeten die de argeloze lezer ervan moet overtuigen dat deze “experts” toch wel degelijk weten waarover zij praten, en dat het daarom vergeeflijk is dat de voorgenoemde vrouwen nauwelijks enig woord wordt gegeven om zich te verdedigen tegen de aantijgingen van de Volkskrant.

Vanzelfsprekend kan Eva Vlaardingerbroek zich prima zelf verdedigen (althans, op Twitter), dus in die zin proberen we hier niet om de ridder op het witte paard te spelen. Toch kunnen we even van de gelegenheid gebruik maken om in te gaan op een aantal dingen die worden aangehaald om haar in een bepaalde hoek te drukken.

Allereerst is daar de neiging bij progressieve mensen om alle theorieën die niet voldoen aan het eigen wereldbeeld direct af te doen als vergezocht, onbewezen of simpelweg complottheorieën. Al deze reacties steunen op een autoriteitsargument. Dat gebeurt vaak uit gewoonte, omdat het progressieve discours de toon zet in het westen, en dus ook in Nederland. Men is vaak niet gewend om een doordacht conservatief wereldbeeld tegenover zich te hebben, en al helemaal niet als het met argumenten en feiten gestaafd kan worden. Een vrouw als Eva Vlaardingerbroek verstoort het beeld dat links progressieve mensen hebben van de wereld, en men kan daar niet mee om gaan (niet dat zij nu zo conservatief is, maar dat is een ander verhaal). En zo gebeurt het dan dat ze enigszins meesmuilend het begrip “cultuurmarxisme” noemen. Want in hun ogen is dat een niet serieus te nemen idee. Je kunt nog zo vaak uit de doeken doen hoe het feminisme in vele opzichten een marxistische interpretatie gebruikt van de blauwdruk argumentatie in de meester-slaaf dialectiek, het deert ze niet. Vanzelfsprekend zijn dit dezelfde mensen die wel heel graag anderen verwijten een puur “wij tegen zij” wereldbeeld erop na te houden. Quod non. Wie de wereld wil begrijpen moet onderscheid maken, differentiëren. En wie voor zichzelf op wilt komen, ontkomt er niet aan.

Dat is meteen waar de hypocrisie van progressief links naar boven komt drijven. Ze denken zelf volledig boven dit soort ‘provinciaals’ denken te zijn, als de waarlijke cosmopolieten die zij zijn. Alleen zij zijn boven de menselijke natuur uit gestegen, alleen zij kunnen in zien dat er niet zoiets bestaat als “een volk,”of dat geslacht niet “binair” is, enz. In het artikel wordt heel even genoemd dat Eva Vlaardingerbroek dit soort hypocrisie probeert aan te stippen, door op te merken dat de grootste voorstanders van dit soort progressieve waarden, tegelijkertijd massa-immigratie toejuichen van mensen die juist zeer “patriarchale” denkbeelden hebben. Maar ook hier heeft links weer een ‘antwoord’ op: iedereen wordt uiteindelijk net tot zo’n grijze muis als zij gemaakt. Dat wil zeggen, uit hun idealistische wereldbeeld dat ieder mens ‘maakbaar’ is, dat de menselijke natuur als een ‘onbeschreven blad’ is, volgt dat het niet anders kan dan dat er op de lange termijn geen verschillen meer zijn. Iedereen moet en zal gelijk zijn. Wat echter altijd vergeten wordt is dat de voorwaarde hiervoor is dat de eigen identiteit, het eigen wezen, compleet ontmanteld moet worden voordat dit horror scenario ooit ingang kan doen vinden.

Vanzelfsprekend, voor mensen die zich al nergens meer druk over (hoeven te) maken behalve welke nieuwe iPhone men dit jaar wilt hebben – die kortom zich alleen nog druk maken over materiële zaken – ja, voor dat soort mensen is het niet moeilijk om zich in te denken dat anderen zich net zo makkelijk over willen geven aan een zielloos wereldbeeld van slechts eindeloze consumptie en zelfbevrediging (dit vaak letterlijk).

Hier bij Erkenbrand begrijpen we dat groepen Marokkanen, Turken, Surinamers, etc., bij elkaar kruipen en zich wentelen in de eigen identiteit omdat de dominante “Nederlandse” cultuur totaal van het pad af is geraakt. Voor nieuwkomers is er weinig meer om binding mee te voelen behalve een abstracte notie van het Nederlandse staatsburgerschap. Hoe kan je van vreemdelingen verwachten dat men integreert als je zelf nog niet eens de moeite neemt je eigen tradities te bewaren en de eigenheid vol trots te vieren?

De remedie voor de zielloosheid van het progressieve “ideaal” (d.w.z.: een dystopie) is precies dat waar vele zogenaamde “rechtse” mensen zich voor schamen: benadruk je eigenheid. Benadruk dat je Nederlander bent – nee, benadruk dat je van Nederlandse afkomst bent. Wij zijn deel van een verhaal dat groter is dan onszelf. Het is aan ons, onze generatie, om verder vorm te geven aan dat wat ons is nagelaten. Ook Eva Vlaardingerbroek moet zich dit nog realiseren (evenals velen met haar in FvD en daar buiten). Maar gezien haar relatie met de bekende Franse activist Julien Rochedy, vermoeden wij dat ze er uiteindelijk wel terecht komt.

Ze zal van harte welkom zijn bij Erkenbrand.

Uit Life magazine, 1956

1 COMMENT

  1. Dit stuk slaat de nagel recht in de plank. Heel goed.
    Voor een ‘normie’ zou het weg te lezen zijn als slaapverwekkend, want de normie heeft wel wat anders te doen dan de wereld op een normale en natuurlijke wijze te begrijpen.
    De ‘progressief’ (ik gebruik liever degeneratief) zal dit inderdaad wegzetten als een complottheorie of iets dergelijks, en precies met de argumenten die u hier aankaart.

Comments are closed.