De hakken in het zand

Tijdens het volgen van de reacties van anderen op bijvoorbeeld YouTubevideo’s of het lezen van posts op sociale media ontstaat er een bepaald beeld van de gemoedsgesteldheid van mijn mede-Nederlanders. Één uiting die ik wel eens de revue zie passeren is de uitdrukking “zo is iedereen tevreden” in een reactie op een zoveelste geval van aanpassen van een gebruik, traditie, term of wat dies meer zij om de verhitte gemoederen tot bedaren te brengen in divers Nederland.

Zo was er onlangs het besluit van de NTR om dit jaar tijdens de landelijke intocht van de goedheiligman in Apeldoorn alleen nog ‘roetveegpieten’ toe te laten. Veel reacties op dit besluit waren ronduit negatief en afwijzend van aard. Anderen waren het weer volledig met het besluit van televisieomroep NTR eens. Maar één reactie viel voor mij op en zette me aan het denken:

Zo is iedereen tevreden…

Afgezien van de verhitte reacties van anderen, waarvan de overgrote meerderheid duidelijk negatief stond tegenover het aanpassen van het uiterlijk van de figuur Zwarte Piet, behoeft deze stelling dat “iedereen nu tevreden” zal zijn toch nadere beschouwing.

– Wat doet het uiterlijk van een fictief figuur ertoe?

– Waarom niet ‘blank’ vervangen door ‘wit’?

– Deze straatnaam herinnert aan ons koloniale verleden en moet dus worden veranderd.

– Deze man verdient geen standbeeld dus weg met dat eerbetoon.

– Waarom zo veel Van Gogh, Rembrandt, Bos en al die andere ‘witte’ schilders in het museum?

– We moeten minder Nederlandse, ‘witte’ schrijvers in de bibliotheek.

– Dit gedicht/lied/verhaal/boek bevat termen die moeten worden uitgewist dan wel aangepast.

– Er werken te veel ‘witte’ mensen bij dit bedrijf.

– Er zitten te veel ‘witte’ kinderen op deze school.

– Er wonen te veel ‘witte’ mensen in deze straat/wijk/stad/provincie.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de strekking moge duidelijk zijn. De stelling van de persoon die meende dat met het aanpassen van het uiterlijk van Zwarte Piet de rust weer zal terugkeren in ons ooit zo homogene, gemoedelijke en evenwichtige Nederland berust op een cruciale denkfout. Misschien zal een klein deel van de tegenstanders genoegen nemen met deze aanpassingen maar een meer radicale groep zal zich gesterkt voelen aangezien hun dreigementen en activisme effect sorteren. Dus na Zwarte Piet is ‘roetveegpiet’ aan de beurt, na ‘roetveegpiet’ het kruis op de mijter van de goedheiligman en na het kruis weer iets anders. Tegen de tijd dat zelfs de laatste radicale beroepsactivist op z’n wenken is bediend is er geen sprake meer van enige festiviteit op 5 december.

Bovendien zijn deze radicale clubjes cultuurondermijnende activisten niet zelden gesubsidieerd door globalistische NGO’s of ‘filantropen’ zoals de van oorsprong Hongaars-joodse miljardair George Soros. En dit is dan nog slechts het voorbeeld van het onder vuur genomen traditionele Sinterklaasfeest!

De denkfout is dat met onze tegenstanders tot een redelijke en voor iedereen aanvaardbare compromis te komen valt. De enige ‘raison d’être’ van deze clubjes beroepsactivisten en professionele drammers is het volgende project om tegen te ageren. Hebben ze via valse sentimenten, intimidatie, dreigementen en geweld eindelijk hun zin gekregen dan moet de revolutionaire groepering of eenling op zoek naar een volgende project. Dat ze twijfelende, meebuigende instanties met een zwakke ruggengraat tegenover zich treffen sterkt hen alleen maar in hun motivatie om dit land verder te ontdoen van alles wat het eigen maakt.

Deze mensen willen niet ‘iedereen tevreden’ hebben, ze willen hun doelstellingen tegen iedere prijs doordrammen en hun wil aan iedereen opleggen. Het Nederland dat ze voor ogen hebben is een geur-, kleur- en smaakloze grijze gruwelstaat die gestript is van iedere eigenheid, ontdaan is van iedere herinnering aan de oorspronkelijke inheemse bevolking en in niets meer doet denken aan de gloriedagen van ons land.

In een gezonde, homogene samenleving hadden we inderdaad het compromis kunnen opzoeken met elkaar maar het moderne Nederland is al aangetast door krachten die ik met de beste wil van de wereld niet als benevolent kan beschouwen. Daarom de titel van dit artikel: de hakken in het zand. Er is al te veel weggegeven, te veel toegegeven, te veel inschikkelijkheid getoond en te veel van ons geëist.

Daarom mijn pleidooi om luidkeels te zeggen: tot hier en niet verder!

Studiegenootschap Erkenbrand onderscheid zich van andere conservatieve bewegingen door niet de positie van intellectuele verdediging op te zoeken in de hoop dat ons niet nog méér zal worden afgenomen dan nu al het geval is. Wij verdedigen niet alleen wat ons nu nog rest. Wij gaan in het offensief om terug te eisen wat rechtmatig van ons is!

Voor ons gaan de hakken in het zand en mensen die ons land gedegradeerd willen zien tot wingewest, zielloze landmassa van de Europese Unie en andere globalistische instanties, zonder identiteit, erfgoed, cultuur en zelfs demografisch zo aangetast dat er van een Nederlandse bevolking geen sprake meer is zullen in ons taaie tegenstanders ontmoeten!

We nodigen u allen uit om hetzelfde te doen en samen met ons de strijd aan te gaan voor een Nederland dat het waard is over te dragen aan de generaties na ons. Eeuwenlang is er strijd geleverd en zijn ontberingen doorstaan voor precies dat. We moeten ons beseffen dat onze voorouders zich vaak door de zwaarste tijden hebben moeten worstelen met al hun overlevingsdrang en doorzettingsvermogen omdat ook zij een wereld wilden doorgeven aan ons.

Genoeg is genoeg, tot hier en niet verder. Sterker nog, het is al te ver en we drijven het terug naar waar het thuishoort.

Een der Erkenbranders

Het artikel dat u heeft gelezen is de persoonlijke mening van de inzendende auteur en geeft niet noodzakelijkerwijs de visie van Erkenbrand weer.

4 thoughts to “De hakken in het zand”

  1. Het is inderdaad volstrekt onvoldoende ons terug te trekken in wat er nog rest. We moeten terug eisen wat ooit van ons was! Het Nederland en het Europa dus van vóór mei 1968, toen de ellende pas goed begon.
    Het begin van de cultureel marxistische ellende gaat nog wel wat verder terug overigens, allereerst tot de jaren 20. Toen al was duidelijk dat de marxistische revolutie in Europa niet aansloeg. In Nederland bleek dat in 1918 toen dwaallicht Pieter Jelles Troelstra (ja, er zijn veel straten naar deze marxist genoemd!) in ons land de marxistische revolutie probeerde uit te roepen. Dat mislukte jammerlijk gelukkig.
    Een club “intellectuele” marxisten vormden de Frankfurter Schüle waar het cultureel marxisme uit voort kwam. Vooral de de Tweede Wereldoorlog toen er het valse spook van de “eeuwige wereldvrede” door Europa waarde, kreeg cultureel marxisme voet aan de Europese grond. Vanaf mei 1968 ging het nog veel harder en werd via de Mars door de Instituties getracht allerlei belangrijke posities in de samenleving door cultureel marxisten in te laten nemen. Vooral wetenschap en onderwijs werden geïnfiltreerd en dat is vandaag de dag goed merkbaar. Schoolboeken zijn een zeer effectief middel gebleken om de jeugd te indoctrineren over milieu, klimaat en genderwaanzin, maar ook over de islam en migratie. Extreem effectief, want andere geluiden komen zo nooit door bij leerlingen en lespakketten die het tegendeel beweren (jazeker, die bestaan) worden geweerd van scholen. Hiermee zijn in de afgelopen 50 jaar meerdere generaties gehoorzame “nuttige idioten” gevormd. Een leger burgers dat heilig overtuigd is dat de ideeën van cultureel marxisme juist zijn. Vele malen effectiever dan de propaganda-acties in de voormalige communistische staten, waar de ideeën met geweld en onderdrukking werden opgelegd maar nooit beklijfden in de hoofden van de burgers. Dat verklaart meteen waarom de overgang in die landen naar het kapitalisme zo soepel verliepen. Mensen deden in het openbaar braaf wat de staat vroeg, maar thuis, in de beslotenheid van het gezin, had men zijn eigen, niet-marxistische ideeën.

    De cultureel marxistische indoctrinatie echter verloopt weliswaar traag, maar extreem effectief. De verbetenheid waarmee mensen deze ideeën desnoods met geweld verdedigen wijst op een bijna sektarisch fundamentalisme. Feiten worden genegeerd of als “racisme” of “fascisme” afgedaan.
    En als er dingen gebeuren als de verkiezing van Trump en de BREXIT, ontstaat een ongekende kortsluiting het cultureel marxistische brein, met veel gejank, gevloek en gebruik van desnoods dodelijk geweld tot gevolg.

    Zeer kwalijk is ook dat het cultureel marxisme dwars door alle politieke richtingen heen loopt. Je vindt de geïndoctrineerden niet alleen bij de traditioneel linkse partijen, maar ook bij VVD en CDA en ja, zelfs bij FvD.

    Toen het cultureel marxisme nog beperkt was tot een groep hippies en verstokte marxisten was het allemaal niet zo erg. Nu is het echter wijd verbreid en wel ernstig. Het maakt namelijk mogelijk dat een verbod op zwarte piet aanstaande is, dat identitypolitiek nu overheidsbeleid is en dat musea ongehinderd onze geschiedenis en cultuur kunnen besmeuren en zelfs uitwissen. Het maakt ook mogelijk dat onze economie kapot wordt gemaakt door klimaatleugens, eerst CO2 en nu weer stikstof waardoor tienduizenden mensen hun banen en bedrijven zullen verliezen.
    Een dystopie is daardoor nakende. Eentje waarin alles “verboten” zal zijn. Alles wat mogelijk iemand kan kwetsen (lees: minderheden kan kwetsen), onszelf ophemelt, aan het kapitalisme of onze cultuur te linken is, bepaalde woorden en uitdrukking, het zal allemaal tot taboe verheven zijn. Nog niet eens door onderdrukking, maar gewoon, door indoctrinatie van ongekende omvang.

    Het is nog niet te laat, maar dat moment is wel heel erg nabij.

  2. De lieve vrede bewaren door inschikken heeft nog nooit gewerkt. Vrede bewaar je door sterkte te tonen.

Reacties zijn gesloten.