Ephialtes 4: RaRa, wie ben ik?

Rara, wie ben ik? Dit zo onschuldig klinkende zinnetje inspireerde links-progressieve activisten toen zij een naam zochten voor weer een linkse organisatie die trachtte de wereld te verbeteren door het aanrichten van vernielingen en het uiten van bedreigingen. Revolutionaire Anti-Racistische Actie – RaRa – werd geboren. Wanneer dit gebeurde is nooit helemaal duidelijk geworden maar deze organisatie zou voor het eerst van zich doen spreken in 1984 toen een bomaanslag werd gepleegd bij het van Heutsz-monument in Amsterdam. RaRa zou echter spoedig bekendheid verwerven met acties tegen het Makro-concern.

Aanslagen op bedrijven

RaRa heeft meerdere aanslagen gepleegd op vestigingen van de Makro. De reden hiervoor was niets méér dan dat de Makro ook vestigingen had in Zuid-Afrika, waar op dat moment nog het Apartheidregime heerste. RaRa was bijzonder fel gekant tegen dit Apartheidsregime en wel zo fel dat het geweld niet schuwde tegen bedrijven die daar vestigingen hadden, of er zelfs maar zaken mee deden. Hoewel dit absoluut niet inhield dat deze bedrijven ook achter dit regime stonden of er misschien zelfs een groot tegenstander van waren was dit voor RaRa toch reden genoeg om aanslagen niet te schuwen.

Niet alleen de Macro was echter een geliefd doelwit van RaRa. Ook het olieconcern Shell kreeg het met hen aan de stok en vele tientallen Shell-benzinestations werden aangevallen waarbij ook fosforbommen werden gebruikt. Ondanks het grote aantal aanslagen en de – zeker voor Nederlandse begrippen – ongewone heftigheid ervan is er slechts één maal een verdachte in beeld geweest. Dit heerschap is uiteindelijk wegens procedurefouten slechts veroordeeld voor één aanslag. De rest van RaRa is nooit in beeld geweest, hetgeen aantoont dat we hier met bijzonder bekwame lieden van doen hadden.

Aanslagen op de overheid

Tegen de jaren 90 veranderde RaRa zijn doelstellingen en verlegde het zijn aanslagenterrein. In de Elsevier is te lezen:

Vanaf 1991 volgde weer een reeks aanslagen, onder meer op twee ministeries en het huis van toenmalig staatssecretaris van Justitie Aad Kosto (PvdA), die werden geclaimd door een groep die zich ook RaRa noemde. Die hield zich niet langer bezig met het armzalige lot van ‘de zwarten’, maar keerde zich tegen het als ‘fascistisch’ gekarakteriseerde vreemdelingenbeleid van het derde kabinet-Lubbers.

Een aanslag op het huis van de toenmalige Amsterdamse burgemeester Ed van Thijn is zo nu en dan toegeschreven aan RaRa, maar RaRa heeft deze aanslag nooit opgeëist.

Elsevier vermeldt verder:

De politiemensen die Elsevier sprak, gaan er om meerdere redenen vanuit dat dit een heel andere ­dadergroep betreft dan die van RaRa in de jaren tachtig. De daders van die tweede reeks aanslagen zijn nooit gevonden, dus er kan nooit met zekerheid worden vastgesteld of dat klopt.

Het ligt dus enigszins voor de hand dat er twee verschillende groepen terroristen zijn geweest die onder de naam RaRa actief zijn geweest, net als bijvoorbeeld bij de RAF die meerdere generaties kende. In Andere Tijden legt René Roemersma uit dat de leden van RaRa onderling alleen ‘face to face’ communiceerden zodat ze niet afgeluisterd konden worden. Het moet voor buitenstaanders vrijwel onmogelijk zijn geweest zich bij RaRa te voegen dus het is logischer te veronderstellen dat de eerste groep ermee is opgehouden en er een tweede is opgericht. Dit kan echter niet met zekerheid worden gesteld.

Zeer gedegen terroristen

Meerdere Makro-vestigingen zijn uitgebrand na een aanslag van RaRa. Gezien de grootte van die panden mag dit – helaas – een prestatie van formaat worden genoemd. De Makro zag zich uiteindelijk genoodzaakt zich zelfs daadwerkelijk terug te trekken uit Zuid-Afrika, omdat hun verzekeraar weigerde nog langer de enorme schade te vergoeden. RaRa slaagde er dus als een van de weinige terroristische organisaties daadwerkelijk in om hun doelen te verwezenlijken en dat terwijl er slechts één verdachte ooit is gearresteerd! De leden van RaRa lopen dus ook heden ten dage wellicht nog gewoon over straat en houden hun explosieve (dader)kennis zorgvuldig voor zichzelf. Het is te hopen dat ze met de jaren wat wijzer zijn geworden en trachten hun doelen geweldloos na te streven, of dat ze nog wijzer dan dat zijn geworden en zich fatsoenlijke idealen hebben aangemeten.

Het moet gezegd worden dat er nooit een dode of gewonde is gevallen bij de aanslagen van RaRa, maar dit is echter puur geluk geweest. Bij een aanslag in 1987 op het bedrijf Boot Olie BV (dat zaken deed met Zuid-Afrika) uit Alphen aan den Rijn ontsnapte de bevolking van Alphen aan een ramp. Op het terrein van Boot Olie bevond zich een opslagplaats met gasflessen en drie tanks met ongeveer 600.000 liter dieselolie en benzine. De opslagplaats bleef echter gespaard.

De achtergrond

De activiteiten van RaRa staan niet op zichzelf. Halverwege de jaren 80 was het klimaat in de samenleving zonder meer ‘links-activistisch’ te noemen. In deze tijd vond bijvoorbeeld ook de aanslag in Kedichem plaats, waar een bijeenkomst van de Centrum Democraten en de Centrumpartij werd aangevallen door een bende van enkele honderden linkse activisten. De secretaresse van Centrum Democraten-partijleider Hans Janmaat zou hierbij ernstig gewond raken en de rest van haar leven aan een rolstoel gekluisterd zijn. Van enig medeleven met de slachtoffers of van aversie tegen de daders was in dit links-politieke klimaat geenszins sprake.

Kraken was een algemeen aanvaarde manier om aan woonruimte te komen en in Amsterdam waren hele wijken bijkans afgegrendeld door anarchisten. Dit zou nog met grote regelmaat tot krakersrellen leiden. Wie ook maar enige inperking van het immigratiebeleid wenste werd direct als ‘racist’ afgeserveerd en bijkans uit de samenleving verstoten.

Het was ook de tijd dat er demonstraties waren tegen kruisraketten en de grootste demonstratie ooit in Nederland werd hiertegen gehouden, met 550.000 demonstranten.

Een groot deel van de verlammende politieke correctheid die ons heden ten dage zo teistert stamt nog uit dit tijdperk, hoewel het inmiddels al dertig jaar achter ons ligt. U kunt zich dus voorstellen hoe heftig het in die tijd moet zijn geweest! Wellicht is dit de oorzaak dat, ondanks het aantal en de hevigheid van de aanslagen, geen verdachten in beeld zijn geweest. Ze zullen wellicht weinig moeite hebben gehad om ‘onder te duiken’ in een samenleving die hen ‘an sich’ niet vijandig was gezind. Hoewel vaak is beweerd dat de daders in het Amsterdamse kraakmilieu gezocht moeten worden is daar tot op heden geen hard bewijs van.

Jan de Scherprechter

Eerdere delen uit deze serie:
Ephialtes 3: FARC
Ephialtes 2: Rote Armee Fraktion
Ephialtes 1: de moord op Pim Fortuyn
Ephialtes, inleiding

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.