De flyoverstates: het hart en de ziel van Amerika

Het is zaterdag 18 augustus als ik onder mij de vertrouwde kustlijn van Noord-Holland zie opduiken. Vanaf deze hoogte kan ik de bouwstijlen en typisch Nederlandse landschappen duidelijk herkennen. Het voelt voor mij zo vertrouwd om weer thuis te komen. Over enkele minuten zal ik na een verblijf van een kleine drie weken weer landen op vaderlandse bodem.

Een trilling gaat door de Boeing 787 als het toestel de landingsbaan van Schiphol raakt en even later staan we stil. Mijn meest recente Amerikaanse avontuur zit er weer op. De afgelopen weken heb ik in een van de zogenaamde flyoverstates van Amerika doorgebracht. Ik moest er toch heen om contacten te leggen in het zakenleven en besloot het nuttige met het aangename te combineren en er meteen mijn vakantie door te brengen. Het was ook mijn eerste reis naar de VS als lid van Studiegenootschap Erkenbrand en vooraf had ik mij al voorgenomen oren en ogen wijd open te zetten om de essentie van deze zogenoemde flyoverstaat in mij op te nemen. Hier zul je tevergeefs zoeken naar bij iedereen bekende multinationals en hun links-liberale gedachtengoed en de kenmerkende handtekening die dit gedachtengoed achterlaat in de reclamecampagnes van de multinationals in kwestie. Ook kom je in deze staat weinig tot geen ‘celebrities’ tegen die binnen de hoge muren van hun landgoederen of ommuurde gemeenschappen (gated communities) op hoge toon hun fans, luisteraars en kijkers vermanend toespreken hoe geleefd dient te worden. Geen beroemdheden met gewapende beveiliging en tientallen miljoenen op de bank die de blanke Jan Modaal voorhouden dat ze ‘priviliged’ zijn en ze plicht hebben eenzelfde eindeloze stroom inwoners van derdewereldlanden binnen te laten die Europa het laatste decennium te verwerken kreeg.

Geen van de werkelijkheid vervreemde Democratic Party-gouverneur van deze staat die besluit zogeheten ‘sanctuary cities’ op te richten die het beleid van President Donald J. Trump negeren en vrijhavens voor illegalen oprichten. Nee, in deze staat vond ik vooral de hardwerkende Amerikaan die wars is van ‘liberal madness’, zoals een van mijn zakenrelaties me wist te melden.

Ik verblijf nu in een staat waarvan ik besef dat het de gemiddelde Nederlander weinig zal zeggen. Meer dan wat trivia zal menigeen niet weten te melden over deze uitgestrekte staat met z’n weilanden, bossen, meren en rivieren. Toch ontwaarde ik hier een bepaalde levenshouding, taaie kracht en weerbaarheid die ik beschouw als inherent aan de Amerikaanse volksziel.

Als ik de essentie van de Amerikaanse volksziel moet samenvatten zie ik géén seksuele uitspattingen van de Amerikaans-Joodse miljardair Jeffrey Epstein voor me, geen corrupte politici met hun liberale agenda, geen rellende Antifa die bejaarde Vietnamveteranen neerknuppelen, geen van de werkelijkheid vervreemde beroemdheden die zich als spreekbuis van de liberale oost-en westkustelite gedragen.

Nee, niks van dit alles.

De volksaard van Amerika is te zien in de mensen die ik in de afgelopen 3 weken heb ontmoet. Opmerkelijk veel stabiele gezinnen met twee, drie en vier kinderen. Mensen die op de zondagochtend vaak nog in de kerkbanken te vinden zijn. Trouwe leden van de NRA, de National Rifle Association. Gezagsgetrouwe, godvrezende burgers die in het weekend graag een tripje naar de regionale schietbaan of schietclub maken om daar hun wapens te legen op kartonnen kaarten, lege conservenblikken en flessen. Harde werkers die je niet snel hoort klagen. Mensen die weten hoe je in geval van nood in je eigen levensonderhoud kan voorzien, die vissen, jagen, weten welke vruchten eetbaar zijn en welke niet, weten hoe je bij stroomuitval na een tornado het aggregaat aan de praat weten te houden.

Hier leeft de mentaliteit die wel eens ‘1776 Americana’ wordt genoemd. Een soort onverzettelijkheid, trots, zelfvertrouwen, ja zelfs ook iets van rebelsheid. Het is die houding van rebelse hang naar zelfbeschikkingsrecht en een zeker wantrouwen richting ‘liberal elites’ die voor mij de Amerikaanse volksziel kenmerkt.

Vanuit mijn hotelkamer van het plaatselijke Holiday Inn nam ik het dagelijkse schouwspel in me op van boeren in hun pickuptrucks, bouwvakkers, fabrieksarbeiders, mannen in pak en jonge moeders met hun kinderen op de achterbank van de MPV… allemaal op weg naar het werk, naar winkels, school, sportverenigingen, kerk of weer terug huiswaarts. Deze staat is tijdens de presidentsverkiezingen van 2016 een uitgesproken Trump-staat gebleken. De boodschap van hoop en het concept ‘Make America Great Again’ vielen in goede aarde bij een meerderheid van de stemgerechtigden van deze staat en van vele andere staten die vallen onder de noemer flyoverstates. Het benadrukken van het Amerikaanse exceptionalisme en de drang te excelleren in iedere uitdaging die het land zichzelf oplegt is wat ik zo weet te waarderen aan de volksaard.

Een andere eigenschap waar ik mee kennismaakte was de bereidheid om via sponsoring en vrijwilligerswerk zèlf een bijdrage te leveren aan hun gemeenschap. Of het nu een kerkgenootschap of highschool is… altijd zijn er weer voldoende vrijwilligers te vinden om de klus te klaren. Sponsoring door het plaatselijke bedrijfsleven en de middenstand was volop aan de orde. Een haast naïef geloof in ‘The Community’ en de gemeenschapszin kwam op mij als een te koesteren fenomeen over.

Een beetje naïef? Wellicht.

Maar ik prefereer deze naïeve toewijding aan’The Community’ boven het cynisme van schuld en verantwoordelijkheden afschuiven naar de autoriteiten, zoals ik hier in Nederland maar al te vaak bespeur. Een van mijn laatste avonden kreeg ik een prachtig voorbeeld te zien van waar Amerikanen met gemeenschapszin toe in staat zijn: mijn zakelijke kennis nodigde me uit om een klassiek concert in de open lucht bij te wonen. Duizenden mensen hadden zich in het stadspark verzameld. Van de licht- en geluidstechnici tot de leden van het orkest en van de sopraan en tenor tot de politieagenten die deze avond voor de beveiliging van het evenement zorgden: iedereen stond er op vrijwillige basis. De ceremoniemeester prees de sponsors uit het bedrijfsleven en de middenstand en bij het opnoemen van de namen stonden de aanwezige afgevaardigden van deze sponsoren op om applaus in ontvangst te nemen. Geen spoortje cynisme kon ik bespeuren over de financiële of materiële bijdragen door de vele sponsors. Zoals veteranen en politiemensen, brandweerlieden en ambulancepersoneel hier een zeker gerespecteerde status ontvangen, zo is er ook de openlijke waardering van vrijwilligerswerk en sponsoren. Het leek op mij als een soort besef van vanzelfsprekendheid over te komen waarmee al die gewone lieden ‘iets terug doen’ voor ‘The Community’ als hun plicht zagen.

Met het wegsterven van de laatste aria van die avond zat mijn Amerikaanse avontuur er weer bijna op. Dit artikel mag misschien als een eenzijdige lofzang op de Amerikaanse samenleving overkomen en ik heb hier ook overduidelijk enkel de positieve ervaringen van mijn reis belicht. Echter ik ben geenszins blind voor de tekortkomingen en mankementen die ik ook volop om me heen zag alleen, heb er bewust voor gekozen om die in dit artikel niet uit te diepen. Misschien is dit het geval in een volgende pennenvrucht van mijn hand.

Ik kijk met een goed gevoel terug op de afgelopen weken in de Verenigde staten en ben dankbaar voor de gastvrijheid van mijn kennissen en hun families.

Keep America Great!

Een der Erkenbranders

One thought to “De flyoverstates: het hart en de ziel van Amerika”

  1. Soms lees je een artikel en denk je: Ja, deze schrijver heeft een heldere kijk op zaken en heeft het hart op de goede plaats zitten. Deze schrijver laat zich niet meesleuren in illusies en dom vermaak, bij het maken van een reisverslag.
    Wat zou ik ook graag een reis naar deze gebieden maken. De beschrijvingen waren zo echt en zo prachtig. Door dit artikel heb ik deze reis in mijn gedachten al gemaakt en voel ik mij verbonden met de mede-blanken in de fly-over states die ook het hart op de goede plaats hebben zitten en leven in gezonde, blanke gemeenschappen. Veel dank!

Reacties zijn gesloten.