De Erkenbrander

0
120

Blanke man, ik zie de verbittering in je gezicht.
De trein mindert vaart, het stootblok komt in zicht.
Belast, betast, beschimpt, besneerd…
Worden we langzaam van de aardbodem geKalergiseerd.
“Was dit het dan?” Vraag je jezelf vertwijfeld af.
Is het de onwetendheid, de apathie, zijn we te laf?
In decadente luxe je eigen ethnocide afwachten?
Overgeleverd aan Marxistische krachten.
Of vinden wij onze wortels terug, bevrijd van schuldgevoel en smet?
Immers, onze Voorvaderen hebben het pad reeds uitgezet.
De tijd is gekomen om een keuze te maken,
Laat de wortelloze kliek globalisten niet met ons lot schaken.
Laat het tot ieder die nu leeft goed doordringen,
Ieder van ons kan de ommekeer nog afdwingen.
Je eert je Voorvaderen het meest door het vuur door te geven.
En je dient je kinderen door hen voort te laten leven.
Leg niet de schuld bij wie voor ons kwam, maar draag de last die de tijdgeest op je schouders drapeert.
Zodat ook jij straks welverdiend door het nageslacht wordt geëerd.
“Leg je er toch bij neer, ” sprak apathisch de burgerman.
“Er is niets wat je nog veranderen kan.”
Maar ik rechtte mijn rug en duwde hem aan de kant.
Ik koos voor het pad van Erkenbrand.

~ Één der Erkenbranders