Ephialtes 2: de Rote Armee Fraktion

Het was donderdagochtend 30 november 1989 toen een konvooi van drie auto’s zich over de weg richting het, destijds nog, West-Duitse Bad Homberg spoedde. Één wagen vormde de voorhoede, het middelste voertuig was een gepantserde Mercedes-Benz S-klasse en het laatste voertuig was de volgwagen. In het konvooi reisde de president van de Deutsche Bank, de sympathieke 59-jarige Alfred Herrhausen en zijn lijfwachten. Bad Homberg, een buitenwijk van Frankfurt, was waar het kantoor van Herrhausen zich bevond. Ze naderden een fiets die al enige tijd in de berm geparkeerd stond en waar zijn lijfwachten eerder geen dreiging in hadden vermoed. Maar ditmaal was de fiets voorzien van een pakket op de bagagedrager. Toen ze echter de schijnbaar achteloos achtergelaten fiets wederom wilden passeren, zoals ze dat eerder hadden gedaan, liep het anders af. Het voorste voertuig passeerde de fiets nog ongehinderd, maar toen Herrhausens gepantserde Mercedes-Benz de fiets passeerde volgde een daverende klap. Een zware bom explodeerde ter hoogte van het passagiersgedeelte van de wagen en doorboorde het pantser van het achterportier. Een koperen kegelvormig projectiel boorde zich met een snelheid van twee kilometer per seconde door het pantserstaal en sloeg beide benen van Alfred Herrhausen aan flarden. Er was niets wat zijn lijfwachten nog voor hem konden doen. Herrhausen stierf aan bloedverlies. Hij liet een vrouw en twee kinderen achter.

Later zou uit forensisch onderzoek blijken dat de bom op de fiets van zo’n 150 meter afstand op scherp was gezet met een afstandsbediening. Dit op scherp stellen moest een secuur werkje zijn geweest want het explosief was voorzien van een zogeheten foto-elektrische ontsteker: pas als een lichtstraal werd onderbroken zou het explosief afgaan. De terrorist moest dus het voorste voertuig laten passeren en meteen daarna de bom op scherp zetten. Het gebruikte explosief was een zogeheten ‘shape-charge’ volgens het Misznay-Schardin ontwerp waarbij alle explosieve kracht gefocust werd op één punt, in plaats van een explosie in alle richtingen. Het bestond uit een hard stalen achterplaat die zou dienen als medium waartegen de explosieve kracht zich af kon zetten, een springlading van 7 kilogram en een koperen afdekplaat. Deze plaat zou door de kracht van het explosief worden vervormd tot een kegelvormig projectiel. Het was juist dit principe waardoor de aanslag zo effectief was, een conventionele bom had het pantser van de wagen waarschijnlijk niet kunnen doorboren. Op de plek waar de afstandsbediening was gevonden hing ook een briefje met hierop de tekst ‘Commando Wolfgang Beer’ en het merkteken van de Rote Armee Fraktion, een rode vijfpuntige ster met hier overheen een aanvalsgeweer en de letters R.A.F Het was duidelijk: de Rote Armee Fraktion had met deze aanslag hun meest geavanceerde ooit gepleegd.

De Rote Armee Fraktion

Als er één terroristische organisatie in aanmerking komt voor het predicaat ‘Ephialtes’ in de zin des woords die wij ermee bedoelen, namelijk een ‘verrader binnen de eigen gelederen’, is het wel de RAF. Ze beschouwden zichzelf als, letterlijk, fractie van het Russische Rode Leger en maakten zich met hun activiteiten schuldig aan direct verraad van Duitsland en haar volk.

De Rote Armee Fraktion was de actiefste naoorlogse links-extremistische terreurgroep in de Bondsrepubliek Duitsland. De RAF stond ook wel bekend onder de naam Baader-Meinhof-Groep. De groep werd in 1970 opgericht door onder meer Andreas Baader, Gudrun Ensslin en Horst Mahler, die later gezelschap kregen van Ulrike Meinhof. De groep was verantwoordelijk voor 34 moorden en talrijke bankovervallen en bomaanslagen. In 1998 meldde de RAF dat ze zichzelf had opgeheven.

Hoe het allemaal begon

Vooral in de West-Duitse studentenbewegingen ontstond er aan het eind van de jaren zestig steeds meer onvrede over het feit dat veel bestuurders uit het nazitijdperk nog steeds ‘waakten’ over de fundamenten van de (West-)Duitse samenleving. In hun ogen ontkende of verdrong de oorlogsgeneratie haar schuld aan de nationaal-socialistische misdaden. Een van de doelstellingen van de Rote Armee Fraktion was dan ook om schoon schip te maken met het naziverleden. De oorlogsgeneratie diende verantwoording af te leggen tegenover haar kinderen. Belangrijk om in het kader van deze houding van de leden van de Rote Armee Fraktion te verwijzen naar de opvoeding die de eerder genoemde in 1930 geboren Alfred Herrhausen had gehad aan een eliteschool van de Nationaal-Socialistische Duitse Arbeiders Partij, de NSDAP. Misschien had zijn schooltijd bij deze elite school bijgedragen aan het besluit van de RAF om juist hém als doelwit te kiezen, maar aangezien de aanslag op Herrhausen nooit is opgelost blijft dat speculatie.

De RAF ageerde verder ook sterk tegen de in de Bondsrepubliek heersende “kapitalistische staat”. Een tweede doel van de groep was het zich ondergronds tegen “het systeem” verzetten.

De naam van de groep was afgeleid van het Russische Rode Leger, de term “Fraktion” (een eenheid binnen de communistische beweging) werd toegevoegd om het verband met de internationale marxistische strijd te benadrukken. De organisatiestructuur en handelwijzen waren grotendeels geïnspireerd door de Tupamaros, de linkse stadsguerrilla uit Uruguay. Het is bekend dat er banden waren met de toenmalige (communistische) Duitse Democratische Republiek. Zo werd aan Inge Viett, lid van de RAF én de Beweging van de Tweede Juni, onderdak verschaft door de DDR. Buiten de rechtstreekse politieke belangen in het kader van de Koude Oorlog had de DDR er belang bij om op de hoogte te zijn van op handen zijnde acties van beide groeperingen, teneinde haar Stasi-spionnen in het Westen geen gevaar te laten lopen als gevolg van de verhoogde paraatheid van de regering van de Bondsrepubliek.

De vijand van mijn vijand is mijn vriend

Om succesvol te zijn als links-extremistische terreurorganisatie schrok de Rote Armee Fraktion er niet voor terug om samen te werken met andere groeperingen, regeringen en organisaties, zelfs als deze schijnbaar in politieke denkbeelden niet of nauwelijks aansloten bij die van de RAF zelf. Voor zover bekend werkte de RAF samen met diverse organisaties en overheden, waaronder die van de DDR en met Noord-Korea. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in een deels gecodeerde brief die wordt toegeschreven aan Ulrike Meinhof, waarin wordt gevraagd om steun van de Noord-Koreaanse leider Kim Il-sung. Ook met andere organisaties zou contact zijn. Er werden middelen gedeeld, zoals wapens en springstof, of men hielp elkaar met de aanschaf ervan. Ook financieel stond men elkaar bij. Daarnaast volgden RAF-leden trainingen in kampen en kregen zij de beschikking over schuilplaatsen. Dit zou onder meer gebeuren in de DDR en het Midden-Oosten. Over de exacte toedracht en de mate van samenwerking is thans nog geen zekerheid. De gemene deler van de partijen was vaak de vijandige houding richting het Westen en het kapitalisme. Ook met de Italiaanse marxistische Brigate Rosse en de Spaanse nationalistisch-seperatistische ETA en de Noord-Ierse religieus-nationalistische IRA was contact.

De activiteiten van de Rote Armee Fraktion in ons land

Den Haag
Eind jaren zeventig had de RAF schuiladressen in Nederland. Zo hielden Angelika Speitel en andere RAF-leden de ontvoerde werkgeversvoorzitter Hanns-Martin Schleyer vanaf 16 september 1977 enkele dagen verborgen in een woning aan de Stevinstraat in Den Haag/Scheveningen. In die dagen had Schleyer-ontvoerder Angelika Speitel met een mannelijke collega onder valse naam een auto gehuurd in de Trompstraat in Den Haag, waar ze na een schietpartij met de politie een arrestatie wist te ontlopen. Randy Siersema, hoofdagent van politie, raakte bij deze schietpartij zwaargewond. De ontkomen Speitel waarschuwde de overige ontvoerders in de Stevinstraat die in de nacht van 19 op 20 september Schleyer spoorslags overbrachten naar een statig pand in de Brusselse plaats Sint-Pieters-Woluwe, waar hij werd vastgehouden tot aan zijn dood.

Utrecht en Amsterdam
Enkele dagen na de schietpartij in Den Haag bleek ook in Utrecht een auto aan een Duitser onder een valse naam te zijn verhuurd. Op 22 september 1977, de dag dat de wagen ingeleverd moest worden, stonden dan ook 20 agenten klaar bij de verhuurder. De geplande arrestatie liep echter volledig uit de hand: toen het RAF-lid Knut Folkerts verscheen, opende hij het vuur op de agenten, waarbij een van hen – brigadier Arie Kranenburg – de dood vond. Kranenburgs collega Leen Pieterse raakte ernstig gewond. Tegenover het Beatrixtheater in Utrecht is een monument voor Arie Kranenburg geplaatst. Niet lang daarna arresteerde de Amsterdamse politie, alweer na een schietpartij, twee kameraden van Folkerts: Christof Wackernagel en Gert Schneider. Ze werden na een jaar uitgeleverd aan Duitsland, samen met Folkerts, die intussen wel in Nederland was berecht en een gevangenisstraf van 20 jaar kreeg opgelegd. Hij moest deze in Duitsland uitzitten. In 1995 kwam Folkerts voorwaardelijk vrij en in 2001 definitief. Op 31 mei 2006 werd door de rechtbank in Den Haag bepaald dat Folkerts alsnog zijn Nederlandse straf moet uitzitten.

De schietpartij in Kerkrade
Op 1 november 1978 vond op de Nieuwstraat in Kerkrade een vuurgevecht plaats. Even na twaalf uur ‘s middags openden de terroristen Rolf Heissler en Adelheid Schulz bij een paspoortcontrole het vuur op de douaniers Dyon de Jong en Johannes Petrus Goemans. Beiden overleefden de aanslag niet. De twee terroristen verdwenen met een gestolen bakkersbusje richting Maastricht en gingen verder per trein richting België. Rolf Heissler werd in 1980 opgepakt en veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. In 2001 werd hem gratie verleend waarna hij in dat jaar vrijkwam. Adelheid Schulz werd in 1982 gearresteerd en verliet de gevangenis in 2002. Op 1 november 2003 onthulde wethouder Frans Krasovec van Kerkrade een plaquette ter nagedachtenis aan de vermoorde douaniers. Behalve talrijke belangstellenden waren ook nabestaanden, een afvaardiging van de gemeente Kerkrade, de douane en de parochies Bleijerheide (NL) en Strass (DE) aanwezig. De plaquette is ontworpen en vervaardigd door Wim Steins.

Advocaat Bakker Schut
Een andere link met Nederland liep via de advocaat Bakker Schut. Hij verdedigde het Nederlandse RAF-lid Ronald Augustin, die behoorde tot de eerste generatie van RAF-leden. Bakker Schut maakte het mogelijk dat de RAF-leden, die geïsoleerd waren opgesloten, met elkaar konden communiceren.

Het einde van de Rote Armee Fraction

Op 20 april 1998 ontving persbureau Reuters een verklaring van 8 pagina’s, waarin de RAF verklaarde zich te hebben opgeheven. “Vor fast 28 Jahren, am 14. Mai 1970, entstand in einer Befreiungsaktion die RAF. Heute beenden wir dieses Projekt. Die Stadtguerrilla in Form der RAF ist nun Geschichte.” (Bijna 28 jaar geleden, op 14 mei 1970, ontstond tijdens een bevrijdingsactie de RAF. Vandaag beëindigen wij dit project. De stadsguerrilla in de vorm van de RAF is nu geschiedenis.) Bewijzen voor de echtheid van de verklaring bestaan overigens niet, echter hebben zich sindsdien geen incidenten meer voorgedaan die kunnen worden toegeschreven aan de RAF. De acties van de RAF hebben in totaal ongeveer 48 dodelijke slachtoffers geëist; naast politieke aanslagen, waarbij ontvoering en afpersing als middelen werden gebruikt, pleegde de RAF (zoals gebruikelijk in de stadsguerrilla) ook tal van bankovervallen en diefstallen ter financiering van haar doelstellingen. Na bijna 3 decennia was er eindelijk een einde gekomen aan het bloedige bestaan van de Rote Armee Fraction.

Met het vallen van de Berlijnse Muur en het verdwijnen van het IJzeren Gordijn in 1989 en 1990 en de val van de Sovjet-Unie en haar vazalstaten in 1991 leek er geen voedingsbodem meer te bestaan voor de RAF en soortgelijke groeperingen. Een ander gevaar, in de vorm van het radicaal islamitisch terrorisme, zou weldra van zichzelf doen spreken.

3 thoughts to “Ephialtes 2: de Rote Armee Fraktion”

  1. De gewelddadige acties van de RAF mogen dan voorbij zijn, het extreem-linkse gedachtegoed is dat allerminst. Nog altijd oefenen groepen uit die hoek een ware terreur uit, echter nu meestal morele terreur en hier en daar met geweld, dat dan vaak gelegitimeerd wordt met “strijd tegen opkomend fascisme”.
    De inval op een varkensboerderij deze week door extreem-linkse herrieschoppers was ook weer een oprisping uit deze kringen. Een goedlopend bedrijf met een zeer dier-verantwoordelijke ondernemer werd grote schade toegebracht.

    Een groot verschil met de RAF-tijd is dat extreem linkse geluiden tegenwoordig worden gehoord door beleidsmakers en politici. Opvallend is hoe overheden hun oren laten hangen naar eisen vanuit de extreem-linkse hoek. De rijksoverheid laat zich qua klimaatbeleid volledig leiden door zeer linkse groeperingen en subsidiesponzen als Urgenda. Zelfs de ooit rechts-liberale VVD is geheel in de ban van het klimaatalarmisme, dat niets anders is dan een nieuwe poging van links om de marxistische greep op de samenleving te verstevigen.

    Zodra ergens een evenement plaats vindt met elementen die volgens bepaalde groepen “discriminerend” of “racistisch” zijn, krabbelen organisatoren en overheden snel terug zodra een of andere dwaallichtenclub of losgeslagen SJW-ers daar tegen protesteren. Hele evenementen worden daarom zelfs afgelast.
    Ook de genderwaanzin is door gedram en gemekker vanuit SJW-kringen tot het overheidsbeleid doorgedrongen.

    Deze ontwikkeling is veel gevaarlijker dan het geweld van de RAF. De RAF kon op geen enkele steun vanuit de bevolking rekenen en had al helemaal geen invloed op overheidsbeleid. De huidige linkse bewegingen hebben dat echter wel en worden ook nog vaak sympathiek gevonden door burgers, omdat het lijkt of ze op vreedzame wijze voor een goed doel strijden. Door die zekere aanhang onder de bevolking willen gevestigde politici koste wat het kost het stempel “racist” of “rechts” vermijden en doen er alles aan om de eisen en wensen van linkse dramgroepen in te willigen en willen vooral laten zien “kijk mij eens deugen!”. Het roept bij mij het beeld van een basisscholier op, die netjes met de armen over elkaar probeert in de gunst te komen bij de juf of meester.

    Als de invloed van linkse, nooit gekozen en vaak zeer marginale dramclubs niet wordt gestopt, is de neo-marxistische dystopie straks toch nog werkelijkheid……

  2. Een van de grondleggers van de RAF trekt toch een heel andere conclusie.

    Hoewel hij zich inmiddels al vele jaren bij de Nationale Widerstand heeft aangesloten en jaren gevangenisstraf uit zit wegens het onthullen van wellicht een van de grootste historische leugens, stelt voormalig RAF-lid HORST MAHLER duidelijk over zijn verleden, dat hij wereldbeschouwelijk nog precies hetzelfde denkt en voor hetzelfde strijd als toen. Hij benadrukt dat zijn opvattingen sinds zijn tijd in de studentenbeweging van de jaren ’60 in NIETS veranderd zijn, sinds hij zich in de jaren ’90 bij de NW (o.a de NPD) aansloot.

    De standpunten van de anti-imperialistische/anti-globalistische beweging van de jaren ’60 vind ironisch genoeg meer weerklank bij nationalisten dan bij linkse krachten dezer dagen. Die laatste zijn onder invloed van de door de OSS/CIA gesteunde Frankfurt Schule (cultuur-kapitalisten dus) inmiddels tot de grootste promotors van bij uitstek kapitalistische hobbies als kosmopolitosme/globalisme verworden.

    In die context moeten we ook de studentenbeweging en militante uitwassen daarvan (zoals de RAF) bezien. Velen vochten tegen de Amerikaanse bezetting, voor (Groot-)Duitse hereniging en de nationale bevrijding van volkeren wereldwijd (het Duitse voorop), in een tijd dat opmerkelijk veel ‘nationalisten’ nog actief een NAVO agenda (en dus die van de Amerikaanse globalisten) ondersteunden. Niet verwonderlijk dat velen in die tijd relatief makkelijk de overstap maakten van links naar rechts en vica versa. De rollen zijn nu omgedraait.

    Daarom dat de links-rechts verdeling die hier gemaakt wordt misleidend is. Sociaal Nationalisme is immers niet links en/of rechts, maar verenigt juist het beste van beiden. Een derde weg dus, die met burgerlijke aanduidingen als ‘links’ en ‘rechts’ niets van doen heeft. Spijtig dat velen zich toch door kortzichtig hokjesdenken laten leiden daarin en de RAF afschieten puur omdat deze “links” zou zijn.

    1. RAF oprichter Horst Mahler heeft zich inmiddels bij het extreem-rechtse kamp aangesloten, maar stelt tegelijkertijd inderdaad dat zijn huidige opvattingen niet verschillen van die uit de zijn RAF-periode en die van de linkse studentenbeweging van eind jaren zestig.

      Hij beargumenteert bijvoorbeeld dat er geen verschil zit in het linkse standpunt over gastarbeid van toen en het extreem-rechtse standpunt nu. De ‘rode’ draad is volgens hem dat de gastarbeiders werden uitgebuit door het kapitaal en beter thuis – in eigen land – moesten werken aan de opbouw van het eigen land (zie ook de SP brochure ‘Gastarbeid en kapitaal’ uit 1983). Een duidelijk anti-kapitalistisch en nationalistisch standpunt.

Reacties zijn gesloten.