Ephialtes 3: FARC

Wie van u zegt de naam Tanja Nijmeijer nog iets? Tot enkele jaren geleden was haar naam regelmatig in het nieuws.

De in 1978 geboren Twentse had haar bekendheid te danken aan haar lidmaatschap van de, inmiddels opgeheven, Colombiaanse extreem-linkse terreur organisatie FARC onder leiding van Timoléon Jiménez.

Wat was dit voor een beweging, waar Tanja Nijmeijer tot de laatste dag deel van heeft uitgemaakt? Wat waren hun beweegredenen en doelstellingen? Wat waren hun methoden?

In het derde deel van de Ephialtesreeks behandelen we dit communistisch guerillaleger.

De Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (Spaans: Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia–Ejército del Pueblo, FARC of FARC-EP) was een communistische, revolutionaire en illegaal bewapende organisatie in Colombia van 1964 tot 2017. Ze werd aan het begin van de Colombiaanse burgeroorlog, in de periode 1964-1966, gesticht als de militaire vleugel van de Colombiaanse communistische partij en is daarmee de oudste guerillagroepering in Zuid-Amerika. Met een geschat aantal van 9.000 tot 15.000 leden, waarvan ongeveer 20 tot 30 procent jongeren onder de 18 jaar, was de FARC in 2005 aanwezig op 10 tot 15 procent van het Colombiaanse grondgebied, voornamelijk in de zuidoostelijke oerwouden en in de vlaktes aan de voet van de Andes.

Hoe het begon

In haar begindagen was de FARC een ideologische guerrillabeweging, maar de groep raakte in de jaren 80 betrokken bij de illegale drugshandel, waarna een officiële afsplitsing van de communistische partij plaatsvond. De FARC creëerde daarop een nieuwe politieke structuur onder de naam “Clandestiene Colombiaanse Communistische Partij”. De groepering wordt door de Colombiaanse regering, de Verenigde Naties, de VS en de Europese Unie beschouwd als een terreurorganisatie, omdat ze haar acties niet alleen tegen de regering voert, maar ook tegen burgers en infrastructuur. De FARC heeft banden met het eveneens uit Colombia afkomstige ELN, met ongeveer 3.500 soldaten, de Ierse IRA en de Baskische afscheidingsbeweging ETA. Naast drugshandel komt de FARC aan inkomsten door ontvoeringen van grootgrondbezitters en politici. De bekendste ontvoering was die van presidentskandidate Ingrid Betancourt, die in juli 2008, na zes jaar gevangenschap, werd bevrijd.

Oprichting en ideologie

De FARC werd in 1964 opgericht. De organisatie kwam voort uit boerenzelfverdedigingsgroepen, die al vanaf de jaren veertig tijdens La Violencia streden tegen de conservatieve Colombiaanse regering. De FARC wilde de Colombiaanse liberaal-conservatieve regering ten gunste van een communistisch bestuur omverwerpen. De FARC noemt zich een politiek-militaire marxistisch-leninistische organisatie, geïnspireerd op het boliviarisme. Het beweert dat het de armen op het platteland vertegenwoordigt en is tegen de invloed van de USA op Colombia. Het zet zich voornamelijk af tegen de Amerikaanse plannen met Colombia zoals privatisering van natuurlijke bronnen en multinationals. Vanaf de oprichting waren grootgrondbezitters doelwit van ontvoeringen en afpersingen. Vanuit het platteland in het zuidoosten van Colombia werden vanaf eind jaren zestig moorden gepleegd en ontvoeringen en bomaanslagen op overheidsdoelen en burgers uitgevoerd. In de steden legden guerillero’s hinderlagen.

Tijdens de Koude Oorlog steunde de USSR de FARC, maar vanaf de jaren tachtig werd de drugshandel de belangrijkste inkomstenbron voor de FARC. De FARC voegde “-EP”, Ejército del Pueblo, toe aan de naam tijdens de Zevende Guerrillaconferentie in 1982, waardoor men de verwachting uitte dat guerrilla vooruitgang zou boeken op conventionele militaire tactieken. President Andrés Pastrana sloot in 1998 een overeenkomst met de FARC. In ruil voor een gedemilitariseerde zone ter grootte van circa 42.000 km² zou de FARC een wapenstilstand aanvaarden. In 2002 zou een definitief vredesverdrag worden getekend, maar Manuel Marulanda van de FARC kwam niet opdagen. Pastrana gaf vervolgens opdracht de gedemilitariseerde zone, door de pers “Farcolandia” gedoopt, weer in te nemen. De FARC zegt dat het nog steeds open staat voor een oplossing voor het nationale conflict. Het staat er echter alleen voor open onder bepaalde voorwaarden. Zo wil FARC dat sommige gebieden worden gedemilitariseerd en moeten alle gevangengenomen rebellen worden vrijgelaten. Zolang er niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, zal de FARC blijven strijden om de doelen van de FARC te bereiken. Dit zou nodig zijn omdat de Colombiaanse regering geweld gebruikt tegen de (ex)leden van de FARC, aanhangers van de FARC en activisten van onder andere de socialistische Unión Patriótica.

President Alvaro Uribe, die in 2002 aantrad, staakte de onderhandelingen tussen de Colombiaanse regering en de FARC. Uribe trad hard op tegen de FARC en werd daarbij gesteund door een groot deel van de Colombiaanse bevolking: in februari 2008 protesteerden honderdduizenden burgers tegen de ontvoeringspraktijken van de FARC. De FARC is door de VN, Europa en de VS op de lijst van terreurorganisaties gezet, omdat zij al vele burgers heeft aangevallen, ontvoerd en vermoord. De FARC heeft altijd gevangenen vastgehouden, waarmee ze heeft geprobeerd gevangen FARC-leden vrij te krijgen. De FARC hield zowel politieke gevangenen als militairen gevangen. In totaal liep hun aantal in de honderden. Na bemiddeling van de Venezolaanse president Hugo Chávez liet de FARC begin 2008 zes ontvoerde politici los.

Gaandeweg nam de macht van de FARC af: er was in februari 2008 een massaal protest tegen de ontvoeringspraktijken van de FARC en in datzelfde jaar kwamen drie van de zeven hoogste FARC-leiders om het leven. Verder leken steeds meer FARC-rebellen zich over te geven.

Onpopulaire methoden

Op 2 juli 2008 werd Íngrid Betancourt, samen met drie Amerikaanse gijzelaars en elf Colombiaanse militairen, door het Colombiaanse leger uit handen van de FARC bevrijd. Zij was op 23 februari 2002 in gijzeling genomen nadat zij als presidentskandidate tijdens de verkiezingen de dialoog had gezocht met de rebellen van de FARC en had opgeroepen te stoppen met de gijzelingen. Op 5 februari 2009 liet de FARC haar laatste politieke gevangene, Sigifredo Lopez, vrij. Sigifredo Lopez was bijna zeven jaar gevangen geweest; op 18 juni 2007 werden elf andere gevangenen doodgeschoten. In maart 2009 werd de laatste buitenlandse ontvoerde vrijgelaten: de Zweed Erik Roland Larsson. De FARC hield op dat moment nog 22 militairen gevangenen vast en waarschijnlijk enkele honderden burgers voor wie losgeld werd geëist.

Op 26 februari 2011 maakte FARC bekend dat alle resterende gijzelaars zouden worden vrijgelaten. Daarbij zou buurland Brazilië worden geaccepteerd als bemiddelaar. De gevangenen zouden worden overgedragen aan de voorzitter van Asfamipaz, de beweging van familieleden van gijzelaars.

Begin 2012 startte het Colombiaanse leger, financieel gesteund door de VS, een nieuw en groots offensief tegen de FARC. Daarbij zei de regering al zeker 60 strijders te hebben gedood en enkelen te hebben gevangengenomen. De FARC zelf had aangekondigd te stoppen met het ontvoeren van militairen en politieagenten, maar doodde in maart 2012 nog 11 militairen. In augustus 2012 kondigde de Colombiaanse regering aan vredesonderhandelingen te zullen beginnen met de FARC, nadat er verkennende gesprekken waren geweest. President Juan Manuel Sanchez zei evenwel niet van plan te zijn militaire operaties tegen de rebellengroep op een lager pitje te zetten. De onderhandelingen zijn in oktober van dat jaar begonnen in Noorwegen en werden later voortgezet in Cuba.

Na het vredesakkoord werd deze beweging omgevormd tot een nieuwe politieke partij.

Tanja Nijmeijer en de FARC

In september 2007 werd bekend dat de uit Nederland afkomstige Tanja Nijmeijer sinds 2002 is aangesloten bij de FARC. Nadat ze in 2001 en 2002, tijdens een verblijf in Colombia, geconfronteerd werd met de armoede, sloot ze zich onder de schuilnaam Eillen, Eileen of Ellen aan bij de FARC, waar ze tolk en vertaler werd. Ook nam ze deel aan gevechtshandelingen. In augustus 2007 werden bij een actie van het Colombiaanse leger haar dagboeken aangetroffen in het kamp waar Nijmeijer op dat moment verbleef. Tegen Tanja Nijmeijer loopt nog steeds een internationaal opsporingsbevel.

Het einde van de FARC

Op 25 augustus 2016 kondigde de Colombiaanse president Juan Manuel Santos aan dat er na vier jaar onderhandelen een vredesakkoord was bereikt met de FARC. Met het vredesakkoord zou een einde kunnen komen aan een conflict dat in de loop der jaren in totaal aan het onvoorstelbaar groot aantal van 220.000 mensen het leven kostte.

Op 26 september van hetzelfde jaar werd het uiteindelijke akkoord getekend.

Op 2 oktober 2016 werd er in Colombia een referendum gehouden over het vredesakkoord. Het akkoord werd uiteindelijk met een minieme meerderheid van 50,21% van de stemmen verworpen.

Op 13 november 2016 werd bekend dat de Colombiaanse regering en FARC in de Cubaanse hoofdstad Havana na negen dagen onderhandelen een nieuw vredesakkoord hadden bereikt. Het aangepaste akkoord werd ten slotte op 24 november door beide partijen ondertekend in de Colombiaanse hoofdstad Bogota.

Na 53 lange jaren was er een einde gekomen aan het bloedvergieten door dit communistisch terreurleger.

One thought to “Ephialtes 3: FARC”

  1. Opvallend is dat 80 jaar marxistische terreur niets heeft opgeleverd. Alleen veel doden en ellende. Geen van de doelen van deze groepen is waar dan ook gerealiseerd.
    De aanpak van linkse groeperingen in West-Europa is wat dat betreft vele malen effectiever gebleken.
    Hier is de zachte aanpak gehanteerd. Indoctrinatie en propaganda. Sinds de jaren 60 een beproefd middel, via het onderwijs, de media en politiek. Allerlei organisaties die het cultureel marxisme gemeen hebben wisten invloed te krijgen op het openbaar bestuur, het onderwijs en de media. Het effect daarvan is inmiddels dat een groot deel van de bevolking zonder het zelf te beseffen, puur neo-marxistische denkbeelden heeft en daar ook naar leeft en handelt. Het doorgeslagen gelijkheidsdenken, het fanatieke atheïsme, de genderwaanzin en de laatste troef, de klimaathysterie, zijn buitengewoon effectief ingeprent bij grote groepen van de bevolking.
    Wat al die terreurgroepen en marxistische regimes die inmiddels gevallen zijn nooit lukte, is paradoxaal in het vrije, liberale westen wél gelukt.
    Leek het effect daarvan rond de eeuwwisseling af te nemen, inmiddels gaat het in hoog tempo verder.
    Het beleid van de regering wordt in hoge mate door neo-marxisten en cultureel marxisten bepaald. De klimaatwaanzin wordt zelfs door de ooit rechtse VVD en CDA onderschreven en tot officieel en rampzalig beleid verheven. De vorming van de Europese superstaat, een cultureel marxistisch project pur sang, door alle partijen van VVD tot GL en zelfs deels SP toegejuicht en van harte gesteund.
    Genderwaanzin is in vele gemeenten inmiddels officieel beleid (“regenbooggemeenten”) en ook door steeds meer bedrijven (NS onder meer) ingevoerd. In het onderwijs is vrijwel geen enkele niet-marxistische docent meer te vinden (al noemen ze zichzelf uiteraard nooit zo) en de media zijn op enkele uitzonderingen na in alle opzichten links en cultureel marxistisch.

    De vraag is of het tij nog te keren valt. Ik ben er zelf erg somber over, hoewel ik het nog steeds van harte hoop. Het moet wel snel gebeuren. Anders is het oude Europese cultuurgoed, waar ik zelf erg trots op ben, straks verdwenen. Niet alleen écht verdwenen, maar ook uit de geschiedenisboeken gewist. Want zelfs díe zijn niet veilig in de handen van de neo- en cultureel marxisten.

Reacties zijn gesloten.