Edelman von Mildenstein en de Ha’avara-Abkommen

4
167

Het is januari 1933 wanneer de NSDAP definitief de macht grijpt in Duitsland. Op dat moment is er binnen de partij geen overeenstemming over wat er gedaan moet worden aan het zogeheten ‘Jodenvraagstuk’. Mannen zoals Julius Streicher stelden een onmiddellijke verbanning van joden uit Duits territorium voor. Meer gematigde stemmen wezen naar de gevolgen voor de economie en de mogelijke reactie van de internationale gemeenschap. Vanuit de partijtop werd er geen duidelijke leiding of sturing gegeven m.b.t. de kwestie, waardoor diverse organisaties ruimte kregen om hun eigen initiatieven te ontplooien. Vanuit de SS kwam de Oostenrijkse ingenieur Leopold Itz von Mildenstein met het voorstel om samen te gaan werken met de zionisten.

Von Mildenstein was in 1902 in Praag geboren en had al vroeg interesse in het zionisme. Teneinde zijn kennis uit te breiden m.b.t. het onderwerp bezocht hij de nodige zionistische conferenties. Von Mildenstein zag zionisme als dé manier om Duitsland ‘jodenrein’ te maken. De zionistische beweging in Duitsland was enorm gegroeid sinds de opkomst van de NSDAP. Zij bleek ook bereid tot samenwerking met de NSDAP. Op 7 april verklaardde de Zionistische Federatie van Duitsland bereid te zijn om contacten te leggen met de NSDAP om mogelijkheden tot een ‘oprecht partnerschap’ ter bevordering van emigratie naar Palestina te verkennen. Om dit te bewerkstelligen legde de joodse rechter Kurt Tuchler, overtuigd zionist, contact met von Mildenstein. Hij stelde voor dat von Mildenstein in de pers positief zou gaan schrijven over een joods Palestina. Von Mildenstein ging akkoord, onder de voorwaarde dat hij Palestina met eigen ogen mocht zien, met Tuchler als gids. Zo kwam het, dat Von Mildenstein en Tuchler, samen met hun echtgenoten een reis van zes maanden maakten door Palestina. De reisverslagen en ervaringen van von Mildenstein werden gepubliceert in Der Angriff, het nieuwsblad dat onder de leiding stond van Joseph Goebbels. Om deze reis te memoreren werd er zelfs een munt geslagen met aan de ene kant een hakenkruis en aan de andere kant een Ster van David.

“Een joods thuis in Palestina, is de weg richting het oplossen van een eeuwenlange wond in het lichaam van de wereld: het joodse vraagstuk.” – Leopold von Mildenstein, in een artikel in Der Angriff.

Bij zijn terugkeer meldde von Mildenstein dat de oplossing van het jodenvraagstuk in massa-emigratie van joden naar Palestina zou liggen. Een positie die over werd genomen door de leiding van de SS. Von Mildenstein promoveerde naar een positie direct onder Reinhard Heydrich. De SS stimuleerde op een gegeven moment zionistische activiteiten binnen de joodse gemeenschap, omdat dit wenselijker zou zijn dan joodse assimilatie, wat tot een-staat-binnen-een-staat zou leiden. Von Mildenstein was lang een rijzende ster binnen de SS. Hieraan kwam echter een einde toen de emigratie van joden naar Palestina niet snel genoeg ging, naar de zin van de NSDAP-top. Het beleid richting zionisme veranderde toen Adolf Eichmann een hoge positie verwierf binnen de SS. Eichmann waarschuwde juist voor het gevaar van een eigen staat voor joden én het bestaan van joden binnen Duitsland.

Het beleid m.b.t. joden was in den beginne altijd gericht op emigratie van joden naar Palestina. Meer dan welke ideologie ook respecteert nationaal-socialisme de natuurband die een individu heeft met de eigen natie, land, identiteit en gedeelde normen en waarden. Wel is zij van mening dat, gelijk aan het dierenrijk, er strikte scheidslijnen zouden moeten zijn tussen de verschillende naties.

Uit ‘The Third Reich and the Palestine Question’:
“Zionism believes that the rebirth of the national life of a people, which is now occurring in Germany through the emphasis on its Christian and national character, must also come about in the Jewish national group. Our acknowledgment of Jewish nationality provides for a clear and sincere relationship to the German people and its national and racial realities. Precisely because we do not wish to falsify these fundamentals, because we, too, are against mixed marriage and are for maintaining the purity of the Jewish group and reject any trespasses in the cultural domain, we—having been brought up in the German language and German culture—can show an interest in the works and values of German culture with admiration and internal sympathy.” (Memo of June 21, 1933, as reproduced in The Third Reich and the Palestine Question, Francis R. Nicosia, Austin: University of Texas, 1985, p. 42).

Binnen het nationaal-socialisme heeft iedere natie recht op zelfbeschikking binnen de eigen geboortegrond. Om het joodse vraagstuk op te lossen werd er door NSDAP kopstukken gedacht aan Madagascar. Door de geschiedenis heen zijn er echter zeer veel locaties aangewezen en voorgesteld: (Een deel van) Armenië, Uganda, Rusland, Japan, Guyana, Argentinië, Tasmanië, Cyprus, Saoedi-Arabië, Albanië en nog wel meer. Dit geeft te denken over hoe legitiem de aanspraak van de joden is op het stuk grond wat we nu Israël noemen. Dit is echter wel een andere discussie.

Hitler heeft persoonlijk de Ha’avara-Abkommen goedgekeurd. De beruchte overeenkomst tussen de NSDAP-top, het Duitse ministerie voor economische zaken, het Joods Agentschap voor Israël en de Zionistische Federatie van Duitsland. Dit maakte het mogelijk om joden te (laten) verhuizen naar Palestina. Extra eisen van de kant van de Britten maakten deze heel schappelijke propositie onmogelijk.

Peter Winter heeft in een boek duidelijk gemaakt dat de NSDAP en zionistische groeperingen in Duitsland de Neurenberger rassenwetten samen/in overleg hebben opgesteld. De NSDAP wilde de joden weg hebben, zionistische joden vonden de goyim andersom net zo verachtelijk. Ditzelfde boek maakt ook duidelijk dat zionistische joden bereid waren om in Palestina te gaan vechten tegen de Britten. Een joods proxyleger: een mooie afzetmarkt voor de herstellende Duitse oorlogsindustrie.

Uit het joods-Duitse dagblad, de Jüdische Rundschau, na bekendmaking van de Neurenberger rassenwetten:
“Germany … is meeting the demands of the World Zionist Congress when it declares the Jews now living in Germany to be a national minority. Once the Jews have been stamped a national minority it is again possible to establish normal relations between the German nation and Jewry.

The new laws give the Jewish minority in Germany its own cultural life, its own national life. In future it will be able to shape its own schools, its own theater, and its own sports associations. In short, it can create its own future in all aspects of national life.

Germany has given the Jewish minority the opportunity to live for itself, and is offering state protection for this separate life of the Jewish minority: Jewry’s process of growth into a nation will thereby be encouraged and a contribution will be made to the establishment of more tolerable relations between the two nations” (Jüdische Rundschau, Sept. 17, 1935)

Het is de vraag hoe de geschiedenis zou zijn verlopen wanneer de lijn-von Mildenstein langer gevolgd zou zijn geweest. Het zou waarschijnlijk een elegante aanpak zijn geweest waar alle betrokken partijen tevreden mee zouden zijn geweest. Zou het Midden-Oosten net zo’n brandhaard zijn geweest als nu het geval is? De aanpak van Leopold von Mildenstein is wellicht dé manier om onze huidige immigratieproblematiek op een beschaafde, humane wijze op te lossen. Zodoende kunnen we allen in volksstaten wonen.

Isengrim

4 COMMENTS

  1. Een onderbelichte geschiedenis waar je vandaag de dag weinig mensen over hoort: de collaboratie tussen zionistische joden en het Reich. In Der Judenstaat dicht Herzl in de 19de eeuw “de anti-semieten” dan ook al een rol toe in de tot stand koming van hun beloofde land.

    “Het beleid m.b.t. joden was in den beginne altijd gericht op emigratie van joden naar Palestina. ”

    Daar valt nog wel e.e.a. op af te dingen, omdat het Duitse rijk, dat historisch gezien nogal wat islamitische bondgenoten had, ook wel in zag dat de Arabieren de Joodse migranten niet met open armen zouden verwelkomen. Juist daarom werden er tal van andere opties geopperd, zoals het Madagaskar plan.

    Ook interessant in die context is het feit dat een deel van de zionistische milities, zoals de Irgun, ook tijdens de oorlog en zelfs na de Wansee conferentie van 1942 ervoor bleven pleitten om aan de zijde van het Derde Rijk te strijden. Dit werd echter gedwarsboomd door het Duitse bondgenoodschap met de Grootmoeftie van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, en de pro-Arabische koers die het rijk vanaf ’42 ging varen.

    • * De Irgun kan men zien als een van de voorlopers van de huidige Likoed partij.

    • Het schijnt ook zo te zijn dat Hitler helemaal niet stond te popelen om samen te werken met de zionisten maar dat de Internationale boycott die tegen Duitsland was uitgeroepen de Duitse economie nogal wat schade berokkende. Een voorwaarde van de samenwerking die de Duitsers stelden was een einde van deze boycott.

  2. “Het is de vraag hoe de geschiedenis zou zijn verlopen wanneer de lijn-von Mildenstein langer gevolgd zou zijn geweest. Het zou waarschijnlijk een elegante aanpak zijn geweest waar alle betrokken partijen tevreden mee zouden zijn geweest. Zou het Midden-Oosten net zo’n brandhaard zijn geweest als nu het geval is? De aanpak van Leopold von Mildenstein is wellicht dé manier om onze huidige immigratieproblematiek op een beschaafde, humane wijze op te lossen. Zodoende kunnen we allen in volksstaten wonen.”

    Waar verschilt von-Mildenstein zijn beleid dan van het Britse beleid mbt het zionisme?

    Natuurlijk zou dit beleid in dezelfde brandhaard resulteren omdat de vestiging van een Joodse staat in Palestina enkel gerealiseerd zou kunnen worden dmv de verdrijving van de inheemse bevolking. Het is dan ook niet meer dan logisch en gerechtvaardigt dat die inheemse bevolking zich daar, desnoods met gewed, tegen verzet.

Comments are closed.