De Bruine Schrik

2
93

De Bruine Schrik (Brown Scare) is een concept van Mencius Moldbug, een van de originele denkers van de neo-reactionaire (NRx) metapolitieke theorie en de daaruit voortkomende beweging, soms ook wel de Dark Enlightenment genoemd. De neo-reactionaire beweging is een stroming die zich fel kant tegen modernisme, democratie en feminisme. Het verdedigt ideeën als monarchisme, aristocratie, corporativisme en libertair geïnspireerde ideeën als een staat gebaseerd op eigendomsrecht.

Het idee van de Bruine Schrik is minder bekend dan Moldbugs concept van “The Cathedral”, het idee dat journalisten, bureaucraten en corporate middle management een soort priesterkaste vormen die de links-liberale orde in stand houden op een semi-onbewuste wijze.

Het is geen complot volgens hem maar een resultaat van een gedeeld waardesysteem dat een resultaat is van indoctrinatie aan universiteiten. “The Cathedral” heeft enigzins mainstream acceptatie gevonden in “The Deep State”. Het zijn vergelijkbare ideeën maar het Deep State idee schrijft hetzelfde maatschappelijk resultaat van links-liberale hegemonie toe aan een complot, terwijl The Cathedral een wat realistischer beeld van culturele homogeniteit en indoctrinatie schetst.

Gezien het Cathedral idee de semi-mainstream heeft bereikt, vond ik de Bruine Schrik een interessant idee van Moldbug om uit te lichten en wat meer in de aandacht te brengen.

De Bruine Schrik refereert naar de “Red Scare” uit de McCarthy periode, toen Senator McCarthy en het House Comittee on Unamerican Activities onderzoek deden naar communistische infiltratie in Amerikaanse media en politiek. Met name in Hollywood werden mensen gearresteerd of kregen een beroepsverbod opgelegd. Modern links schildert de McCarthy periode af als een heksenjacht op niet bestaande communisten en daar refereert de Bruine Schrik naar: een constante heksenjacht op fascisten die elk moment de macht zouden kunnen grijpen.

Het grootste materiële verschil is dat het merendeel van de aangeklaagden in de verhoorsessies van McCarthy later daadwerkelijk schuldig bleek: 8 van de 10 Hollywood producenten die gearresteerd werden bleken later Sovjet-spionnen te zijn. Dit terwijl er vrij weinig fascisten bestaan in de wereld, laat staan in machtsposities. Links lijkt te denken dat er een fascist onder ieder bed te vinden is. Het linkse McCarthyisme die zegt de Bruine Schrik te bestrijden duurt nu al een kleine 50 jaar.

De Bruine Schrik zoals Moldbug het gebruikt is vooral een angstmiddel die links gebruikt om 2 redenen: populaire opinie aan hun kant houden door angst te zaaien over opkomend fascisme (en het fascisme is altijd in opkomst volgens links) en een dreigmiddel tegen politieke tegenstanders.

Iedereen die niet centrisch of links is wordt automatisch als fascist aangemerkt tot het tegendeel bewezen is of publieke opinie de linkse positie onhoudbaar maakt. De combinatie van controle over de maatschappij die The Cathedral uitoefent gecombineerd met de Bruine Schrik is waarom centrumrechts en de libertariërs zo snel neigen tot het buigen voor linkse principes. Het is door angst ingeboezemd.

We zien de Bruine Schrik op alle niveaus van linkse instituten terugkeren. In de media, die verdachtmakingen uit naar alles dat rechts neigt. Denk aan Twan Huijs op de NPO in 2015, die beweerde dat Duitsers die tegen de komst van vluchtelingen zijn hen met gestrekte rechteram de toegang tot hun land wilde beletten, de hysterie rondom de opkomst van Forum voor Democratie, de demoniseringscampagne tegen Pim Fortuyn, de juridische heksenjacht tegen Geert Wilders en activistische schrijfsels van groepen zoals bijvoorbeeld Jalta, Sargasso of Krapuul. Antifa gaat nog verder, zij vinden zelfs VVD fascistisch.

Het probleem voor links is dat de Bruine Schrik langzamerhand uitgespeeld raakt. Na het 50 jaar lang op iedereen toegepast te hebben die iets rechtser is dan de gemiddelde centrumrechts partij, verliest het zijn effect. Dit wil niet zeggen dat links er daarom mee gaat stoppen. De heksen zullen opgejaagd worden tot ze er bij neervallen.

– Éordred

2 COMMENTS

  1. Joseph McCarthy zelf had geen onbeschreven blazoen wat blijkt uit het volgende citaten

    He later falsely claimed participation in 32 aerial missions in order to qualify for a Distinguished Flying Cross and multiple awards of the Air Medal, which the Marine Corps chain of command decided to approve in 1952 because of his political influence.[32][33] McCarthy also publicized a letter of commendation which he claimed had been signed by his commanding officer and Admiral Chester W. Nimitz, then Chief of Naval Operations.[34][35] However, his commander revealed that McCarthy had written this letter himself, probably while preparing award citations and commendation letters as an additional duty, and that he signed his commander’s name, after which Nimitz signed it in the process of signing numerous other such letters.[36][35] A “war wound”—a badly broken leg—that McCarthy made the subject of varying stories involving airplane crashes or anti-aircraft fire had in fact happened aboard ship during a raucous celebration for sailors crossing the equator for the first time.[37][38][39] Because of McCarthy’s various lies about his military heroism, his “Tail-Gunner Joe” nickname was sarcastically used as a term of mockery by his critics.[40][41]

    McCarthy discredited his critics and political opponents by accusing them of being Communists or communist sympathizers. In the 1950 Maryland Senate election, McCarthy campaigned for John Marshall Butler in his race against four-term incumbent Millard Tydings, with whom McCarthy had been in conflict during the Tydings Committee hearings. In speeches supporting Butler, McCarthy accused Tydings of “protecting Communists” and “shielding traitors.” McCarthy’s staff was heavily involved in the campaign, and collaborated in the production of a campaign tabloid that contained a composite photograph doctored to make it appear that Tydings was in intimate conversation with Communist leader Earl Russell Browder

    McCarthy and President Truman clashed often during the years both held office. McCarthy characterized Truman and the Democratic Party as soft on, or even in league with, Communists, and spoke of the Democrats’ “twenty years of treason”. Truman, in turn, once referred to McCarthy as “the best asset the Kremlin has”, calling McCarthy’s actions an attempt to “sabotage the foreign policy of the United States” in a cold war and comparing it to shooting American soldiers in the back in a hot war.[75] It was the Truman Administration’s State Department that McCarthy accused of harboring 205 (or 57 or 81) “known Communists”.

    As McCarthy became increasingly combative towards the Eisenhower Administration, Eisenhower faced repeated calls that he confront McCarthy directly. Eisenhower refused, saying privately “nothing would please him [McCarthy] more than to get the publicity that would be generated by a public repudiation by the President.”[93] On several occasions Eisenhower is reported to have said of McCarthy that he did not want to “get down in the gutter with that guy.”[94]

    McCarthy had also become addicted to heroin. Harry J. Anslinger, head of the Federal Bureau of Narcotics, became aware of McCarthy’s addiction in the 1950s, and demanded he stop using the drug. McCarthy refused.[143] In Anslinger’s memoir, The Murderers, McCarthy is anonymously quoted as saying:

    I wouldn’t try to do anything about it, Commissioner [. . .] It will be the worse for you [. . .] and if it winds up in a public scandal and that should hurt this country, I wouldn’t care [. . .] The choice is yours.[143]

    Anslinger decided to give McCarthy access to heroin in secret from a pharmacy in Washington, DC. The heroin was paid for by the Federal Bureau of Narcotics, right up to McCarthy’s death. Anslinger never publicly named McCarthy, and he threatened a journalist who uncovered the story with prison.[143] However, McCarthy’s identity was known to Anslinger’s agents, and journalist Maxine Cheshire confirmed his identity with Will Oursler, co-author of The Murderers, in 1978.[143][144]

    De strekking van het artikel is duidelijk. Alleen McCarthy zou ik niet willen afschilderen als een heilige. De schrijver wekt onbewust even die indruk. Mij lijken de showprocessen die Stalin voerde of Mao’s culturele revolutie prachtvoorbeelden van de rode schrik. Veel belangrijker in dit opzicht vind ik dat links zichzelf buitenspel zet. De multiculturele politiek hapert. Ik reis veel door Duitsland (Dresden, Leipzig en Thueringen) en hoor hoe de mensen aldaar Merkels (ex communiste) boodschap zat zijn. Nergens valt de term bruine schrik behalve onder linksradicalen en gestoorde feministes. Dezelfde groepen die de slachtoffers van de massaverkrachtingen in Keulen veroordeelden of zwegen omdat dit gedrag niet in hun multiculturele agenda paste.

    Ik ben het eens met de schrijver dat wanneer je gewoon voor je mening opkomt en die niet strookt met links zij gelijk het woord fascist en nazi in de mond nemen. Niet dat ik mij daar iets van aantrek want hun vergelijking loopt mank. Tradities die ik koester hebben niets te maken met fascisme. Verre van dat. Het zijn de idealen waar ik mee opgroeide en die ik in rap tempo zie verdwijnen. Idealen die links bestempeld als behoudend en ik zie als universeel. Waarbij ik vooral de vinger naar links wijs. Zij verkwanselden onze tradities. Gesteund door centrumrechts en de liberalen.

    In Duitsland zie ik het niet anders. De meesten Duitse linksradicalen kennen hun eigen geschiedenis niet. Kakelen als een kip zonder kop een Leithammel na. Ik werd in Duitsland in verschillende discussiegroepen eruit gegooid vanwege mijn traditionele standpunten. Met name de Duitse onafhankelijke vrouwen en veel import feministes uit Amerika ( zonder een legale verblijfsvergunning) spanden de kroon in hun onzinnige argumentaties. Ik had medelijden met de mannen. Maar goed ze verdienden eigenlijk niet beter omdat ze veel te veel toegaven en deze dames niet op hun nummer zetten.

    Tenslotte in mijn tijd (circa een jaar geleden gestopt) als docent bleek tachtig procent van mijn leerlingen zeer behoudend te denken. Wat mij hoop geeft. Natuurlijk ligt er een lange weg voor ons. Alleen zullen de inquisiteurs van links uiteindelijk falen. De Spaanse inquisitie faalde uiteindelijk ook. De gevaarlijkste groep mijns inziens vormen de eind twintigers midden dertigers die zwabberen en nooit leerden wat een gezin echt betekent. Behoudens de uitzonderingen die erachter komen hoe heilloos en leeg het liberale en sociale gedachtengoed is. Ik durf te voorspellen dat hun kinderen een andere weg inslaan. Actie roept altijd reactie uit. In de jaren zestig zette de jeugd zich af tegen de tradities van hun ouders. Nu zie ik deels het omgekeerde. (Hopelijk)

  2. Joseph McCarthy zelf had geen onbeschreven blazoen wat blijkt uit het volgende citaten

    He later falsely claimed participation in 32 aerial missions in order to qualify for a Distinguished Flying Cross and multiple awards of the Air Medal, which the Marine Corps chain of command decided to approve in 1952 because of his political influence.[32][33] McCarthy also publicized a letter of commendation which he claimed had been signed by his commanding officer and Admiral Chester W. Nimitz, then Chief of Naval Operations.[34][35] However, his commander revealed that McCarthy had written this letter himself, probably while preparing award citations and commendation letters as an additional duty, and that he signed his commander’s name, after which Nimitz signed it in the process of signing numerous other such letters.[36][35] A “war wound”—a badly broken leg—that McCarthy made the subject of varying stories involving airplane crashes or anti-aircraft fire had in fact happened aboard ship during a raucous celebration for sailors crossing the equator for the first time.[37][38][39] Because of McCarthy’s various lies about his military heroism, his “Tail-Gunner Joe” nickname was sarcastically used as a term of mockery by his critics.[40][41]

    McCarthy discredited his critics and political opponents by accusing them of being Communists or communist sympathizers. In the 1950 Maryland Senate election, McCarthy campaigned for John Marshall Butler in his race against four-term incumbent Millard Tydings, with whom McCarthy had been in conflict during the Tydings Committee hearings. In speeches supporting Butler, McCarthy accused Tydings of “protecting Communists” and “shielding traitors.” McCarthy’s staff was heavily involved in the campaign, and collaborated in the production of a campaign tabloid that contained a composite photograph doctored to make it appear that Tydings was in intimate conversation with Communist leader Earl Russell Browder

    McCarthy and President Truman clashed often during the years both held office. McCarthy characterized Truman and the Democratic Party as soft on, or even in league with, Communists, and spoke of the Democrats’ “twenty years of treason”. Truman, in turn, once referred to McCarthy as “the best asset the Kremlin has”, calling McCarthy’s actions an attempt to “sabotage the foreign policy of the United States” in a cold war and comparing it to shooting American soldiers in the back in a hot war.[75] It was the Truman Administration’s State Department that McCarthy accused of harboring 205 (or 57 or 81) “known Communists”.

    As McCarthy became increasingly combative towards the Eisenhower Administration, Eisenhower faced repeated calls that he confront McCarthy directly. Eisenhower refused, saying privately “nothing would please him [McCarthy] more than to get the publicity that would be generated by a public repudiation by the President.”[93] On several occasions Eisenhower is reported to have said of McCarthy that he did not want to “get down in the gutter with that guy.”[94]

    McCarthy had also become addicted to heroin. Harry J. Anslinger, head of the Federal Bureau of Narcotics, became aware of McCarthy’s addiction in the 1950s, and demanded he stop using the drug. McCarthy refused.[143] In Anslinger’s memoir, The Murderers, McCarthy is anonymously quoted as saying:

    I wouldn’t try to do anything about it, Commissioner [. . .] It will be the worse for you [. . .] and if it winds up in a public scandal and that should hurt this country, I wouldn’t care [. . .] The choice is yours.[143]

    Anslinger decided to give McCarthy access to heroin in secret from a pharmacy in Washington, DC. The heroin was paid for by the Federal Bureau of Narcotics, right up to McCarthy’s death. Anslinger never publicly named McCarthy, and he threatened a journalist who uncovered the story with prison.[143] However, McCarthy’s identity was known to Anslinger’s agents, and journalist Maxine Cheshire confirmed his identity with Will Oursler, co-author of The Murderers, in 1978.[143][144]

    De strekking van het artikel is duidelijk. Alleen McCarthy zou ik niet willen afschilderen als een heilige. De schrijver wekt onbewust even die indruk. Mij lijken de showprocessen die Stalin voerde of Mao’s culturele revolutie prachtvoorbeelden van de rode schrik. Veel belangrijker in dit opzicht vind ik dat links zichzelf buitenspel zet. De multiculturele politiek hapert. Ik reis veel door Duitsland (Dresden, Leipzig en Thueringen) en hoor hoe de mensen aldaar Merkels (ex communiste) boodschap zat zijn. Nergens valt de term bruine schrik behalve onder linksradicalen en gestoorde feministes. Dezelfde groepen die de slachtoffers van de massaverkrachtingen in Keulen veroordeelden of zwegen omdat dit gedrag niet in hun multiculturele agenda paste.

    Ik ben het eens met de schrijver dat wanneer je gewoon voor je mening opkomt en die niet strookt met links zij gelijk het woord fascist en nazi in de mond nemen. Niet dat ik mij daar iets van aantrek want hun vergelijking loopt mank. Tradities die ik koester hebben niets te maken met fascisme. Verre van dat. Het zijn de idealen waar ik mee opgroeide en die ik in rap tempo zie verdwijnen. Idealen die links bestempeld als behoudend en ik zie als universeel. Waarbij ik vooral de vinger naar links wijs. Zij verkwanselden onze tradities. Gesteund door centrumrechts en de liberalen.

    In Duitsland zie ik het niet anders. De meesten Duitse linksradicalen kennen hun eigen geschiedenis niet. Kakelen als een kip zonder kop een Leithammel na. Ik werd in Duitsland in verschillende discussiegroepen eruit gegooid vanwege mijn traditionele standpunten. Met name de Duitse onafhankelijke vrouwen en veel import feministes uit Amerika ( zonder een legale verblijfsvergunning) spanden de kroon in hun onzinnige argumentaties. Ik had medelijden met de mannen. Maar goed ze verdienden eigenlijk niet beter omdat ze veel te veel toegaven en deze dames niet op hun nummer zetten.

    Tenslotte in mijn tijd (circa een jaar geleden gestopt) als docent bleek tachtig procent van mijn leerlingen zeer behoudend te denken. Wat mij hoop geeft. Natuurlijk ligt er een lange weg voor ons. Alleen zullen de inquisiteurs van links uiteindelijk falen. De Spaanse inquisitie faalde uiteindelijk ook. De gevaarlijkste groep mijns inziens vormen de eind twintigers midden dertigers die zwabberen en nooit leerden wat een gezin echt betekent. Behoudens de uitzonderingen die erachter komen hoe heilloos en leeg het liberale en sociale gedachtengoed is. Ik durf te voorspellen dat hun kinderen een andere weg inslaan. Actie roept altijd reactie uit. In de jaren zestig zette de jeugd zich af tegen de tradities van hun ouders. Nu zie ik deels het omgekeerde. (Hopelijk)

Comments are closed.