Day of the Rope

0
394

Enige tijd geleden behandelden we het kanaal Blackpilled van de Amerikaanse schrijver, blogger en activist Devon Stack:

Voor Blackpilled analyseert Stack de belangrijkste Hollywood producties en voorziet deze van snedig commentaar. Afgezien van blogger en activist is Devon een niet onverdienstelijk schrijver. Van zijn hand verschenen ‘Black Pilled’ (2016), ‘Day of the Rope’ (2018), ‘When Propaganda Is Logos’ (2019) en ‘Pawnbreaking Our Culture’ (2019). Zoals de titel al aangeeft zal ik zijn roman ‘Day of the Rope’ bespreken, wat zich losjes laat vertalen als ‘Bijltjesdag’.

Aan dit boek moest ik spontaan denken vanwege de Qanon adepten die tegen beter weten in geloven dat Joe Biden nog deze avond gearresteerd gaat worden, waarna Donald Trump zal beginnen aan zijn tweede termijn als president en definitief zal afrekenen met zijn politieke vijanden. Er komt echter geen Bijltjesdag. De Qanon mensen gaan de nacht van de ontgoocheling tegemoet.

‘Day of the Rope’ speelt zich af in de tot op het bot verdeelde en licht ontvlambare Amerikaanse samenleving, zoals we die dag na dag voorbij zien komen op het nieuws. Uit de beschrijving van de stand van zaken van de techniek, zoals de smartphone en het livestreamen van gebeurtenissen, valt eveneens op te maken dat de roman zich afspeelt in het heden. Het is zelfs denkbaar dat ‘Day of the Rope’ een sleutelroman is, want bepaalde karakters lijken verdacht veel op hedendaagse politici. Zo is er de personage Alice Green, de gedoodverfde opvolger als President van de Verenigde Staten van Amerika en lieveling van de werkelijke machthebbers zich in de schaduw bevinden. Green wordt beschreven als een onuitstaanbaar kreng dat letterlijk over lijken gaat om gedaan te krijgen wat zij wil. In het boek pleegt zij een rituele moord op een stagiair. Zij wordt echter op een zijspoor gezet door een betrekkelijke outsider in de politiek, die tot schrik van Green en de schaduwmachten met het Presidentschap vandoor gaat. Deze schaduwmachten, die in het boek ‘De oude families in Europa’ worden genoemd, vrezen dat hun invloed wordt ondermijnd. Een spilfiguur is een Joods-Amerikaanse grootkapitalist, mediamagnaat en belegger die als zetbaas van deze oude families optreedt. In hem is makkelijk een sinistere Joods-Amerikaanse miljardair uit het werkelijke leven te herkennen.

In welingelichte kringen zullen de mechanismen van machtswellust en de mediamanipulatie bekend voorkomen. Het is de grote verdienste van Stack geweest om op deze achtergrond een spannend verhaal te schilderen. Centraal in het verhaal staan twee Amerikaanse vrienden van begin dertig, Ethan en Wayne, die als voorvechters van de vrijheid van meningsuiting actief zijn op het internet en in het echte leven manifestaties bijwonen en af en toe een toespraak houden. Heel veel vooruitgang boeken zij niet met hun activisme. Ethan worstelt met zijn geweten en vraagt zich af waarom het mensen zoals zijzelf maar niet lukt om het systeem te veranderen. Het is, ironisch genoeg zijn vriend Wayne die hem uitlegt dat juist activisten – mensen zoals zijzelf – neigen om de regeltjes te volgen die hun vijanden voor hen hebben opgesteld, terwijl die vijanden zelf zich aan geen enkel gebod houden. Toen Ethan deze waarheid tot zich door liet dringen, radicaliseerde hij langzaamaan.

Het verhaal komt in een stroomversnelling als Ethan achter een gruwelijk geheim komt: Wayne leidt een dubbelleven als pedofiel. Dit geeft een overweldigend gevoel van ontgoocheling, zijn trouwe vriend blijkt geen haar beter dan de schaduwelites met hun pizzagate-achtige praktijken. Ethan vindt dan dat zijn vriend, die de onvergeeflijke misdaad heeft begaan van kinderverkrachting, moet boeten met zijn leven, maar hij wil deze straf zodanig ten uitvoer brengen dat het onderdeel wordt van een groter plan. Hij hoopt dat een aanslag de ontevreden, maar passieve en verdeelde massa’s binnen de Amerikaanse samenleving eindelijk tot actie dwingt tegen de schaduwmachten en hun extreemlinkse voetsoldaten, die in het verhaal ‘Antifas’ heten.

Tegelijkertijd met het meesterplan van de hoofdpersoon is een kleine groep ‘White Nationalists’ bezig met een reeks van liquidaties op hooggeplaatste pedofielen.
De leden van de groep zijn goed georganiseerd, uitgerust met voertuigen, wapens, voorraden en safehouses en tot op het bot gemotiveerd om de schaduwmacht een slag toe te brengen. Het hoofdplan van de verzetsbeweging is om een grote aanslag te plegen op de Amerikaanse infrastructuur, waarbij de schuld moet gaan naar de tegenpartij, de ultralinkse Antifas.
De rechterhand van de Joods-Amerikaanse miljardair op leeftijd doorziet echter dat het een ‘valse vlag ‘ operatie betreft en géén aanslag door Antifas, aangezien hij degene is die de acties van Antifas financiert en medeorganiseert. De rechterhand probeert nog via de mainstream media netwerken de schuld bij nationalisten te leggen, maar het is te laat. Het vertrouwen in de mainstream media is inmiddels zo ver gedaald dat het narratief zich niet langer laat sturen. Terwijl het meesterplan van de hoofdpersoon tot een dramatisch en onverwacht einde komt, slaagt de aanslag van de verzetsbeweging glansrijk. Het boek eindigt met de suggestie dat de doos van Pandorra zojuist geopend is.

Stack weet geloofwaardige personages neer te zetten die getuigen van grote kennis van de mediawereld, de financiële sector, de denkwereld van de aanhang van extreemlinks en die van de groeiende groep ontevreden Amerikanen aan de rechterkant van het spectrum. Het boek is een geweldsfantasie, maar bevat tevens veel rijke inzichten van de auteur. Al met al een knap geschreven boek waarover Devon Stack zelf al wist te melden dat als het goed ontvangen zou worden door het lezerspubliek een vervolg te verwachten is.