De Tragiek van Suïcide

“En in die dagen zullen de mensen de dood zoeken, maar hem geenszins vinden, en zij zullen begeren te sterven, maar de dood vlucht van hen weg.” 

-Openbaring 9:6 , Nieuwe Testament 

Er zijn van die nieuwsberichten die je bij de keel grijpen.
Actualiteiten waardoor je gedwongen wordt tot de nodige reflectie. 
Misschien is het omdat ik zelf vader ben maar het bericht over het zelfverkozen einde van de slechts 17 jarige Arnhemse Noa Pothoven greep me aan. 

Ik lees het artikel en kijk naar het jonge gezicht op de foto.
Twee ogen waar het vuur uit verdwenen is staren me aan. 
Haar gezichtsuitdrukking op de foto bij het artikel en op de kaft van haar biografie verraden een gekwelde jonge vrouw. 

Een gedachte die bij me opkomt, die ik eigenlijk liever wil verdringen maar niet kan negeren: zouden mijn eigen kinderen ooit diezelfde pijnlijke emoties ondergaan die Noa moet hebben gehad?
Zouden ze in dat geval hun hart uitstorten bij mij of het verbergen uit schaamte? 

Uit het artikel blijkt dat Noa’s lijdensweg is begonnen met een aanranding en verkrachting op jonge leeftijd, traumatische ervaringen die ze lang uit angst en schaamte verborgen heeft gehouden.
Zou het een verschil hebben gemaakt? 

Ik probeer me een voorstelling te maken van de immense wanhoop en het verterende gevoel van machteloosheid dat haar ouders moeten hebben gevoeld.

Een interview voor de televisie met Noa en haar ouders Lisette en Frans bieden een beklemmend beeld van twee wanhopige mensen die hun kind niet kunnen bieden wat ze zouden willen.

In het interview zien we een verlegen meisje met een zachtaardig gezicht.
Ze praat zacht, kiest haar woorden zorgvuldig. 
In alles is ze een tiener. 

Ze vertelt over haar posttraumatische stress stoornis die een gevolg was van de misdaden die haar zijn aangedaan.
Een posttraumatische stress stoornis die weer een voedingsbodem werd voor depressies, eetstoornissen, automutilatie ( zelfverminking ) en uiteindelijk suïcidale gedachten, zelfmoord pogingen en een hongerstaking. 

In plaats van ooit de tedere handen van een toekomstig vriendje of echtgenoot werd ze al op jonge leeftijd beschadigd door de ruwe handen van een sexuele misdadiger.

Hoe zou haar leven anders zijn verlopen?
Zou haar vader haar tien jaar na nu naar het altaar hebben begeleid om haar weg te geven aan haar echtgenoot? 
Zou ze kort daarna haar eigen kind in haar armen hebben kunnen houden? 

Een volgende gedachte, die past bij het door mij geschetste traditionele ideaalbeeld van de gelukkige, gehuwde jonge moeder is: zou een ander soort maatschappij als degene waarmee wij het heden ten dage moeten stellen haar wél hebben kunnen helpen?

Zelf had Noa kritiek op het hulpverleningstraject.
Ze omschreef het als ‘gekmakend’ : de wachtlijsten, de bureaucratie en de versnipperde jeugdzorg. 
Ik pak de statistieken er eens bij. Er zit een alarmerende stijgende lijn in het aantal gevallen van zelfmoord door jongeren tussen de 10 en 20.
Zou het een teken van deze tijd zijn? 
Zou een meer traditionele maatschappij haar wél het houvast hebben kunnen geven? 
Zou een conservatievere maatschappij zoals de oudere generatie nog zal kennen een sociale voedingsbodem kunnen bieden om mensen met depressies nét dat zetje omhoog te geven wat ze zo nodig hebben? 
Als u deze vraag aan mij zult stellen, als Erkenbrander, neig ik naar een voorzichtig Ja. 

Alles om ons heen… het voedsel dat we eten, de dranken die we drinken, de programma’s op televisie die we kijken, de muziek die we luisteren, het onderwijs, onze profielen op sociale media, de relaties die we aangaan, de kunsten, onze werkomgeving… het maakt allemaal zo’n kunstmatige indruk.

Het leven is jachtig en vluchtig.
Steeds op zoek naar nieuwe prikkels, levend bij de waan van de dag. 
Ik mis een stuk authenticiteit en oprechtheid. 
Ik mis de diepgang en de toewijding. 
Het aanbod aan festivals waar jongeren zich kunnen laven aan de meest exotische drugs is overweldigend. 

Gestoken in designer Jeans en met de nieuwste smartphones op zak worden er plaatjes op Instagram gepost van het niet-te-missen festival waar ze tot in de vroege uurtjes feesten.

We hebben niets te klagen… op het oog.
Vanwaar dan toch die geestelijke nood onder zo veel jongeren? 
Ook jongeren bij wie de catalysator voor hun depressies niét, zoals in het geval van Noa Pothoven, een jeugdtrauma is. 
De Kerkbanken werden ingeruild voor het grasveld van het Dance event. 
Het huwelijk werd ingeruild voor de One Night Stand. 
Een kind op de arm werd ingeruild voor een abortus en een reis naar Thailand ‘..om jezelf te vinden..’ 

Onszelf te vinden?
Waar beter onszelf te vinden dan dichtbij onszelf? 
Zijn we dan daadwerkelijk zo ontworteld en ontaard? 
Ik pretendeer niet de antwoorden te hebben. 
Op elke vraag die ik stel volgen slechts twee nieuwe vragen. 
Ik weet alleen dat machteloos toekijken hoe een 17 jarig meisje sterft door het niet meer tot zich nemen van eten en drinken, dat afgezien van haar diepe geestelijke nood kerngezond is niet het antwoord is. 
Het mág het antwoord niet zijn. 

Wij allemaal maken onderdeel uit van een systeem dat tekort schiet in het bieden van hulp aan mensen als Noa.
Wanneer ons als laatste redmiddel voor die uitgestoken hand van iemand die verdrinkt in een zee van suïcidale gedachten slechts nog een troostende hand is in plaats van een sterke hand die de hulpbehoevende er weer bovenop kan helpen is het de hoogste tijd onze samenleving eens ernstig en kritisch tegen het licht te houden. 

Jaren geleden zag ik de film Das Leben der Anderen, waarin een Oost-Duitse schrijver een kritisch artikel over de socialistische Oost-Duitse maatschappij wilde publiceren waarin het schrikbarend hoog aantal zelfmoorden aan de kaak werd gesteld.

Vanuit de overheid werd hem het leven danig zuur gemaakt en werd hem te verstaan gegeven af te zien van publicatie, op straffe van een Berufsverbot of erger.

Het laatste wat het regime van Erich Honecker wilde was dat er een deuk kwam in het beeld naar buiten toe van Oost-Duitsland als volmaakte maatschappij.

Laat ons niet dezelfde fout maken en erkennen dat er, gezien de zorgwekkende stijging in het aantal zelfmoorden onder jongeren, iets fundamenteel mis is.

Wij van Erkenbrand willen Lisette en Frans Pothoven en alle nabestaanden alle sterkte wensen. 

Rust zacht, Noa. 
Moge je in het bestaan na dit leven de rust vinden die je in het aardse niet gegund was. 

Een der Erkenbranders 

Noa is 17 jaar geworden: ‘Ik word losgelaten omdat mijn lijden ondraaglijk is’ 

https://www.ad.nl/binnenland/noa-is-17-jaar-geworden-ik-word-losgelaten-omdat-mijn-lijden-ondraaglijk-is~a7a2cc47/

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/06/jeugdzorg-ziet-nog-250-noas-over-het-hoofd-a3962888

3 thoughts to “De Tragiek van Suïcide”

  1. Mooi artikel. Als je eens rustig de huidige maatschappij observeert dan zie je de absolute waan van de dag die schijnt te overheersen. Drugs, verstikkende politieke correctheid, multiculturalisme, consumptiedrift en de alom bekende ‘weg-met-ons’ mentaliteit, om er maar een paar te noemen, lijken de boventoon te voeren. Een stap terug naar een meer traditionele levens- en zienswijze zou ons veel meer levensvreugde kunnen bieden. Terug naar oude normen en waarden en een herwaardering van ons erfgoed, daar kunnen we als volk en maatschappij alleen maar beter van worden.

  2. Allereerst: als vader van een eveneens 17-jarige dochter grijpt het verhaal van Noa mij echt vreselijk naar de keel. Ik kan slechts gissen naar wat haar ouders nu doormaken, maar mijn hart breekt als ik dit alles lees.

    Ik zou in deze tijd niet graag jong willen zijn. De onzekerheid over het bestaan is groter dan ooit. De bedreigingen veel dichterbij dan ooit. In mijn eigen jeugd jaren 60/70/begin 80) waren nog redelijk overzichtelijk en veilig. Hoewel orde en gezag al aardig aangetast raakten toen, was er nog wel een zekere veiligheid. Het enige waar we ons zorgen over maakten waren de Sovjets en dat was duidelijk en redelijk voorspelbaar.
    Na de val van de USSR in 1991 was dat alles voorbij. Het overzichtelijk wereldbeeld verdween snel.
    De grenzen gingen open (Schengen), massamigratie werd in een hogere versnelling gezet en steeds meer werd van mensen verwacht zich te schikken naar de sociaal-liberale en toenemende cultureel-marxistische mores.

    School was ooit een veilige plek waar kennis en discipline opgedaan werd. Zowel mijn basisschool als middelbare school waren nog bakens van degelijkheid en gezag. We léérden daar nog zaken waar we wat mee konden! Rekenen, taal, boekhouden, technische zaken. En we leerden incasseren, gezag aanvaarden en
    leiding accepteren. Echter in de laatste 2 jaren op de middelbare school trok een nieuwe generatie docenten de school binnen. Late twintigers, soms dertigers. Mensen die ineens niet meer zo goed waren in orde houden en als een soort vriend tussen de leerlingen stonden. Langzaam werd zichtbaar dat dit voor een zekere groep kinderen geen handige aanpak was.

    Terug naar nu. Mijn dochter, nu 17, heeft helaas door een pesterijtje van een basisschool directrice een jaar of twee op een VMBO school moeten doorbrengen die al heel slecht aangeschreven stond. En het was inderdaad heel erg. 80 % van de klasgenoten had stoornissen die onbehandeld waren. Geen medicatie, geen zorg, niets. Chaos troef. Lesgeven was een illusie. Ik sprak hier regelmatig over met haar mentor, een oudere dame van de oude stempel die precies beschreef hoe erg het was en hoezeer zij naar haar pensioen verlangde.
    Gaf aan dat ouders van deze kinderen nergens op aanspreekbaar waren en dat lesgeven een illusie was.
    Mijn dochter, die wél graag vooruit wilde, mocht haar toetsen in een apart kamertje maken, omdat dit in de klas onbegonnen werk was.
    Veel meisjes in haar groep waren zwaar depressief. Hadden een ellendige thuissituatie en al veel seksuele ervaring met vaak al volwassen jongens/mannen. Sommigen werden zwanger en kwamen niet meer terug. Drank, drugs, alles kwam langs.
    Gelukkig kon mijn dochter naar een andere school.
    Op het MBO was het beter, maar wat mij daar opviel was dat veel vakken niet gingen over leerlingen iets bijbrengen, maar leerlingen vooral naar zichzelf laten kijken. Competenties opdoen heet dat.
    Rare trainingen, zoals de vreselijke Rots- en Watertraining, een garantie voor het kweken van watjes.

    Er wordt veel van jongeren verwacht. Geen kennis meer, zoals vroeger, maar vooral conformisme aan het SJW-gedachtengoed, dat in alle opzichten een zeer negatieve benadering van het leven kent, maar ook van onze geschiedenis en cultuur. Daar worden kinderen uiteraard niet vrolijk van. Ook niet van de vèrgaande bemoeizucht van scholen met wat kinderen eten, drinken, zeggen, denken en doen.
    Scholen waar kinderen al vanaf de peuterleeftijd onder de loep worden gelegd en moeten voldoen aan allerlei testen en onderzoeken. En bij het minste geringste een etiket opgeplakt krijgen en een medische molen ingejaagd worden.

    Het wordt tijd dat kinderen weer kind kunnen zijn en dat ouders niet langer die vakantie, tweede auto, dure verbouwing etc. als prioriteit zien, maar hun kinderen.

  3. De reactie van André is mij uit het hart gegrepen. Pim Fortuyn uitte zijn zorgen al over het moderne onderwijs, waar chaos en linkse doctrines de boventoon lijken te voeren. Teruggaan naar een meer traditionele vorm van onderwijs, waarbij respect voor de docent centraal staat, zou een goede eerste stap zijn.

Reacties zijn gesloten.