Een zoon van mijn volk

1
1405

Laat mij op een zee van dwazen
Een vlot van waarheid dan maar zijn
En tegen de leugen der progressie
Mij verzetten met venijn

Voed mij met brood van meel en graan
Van ambachten niet verleerd
Dat waar ik te voet ooit langs mocht gaan
Groeiend op akkers, door broeders beheerd

Laat mij mijn hart verliezen
Aan een mooi meisje van niet ver van hier
Met haar dan een gezin stichten
En ik dan met haar het leven vier

En laat mijn kinderen herkennen
Mijn verhalen over ‘t eeuwig volksverbond
Zich geworteld voelen temidden
Als ik hen zeg: dit is onze geboortegrond

Laat mij drinken van de melk en laat mij proosten met het bier
Gemolken van het vee van even verderop,
Gebrouwen in de Abdij alhier

Laat mij handen schudden met vreemden
Voor handel en om van elkander te leren
Maar laat mij zijn wie ik zijn wil
Ik laat mij nimmer bekeren

Gun mij een thuis temidden mijn volksgenoten
Laat mij delen in hun vreugde en hun pijn
Laat mij wortelen dan in dat thuis
Lang genoeg om een man van mijn volk te zijn

Geef mij de kracht om te dragen, dat wat een man soms dragen moet
Laat mij dan delen met mijn broeders,
Het zuur, het bitter maar ook het zoet

En als ooit de dag komt om de ploegschaar voor het zwaard te verruilen
Vervul mij dan met leeuwenmoed
Laat mij dan strijden en niet huilen
Tezamen met mijn volksgenoten breng ik de soldatengroet

Als het lot dan op mij valt
En ik mijn leven geef voor God en volk en land
Dan keer ik terug naar mijn voorvaderen
Vermengd mijn bloed zich met aarde en met zand

Al wat ik dan vraag van mijn broeders en mijn zusters
Op die dag van herinneringen en van eer
Herinner mij als een zoon van mijn volk
En zie vol trots op mijn graf neer

De Volksdichter

1 COMMENT

Comments are closed.