De zwarte pil moet geslikt worden

1
69

Noot voor de lezer: dit opinieartikel vertegenwoordigt niet vanzelfsprekend het Studiegenootschap Erkenbrand

Hoe meer ik om mij heen kijk, hoe zwaarder het wordt de zwarte pil niet te slikken. Steeds vaker overvalt mij de gedachte dat het niet goed gaat komen. Het gaat niet vroeg of laat fout, het is allang fout gegaan. De demoralisatie van het westen gaat op volle toeren. We plukken de vruchten van het materialisme in al zijn vormen en elke keer als we de ene vrucht zat zijn, pakken we de andere vrucht als tegenreactie. We rationaliseren erop los en verliezen elke vorm van diepgang in ons dagelijks leven. Alles moet meetbaar zijn, alles moet worden uitgedrukt in getallen, alles moet praktisch, alles moet exact en alles moet concreet of het heeft geen enkele waarde. Logisch dat de gevoelsmens met een overdreven reactie komt! Wat had je anders verwacht in een wereld waar niks anders bestaat dan het wetenschappelijke/empirische? Vervolgens komt er een strijd die we vandaag maar al te goed voelen: Ultra-rationalisme, bijna robotisch, waar alleen de wetenschap geldt, staat tegenover de geitenwollensokken gevoelsmens met zijn utopische waanzin en verachting van de rede. De betekenis, de diepgang van alles om ons heen wordt genegeerd en de tweespalt tussen gevoel en rede zorgt voor een disbalans die alleen maar ontwrichtend uitpakt.

Deze ontwrichte maatschappij valt daarom ten prooi aan de kwade machten in de financiële wereld. Een volk wat een begerend leven wil zal een begerend leven krijgen. De politiek is slechts een uiting van de algemene gesteldheid van een volk in een maatschappij die elkaar in een wisselwerking beïnvloeden. De cyclus van Plato is een mooie weergave van deze dynamiek. Simpel gezegd bestaat die cyclus uit verschillende stadia waar een beschaving doorheen gaat en die zich áltijd herhaalt. Maar zoals de wet die áltijd geldt, is alles onderhevig aan verandering: dat is de enige constante. Zo is ook een maatschappij onderhevig aan verandering. De cyclus van Plato stelt dat een aristocratie, bestaande uit Goddelijke leiders uit een Goddelijke bloedlijn, uiteindelijk onderhevig is aan corruptie en materialisme. De aristocratie verliest zijn transcendente rechtvaardiging voor hiërarchie. God is dood, zeggen we dan. De aristocratie verandert in een meritocratie waar oorlog wordt gevoerd om het oorlog voeren en transcendente waarden steeds meer op de achtergrond raken. Het gevolg is een heersende klasse die alleen maar handelt in het eigenbelang, vaak gemotiveerd door geld. Wanneer dat gebeurt, belanden we in de oligarchie. Deze oligarchie heeft een ellenlange strijd met het volk, de democratie. De democratie typeert zich als een maatschappij met heel erg veel verschillende mensen (als resultaat van de vervaagde biologische en spirituele scheiding tussen klassen), is individualistisch en berust op begeerte. Uit de begeerte van de democratie komt vervolgens een leider die zich opwerpt als redder van het volk en strijdt tegen de oligarchen. Deze leider wordt echter zelf het meest door materialistisch begeerte gedreven, en zo zal hij ook leiden: de dictatuur is geboren. Het proces naar deze spirituele eindtijd noemt men in de Indo-Europese Traditie het Kali-Yuga (Hindoeïsme) of Ragnarok (Germaanse/Scandinavische mythologie). Het is een eeuw van verval en ontmanteling, van broederoorlog en begeerte, van maatschappelijke en individuele onrust. Onrust, omdat het een maatschappij van lijders is, ontdaan van zin, altijd op de vlucht voor de realiteit. Het lijden heeft namelijk geen zin meer als het niet voor een hoger doel is bestemd. De gekwelde mens klampt zich vast aan zijn eigen subjectieve realiteit en materie om de echte realiteit te ontkomen. Slechts een paar kunnen blijven staan tussen de ruïnes van de moderne wereld. Een wereld die vanuit zijn puin ooit herboren zal worden als de tijd daar is. Maar waak ervoor: de wedergeboorte bestaat uit actie, niet uit passiviteit.

Het westen zit diep in de eindtijd. De Europeaan is zijn geschiedenis vergeten, heeft zijn lot en voorouders verloochend. Hij kent geen vrijheid anders dan het dienen van zichzelf, en zelfs dát is hij kwijt. Opzoek naar een identiteit omdat hij anders geen poot heeft om op te staan, op zoek naar het breken van elk taboe, van elke grens, omwille van het breken van elk taboe en elke grens.

De financiële en culturele elite heeft in dit tijdperk het diabolische doel de wereld een grote grijze massa van consumenten te maken. Een soort wereldwijd winkelcentrum waar we niks anders doen dan eten, slapen, werken en onzin kopen die we niet nodig hebben. De diversiteit van de wereld is juist de grootste vijand van de financiële elite die zijn gedachtegoed ventileert door zowel politiek als de bruikbare idioten van links. Die laatste groep is zich vaak van geen kwaad bewust, maar denkt oprecht het goede te doen, gedreven door sentimentaliteit. Het morele gelijk zou aan hun kant staan en om die reden domineren ze het publieke debat. Maar het geloof in een maakbare utopie is een illusie van duivelse proporties. Wanneer men die utopie probeert de verwezenlijken komen we bij de ideologieën die ons al het goeds beloven maar op de lange termijn niks anders aanbieden dan kwelling en lijden zonder zin, een leeg bestaan. De mensen die deze utopie willen bewerkstelligen worden automatisch dictatoriaal – er is namelijk geen andere optie want de utopie is een utopie, het is simpelweg niet mogelijk mits men onderdrukt en vernietigt in een poging het onhaalbare haalbaar te maken. Lukt dat niet, dan vertellen de apologeten achteraf wel waarom het niet de échte utopie is die ze wilden. Uit waanzin negeren ze de hel die inherent is aan hun ideeën en proberen ze het opnieuw.

Men moet nooit vergeten dat de wereld bestaat uit lijden en pijn, als test voor ons karakter. Wij kunnen niet ons ideaal pakken wanneer dat gebaseerd is op het uitwieden van lijden, dood en pijn. Het lijden dient overkomen te worden, de oude ik verslagen te worden en de nieuwe ik dient geboren te worden. Dit proces van lijden en overkomen maakt ons mens, geeft ons toegang tot de liefde waar we naar verlangen, tot de zingeving die we willen en tot de hoogtes die we willen bereiken. Dat is moeilijk, heel moeilijk in een wereld zoals nu waar de spirituele staat van de mens een heel andere vorm heeft dan die van eeuwen geleden. De wil tot actie is daarom de moeilijkste strijd om te voeren, maar het is een strijd die het waard is om te voeren.

“Wees radicaal, heb principes, wees absoluut, wees hetgeen de bourgeoisie een ‘extremist’ noemt: geef jezelf zonder rekeningschap te geven, accepteer niet wat zij ‘de realiteit van het leven’ noemen en handel op een wijze die niet geaccepteerd wordt door dat soort leven, laat het principe van de strijd nooit in de steek.”

–  Julius Evola

~ Herakles

1 COMMENT

  1. Uitstekend stuk. Kleine opmerking:

    “Men moet nooit vergeten dat de wereld bestaat uit lijden en pijn, als test voor ons karakter.”

    Zou ik willen vervangen door:

    “Men moet nooit vergeten dat lijden en pijn bestaat in de wereld, als test voor ons karakter.”

    Tenslotte is er ook heel veel moois in de wereld! Kun je in dit jaargetijde goed ervaren door in de vroege ochtend een een natuurwandeling te maken.

Comments are closed.