Die Chileense mysticus

1
567

Miguel Serrano is een naam die velen waarschijnlijk niet veel zal zeggen. De persoon over wie in dit artikel een introductie zal worden gegeven is, ondanks zijn brede netwerk, vele reizen en stapel werken, dan ook iemand die buiten zijn thuisland Chili niet veel bekendheid heeft verworven bij de massa en zelfs niet binnen de groep die zich als buiten de matrix denkende beschouwd. De meest voor de hand liggende gecombineerde oorzaak voor dit feit is dat zijn werk lange tijd enkel in het Spaans beschikbaar is geweest en zelfs nadat het grotendeels naar Engels vertaald is het voor vele niet altijd even vertaald voelt voornamelijk dankzij het poëtische karakter van de schrijfstijl en verwonderlijke karakter van de onderwerpen. Deze karakteristieken hebben ervoor gezorgd dat de uitstraling van zijn werk erg de indruk geeft bedoeld te zijn voor “ingewijden” en zo zelfs zij die bekend zijn met meer esoterisch gerichte schrijvers als Evola en Guénon op afstand houdt. Zij die van Serrano hebben gehoord maar zijn werk niet hebben gelezen of hebben begrepen zullen hem snel bestempelen als “Die Chileense Mysticus”.

Het doel van dit artikel is om de bovenstaande redenen dus ook niet om Serranos werk uit te leggen, gezien Serranos bijzondere stijl en unieke ideeën is het onmogelijk dit beknopt uiteen te zetten zonder zijn werk geweld aan te doen. Zij die Serrano willen begrijpen zullen zijn werk zelf moeten lezen en dat is een ingewikkeld proces. Daar komt tevens bij dat slechts over de lijnen lezen niet altijd direct tot begrip leidt en aan het begin zelfs het tegenovergestelde effect kan hebben. Of zoals Robert Weisthor vrij accuraat aanhaalt: “It is difficult for me to write objectively about Miguel Serrano because whenever I think I understand him, there is more just below the surface(1). Het is echter niet alleen Serranos werk dat veel meer bevat dan op eerste gezicht naar voren lijkt te komen, ook zijn leven was erg opvallend. Dit wil echter niet zeggen dat “De Chileense mysticus” per definitie een verkeerde aanduiding is, want het beschrijft exact hetgeen dat hij beoefende, het doet hem echter tekort hem enkel als zodoende neer te zetten, want hij bewandelde een ander pad dan dat van het mysticus stereotype. Serrano was niet één van hen die zijn theorieën puur uit de ether trok doormiddel van visioenen en/of (beweerde) contact met hogere entiteiten, hij leefde een leven van vele reizen, ontmoetingen met grootse namen van over het gehele politieke en filosofische spectrum en hield er zelfs, ondanks zijn ver van politiek correcte achtergrond en gedachtegoed, een bijzondere carrière aan over. Het doel van dit artikel is dan ook om Serranos leven in brede lijnen naar voren te brengen met de intentie een beter beeld te geven van deze in mysteriën gesluierde man dan enkel dat van “die Chileense mysticus”.

Jeugd
Miguel Serrano werd geboren op 10 september 1917 in Santiago (Chili) in een Spaanse bloedlijn. Gezien de vroege dood van beide ouders groeide hij op in een Chileense jongensschool in zijn geboortestad. Serrano was op jonge leeftijd al op schrijven gefixeerd en maakte tijdens zijn jaren op school connecties met andere jonge schrijvers, waarvan meerdere later invloedrijk zouden worden in het Chileense literaire milieu. De kans te leren samen met jonge talenten had veel invloed op de ontwikkeling van hemzelf en zijn eigen literaire talent. Serrano kwam op deze manier al snel in contact met de Chileense literaire cirkel van die generatie welke bekende Chileense schrijvers als Teofilo Cid en Juan Emar omvatte.

Serranos eerste politieke aanraking kwam in 1936 kruiste op denderende wijze zijn pad toen een gevecht tussen socialisten en nationalisten in een schrijverscafé eindigde met schoten en de dood van een van zijn beste vrienden. Deze jongeman genaamd Hector Barreto was zelf een dichter en inspiratie voor Serrano welke er alles aan zou doen Barretos werk post-mortem in leven te houden. Deze rol als ambassadeur van de overledenen voor de wereld van de levenden is één die hij zijn hele leven zou aanhouden, zoals later in dit artikel naar voren zal komen. Barretos connecties brachten Serrano in contact met het linkse literaire milieu van Santiago. Het is deze periode (in de tweede helft van de jaren 30) dat Serrano afstudeerde en daarbij niet alleen begon te schrijven voor tijdschriften binnen zijn nieuw ontdekte milieu, maar tevens zijn creatieve schrijfwerk vervolgde en op dit gebied een goede naam voor zichzelf maakte onder zijn literaire collega’s(2).


Politieke ontwaking
Het zou echter niet lang na zijn eerste politieke aanraking zijn dat Serranos eerste echte politieke ontwaking tot stand kwam. Naar het voorbeeld van zijn eerste politieke aanraking was ook zijn politieke ontwaking explosief en tragisch. Deze manifesteerde zich namelijk als reactie op de beruchte Matanza del Seguro Obrero (slachtpartij van Seguro Obrero) waar zo’n 60 jonge nationalisten werden geëxecuteerd na een door het Derde rijk geïnspireerde couppoging op 5 september 1938. Deze executies waren zo bruut en genadeloos dat het hele land in schok was. Serrano reactie was niet anders, hij voelde echter naast schok ook nieuwsgierigheid opkomen en nam naar aanleiding daarvan contact op met Carlos Keller, een van de leiders van de Chileense nationalistische bewegingen.

Serrano klikte goed met Keller en na verlichtende conversaties en vele dagen gevuld met overpeinzingen en mijmeringen offerde hij zijn officiële steun aan de beweging door middel van (door de pers gepubliceerde) briefwisselingen met de leider van Movimiento Nacional-Socialista de Chile (de Chileense nationaal socialistische partij) Jorge Gonzalez Marée (Marée werd initieel tot twintig jaar cel veroordeeld wegens het leiden van de coup d’etat, maar kwam dat zelfde jaar nog vrij dankzij een presidentieel pardon van de nieuwe president Pedro Aguirre Cerda wie hij hielp nipt de verkiezingen te winnen (met 49,33% procent van de stemmen) na zijn volgers op te roepen hem te steunen(4). Na publiekelijk steun betoogd te hebben aan de partij bracht hij dit in praktijk door te gaan schrijven voor haar officiële nieuwsblad(5).

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak kwam Serrano naar buiten met steun voor Adolf Hitler en het Duitse rijk, dit was geen standaard voor aanhangers van Movimiento Nacional-Socialista de Chile gezien deze geen expliciet warme relaties had met het rijk in verband met ideologische verschillen. Serranos steunbetuiging plus het feit dat hij bezig was de beruchte protocollen van de wijzen van Zion (vertaald naar het Spaans) te verspreiden via de krant waar hij op dat moment voor schreef (The new age) deden hem op een zwarte lijst belanden die door de geallieerden werd verspreid in het neutrale, maar altijd onder geallieerde druk verkerende, Chili. Dit kostte hem officieel zijn kans binnen de officiële Chileense literaire cirkels te groeien, wat hem naar de ondergrond dreef. Niets weerhield Serrano er echter van druk uit te blijven oefenen op de chaotische Chileense politiek die heerste tijdens de oorlog. Serrano maakte zich hard voor het aanhouden van relaties met de almogendheden en manifesteerde dit in een poging de toen minister van buitenlandse zaken Joaquín Fernández Fernández van deze positie te overtuigen. President Juan Antonio Rios kon deze positie echter niet lang volhouden door onder andere druk van de geallieerde invloedssfeer(6).

Esoterische Orde
Het bovenstaande beschrijft Serranos exoterische politieke rol tijdens de Tweede wereldoorlog. Het is echter noodzakelijk om een paar jaar terug in de tijd te gaan naar 1942, om een van de belangrijkste ervaringen in Serranos leven te beschrijven. Het was in dit jaar dat Serrano in contact kwam met een esoterische wereldvisie die hem uiteindelijk de naam heeft gegeven waaronder hij bekend staat. Deze wereldvisie bereikte Serranos leven via een Chileense esoterische order geleid door een Duitse immigrant. De top van deze orde beweerde in contact te zijn met een Brahmaanse elite in de Himalaya die kennis bevatte over de kosmische krachten die zich op dat moment manifesteerden in het geweld van de woedende Wereldoorlog.

Deze krachten gemanifesteerd aan de zijde van het Duitse rijk zouden deze laatstgenoemde entiteit helpen te manifesteren als het laatste ultieme verzet tegen de duistere krachten van de kolkende neerwaartse stromen van de eindtijd of Kali Yuga en haar vertegenwoordigers.

Dit idee was soortgelijk aan het gedachtegoed van Savitri Devi wat ze in dezelfde periode in India verspreidde(7). Het feit dat de oorlog afliep met het klaarblijkelijke wegvagen van deze rots in de stroming zou Serrano niet tegenhouden in zijn visie maar zou het slechts verder doen ontwikkelen. Serrano zou aanhouden dat deze oorlog niet alleen een kosmisch conflict was tussen archetypen en in proporties vergelijkbaar was met Mahabharata, maar ook dat het een slag was die centrale kosmische significantie had en dat alle komende significante conflicten er een voortzetting van zullen zijn (8).

Antarctica
Na de oorlog eind jaren veertig werd er vanuit het Chileense leger een tocht naar Antarctica georganiseerd met als bestemming de locatie waar de eerste Chileense basis op het continent werd gebouwd. Naast militairen kreeg ook een groep burgers de kans de tocht mee te maken waaronder Serrano, die op het moment werkzaam was als journalist voor het tijdschrift Zig-Zag (op dat moment het populairste nieuwsblad van Chili).

Serrano zou later toegeven dat hij de onderneming van deze reis zag als een veel diepere ervaring dan slechts de fysieke reis. Naast zijn fascinatie met de mysteriën rond de Zuidpool zoals de oude pool mythen, de verhalen van admiraal Robert Bird en de geruchten die in die tijd circuleerden betreft de vermeende vlucht van een deel van de Duitse elite die na de oorlog naar het bevroren continent gevlucht zou zijn, zag hij de reis voornamelijk als een persoonlijke spirituele pelgrimstocht. Deze tocht zou een diepe indruk op hem achter laten en zou hem tevens inspireren in zowel de fysieke, spirituele en literaire tochten die hij later in zijn leven zou maken. De meest directe literaire resultaten die zich manifesteerde uit de indrukken van de reis waren zijn werken genaamd: Antarctica and other myths en (zijn zo’n tien jaar na de reis geschreven en nooit officieel voltooide) invitation to the icefields(9).

Naast de bovenbeschreven krachten die invloed zouden hebben op Serranos pad, was er nog een belangrijke bron van invloed die zijn leven binnen kwam tijdens de Antarctica reis: Carl Gustav Jungs The ego and the unconscious. Hij bracht het boek mee om te lezen tijdens de lange bootreis over de ijzige wateren. Hoewel hij nog nooit eerder iets gelezen had van Professor Jung legde hij zijn directe fascinatie met Jungs werk duidelijk uit in het boek dat hij later zou schrijven over hun vriendschap: “In een vrij letterlijke zin stoorde dat boek het initiële doel van mijn reis, de meer ik las, de minder ik me focuste op de ijsvelden waardoor ik reisde. Aan het einde van de reis begon ik me pas te beseffen, hoewel vaag, dat er was een verbinding tussen dat boek en de verre oorden die ik (tijdens die toch) had bezocht(10, 11).

Hermann Hesse en Carl Jung
Een paar jaar na de Antarctica tocht in 1951 had Serrano de kans om voor het eerst in zijn leven de oude wereld te bezoeken, dit via een media delegatie in Parijs. De belangrijkste vrucht die Serrano plukte van deze Europese tocht was het begin van een hechte vriendschap met de (op dat moment bij de massa vrij onbekende) schrijver Herman Hesse. Beide schrijvers hadden een sterke klik en konden elkaar ondanks de taalbarrière goed begrijpen. Ze zouden elkaar meerdere keren in persoon ontmoeten en doorlopend contact op afstand houden door middel van briefwisselingen. Serrano zou later zijn respect tonen aan de in 1962 overleden schrijver door zich (zonder succes) te verzetten tegen de plannen van verschillende elementen binnen de Westerse filmindustrie om enkele profane interpretaties van Hesses werk te verfilmen. De relatie tussen Serrano en Hesse zou Serrano tevens vereeuwigen in zijn in 1966 geschreven boek C.G.Jung and Hermann Hess – A Record of Two Friendships. Zoals duidelijk mag zijn aan de (Engelstalige) titel van dit boek was voor de schrijver ook de relatie met Professor C.G Jung het waard op papier vereeuwigd te worden.



Serrano kwam voor het eerst in contact met Jung in 1957 via geschreven correspondentie en ontmoete hem voor het eerst in persoon in 1959. Dit was een privilege gezien Jung op dat moment al in slechte gezondheid verkeerde. En hoewel hun vriendschap slechts van korte duur was (Jung stierf in 1961) zou deze erg hecht blijken. Het bewijs van de hechtheid van niet alleen deze vriendschap maar ook de verbinding in denkwijze tussen beide mannen werd vanuit Jungs kant fysiek bewezen door een uitzonderlijke gift aan Serrano. Jung, wiens werk voornamelijk bekend stond als van academisch karakter, schreef een voorwoord voor Serannos boek genaamd The visit of the queen of Sheba, een volledig poetisch werk zijnde. Dit zou een van de laatste significante dingen zijn die Jung deed voor hij stierf, welk feit door Serrano werd beschouwd als een teken van hogere synchronistische inmenging(12).

Carrière in India
In Chili waaide na de oorlog de politieke wind alle kanten op en in de jaren 50, toen president Carlos Ibanez del Campo in het zadel kwam, werd het klimaat gunstiger voor Serrano. Dit feit gecombineerd met hulp van enkele persoonlijke connecties gaf Serrano de kans een publieke functie aan te nemen. Deze kans kwam in zijn ultieme vorm tot manifestatie toen hij in 1953 als handelsvertegenwoordiger naar India werd gestuurd; een positie die zich snel liet opvolgen door de positie van ambassadeur van buitenlandse zaken in ditzelfde land. Serrano bracht zijn dankbaarheid voor zijn vaderland tot kristallisatie door de eerste commerciële band tussen Chili en India te scheppen.

Deze fase van Serranos leven, die bijna 10 jaar duurde, zou een van de belangrijksten zijn voor de ontwikkeling van Serranos eigen wereldvisie. Vanaf het moment dat hij voet aan land zette verspilde hij geen moment en dompelde zich onmiddellijk onder in de kostbare Vedische wijsheid en cultuur. Hij zou gretig gebruik maken van de inspiratie die het land hem bracht en meerdere werken schrijven waarvan het eerdergenoemde The visit of the queen of Sheba en een ander werk genaamd The serpent in Paradise de meest bekenden zijn. De eerste werd verrijkt met Jungs voorwoord en de tweede zou de literaire manifestatie van zijn gehele India ervaring representeren en zou tevens dienen als vervolg op de werken Neither by land nor by sea en het eerdergenoemde Invitation to the icefields. Naast zijn baan, reizen en vele schrijfwerk zou Serrano tevens ruimte hebben verschillende grote namen te ontmoeten waaronder de beeldschone Amerikaanse actrice Jennifer Jones en de beruchte Cubaanse Guerrillastrijder Ernesto “Che” Guevara.

De ontmoeting die het meest opvallend (en ongetwijfeld het meest significant) geweest is betrof die met de Dalai Lama. De toen piepjonge Dalai Lama was gevlucht/verbannen uit Tibet na de Chinese invasie. Het was op dat moment waar de wereld zich grotendeels afzijdig hield dat Serrano hem als vluchteling opnam in de Chileense ambassade. Dit verhaal zou later nog een interessant staartje krijgen. De Dalai Lama zou namelijk de vriendschap tussen beide mannen erkennen en later zou deze band leiden tot een eigenaardig incident. Het was zo’n 40 jaar later dat de Dalai Lama een officieel bezoek maakte aan Chili, op het vliegveld in Santiago stond tussen vele belangstellenden en een officiële delegatie ook Serrano te wachten. De Dalai lama passeerde de officiële delegatie om Serrano te begroeten en hoewel de beveiliging Serrano op afstand hield werd de bijzondere ontmoeting tussen de controversiële poëet en het archetype van vrede op camera vastgelegd(13).



Verdere diplomatiek
Na zijn tijd in India besloeg Serrano nog een tijdje een positie als minister van buitenlandse zaken voor Joegoslavië gevolgd door een periode als Chili’s vertegenwoordiger voor het internationaal Atoomenergie Agentschap (IAEA) in Wenen en tevens als vertegenwoordiger voor de United Nations Industrial Development Organisation (UNIDO).
Donkere wolken dreigden echter voor Serranos carrière toen de zogenaamde Popular Unity regering aan de macht kwam in Chili en het zou niet lang duren voordat hij zijn diplomatieke positie zou verliezen. Na zijn ontslag in 1972 vertrok Serrano naar Montagnola (Zwitserland) waar hij in het beroemde Cassa Canuzzi trok. Het feit dat Hermann Hesse eerder zelf in dit huis woonde maakte het huis niet minder beroemd en het werd geregeld bezocht door belangstellenden, welke Serrano altijd met een warm welkom ontving(14).

Terug in Chili
De komende acht jaar zou Serrano in Europa blijven waarin hij zijn tijd voornamelijk zou besteden aan schrijven. Hij zou dan ook verschillende boeken uitbrengen in deze periode waaronder een van zijn meest bekende werken genaamd “El Cordo Dorado” (het gouden koord), wat het fundament van zijn eigen metafysica zou worden. Hij zou echter ook in deze jaren zichzelf actief blijven verrijken onder andere door middel van ontmoetingen met verschillende personen waarvan de meest significante de Italiaanse filosoof Julius Evola en de Amerikaanse dichter Ezra Pound waren.
Beide mannen hadden grote invloed op Serranos werk: Evola vormde een bron van spirituele en ideologische inspiratie terwijl Pound Serranos poëtische visie deed helpen groeien. Serrano zou zijn dankbaarheid voor Pounds inspiratie uiten door zich zijn hele leven in te zetten voor de dichter en zijn werk, iets wat deze goed kon gebruiken gezien hij wegens zijn controversiële gedachtegoed was verdoemd tot vergetelheid. Serrano manifesteerde zijn inzet voor Pound in een strijd die zowel meedroeg aan het ontstaan van een monument ter ere van Pound (deze is geplaatst in Medinaceli Spanje en is wereldwijd het enige openbare monument ter ere van de dichter) als voor de publicatie van zijn werk.

Serrano kon de aantrekkingskracht van zijn vaderland niet eeuwig weerstaan en in 1980 keerde hij voor het eerst in lange tijd weer terug naar zijn geliefde geboortestad. Hoewel er een heleboel veranderd was en al zijn oude vrienden niet meer present waren, voelde het voor hem toch als thuiskomen en deze keer zou het permanent zijn. De laatste dertig jaar van zijn leven zou voornamelijk gericht zijn op het schrijven van politiek werk. Hoewel Serranos politiek nooit van zijn poëzie gescheiden zou zijn zou de tijd van pure poëzie voorbij zijn. Vermoedelijk wilde hij zijn levensmissie afmaken en zijn filosofie uitwerken. Dit betekent echter niet dat zijn reizende en ontdekkende leven volledig voorbij zou zijn. Hoewel hij zijn vaste thuisbasis Santiago niet meer voor langere tijd zou verlaten om ergens anders te wonen, reisde hij nog steeds rond. Ontmoetingen met Hermann Wirth in West-Duitsland en Leon Degrelle in Madrid zouden hem veel leren in de laatste jaren van zijn leven en hij zou verwijzen naar beide mannen in zijn latere werken.

Serrano is altijd een vechtlustig en vitale man geweest wat ertoe leidde dat hij tot zijn dood actief zou blijven in politiek en schrijfwerk. In zijn laatste jaren werd hij vaak gespot met wandelstok wandelend door de straten van Santiago, waar hij zich nooit weerhield een ziel te helpen en door vele buurtgenoten vriendelijk begroet werd. Serrano verliet deze wereld op 28 februari 2009 toen hij werd getroffen door een beroerte(15).



Tot slot
Ongeacht wat men mag denken over Serranos persoon, niemand kan ontkennen dat hij een erg interessant figuur was en geen ziel kan zijn waanzinnige literaire en poëtische talent zomaar afdoen gebaseerd op de controverse die zijn persona met zich mee draagt. Het feit dat het werk van Serrano een erg holistisch karakter heeft en hij zijn ideologie en poëzie dus sterkt mengt maakt hem een moeilijk persoon binnen de literaire wereld, of om specifieker te zijn, tot het zwarte schaap van dit milieu. De natuurlijke reactie van velen binnen dit milieu is simpelweg toegeven aan de neiging tot negeren, wat Serrano in de obscuriteit heeft gebracht waardoor hij uiteraard nooit in aanmerking heeft kunnen komen voor wat voor literaire prijs dan ook, laat staan dat zijn werk enige aandacht heeft gekregen in publieke sferen. Serrano zag zijn poëtische en ideologische werk zelf niet als gescheiden, echter, ieder die met een “open mind“ langs de controverse van een persoon kan kijken kan Serranos poëzie en filosofie lezen en waarderen zonder het eens te zijn met welk politiek standpunt van de man dan ook. Serrano zal voor altijd dienen als de as van een zelf geschapen poëtisch universum dat ook na zijn dood gemanifesteerd zal blijven; klaar om ontdekt te worden door nieuwsgierige zielen wereldwijd die hun eigen pad volgen.

Ter afsluiting van dit artikel zal een citaat getoond worden uit het boek “Miguel Serrano- the long life of a long saga” (de tekst waarop dit artikel in grote lijnen gebaseerd is): “Some will say he (Serrano) was a crazy old man stuck in antiquated fantasies; the same “madman” who nevertheless , without raising his voice in the neighbourhood restaurants, monopolised the voluntary attention of everyone present, mesmerised by the amount of knowledge, his culture, the vastness of his language, by the rationality of his judgements. Others will never let you forget his racial statements, recalling words against Jews, Negroes or Indians… And they will never know what was happening in his home when he cordially received young men of Jewish origin visiting him seeking information or guidance; or when justifying the Mapuche race, considering it the bastion of our Chileanness, active in our national miscegenation. Not even the warm recognition he gave to the quality of authors of Jewish origin like Paul Rée, Gustav Meyrink or Stefan Zweig, nor the friendship he maintained with Volodya Teiteilboim until his death, free him from the absolutist drama when quoting various lines of the most polemic text he could have written(16).”

Bronnen
1 Kalki Weisthor: https://www.kalkiweisthor.net/four-teachers-guido-von-list-karl-maria-wiligut-savitri-devi-and-miguel-serrano/
2 The long life of a long saga: https://oregoncougbooks.files.wordpress.com/2015/08/miguel-serrano-the-long-life-of-a-long-saga.pdf
3 Seguro Obrero massacre: https://en.wikipedia.org/wiki/Seguro_Obrero_massacre
4 Historical Dictionary of Chile- Salvatore Bizzarro (pagina 487)
5 zie 2
6 zie 2
7 Miguel Serrano: Adolf Hitler – the ultimate avatar (pagina 100)
8 idem (pagina 37)
9 zie 2
10 zie 2
11. C.G. Jung and Hermann Hesse – A Record of Two Friendships – Miguel Serrano (pagina 45)
12 idem (pagina 70-71)
13 zie 2
14 zie 2
15 zie 2
16 zie 2

1 COMMENT

Comments are closed.