De Zen van krachtsport

1
803

Dat een flinke dosis lichamelijke inspanning de gezondheid verbetert is algemeen bekend. Wandelen, fietsen, hardlopen, rolschaatsen, balsporten… alles waarbij het hart en longen flink aan het werk gezet worden telt. Behalve heilzaam voor de lichamelijke gezondheid bevordert lichaamsbeweging ook het mentale welbehagen. Het verbetert de doorbloeding van uw hersenen, reguleert de bloeddruk en zorgt voor de afgifte van hormonen die bijdragen aan een aangenaam en weldadig gevoel.

Een bepaalde tak van sport die voor mij als een vorm van meditatie geldt is de krachtsport. Al veel jaren ben ik een fanatiek beoefenaar van fitness/krachtsport en een regelmatige verschijning in mijn lokale fitnesscentrum. Helaas hebben momenteel de overheidsmaatregelen vanwege Covid-19 roet in het eten gegooid. Het wachten is op het moment dat de overheid weer toestaat dat mensen aan hun gezondheid werken.

Het heeft iets meditatiefs, mijn driemaal per week anderhalf uur durende verblijf in het krachthonk. Van het inpakken van de tas tot het moe maar voldaan thuis weer neer ploffen op de bank na afloop en alles daartussen, het is, afgezien van mijn wekelijkse bezoek aan de kerk op zondagochtend, mijn manier om lichaam en geest te richten op een punt in de ruimtetijd waar de alledaagse beslommeringen me niet meer kunnen raken. Bij iedere ‘gain’ is er de kleine overwinning in een nimmer eindigende strijd tussen rauwe wilskracht en de harde grenzen der natuurwetten, als er weer wat extra kilogrammen aan de barbel gehangen de lucht ingaan.

De juiste houding om een oefening uit te voeren, de focus op de ademhaling, even die kleine twijfel of de extra herhaling er dit setje in zal zitten en dan tot slot de dreun van staal op staal als de halter weer in de beugels gehangen wordt. Soms met een kameraad, een zogeheten ‘spotter’ die me assisteert en me over een dood punt heen helpt als de laatste herhaling echt niet meer gaat lukken, maar even zo vaak alleen. Met op de draadloze hoofdtelefoon muziek om de titanenstrijd van mens tegen zwaartekracht van een ritmische begeleiding te voorzien en verder niets dan ik en de massa die gestoten, getrokken, geduwd of getild moet worden. Een regelmatige teug water uit de bidon om de door transpiratie verloren vochtreserves weer aan te vullen. En verder: van concentratie, innerlijke verstilling, leegte, naar Zen.

Balsporten, teamsporten, atletiek, duursport…ik heb het allemaal geprobeerd maar nergens vond ik die typische voldoening die ik haal uit het gevecht tegen de barbells en dumbells. Zoals de Kerk de ziel voedt, zo voedt het krachthonk lichaam en geest.

No pain, no gain, is het motto van het krachthonk.

1 COMMENT

  1. Ah heerlijk. Eindelijk mogen we weer. Herkenbaar, zoals de schrijver het omschrijft.

Comments are closed.