De onstuitbare opmars van het nationalisme

2
119

Na de Tweede Wereldoorlog

Na het einde van de Tweede Wereldoorlog begon een proces van wederopbouw van ongekende omvang. Met deze wederopbouw kwamen ook volledig nieuwe vormen van levensbeschouwing, omgangsvormen, kijk op traditie, familie en religie… Op zoveel gebieden bracht de wederopbouw verandering. In het begin, het eerste decennium na het einde van de verwoestende oorlog, was dit nog niet zo merkbaar. Daarna ging het veranderingsproces in een hogere versnelling. Het naoorlogse Europa begon een ideologisch schisma te vertonen. Uiteraard was er de scheiding in de vorm van het IJzeren Gordijn tussen het communistische Oosten, sterk onder de invloedssfeer verkerend van het machtige Sovjetrijk, en anderzijds was daar West-Europa met haar kapitalistische economieën en liberale systemen. De krachten die tot voorzichtigheid geneigd waren en met lede ogen ontwikkelingen bezagen in dat liberale West-Europa moesten rond het midden van de jaren zestig definitief in het progressief ingestelde liberalisme hun meerdere erkennen. Vanaf het einde van de jaren zestig begon een nieuwe moraal zich te nestelen in de mainstream. Een vrijere seksuele moraal, echtscheiding, geboortebeperking, experimenteren met drugs, seks, spiritualiteit, communes… Het waren allemaal ontwikkelingen die bij deze nieuwe, vrije tijd hoorden. Wat ook bij die nieuwe tijd hoorde was een diepe afkeer van nationale trots, van het zich verbonden voelen met het land van herkomst, een verbintenis met de eigen geschiedenis en het eigen volk. Net als andere naoorlogse ontwikkelingen ging dit geleidelijk, soms haast onmerkbaar traag.

Reactie in Oost-Europa

Dat wat wij cultureel marxisme noemen was een proces dat ooit, lang daarvoor, in gang was gezet en langzaamaan momentum opbouwde om de maatschappij fundamenteel te veranderen. Als een lawine die met het verschuiven van een kleine sneeuwmassa op de top van een berg begonnen was en steeds meer vaart en massa kreeg. Na de val van het Sovjetimperium en het failliet van het communistische systeem begon het proces van integratie en aansluiting van het voormalige Oostblok met het liberale, kapitalistische Westen. Ook het oosten van Europa moest eraan geloven en diende te worden opgestuwd in de vaart der volkeren. Duitsland kreeg haar ‘Wiederanschluss’ en in het Joegoslavië van na de val van het IJzeren Gordijn bleek het wegvallen van Tito de katalysator van een verwoestende burgeroorlog. Oost-Europa had zich, redelijk geïsoleerd achter het IJzeren Gordijn, in een andere richting ontwikkeld dan het westen. In Oost-Europa vonden we nog de etnisch homogene staten die het westen van Europa ooit ook had gekend. Wrevel was er al tientallen jaren hier in het westen, vanwege de aanzwellende migratiestromen richting Europa, maar tot grote conflicten was het nooit gekomen. De oorspronkelijke bevolking van West-Europa schikte zich min of meer naar de nieuwe werkelijkheid van massa-immigratie en geleidelijke omvolking. Het zich steeds meer autoritair opstellende rijk in wording, de Europese Unie, begon steeds dwingender en steeds dreigender te eisen dat de homogene Oost-Europese nieuwe lidstaten van de EU ook zouden verworden tot de multiculturele, multi-etnische en multireligieuze smeltkroezen die de West-Europese lidstaten aan het worden waren. Incidenten, klein en groot, en problemen met die onbeheersbare migratiestromen, begonnen schering en inslag te worden. Dat was waar veel Oost-Europese politici de grens trokken: dit niet voor onze landen!

Wederopkomst van het nationalisme

De scheuring tussen het maakbaarheidsideaal van de globalistisch ingestelde eurofielen en de Realpolitik van de volkser en traditioneler ingestelde lidstaten werd pijnlijk zichtbaar. We zijn nu aangekomen op een punt in de tijd dat de stroming die een kleine 60 jaar geleden de frontale aanval had ingezet op de oude waarden van Europa steeds meer weerstand ondervindt. Het is een besef dat onlangs tot mij is gekomen: het is de natuurlijke staat van volkeren om een bepaald evenwicht te vinden in haar continuïteit. Dat evenwicht is nationalisme. Die natuurlijke staat is traditionalisme. Die continuïteit valt te vinden in een natiestaat waar een volk zich met elkaar verbonden voelt, waar het grenzen stelt en deze bewaakt. Het cultureel marxisme heeft inmiddels zoveel facetten van onze maatschappij aangetast dat velen beginnen terug te verlangen naar andere tijden, niet alleen in de oostelijke lidstaten maar ook steeds meer in de westerse landen, waar de inheemse bevolking steeds meer nadelen ondervindt van zowel de onbeheersbare immigratie als de aanvallen op nationale identiteit, cultuur en tradities. Het is mijn volle overtuiging dat het liberalisme, het door het cultureel marxisme geïnspireerde multiculturalisme, de ontmanteling van oude familiestructuren en sociale cohesie op hun einde lopen. Een steeds groter deel van de Europese bevolking ziet in dat het wereldburgerschap een leugen was, slechts een als edelsteen aangesmeerd stukje glas! Dit globalisme bracht zo velen van ons een ondraaglijke leegheid, een lelijkheid en uniformiteit die de enorme rijkdom aan culturele verscheidenheid van de Europese volkeren bedreigt en het authentieke vervangt. De mens is in al zijn eigenheid omgevormd tot een inwisselbare eenheid, gelijk met grondstoffen, halffabrikaten, of producten! De EU-burger, of wereldburger, dient slechts twee doelen: 1. Consument zijn voor de hyperkapitalistische commercie. 2. Belastingbetaler voor de alom aanwezige overheid. Hoe zie ik dan het globalisme en het nationalisme, de twee botsende denkbeelden, teruggebracht tot de essentie? Stel u een prachtig bergachtig landschap voor. Meanderende beekjes vormen stromen, stromen vormen rivieren en rivieren monden uit in een gigantisch stuwmeer. De watermassa is de natuurlijke staat van mensen, samenlevingen en volkeren. De stuwdam is het globalisme, een kunstmatige barrière die de richting van de natuur wil beheersen. Een tegennatuurlijke kracht die mensen van hun eigenheid en soevereiniteit ontdoet. Met het nodige onderhoud kan een stuwdam het lang volhouden. Maar het onderhoud hapert, de boodschap van het globalisme verstomt stilaan, de voorstanders van het globalisme – zoals Angela Merkel, Mark Rutte, Jean-Claude Juncker en Emmanuel Macron vinden steeds minder gehoor, en gezien het steeds verder aan kracht winnende fenomeen ‘Gele Hesjes’ zelfs openlijk verzet! Scheuren beginnen te vormen in die stuwdam, dat groteske, onnatuurlijke bouwwerk dat de bevolking tracht in het keurslijf van het globalistisch kapitalistische maakbaarheidsideaal te persen.

De rol van Erkenbrand

En wie zijn wij? Erkenbrand en bewegingen als de onze? Wij zijn de mannen met de pikhouwelen die het onvermijdelijke bespoedigen en de ondergang van dit globalisme van harte toejuichen. Duizenden jaren lang hebben beschavingen en samenlevingen bestaan volgens oude en beproefde concepten van nationalisme en traditionalisme. Het is de moderne tijd met al haar leegte, eenzaamheid, decadentie, degeneratie en lelijkheid die slechts een tijdelijke anomalie in de geschiedenis zal blijken te zijn! De toekomst is aan nationalisme en traditionalisme!

Tom van Dam

2 COMMENTS

  1. Wat mij opvalt in deze tijd is de contradictie tussen individualisme enerzijds en het appèl op solidariteit anderzijds: hoe kun je deze binnen een samenleving met elkaar verenigen? Een individualist leeft feitelijk voor zichzelf maar als bij hulp nodig heeft verwacht hij wel solidariteit. Geen gezonde mentaliteit dunkt me…
    Individualisme is niets anders dan een verdeel-en-heers strategie die mensen van elkaar laat vervreemden. Ik weet niet of iemand zich de jaren negentig herinnert waarbij elke vorm van medeleven dikwijls geuit werd met tranen. Mannen en vrouwen.

    • “Duizenden jaren lang hebben beschavingen en samenlevingen bestaan volgens oude en beproefde concepten van nationalisme en traditionalisme. ”

      Dat is maar de vraag. De moderne natiestaat is ongeveer net zo oud als de Franse revolutie en ook tradities zijn niet in steen gegraveerd (zo was polygamie de oude Germanen ook niet vreemd).

      Verder snap ik de verwijzingen naar het illustere “cultuurmarxisme’ nooit zo; de blauwdruk voor de moderne multiculti lag al besloten in het liberalisme van de Franse revolutie, door de mens tot individu te reduceren en burgerschap tot een politieke overeenkomst.

      Natuurlijk is er een nationaal conservatieve / identitaire backlash na jaren van progressieve / kosmopolitische dominantie, maar zolang haar grootste pleitbezorgers aan het (neo)liberalisme vast blijven houden, zullen zij het globalisme evenmin weten te overkomen.

Comments are closed.