De Nieuwe Wereld Orde van de Bilderberg Groep

0
1577

De Bilderberg groep ontleent haar naam aan de eerste conferentie in het Bilderberg hotel bij Arnhem in mei 1954. Deze exclusieve groep vertegenwoordigt de meest rijke en machtige elites van de Westerse wereld. Aristocratie, CEO’s van multinationale ondernemingen, staatshoofden, ex-militaire leiders en andere elites behoren tot de Bilderbergers. Hun jaarlijkse bijeenkomsten worden steeds onaangekondigd op andere geheime locaties gehouden, hun toespraken en besluiten blijven strikt geheim. Dit is de moeder van alle samenzweringen die een lange geschiedenis kent.

De Illuminati

Deze grote samenzwering begint feitelijk al in de 18de eeuw, toen ene Adam Weishaupt in Beieren een geheim genootschap stichtte dat gebaseerd was op de Vrijmetselarij. Dit genootschap claimde over hogere kennis over de wereld te beschikken. Hun doel was het menselijke ras tot een groot internationaal broederschap te verheffen. Hun naam: de Illuminati (de Verlichten).

In 1870 gaf de Engelse filosoof John Ruskin de idealen van de Illuminatie een nieuw leven via lezingen en publicaties die hij bij de Universiteit van Oxford verspreidde. Zijn doel was om de hogere elites te inspireren om geld en middelen vrij te maken om de wereld “beschaafd” en “verlicht” te maken. De Zuid-Afrikaanse miljonair en heerser van Rhodesië, Cecil Rhodes, was een toegewijd volgeling van Ruskin. Hij gebruikte zijn invloedrijke contacten en rijkdom om Ruskin zijn idealen in de praktijk te brengen. Hij bracht de Engelstalige wereld binnen een federalistisch systeem onder imperiale controle; een vroege vorm van globalisme. Om zijn doel te bereiken stichtte Rhodes in 1881 samen met andere volgelingen van Ruskin een geheim genootschap: De Ronde Tafelgroep.

Na zijn dood in 1902 erfde deze elitaire groep van vooraanstaande academici, aristocraten en andere dromers Rhodes’ kapitaal. Onder het leiderschap van een andere aarts-imperialist, Lord Milner, werden zijn ambities voort gezet. Als gouverneur-generaal van Zuid-Afrika gebruikte Milner tussen 1896 en 1905 zijn contacten om de intellectuele elites in Cambridge en Oxford warm te maken voor zijn plannen. Via deze weg wisten zijn mensen invloedrijke posities te vergaren binnen de financiële wereld, de nationale- alsmede de internationale politiek. Vanaf 1910 begon De Ronde Tafelgroep in dit kader geheime bijeenkomsten te organiseren in de Engelstalige wereld.

Na de onrust van de Eerste Wereldoorlog en de overwinning van het Anglo-Saksische Westen op de Centrale machten, volgde er een reeks van vredesconferenties. Op dit moment kwam De Ronde Tafelgroep uit de schaduw. Deze werd omgedoopt tot de “Council on Foreign Relations” en het “Royal Institute of International Affairs”. Hiermee werd de opmaat gelegd naar de creatie van een nieuwe wereldorde.

Joseph Retinger

De Bilderberg bijeenkomsten waren het geesteskind van de Poolse patriot Joseph Retinger. Volgens wijlen Prins Bernard was Retinger een zeer speciale man, die kon bogen op meer dan 50 jaar invloedrijke contacten met staatshoofden, industriële leiders, vakbondsleiders, intellectuelen, artiesten en zelfs revolutionairen. Iedereen die wat voorstelde in de wereld van de internationale politiek stond in zijn adresboek. Retinger werd in 1888 geboren te Krakow, dat toen nog onderdeel was van het Oostenrijk-Hongaarse rijk. Hij vertrok later naar Parijs om een opleiding te gaan volgen en wist zich al snel te bewegen binnen literaire en artistieke kringen. Als Poolse patriot was hij minder geliefd in Duitse en Oostenrijk-Hongaarse kringen, waar ten tijde van de Eerste Wereldoorlog dan ook een prijs op zijn hoofd werd gezet. Nadat hij na de oorlog naar Londen verhuisde, vond hij ingang binnen de politieke kringen rond de vrijmetselaars Lord Balfour en Asquith. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij de hulp van generaal Sikorski.

In dat kader parachuteerde hij bezet Polen in, om daar contact met het Poolse leger te leggen en een transfer van vele miljoenen dollars mogelijk te maken. Toen het Rode Leger Polen binnen trok en het land in een communistisch bastion veranderde, wijdde Retinger de rest van zijn leven aan het bestrijden van “het communistische gevaar”. Realistisch als hij was, zag hij in dat een door oorlog verwoest West-Europa met sterke anti-Amerikaanse sentimenten in alle lagen van de bevolking, de “communistische dreiging” moeilijk kon worden gestopt. In zijn visie verzwakte de West-Europese angst voor Amerikaanse bemoeienis de Westerse verdediging tegen het Oosten. Hij had invloedrijke bondgenoten nodig om het tij te kunnen keren en werd daarmee een van de grondleggers van de Trans-Atlantische samenwerking. Om dat te bereiken vroeg Retinger Prins Bernard om voorzitter te worden van zijn organisatie (Bernard zijn verleden als erelid van de SS werd hierbij voor het gemak maar vergeten). Het doel van deze nieuwe organisatie was om de Trans-Atlantische samenwerking via het Marshall Plan, de NAVO en de Pan-Europese beweging (de voorloper van de EU) te consolideren. Al deze organisaties zijn in principe de kinderen van de “Machiavelliaanse Jezuïet” Joseph Retinger. Hoewel zijn naam grotendeels onbekend is bij het grotere publiek, is zijn invloed tot zijn dood in 1960 ongekend groot geweest.

De Bilderberg Bijeenkomsten

Eind mei 1954 kwamen de meest machtige en vooraanstaande mensen van de Westerse wereld bijeen in Oosterbeek, een klein plaatsje nabij Arnhem. Er werd absoluut geen publiciteit gegeven aan dit evenement. Het Bilderberg hotel werd omgeven door beveiliging en alle journalisten werden als “persona non grata” beschouwd. De deelnemers van de bijeenkomst zworen geheimhouding en werden gedurende de drie dagen dat het treffen duurde van al hun officiële titels ontdaan. Eenieder kon vrij spreken, zonder dat er repercussies zouden zijn. Deze bijeenkomst en allen die volgden zouden een onmogelijk te valideren invloed hebben op de naoorlogse geschiedenis.

De eerste 22 jaar van het bestaan van de Bilderberg groep was Prins Bernard de voorzitter ervan. In 1976 werd hij echter gedwongen om af te treden vanwege het Lockheed schandaal. Hierop nam de voormalig Britse premier Lord Home deze functie over, gevolgd door zijn politieke bondgenoot Lord Harrington. Bilderberg heeft geen leden: ieder jaar bepaalt de voorzitter in samenwerking met een internationaal comité wie er uitgenodigd wordt. Deelnemers worden gekozen op basis van hun kennis, macht of positie in de wereldpolitiek. Om een volledige discussie te garanderen worden mensen uit het gehele politieke en economische spectrum uitgenodigd. Van de ongeveer 100 deelnemers komt een derde deel ervan uit de overheid en politiek. De rest komt uit andere velden zoals de financiële-, media-, academische wereld en de industrie. Het belang van deze bijeenkomsten moet dus niet onderschat worden. De deelnemers kunnen we stuk voor stuk rekenen tot de heersende klasse van Europa en de VS. De meest invloedrijke mensen in de gangen en achterkamers van de Westerse democratieën.

Ieder jaar vinden de bijeenkomsten op andere locaties in Noord Amerika en Europa plaats. Officieel zijn de bijeenkomsten gericht op het behandelen van actuele zaken in de wereldpolitiek en de wereldeconomie. Om vrijheid van meningsuiting te garanderen, zijn alle vergaderingen besloten en “off-the-record”; er worden geen resoluties aangenomen en er wordt geen beleid openbaar gemaakt. Het is de Bilderberg gewoonte een geheel hotel te boeken, alle andere reserveringen worden geannuleerd. Van te voren screent de beveiliging al het personeel en wordt het hele gebouw kamer voor kamer gecontroleerd. Hiermee wordt totale privacy en vrijheid gegarandeerd. Voor de buitenstaander lijkt het er meer op dat dit een geheimzinnige clandestiene bijeenkomst is, waarbij de elites zichzelf opsluiten in een zwaar beveiligt fort.

Trilaterale Commissie

Dit is “het kind van Bilderberg”, in zekere zin de globalistische versie van haar bilaterale vader, maar dan met een Japans lidmaatschap. Zowel George Bush als Bill Clinton waren lange tijd lid van de Commissie. Toen de tijd rijp werd geacht mochten ze tot Bilderberg toetreden. Gezien de gastenlijst mag het duidelijk zijn dat dit geen bijeenkomsten zonder internationale politieke consequenties zijn. In recente jaren verbroken meer en meer voormalige deelnemers de stilte en onthulden ze enkele van de thema’s en agenda’s van de Bilderberg groep. In retrospectie lezen deze weg als een menukaart met de wereld haar meest historische gebeurtenissen erop. Zo werd de erkenning van Communistisch China door de VS en VN op de Bilderberg conferentie besproken vlak voordat President Nixon deze bekrachtigde; het idee van een Europese Unie met een enkele Europese munt werd al in 1980 bij Bilderberg besproken. Margaret Thatcher verloor haar functie als Britse premier zelfs omdat ze niet van plan was de Britse soevereiniteit op te geven voor een federaal Europa, zoals de Bilderbergers dat voor ogen hadden.

De gastenlijst van de Bilderberg conferenties onthult dat de machthebbers, of diegenen die dit worden, gelijk ingewijd worden in het besloten heiligdom. Alle Amerikaanse presidenten sinds Eisenhower en hun naaste medewerkers waren aanwezig; hetzelfde geldt voor de Britse ministers-presidenten en hoogstaande Kamerleden. Lords Home en Carrington zaten Bilderberg voor en Tony Blair, Peter Mandelson en George Robertson waren steevast aanwezig. Toen Robertson Secretaris-generaal van de NAVO werd, was hij zelfs vaste gast. Iedere belangrijke Europese en Amerikaanse bankier kwam op de conferentie opdagen. David Rockefeller, voorzitter van de Chase Manhattan Bank, was permanent aanwezig. Ook zijn de Europese koningshuizen sterk vertegenwoordigd, door bijvoorbeeld prins Charles, prinses Beatrix en koning Willem-Alexander. Onder meer Jared Kushner, schoonzoon van voormalig president Trump, Annegrett Kramp-Karrenbauer, de beoogde opvolgster van Angela Merkel en secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg, namen recenter nog deel aan de Bilderberg conferenties.  

Voormalige deelnemers aan de conferentie claimen dat de toespraken zo saai en esoterisch zijn dat ze een medicijn tegen slapeloosheid zouden kunnen zijn. Een ding is echter zeker: de deelnemers houden stil wat er tijdens een Bilderberg conventie gebeurt. Zelfs de mediabaronnen en hun editors die deelnemen zorgen er voor dat er absoluut niks over de bijeenkomsten in de massamedia verschijnt. Excommunicatie zou immers niet in hun belang zijn. Als je voor de Bilderberg conferentie wordt uitgenodigd, heb je de absolute top bereikt. Je bent dan een uitverkoren lid van de wereldelite; wat de journalist Tony Goslings ook wel de “Hoge Priesters van de Globalisering” noemde. Een forum van uitverkorenen wiens beslissingen de wereldgeschiedenis schrijven.

Vragen in het parlement

De stilte rond Bilderberg heeft ook voor vragen gezorgd in het Europese parlement. Patricia McKenna van de Groenen stelde ooit een vraag aan de Europese Commissie over het bijwonen van bepaalde Commissieleden aan de Bilderberg conferentie. Botste hun deelname op enige manier met hun plichten voor de EU? Het antwoord was erg vaag en reflecteerde de eigen vage beschrijving van Bilderberg over diens activiteiten. Als gevolg van zorgen over stiekeme benoemingen van Britse MP’s tijdens de John Major administration, stelde de regering Blair de kiezers gerust dat dit niet meer zou gebeuren. Het was dan ook een verrassing dat Blair zijn reis met minister Kenneth Clarke naar de Bilderberg conferentie in Athene in 1993 stilhield in het parlementaire register voor ledenbelangen. Na ophef hier over, registreerde Blair dit twee jaar later wel, maar Clarke deed dit nooit. In 1998 werden, toen Labour alweer op haar retour was, meerdere vragen in het Britse parlement gesteld over de aanwezigheid van ministers bij de Bilderberg conferenties en de groep hun invloed op Europees beleid en de wereldvoedselprijzen. Alle antwoorden waren steevast ontwijkend.

Normale mensen hebben veelal geen idee dat Bilderberg bestaat en staan niet stil bij de omstreden activiteiten van deze verraderlijke, corporate oligarchie die de wereldpolitiek beheerst.

Complottheorieën?

Een complottheorie is meer dan het geloof in een toevallige Kabal. Simpel gezegd is het de overtuiging dat de ontwikkelingen in de wereld worden gecontroleerd door een machtige elite, die in de schaduw opereert. Is dit fictie? Als we zien hoe ver Bilderberg gaat om geheimhouding te garanderen, moeten we grote vraagtekens zetten bij de motieven en doelstellingen van de groep. Critici zitten er niet naast als ze claimen dat de Bilderberg groep een soort supranationale regering vormt, met de doelstelling om nationale regeringen ‘her op te voeden’ en hen om op te doen gaan in de nieuwe globalistische wereldorde.

Hun macht om wereldwijd financiën en monetaire rentes te manipuleren zet hen op een lijn met bijvoorbeeld het IMF of de Wereldbank. De selectie van belangrijke en invloedrijke mensen is ronduit angstaanjagend. De groep streeft doelen na die de eigen positie en invloed versterken. De Bilderbergers verrijken zich ten koste van mensenrechten en de wereldwijde ecologie. De Bilderbergers zijn vrijgesteld van alle obstakels en bureaucratie die normale burgers moeten ondergaan. Op magische wijze vervallen de formaliteiten op de luchthaven, ze hebben geen visa nodig. Ze worden vervoerd in gepantserde limousines onder politie escorte en worden bij aankomst op hun geheime locatie beschermd door een privéleger aan beveiligers.

Het concept van Bilderberg is niet nieuw. Er zijn veel ‘geheime’ organisaties in de Westerse wereld, zoals de Vrijmetselarij en Opus Dei. In Europa en Amerika zijn talloze ‘broederschappen’ actief met vreemde en dubieuze namen zoals Skull & Bones, Royal Arcanum, Nobles of the Mystic shrine, etc. Meer controversieel zijn organisaties zoals de KuKlux Klan (KKK) en de Maffia (Cosa Nostra). Geheime bijeenkomsten van de ultra-machtigen zijn al onderdeel van het moderne politieke toneel sinds het Verdrag van Wenen in 1815, waarmee het moderne Europa vorm kreeg. 
Het lot van gewone mensen hangt nog altijd al af van de rijken en de machtigen met hun geheime bijeenkomsten. Deze elites manipuleren ons dagelijkse leven, terwijl de meesten van ons het niet eens door hebben. We kunnen niet anders dan waakzaam en kritisch zijn, als de prioriteiten voor de toekomst van de mensheid in het diepste geheim bepaald worden.

Ingezonden door Mark Druhtman

Erkenbrand heeft naar aanleiding van een boeklezing van Revolutie Door Schuld eerder een artikel gepubliceerd dat een soortgelijk onderwerp behandelde.