Credo: A Nietzschean Testament

1
87

Dit is een vertaling van een toespraak van Jonathan Bowden, gegeven ter gelegenheid van de elfde bijeenkomst van de Britse Nieuw Rechts groep in 2007. De originele titel was “The art and philosophy of Jonathan Bowden” maar is beter bekend onder de titel “Credo: a Nietzschean Testament”. Het is Bowdens meest bekende speech, die hem het meest karakteriseert, waarin hij een paar van zijn meest geciteerde uitspraken geeft, waaronder “Liberalisme is morele syphilis” en “Liefde is woede”.

 

Deze vertaling is gebaseerd op een transcript van Counter-Currents uit 2012.

 

BOWDEN: Ik denk dat ideeën aangeboren zijn, dat men aangetrokken is tot bepaalde systemen van denken, van gevoel en van reactie. Vanaf een jonge leeftijd was ik al gefascineerd door betekenis, door filosofie en door de elementen van religie die invloed hebben op praktische zaken.

 

Vroeg in het leven werd ik al aangetrokken tot levendige, autoritaire, individualistische en viriele ideeën. In mijn tiener jaren kwam ik in contact met Friedrich Nietzsche’s werk, in de vorm van de 28 volume editie van Karl Schlecta. Deze ideeën verdiepte mijn interesse erin, want ik was van nature al aangetrokken tot zo een systeem van denken.

 

Als wij om ons heen kijken in de huidige maatschappij, stellen we vast dat er een afwezigheid van geloof is onder ons volk. Ze zijn erg ontwikkeld, zeer technologisch bedreven. Als Beschaving domineren wij nog steeds grote delen van de wereld, wij schiepen de wereld als een soort technologische kolossus. Maar als men in deze kolossus kijkt, wanneer het gaat om wat wij als beschaving geloven, aan wie wij rekenschap afleggen, wat wij denken dat onze lotsbestemming op zowel individueel als maatschappelijk niveau is, dan is er niets. Er is een absoluut vacuüm voor de meeste mensen.

 

Een kleine honderd jaar geleden was het christendom het overkoepelende systeem van onze beschaving. Zowel de diepgelovige als de conformist volgde het christelijke systeem. Het is nu virtueel verdwenen, buiten een paar nesten hardnekkige gelovigen die nog volharden in de traditie. Het is werkelijk ongelofelijk hoe een geloofssysteem die een beschaving voor anderhalf millennium heeft gestuurd, zomaar kan verdwijnen. Zij die zeggen dat sommige ideeën onhaalbaar en onmogelijk zijn moeten maar eens reflecteren over wat er gebeurd is met ons christelijke geloofssysteem.

 

Honderd jaar geleden hadden wij een elite. We hadden een echte regering. We hebben in dit land, in essentie, al honderd jaar geen echte regering gehad. We hebben geen elite die weet wat zij zijn, die zijn missie begrijpt en begrijpt dat deze aan hen overgedragen is door generaties voor hen en dat zij deze missie zullen overdragen op generaties na hen. Wij worden geregeerd door een commerciële elite, niet een intellectuele elite, niet een militaire elite of zelfs een politieke elite maar een commerciële winst-en-verlies elite.

Dingen zijn zo ver vervallen dat als je de vraag stelt: wat betekent het om een Brit te zijn, zo rond de 8 miljoen Britten zullen antwoorden: het kijken naar Posh Spice en David Beckham. Maar dat is ook wat het daadwerkelijk voor hen betekent. De televisie heeft hen gevuld met platvloerse onzin.

Nu zijn er vele gecompliceerde redenen waarom wat blanken in het Westen geloofden in de laatste eeuw verdwenen is.

Nietzsche voorspelde dat het ineenstorten van het christendom desastreus zou uitpakken voor de meeste mensen – ondanks dat hij persoonlijk het ineenstorten verwelkomde. Waarom? Omdat het een structuur, betekenis en identiteit bood. Een dood zonder context buiten het materiële is betekenisloos. Het is een kadaver en niets meer. Ik denk dat wij genetisch geprogrammeerd zijn om te geloven, in filosofische en religieuze zin, dat wij het nodig hebben als diersoort en als groep. Kijk naar de grote aantallen mensen die stuk gaan wanneer hen gevraagd wordt zelf betekenis te geven aan hun leven. Voor hen is er dan niets buiten wat er direct voor hun zintuigen voelbaar is.

In Frankrijk onderricht men filosofie vanaf het zesde levensjaar.


In de laatste paar honderd jaar heerst er in de Angelsaksische wereld een vijandigheid tegen theorie. Er heerst vijandigheid jegens abstractie. Er heerst een afkeer tegen de denker Thomas Hobbes, die min of meer de meeste gebeurtenissen die op het continent zouden plaatsvinden, eeuwen van tevoren voorspelde. Wij hebben een extreem gewelddadige en ongecontroleerde politieke en dynastieke revolutie meegemaakt onder Cromwell, maar sindsdien lijkt er vrede te heersen op deze eilanden. Er zijn uiteraard radicale bewegingen geweest; de laatste daarvan was de vakbond beweging van rond 1900, die uitmondden in het vormen van de Labour partij.


Het idee dat er nooit iets kan gebeuren in Groot-Brittannië klopt echter niet. Het Engelse leven is inderdaad vrij apolitiek, maar cultureel is Engeland altijd vitaal geweest, redelijk gewelddadig onder een kalme oppervlakte en zeer emotioneel. In de Engelse Renaissance, wat eigenlijk de Elizabethaanse periode was, stonden wij bekend in Europa als vitaal, wetenschap gericht en met een open blik op de toekomst. We werden gezien als een gewelddadige en machtige groep die nog maar net volwassen aan het worden was. Wij schiepen het beste theater sinds de oude Grieken.

Er is veel dynamiek in ons volk, mentaal en in elke andere zin. Ons volk is nog steeds sterk wanneer het aankomt op de vuist, wanneer het er ruig aan toe gaat. Maar wat er in de bovenkamer zit, daar ontbreekt iets. Een woesteling is geen soldaat en een soldaat is geen krijger. En het is juist de kracht in de bovenkamer die telt, die we moeten cultiveren. Ik geloof dat ware kracht van overtuiging komt, uit zaken die filosofisch gegrond zijn en die men als waarheid verstaat.

Een criticus zou zeggen, dat wat ik zojuist zei, geestelijk gezien, komt door doorgedraaid individualisme en dat iedereen het maar een beetje ter plekke verzint – wat men ook wel heuristisch denken noemt – en als iedereen het maar een beetje voor zichzelf verzint, hoe bereik je dan ooit nog een organische cultuur?

 

Ik denk dat deze kritiek zich vergist in wat het Westen is, wat westelijk gedachtegoed is. Wanneer Blair zegt, toen hij nog premier was, dat tolerantie en gelijkheid, verdraagzaamheid en humanisme onze kernwaarden zijn; dan heeft hij het over, en keert hij tegen ons, een klein deeltje van onze natuur. Engelsen en Britten houden er niet van om hun ideeën aan anderen op te leggen, zij vermijden liever conflict tot het bloedige noodzaak is geworden. Deze houding wordt nu tegen ons gebruikt.

Er is ook een subtext in dit land, in de laatste vier à vijfhonderd jaar zijn een groot aantal van onze puriteinen en bezetenen vertrokken naar de nieuwe wereld. Daar zijn onze puriteinen heengegaan. Maar zij vormden daarvoor de kern van de New Model Army, dat onder Cromwell Shakespeare verbood, en zij geselden acteurs die het durfden op te voeren. Er is een soort Taliban-achtige zelfvernietigingsdrang in dit soort Puritanisme. Maar wij zouden heden ten dage wel wat Puritanisme kunnen gebruiken, en al is het niet puritanisme, dan een element van ascetisme, van overtuiging, om de belangrijke vraag te beantwoorden: wat is het fundament van ons bestaan?


Dat is in mijn mening waar Rechtse politiek echt om draait. De zaken waar men voor de straat op gaat en campagne voor voert zijn niet incidenteel. Zij zijn een reflectie van wat er gebeurt wanneer men geregeerd wordt door liberale idealen. We worden nu al enkele eeuwen geregeerd door liberale idealen, maar het is het meest zichtbaar geworden in de laatste 50 jaar. Liberalen zeggen dat mannen en vrouwen hetzelfde en daarom inwisselbaar zijn. Dat oorlog altijd immoreel is. Dat alle rassen hetzelfde zijn en samen zouden moeten leven. Dat een bevolking eenvoudigweg bestaat, dat een land slechts een geografisch gebied is, niets meer dan een economische zone, dat alles gebaseerd is op rationalisme en materialisme en het resultaat van puur rationeel economisch eigenbelang.

Nu zullen er massa’s mensen zijn die hierop zullen reageren met: “Waar heeft die man het over? Dit is allemaal niets dan pure abstractie.” Tegen hen zeg ik: ga de straat op en kijk om je heen en aanschouw een maatschappij die gebaseerd is op deze principes!


Iedereen herhaalt andermans ideeën. Brown en Blair en de rest ook. Ze geven er een eigen draai aan, hun eigen tiende graadse draai, zeker in hun geloof dat de ideologieën die zij aan Oxford of Edinburgh hebben geleerd de juiste zijn. Maar iedereen, behalve als zij een genie zijn die de werkelijkheid voor zichzelf weet te herschapen, gebruikt ideeën die hem zijn voorgegaan en die hem aantrekken.  Zelfs als je zegt “Ik heb geen ideeën en dit is allemaal nonsens.” dat is op zichzelf een idee. Alles is ideologisch.

Elke uitzending van de BBC is totaal ideologisch en is in zekere zin een gematigde vorm van communisme, want dat is wat liberalisme is.

De laatste spreker van vandaag is een man genaamd Tomislav Sunic en zijn boek Homo Americanus gaat over de Amerikaanse rol in de wereld. Amerika is het model voor de ontwikkelingen die nu gaande zijn in de wereld. Amerika is het model. Dat zegt hij als Kroaat, en juist Oost-Europeanen hebben onder communisme geleefd. Middenklasse studenten uit de jaren 60 hielden hun vuist in de lucht en schreeuwden over communisme, maar Oostblokkers moesten er daadwerkelijk mee leven. En dat is toch iets anders dan je verzetten tegen papa en mama en een beetje wiet roken. Heel iets anders dan de kampen en slavernij en dysgenica in Oost Europa. Wat slechts de mantra’s van volwassene kinderen in het Westen waren, was terrorisme en dood in het Oosten. En mensen lijken dat niet te willen begrijpen.

 

Maar in zijn boek zegt hij iets van groot belang: communisme verrot het lichaam, maar liberalisme verrot de ziel. En dat is zeker het geval.

In het Westen zijn wij geconfronteerd met een situatie waarin wij paradoxaal genoeg spiritueel in een veel slechtere staat zijn dan de volkeren die onder communisme leefden. En dit is een van de grote ironieën van de wereld, want naast alle achtervolging manias en slachtingen bevroor communisme de tijd. Het bevroor de tijd 50 jaar lang in maatschappelijke zin. En daardoor heeft veel van het verval, het zelfgekozen, zelf opgelegde verval, niet plaatsgevonden in Oost Europa. Het idee dat patriottisme iets slecht iets, een soort aanname dat zelfhaat natuurlijk is, dat nationalisme onvermijdelijk tot genocide leidt, dat de eigen groep altijd in de fout zit. Dit is niet op dezelfde manier geïnstitutionaliseerd en geïnternaliseerd in het Oosten. Het is pervers, maar vrede en voorspoed kunnen meer decadentie produceren dan Puritanisme, philisteinse kunst en terrorisme. Maar dit is wat er is geschied.

 

In het Oosten hebben ze nu het dilemma van Verwestering. En dat betekent zich bij ons aansluiten in deze universele processen van decadentie, want de integratie van Oost en West zal niet stoppen bij de grenzen van het oude Oost- en West-Duitsland.

Ik ben in 1962 geboren. In het begin van de twintigste eeuw regeerde dit land over uitgestrekte gebieden van de aarde. Relatief gezien zijn wij nog steeds een machtig land. Volgens de statistieken staan wij ergens tussen het vierde en het twintigste meest machtige land op aarde. Maar kijk om je heen en je zult ook zien dat wij nergens meer in geloven, dat we in chaos verkeren, dat een groot deel van ons volk zo weinig onderricht is dat zij amper nog weten wie zij zijn. Patriottisme, ondanks dat het in het bloed en de botten van vele mensen nog bestaat, is bij velen uit hun manier van bestaan geïndoctrineerd. Mensen kijken vluchtig om zich heen voor ze een politiek incorrecte opmerking maken. Zelfs als ze alleen zijn en een politiek incorrecte gedachte in hen opkomt, berispen zij zichzelf nog! Dit zit allemaal in de geest.

5% van een groep regeert de rest. 80% schikt zich naar de heersende ideologie. Als iemand zegt: “Hij is een duivel weet je, hij zit in zo’n extreem rechtse partij. Hij zit bij het Nationale Front.” Dat is wat ze altijd zeggen aangezien het de generieke term is voor rechtse partijen, ondanks het feit dat de BNP (British National Party, de partij waar Bowden lid van was- red.) veruit de grootste en meest succesvolle groep is en het meeste electorale succes heeft gehad, voor de gewone man is het allemaal het Nationale Front. En de houding van de massa is dat het allemaal gevaarlijk en bedreigend is. Het is alsof je een katholiek bent levend onder protestantisme. Het is een bedreiging en daarmee is het klaar, en dat is hoe de massa zich altijd heeft gedragen.

 

In Oost-Europa willen de huidige regimes je laten geloven dat de dissidenten uit het communistisch tijdperk geliefd waren. Maar het feit is dat onder de Sovjet tirannie, elke gewone burger die een Sharansky of een Sakharov aan zag komen onmiddellijk alles eraan zou doen om niet met hem geassocieerd te worden, ze zouden er alles aan doen om te doen alsof hij niet bestond. Er zou zomaar eens een man in een wachttoren kunnen zien dat je geen afstand nam. Maar nu komen ze allemaal naar voren en beweren het altijd met hen eens te zijn geweest.

In deze maatschappij heeft liberalisme geleerd om op veel meer verfijnde wijze te regeren. Tegen het einde van de quasi-Stalinistische staat Tsjechoslowakije, zochten de geheime diensten onder de bedden van burgers naar jazz en abstracte kunst en wat al niet meer. In het Westen staat men mensen toe het oneens te zijn en ze geven er geen ruk om, want in het Westen kadert men zichzelf geestelijk toch al in. De overheden nemen de moeite niet om boeken te verbieden, want 40% van de bevolking kan ze toch niet lezen. Dit is hoe liberalisme regeert. Het verleent niet het privilege van opstandigheid, omdat het ideeën onmogelijk maakt. Als mensen niet kunnen denken en ideeën niets waard zijn, dan is die opstandigheid onzichtbaar. Er is dus geen enkele noodzaak om mensen te vervolgen. Men kan gewoon economische druk uitoefenen, als je bepaalde ideeën publiekelijk uit dan ben je verstoten van de burgerlijke maatschappij en dus van respectabel werk. Dit doet men bewust om te voorkomen dat mensen met een opleiding, mensen met verstand, af gaan wijken van de liberale norm. Zo kan er geen intellectuele elite ontstaan die een tegenstroming kan vormen.

 

Als jij naar de universiteit gaat – en volgens Brown en Blair moet iedereen gaan studeren – dan word je geconfronteerd met studies in toerisme, in golf, studies om kapper te worden. Het is niets meer dan massa training voor een postindustriële maatschappij van semi-robotische nerds die zichzelf herhalende taken uitvoeren in gecontroleerde omgevingen. En alleen al aan de Universiteit van Slough studeren 28,000 mensen.

Omdat ik vind dat denken ons ras en groep karakteriseert boven alle andere eigenschappen, vind ik dat leren denken cruciaal is voor vele mensen.

 

In 1968 vonden in de hele Westerse wereld rellen plaats door linkse jeugd. Honderdduizenden gingen de straat op, en in Parijs zelfs meer dan een miljoen. Westerse mensen zijn altijd gedreven door ideeën en idealen. Het idee dat dit iets van het verleden is, zoals Fukuyama beweerde, werd door 9/11 ontdaan. Geschiedenis is nooit “ten einde”, het herhaalt en herhaalt zich en soms komen dingen terug, op zeer gewelddadige wijze.

 

Wat ons volk nodig heeft is niet een religie of een geloofssysteem maar een vorm van mentale versterking waardoor zij wederom voor zichzelf kunnen gaan denken en het liberale systeem te boven kunnen komen. Zo kunnen zij zich weer verbinden met de kern van hun identiteit.

Ik ben geen christen en dat ben ik eigenlijk ook nooit geweest. Ik ben wel naar een katholieke basisschool gestuurd en ze hebben me daar goed opgeleid. En zowat elk boek in de bibliotheek van de school was geschreven door een dode blanke man. Bijna alles dat men leerde in culturele zin, van de bloederige Grünewald-achtige kruisiging scènes, de Dali aan de muur, de omgedraaide kruisiging aan het plafond en al de rest – het was allemaal Europeaans. En daarom werd men katholiek. Is het u wel eens opgevallen dat ouders meer interesse in hun kinderen gaan tonen wanneer zij een jaar of 10 bereiken? Dat is omdat ze hun kinderen naar dit soort scholen willen sturen. En waarom deze scholen? Omdat ze discipline en structuur aanleren. Bij deze scholen kom je niet weg op je 16e zonder te weten wat je naam is en zonder goed te kunnen lezen en schrijven; je leert op zo’n school goed te spreken in plaats van het dialect van een Jamaicaanse gangster aan te leren. Op normale scholen leert men geen respect voor wat je bent en wat je kan worden.

We horen veel over jeugdmisdaad. We horen veel over oncontroleerbare mensen in deze moderne maatschappij. Zij zijn oncontroleerbaar omdat zij geen zelfcontrole hebben.

Een van de kardinale zwakheden van het moderne westen is de feminisering van zowat alle delen van de samenleving. Masculiniteit is iets heiligs, maar het is totaal gedemoniseerd en ontmanteld in het moderne Westen. Het wordt gezien als niets meer dan een excuus voor brutaliteit. Maar masculiniteit draait om zelfcontrole. Het draait juist om respect en zelfcontrole, en macht die uitgeoefend wordt slechts wanneer het noodzakelijk is om deze uit te oefenen. De enige manier om de vele kwalen die heersen onder het lompenproletariaat en de criminele klasse te verhelpen, is door de dienstplicht opnieuw in te stellen, en met keiharde discipline.

En sommigen zouden sterven. Want ze zijn te moddervet om door de tunnels te kruipen en over het prikkeldraad te klimmen, met mensen die tegen ze aan schreeuwen in ruwe tonen. Maar dit zou moeten gebeuren. En de reden is niet fysiek, het is psychologisch. Toen Britse Mariniers gevangen werden genomen in de Perzische golf door Iran, sloegen sommigen van hen aan het huilen toen de Iraniërs hun iPods afpakte. Dit is hoe erg we ervoor staan. Dit zijn de Koninklijke Britse Mariniers! De Groene Baretten! De mannen van de Quds brigade, de elite van het Iraanse leger die hen gevangen namen, konden hun ogen niet geloven. Het post-Imperiale Groot-Brittannië heeft wel degelijk een trillende bovenlip. Maar dit zijn culturele en filosofische en psychologische zaken.

Onze beschaving heeft vele religies en vele manieren van denken gekend. Maar een van de dingen die wij zijn vergeten is dat openheid van geest en respect voor empirisme niet betekent dat we onzeker moeten zijn in onze lotsbestemming en moeten twijfelen over wie of wat wij zijn.


Er was een denker, tweeëneenhalfduizend jaar geleden, genaamd Heraclitus en mijn manier van denken stamt linea recta van hem af. Hij was een pre socratisch denker, een sofist, hij staat helemaal aan het begin van de Westerse manier van denken. Hij heeft een boek geschreven over de natuur dat Aristoteles vluchtig heeft doorlopen en daardoor overleeft het nog in fragmenten.


Waar geloofde Heraclitus in?

Hij geloofde dat alles een vorm van energie is. Hij noemde het “vuur”, wij zouden het heden ten dage energie noemen. Dit bestaat in alle vormen, organisch en anorganisch. Hij dacht dat de gedachten en zelfbewustzijn van de natuur zich in ons manifesteert. Wij zijn een incarnatie van de zelfbewuste natuur en daarom behoren wij natuurwetten te belichamen in onze principes. Ik noem dit “wording”. Politiek Rechts, al verkies je het anders te noemen, staat voor de natuur en dat wat is gegeven.

Wat betekent dat?

Het betekent dat conflict natuurlijk is en goed. Het betekent dat dominantie goed en natuurlijk is. Het betekent dat wat je moet doen om te overleven, natuurlijk en goed is. Het betekent dat we niet élke zin moeten openen met een excuus voor ons verleden en verontschuldigingen voor wie wij zijn.

Tony Blair heeft een aantal achtereenvolgende excuses gemaakt toen hij premier was, maar heeft zich helaas nooit verontschuldigd voor het feit dat hij premier was. Hij bood verontschuldigingen voor de Ierse hongersnood. Ik heb Iers bloed maar de hongersnood interesseert mij niet. Hij verontschuldigde zich voor de Shoah. Voor slavernij. Hij bood verontschuldigingen aan voor zowat alles. Dit zijn betekenisloze excuses, zoals sommigen groepen die het betrof ook durfden te zeggen. Het is een lauwwarme vorm van betekenisloze sympathie betuiging en weinig meer.

In mijn filosofie vermenigvuldigt sympathie misère. Als iemand aan het lijden is en je staat naast hem, dan bied je hem een aantal opties. En als ze er niet overheen kunnen komen, dan is zelfmoord ook altijd nog een optie.

Wat geloofde Nietzsche? Hij geloofde dat kracht morele glorie is. Dat moed de hoogste vorm van moraliteit is. Dat leven hiërarchisch is. Dat alles elitair is. Er is een hiërarchie in elk individu. En een hiërarchie in elke groep individuen. Ongelijkheid is waar Rechtse idealen werkelijk om draaien.

Rechtse ideeën zijn niet slechts een beetje zwaaien met vlaggen en wat provocerends zeggen tegen moslims. Rechtse ideeën draaien spiritueel rond ongelijkheid. Links is een groot voorstander van gelijkheid. Ze geloven dat we allemaal hetzelfde zijn. Dat we hetzelfde behandeld moeten worden. En daar geloven zij in als een moreel systeem. Als een moreel goed dat desnoods opgelegd moet worden.


Onder communisme liet Pol Pot iedereen neerschieten die een boek had gelezen dat hij afkeurde. Waarom? Omdat hij wou dat iedereen gelijk was en dat iedereen op dezelfde manier dacht. Aziaten hebben hier een omschrijving voor, “tall poppy syndrome”. Ze kijken naar de planten, zien dat eentje afwijkt en snoeien hem naar het niveau van de rest. Gelijkheid.

 

Pol Pot was niet zijn echte naam trouwens. Het is een grap. Pol Pot betekent “politiek potentieel”. Iets wat maoïsten over hem hadden gezegd in Parijs. En daar heeft hij de naam vandaan gehaald. De man was een terroristische psychopaat. Maar toen hij de Cambodjaanse maatschappij overnam met een militie van drugsverslaafde tieners, en alles vernietigd was en verdedigingsloos, implementeerde hij daadwerkelijk op kardinale wijze dat waar de naïeve studenten in het Westen met opgeheven vuist om riepen. Hij zat in salons in Parijs, luisterend naar Kristeva, naar Sartre, naar de Beauvoir. En hij paste hun ideeën op onverbiddelijke wijze toe, de idioot die hij was. De familie is immoreel? Schiet alle priesters neer die mensen trouwen. Schiet hen die iets te groot voorstander van het huwelijk zijn neer. Schiet iedereen die een boek over huwelijk heeft gelezen neer. Schiet iedereen neer die ooit heeft gezegd dat huwelijk iets goeds is. Dat is een flinke stapel lichamen, en dan ben je pas amper begonnen.

Dat is communisme in zijn ruwste en meest rauwe vorm. Een moraliteit van beesten, in essentie. En het kan niet eens gelijkheid opleggen, want in elke communistische maatschappij heeft de elite haar eigen winkels, eigen kanalen, en ze zullen hun eigen corrupte systeem hebben om hun kinderen weg te houden van dienstplicht en ga zo maar door. Net als Clinton’s Amerika of Vietnam Amerika. Elke maatschappij vormt een elite, ondanks het stigma dat het in communisme heeft.


Ongelijkheid is waarheid. De natuur is onrechtvaardig, maar eerlijk in haar onrechtvaardigheid. Er is namelijk altijd een balans, mensen die zeer bevoorrecht in het een zijn, hebben een groteske zwakheid elders. Mensen die sterk zijn in een bepaald gebied zijn zwakker in een ander. Mensen onderaan een hiërarchie hebben desalniettemin een rol en een plaats in een natuurlijk geordende maatschappij. En voor hen zal gezorgd worden, want patriottisme is in werkelijkheid het enige werkbare socialisme. Daarom appelleert rechts naar alle partijen in de samenleving. Alle groepen in de cultuur. Want zij hebben allemaal een plaats in dezelfde gemeenschap.

Nu geloof ik dat in de Griekse beschaving, een boerendochter voor een idool kon knielen en er letterlijk in kon geloven – men noemt het een metafysisch objectivistische kijk – op haar geloof kon hebben. Zij gelooft er absoluut in. Tegenwoordig zou men haar een fundamentalist noemen. En je kan door die hele beschaving heen kijken en zeer geraffineerde intellectuelen vinden, waar atheïsten en agnosten tussen zaten, en zij steunden allen religie – ja werkelijk!

Charles Maurras werd ervan verdacht een atheïst te zijn, maar hij voerde een Katholiek fundamentalistische beweging aan in Frankrijk. Waarom? Omdat als je rechts bent, dan wil je een beschaving niet onderuit halen puur omdat jij zelf privé niet in staat bent om te geloven. Dan begrijp je het belang van massapsychologie. Wat betekent een bruiloft? Wat betekent een sterfgeval? Wat betekent de geboorte van een kind? Als er niets groters buiten die directe gebeurtenis is, dan betekent het niets. Wat voor betekenis heeft een oorlog dan? Doden voor geld? Er moet een andere dimensie aan zitten.

Wij zijn verminderd, als blanken en als mensen. En we moeten begrijpen dat Geloof niet een kleinheid van geest is. Geloof betekent erkennen dat er waarheden bestaan buiten de natuur, buiten het vatbare universum. De visie van links, dat het allemaal relatief is of dat we het gewoon ter plekke verzinnen waar nodig, is simpelweg onwaar.


Nietzsche geloofde dat wij onszelf in het hier en nu testen in vergelijking met dat wat voor ons kwam. Hoe meer we in contact komen met onze oernatuur, hoe meer wij leven in harmonie met wat we kunnen worden. Dan verbinden we onszelf met concepten van het eeuwige die buiten ons bestaan.

Wat dus een atheïstisch, seculier en modern systeem lijkt te zijn als men met een oog dicht kijkt, kan zo een systeem van radicale traditionalistische ideeën zijn als men het omdraait of er een ander perspectief op neemt. Het zijn archaïsche ideeën die terugkeren uit het verleden.

De Nouvelle Droite, het Nieuw Rechts op het continent, heeft de laatste 40 jaar gepoogd oude ideeën naar de moderniteit te vertalen, waaronder ideeën uit het fascisme, en op zo een manier te verwerken dat het binnen het hier en nu past.

Als we kijken naar massacultuur en popcultuur, dan zien we dat Heroïsme nog niet dood is. Het bestaat voort in stripboeken, in B-films, in vormen die de culturele elite en intellectuelen verachten en geen aandacht aan schenken.

Waarom bestaat het Heroïsche alleen nog op dat niveau? Omdat liberalisme niet om kan gaan met Heroïsme. Het heeft er geen ruimte voor in haar ideologie, dus negeert men het.

 

Niets kan echt worden vernietigd. Liberalen denken dat zij de idealen die in deze ruimte worden besproken vernietigd hebben. Maar dat hebben zij niet, ze hebben het slechts verdreven naar andere gebieden. En wij hebben nieuwe manieren gevonden om ons te ontplooien, nieuwe syntheses geformuleerd.

Grote gedeelten van popcultuur draaien rond het vieren van mannen – iconografisch – in films en dergelijke, van mannen die autoritair zijn, hiërarchisch zijn en elitair. Hoeveel posters heeft u wel niet gezien van een eenzame man, pistool in de hand, die de verte in kijkt? Het is de primordiale Amerikaanse mythe.

Dit zijn mannen die op een fascistische manier denken. Maar zij vechten tegen fascisme in de films. Zij vechten tegen autoritaire ideeën van wat het Westen ooit was en weer kan worden. Dat is de truc: ze gebruiken de ideologie van het Korps Mariniers om te vechten voor liberale, humanistische en democratische doeleinden. Dat is de truc. In elke film, elk televisieprogramma, elk stripboek, elke roman die de massa consumeert, als het niet om sex of sport draait, zitten elementen van het Heroïsche. En ze vechten altijd voor liberale zaken, hun vijanden zijn altijd grijnzende Jappen of Nazis. Een stereotype dat steeds maar weer wordt gebruikt om de massa te overtuigen dat wat primordiaal Indo-Europees is, fundamenteel immoreel is.

In de 4 jaar dat ik lid was van de BNP, heb ik op zeker 100, 120, 150 bijeenkomsten gesproken, als je alles bij elkaar optelt. Ik heb in die tijd nooit dit onderwerp benoemd maar dat ga ik hier nu wel doen, en dat is het onderwerp van de Shoah.

Heel mijn leven lang is het gebruikt als een wapen tegen ons. Mijn hele leven. Tegen onze zelfbevestiging en autonomie.

Wanneer zelfs de meest milde en slaafs gemaakte Tory begint te denken “dit is wel een beetje erg veel immigratie”, dan daalt de wijzende vinger neer. En dan valt hij op zijn knieën en declameert: “Oh nee, nee, ik had misschien wel een klacht voor ik naar huis wou gaan van kantoor, maar alstublieft, gooi mij niet in dat verdomhoekje.”

En de mensen die dit als een wapen gebruiken boeit het allemaal hoegenaamd niet. Het is een wapen. Het dwingt mensen ogenblikkelijk tot zwijgen. En dat lukt omdat het een snaar raakt die heel diep zit, en die snaar raakt wat wij blanke Europeanen denken over moraliteit.


Dit is een diepgeworteld probleem. En het is een probleem waar alle Rechtse politiek mee geconfronteerd wordt sinds de Tweede Wereldoorlog, of beter gezegd, de Tweede Europese Burgeroorlog. Het was het equivalent van de Amerikaanse Burgeroorlog op veel vlakken. In zekere zin milder en in zekere zin een resultaat van het inverse reflex.

Dit zit heel, heel diep. En het is gewichtig en van belang en overstijgt methodologieën en aantallen slachtoffers en dergelijke zaken. Veel Westerlingen voelen, omdat het een algemeen geaccepteerd feit is dat onze beschaving gruweldaden heeft gepleegd, dat daardoor onze beschaving als geheel afgeschreven is.

Behalve als het zijn excuses aanbiedt voordat het zelfs maar stelt bestaansrecht te hebben. Dus elke keer dat men Wagner speelt op Radio 3, dan gaat er een spotje van 30 seconden aan vooraf, een soort gezondheidswaarschuwing, alsof het een pak sigaretten betreft. Zo letterlijk is het! En omdat het een ideologie is, moet het ook wel. Het legt zichzelf op, zoals vloeistof het laagste punt zoekt en opvult.

Als ik de BBC zou besturen zou de programmering van vanavond er iets anders uit zien. In feite, het zootje malloten dat de boel daar nu aanstuurt zou zichzelf ophangen in de studio bij de gedachte alleen al.

Het probleem van de Shoah is kardinaal, want het heeft een intergenerationele zelfhaat veroorzaakt, met name in Duitsland. Het heeft een bepaalde zelfhaat geschapen waar Alain de Benoist, van de Franse Nouvelle Droite, het veel over heeft.

En dit is het ergste soort verlaging, want deze verlaging komt van binnen. Denigrerende aanvallen van buiten vallen als regen op een ruit en daar kan men weerstand tegen bieden. Steek een paraplu op en klaar. Maar dat wat van binnen komt is veel erger, veel schadelijker, veel meer ontbindend. En relativisme is niet genoeg om dit op te lossen.


Wanneer de IRA een aanslag pleegt en zegt: “Kijk niet naar ons, heb je gezien wat de Britten doen? Kijk naar de loyalisten!” en dan vragen mensen “Ja maar wat jij gedaan hebt dan?”  en dan zeggen ze: “Nee, nee, kijk naar wat zij doen!”.

Filosofisch is dit simpelweg niet goed genoeg. Het probleem dat wij hebben is dat als jij erg christelijk of post-christelijk in morele zin bent, dan zie je de wereld in een dualisme van goed en kwaad. En als je vanaf jongs af aan is aangeleerd dat “wij” monsterachtige gruweldaden hebben verricht, dan ben jij geestelijk tot dwerg gemaakt, om er een term bij te verzinnen. Jij bent half vernederd vanaf je geboorte.

En als je dan assertiever wilt worden, dan denk je: “oh ik moet mij eerst verontschuldigen voordat ik een positie inneem.” En dat is niet slechts een raar intellectueel dingetje, miljoenen mensen doen dat elke dag.

Zij zeggen, “Ik ben het zelf niet, maar…”

 

Zij zeggen, “Ik ben geen extremist, maar…”

 

Zij zeggen, “Nou, ik wil niet echt zo een assertieve richting in gaan, maar…”


En de reden voor al deze rotzooi is vanwege die schaduw. Of schaduwen die eraan gerelateerd zijn, op de achtergrond. En als je er een weet te overwinnen, werpt zich de volgende schaduw voor je.

Elke zwarte activistische groep in Amerika wil het equivalent van een holocaust museum over slavernij in zijn stad. Dat is het volgende ding dat gaat komen. En zij zeggen tegen hun vertegenwoordiger in het Congress: “Wij willen ons museum!”; “Nou ik niet…”; “Als jij wilt dat we op je stemmen dan geef jij ons dat museum!”.

Zo simpel is het. Elke groep vergaart status door slachtofferschap. Dat is waar wij mee geconfronteerd worden. “Ik kan sterk zijn omdat ik geleden heb, en ik ga ze terugpakken omdat ik zwak ben geweest in het verleden. Mijn kracht is wraak en ik heb hier een moreel recht op.” En veel van ons volk denkt dan, wij waren voor best een lange tijd de dominante groep op aarde, en nu verliezen we alles, op alle niveaus en op elk gebied.

Oswald Spengler schreef Der Untergang des Abendlandes na de Eerste Wereldoorlog, welke uiteraard een dysgenetische oorlog was, die een enorme destructieve klap betekende voor de leidende klasse van het Westen. Kijk om je heen en je ziet het verval en je voelt een drang om iets te doen, om dit verval een halt toe te roepen, om jezelf assertief er tegen te verzetten. Maar tegelijk voel je de noodzaak om je te verontschuldigen over het feit dat je überhaupt het idee hebt dat er sprake is van verval. En zo kom je nergens, of wel?

En dat is wat dit wapen is.

 

Mijn visie is de volgende. Ik ben technisch gezien een heiden. En heidenen geloven dat schepping en vernietiging tezamen gaan. Dat Liefde hetzelfde is als Woede. Liefde is Woede. Dat wat er ook gebeurt is, en wat er ook gaande is, je geen verontschuldigingen hoeft aan te bieden. Daar stap je hooghartig overheen.

Er is een concept in mijn filosofie dat ik “zelf-verworden” noem. Dan neem je dingen die op een lager niveau bestaan, dingen waar je oncomfortabel mee bent, en die sublimeer je, je werpt ze voorwaarts en ventileert ze. Neem dat wat je niet aanstaat en verander het alchemistisch, transmuteer het intellectueel en psychologisch.

Stap voorwaarts en roep uit volle borst “Neen!” tegen vernederingen uit het verleden, tegen indoctrinatie en degradatie van de Germaanse volkeren die zo kardinaal zijn voor de Europese identiteit. Zowel omwille van hun culturele en taalkundige invloed, maar ook omdat zij ooit het halve Europese continent besloegen. Als zij zich moeten verontschuldigen, elke dag van de week, voor wie zij zijn, dan kunnen wij onszelf als groep nooit doen gelden.

Volgens mij zijn er bepaalde dingen die je kan doen als dit als onderwerp ter sprake komt: men kan het ontwijken met relativisme of anders kan men stellingen innemen. De vice-voorzitter van mijn partij werd eens gevraagd over de Shoah tijdens een Channel 4 programma. En zijn antwoord luidde: “Wel, welke Shoah hebt u het over? Heeft u het over de vele Communistische Holocausts, veelal geïnspireerd door Joodse Ideeën?”.

 

Stilte. Een zeer radicale stelling ingenomen door een van de leiders van de BNP. Stilte.

Maar dat is uiteraard een heel slim antwoord, een politiek antwoord en een relativistisch antwoord.

Ik zou hebben gezegd, “Wij zijn al deze gebeurtenissen ontstegen”. En we zullen vooruit gaan naar grotere glorie. Nieuwe onverbiddelijke vormen kunnen wij scheppen. Wij kunnen steden herbouwen! Elke Duitse stad werd compleet vernietigd in de Tweede Wereldoorlog. Ze zagen eruit zoals Grozny er nu uit ziet: niets stond nog overeind!


Ik heb een vriend die te boek staat als een bekende Rechtse Intellectueel. Hij is haast 80 nu. Zijn naam is Bill Hopkins. Na de oorlog diende hij in Hamburg, in de zomer van 1948, in de RAF. Hij vertelde dat de Britse troepen ervoor kozen buiten de stad te bivakkeren vanwege de stank. De stank van ontbindende lichamen onder de ruïnes, lichamen die nog niet gevonden of opgegraven waren. De rest werd in putten met ongeblust kalk geworpen.

Maar alles is herbouwd. Omdat alles herbouwd kán worden, en zelfs grootser dan wat er in het verleden stond. Dus als iemand tegen je zegt: “Jij stamt af van struikrovers”, want daar draait die tegendraadse ideologie om. Dan zeg jij: “Ik ga niet de moeite nemen te verantwoorden wie wat tegen wie deed, ik ben daar overheen gestapt!”.

 

“Nou dat vind ik wat eng klinken. Klinkt een beetje anti-liberaal.”

 

Zeg dan eenvoudig: “Liberalisme is morele syfilis. En ik stap eroverheen.”

“Ik hou niet van wat ik van je hoor. Je klinkt als een soort fascist!”

 

Zeg dan: “Er is niets mis met Fascisme. Helemaal niets mis mee.”

Iedereen tegenwoordig hanteert een omgedraaide semiotiek die het omgekeerde is van wat zij daadwerkelijk denken, om mensen te overtuigen die het toch nooit met ze eens zullen worden. Want democratie. Maar ik ben geen democraat. Geen democraat. Toen ik aan partijpolitiek meedeed, deed ik het voor diverse redenen maar het was niet bepaald om meer democratie aan te moedigen.

Autoritarisme kan echter niet losstaan van moraliteit! Ieder die een absolute stelling inneemt en dat zelf niet waarmaakt, of zelfs maar in de buurt komt van het waar maken, kan niet met autoriteit spreken. Mosley bijvoorbeeld, stond boven de beweging die hij aanvoerde en daardoor verleende men hem absoluut respect. Zelfs wanneer men het met hem oneens was over Europe A Nation en dergelijke politieke punten. Vanwege het respect dat hij als man verkreeg. En als jij de leider bent van een Rechtse beweging, dan moet je die kracht van persoonlijkheid hebben. Karakter is integraal voor dat soort autoriteit. Dat is in het in een militaire aanvoerder, laat staan een politieke. Als je het niet hebt dan heb je geen grond om autoritaire uitspraken te doen en je als een leider te gedragen. Dan speel je slechts het vieze politieke spelletje dat Labour, Tories en Lib-Dems spellen. Een andere versie van hetzelfde fenomeen.

Om een absolute positie in te nemen en het niet waar te maken is erger dan je aansluiten bij New Labour. Want zij doen niet alsof, hoewel ze mensen voor de gek weten te houden.

Mijn visie is dus dat we terug moeten keren naar ideeën die ons liggen, die sturend voor ons zijn, die metafysisch subjectief en objectief zijn, die de complexiteit van het leven, de getijden, die de loop en schering van het leven reflecteren. Maar weet dat er absolutismen bestaan waarop alles is gebaseerd.


Als wij de wapenen van de vijand niet kunnen verslaan, dan zullen wij verdwijnen. Dit zijn de feiten. En de eerste stap is om dit in onze geest te doen.

Geen andere groep in de menselijke geschiedenis heeft zo een Albatros om haar nek gehad dat het zich herinnert als een vorm van schuld en boetedoening, en waar offers aan moeten worden gemaakt alsof het Moloch betrof. We offeren onze momenten van grootste verdriet en woede eraan op.

Wanneer de oude Grieken een stad plunderden in een van de vele intra-Hellenische conflicten, maakten zij de bewoners tot slaaf. En wanneer hun barden er liederen erover zongen, stonden zij niet stil bij het feit dat ze de mensenrechten van andere Griekse stadstaten hadden geschonden.

Geen Volk kan overleven als het in haar eigen mentale raamwerk een anti-Heroïsche mythe over zichzelf incorporeert.

Om deze reden vecht men tegenwoordig oorlogen mentaal uit. Toen wij Irak binnenvielen en het regime omver wierpen, waren de precedenten voor het beleid al eerder gezet in de vorige eeuw. De-Ba’athificatie, verwijderen van het leger als entiteit – hoewel wij ze hun wapens lieten behouden, een onverstandige zet, wat de Amerikanen aan den lijve hebben ondervonden -, het verwijderen van de bovenste lagen van de bureaucratie, het berechten van alle betrokkenen, morele decadentie, publieke opknoping, met youtube livestream voor de wereld om te zien! Een degradatie van deze schurken, nee het waren geen staatslieden van een ander land die wij versloegen, nee het waren schurken, criminelen die we moeten demoniseren en vernietigen!

Waarom wordt dit gedaan? Omdat het hen moreel vernietigde, in de gedachten van onze bewindvoerders. En de Irakezen denken, “Saddam, wel dat was die immorele dictator.”; “Waarom zeg je dat, Abdul?”; “Ik heb het op TV gezien.” Want zo zijn 80% van de mensen. Dit soort enorme omschakelingen zijn mogelijk in een tijd van massacultuur. In het verleden werden landen geregeerd door elites. Je vernietigde de regerende elite en zette een nieuwe op haar plaats. Nu de massa’s zogenaamd de baas zijn, moet je de massa indoctrineren. Je moet ze opzwepen tot irrationele woede: onze vijanden zijn geen mensen, het zijn beesten!

 

Beesten!

Milošević: beest, mensenrechtenschender, genocidale maniak. Saddam: onze man in de Golf jarenlang, nu een demoon, een demoon! Een anti-zionistische apostaat, en ga zo maar door. Maar de chemische wapens die hij gebruikte in zijn Eerste Wereldoorlog-achtige conflict met Iran en de Koerden werden geleverd door firma’s uit Duitsland, Frankrijk, Rusland, België, Groot-Brittanië. En de Iraniërs gebruikten ook gas en de Koerden vochten aan beide zijden van het conflict. Dat is te veel nuance, dat is te gecompliceerd voor de massa.


Dit is van toepassing op alle beschavingen. Een Amerikaanse kolonel in Fallujah gelooft in zijn eigen geest dat hij dapper aan het vechten is. Op het niveau van de oorlog op de grond, met zand overal en de vliegen in zijn ogen, denkt hij niet na over grandioze theorieën. Zijn gedachten gaan over de campagne afmaken en terugkeren naar zijn kinderen thuis in Maryland of waar ook. Dat is het niveau. We moeten begrijpen dat individuele blanke Amerikanen 0,0 controle hebben over hun elite, net zo min als wij controle hebben over onze elite. Want de elite is globaal. Zij vinden Engeland en de Britten een plas en ze kunnen eruit stappen naar Universalisme.

 

Wij kunnen er niet uit stappen, want als je geen wortels ergens hebt, kom je nergens vandaan en heb je nergens op aarde binding. Zonder wortels zwiept een sterke wind je weg. Iemand die sterker is trekt je uit de grond en werpt je op de compost hoop.

Mijn doel eigenlijk, in al deze rechtse groeperingen waarin ik heb verkeerd, deze laatste 15 jaar, is om ongelijkheid te prediken.

“Hoorde je dat? Hij zegt dat mensen ongelijk zijn.” Mensen zijn ongelijk! 75% ervan is genetisch en biologisch. Criminaliteit is ten dele biologisch. Aanleg voor drugsverslaving is biologisch. Intelligentie is biologisch. Schoonheid is biologisch. Besluit vastigheid of een aanleg ervoor is biologisch. Intellect is biologisch. Je kan er een beetje aan doen, maar je bent geboren om te zijn wie je bent, en wij zouden moeten vieren waartoe wij zijn geboren, want wij hebben 90% van alles van waarde in de moderne wereld geschapen.

Ik ben in zekere zin een modernist, want ik geloof dat wij een moderne wereld hebben geschapen die ons ontnomen is en wiens richting wij niet meer bepalen. Het moderne en dat wat er voorging zijn niet noodzakelijk in oppositie met elkaar. Als mensen met ons soort waarden de moderne wereld zouden besturen dan zou de maatschappij, op een niveau hetzelfde zijn en op alle andere niveaus totaal anders. Men zou nog steeds moderne auto’s besturen, er zouden nog gewoon jets zijn en supercomputers en dergelijke. Maar de textuur en natuur van het leven zou op alle manieren anders zijn.

 

Hoe dat zo?

Allereerst zouden culturen mono-etnisch zijn. Ten tweede, zou er respect zijn voor het glorieuze verleden van onze beschaving. Ten derde, we zouden niet elke poging om sterk te zijn inleiden door te zeggen, “Sorry, het spijt me zo wat we hebben gedaan.”

 

WIJ HEBBEN GEEN SPIJT!

En we zijn over het vooruitzicht van spijt heengestapt.

In zijn autobiografie zei Menachem Begin – wat was de titel ook alweer, Mijn Strijd – nee, het heette Mijn Leven.

Hij werd gevraagd over de slachting van Palestijnse dorpen, dat geïnstitutionaliseerd was in de paramilitaire militie die hij leidde. En hij zei, “De zon komt op en de zon gaat onder. Het was noodzakelijk. Wij vochten, wij leefden en wij stierven. Israel!” En zo moeten wij denken. Zo moeten wij handelen.

Bij een toespraak die ik aan de BNP gaf ooit, kwam een man naar voren en hij zei tegen me, “Jij bent enigszins rechts, of niet?” hij zei, “Ik zat bij Labour vroeger.”

 

“Dat is oké.” Zei ik.

“Vind je deze partij niet te nationalistisch?”

 

“Waar heb je bezwaar tegen, de vlaggen?” vroeg ik hem.

 

“Ik ben gewoon eerlijk.”

 

En ik zei, “Oké”. Hij is bereid naar voren te komen en zoiets te zeggen, dus ik vroeg hem, “Waarom stoort het je?”.

 

“Nou, zou het niet beter zijn als we ons profileren als slachtoffers?”. Ik wil geen karikatuur van de man maken. “Ik ben geobsedeerd door het lot van de Rode Eekhoorn” zei hij. Toen gaf ik hem een erg vreemde blik.

Maar waar hij op doelde, wat hij probeerde te formuleren, is dat wij slachtoffers zijn. Het probleem met dat soort denken is dat een slachtofferrol aannemen juist is wat alle andere groepen doen. Het kan wel, er zijn onderhand meer dan genoeg blanke slachtoffers in deze maatschappij en daar zullen er alleen maar meer van komen als het zo door gaat. Maar als je op pijn en verlies concentreert, dan kweek je wrok. En ik denk dat medelijden en wrok dingen zijn die men moet vermijden.

Stoïcisme zou onze filosofie moeten zijn. Moed zou onze manier moeten karakteriseren. Als iemand je duwt, dan duw je hem net zo hard terug. Als iemand je vals behandelt, pak je hem even hard terug. Je vecht voor je land, voor je groep en je cultuur en je beschaving, op je eigen manier. En wanneer iemand zegt, “Verontschuldig je hiervoor”, dan antwoord je, “Nee. Ik heb nergens spijt van.” zoals een Franse zanger ooit zei, “Ik heb nergens spijt van”.

En dat is een goed antwoord! Ik heb nergens spijt van.

Leven is een kogel dat door vele schermen vliegt. Je raakt het laatste scherm en je bent dood. Wat daarna gebeurt weet geen van ons. Er is dan wel een spirituele wereld, zoals alle metafysisch objectivistische religies stellen, van alle culturen en groepen, of er is niets.


In mijn filosofie vloeit de energie die in ons zit uit naar alles dat bestaat. Er is een einde na het einde, maar het is niet definitief of bewust. Dat is wat ik denk.

Daarom geloof ik in crematie. Want ik geloof in vuur en de glorie van vuur. Ik herinner me toen mijn moeder gecremeerd werd. Als een van jullie wel eens naar een crematie is geweest dan weet je dat er flink wat afgehuild wordt en er hangt een gordijn voor want ze willen niet dat je het vuur ziet. Want het is een oven, een ware inferno.

Ik zei tegen de priester, “Ik zal je wat geld geven, ik wil het vuur zien.”;”Pardon?” zei hij. “Ik ben een heiden ik wil het vuur zien.”;”Oh je bent er zo eentje.” antwoordde hij. Ik dacht dat hij er 20 pond bovenop zou vragen, maar nee.

Dus hij stond mij toe naast de kist te staan terwijl hij het vuur in werd geschoven. Het is ook niets meer dan een laaiende oven. Hij opent, het gordijn met allerlei oecumenische en multi dimensionale figuren erop gaat open en je ziet een muur van vlammen. Het ziet eruit als de binnenkant van de zon. Het vuur vult elke lijn, elke oppervlakte en elk mathematisch concept in de kist. En binnen seconden staat hij in lichterlaaie. En dan sluit de deur.

Zo ziet het leven eruit. Dat is wat er gebeurt wanneer een zon wordt gevormd. Wanneer een hemellichaam wordt geschapen en wanneer er een uitgaat. Wanneer een leven eindigt en wanneer een begint. Dat is mijn inziens het leven. Vuur, energie, glorie en denken.

Denken is van belang. Blank zijn is niet genoeg. Engels zijn is niet genoeg. Een Brit zijn is niet genoeg. Weet wie je bent! In deze tijd is een boek lezen over je eigen cultuur een revolutionaire daad. Men wordt op school geleerd te rebelleren tegen onze hogere cultuur, om onze folk cultuur te haten – of anders dat het allemaal saai is.

Ik hoorde laatst een leider van Manchester Club, die ik vroeger in mijn leven kende en die recentelijk overleden is. Hij was de baas van Factory Records. Erg links. Daarom produceerde hij bands genaamd New Order en Joy Division, om er geld aan te verdienen.

Hij zei, “Ik hield niet zo van die jaren 80 New Romantic muziek”. En een Radio 5 presentator vroeg hem, “Hoe dat zo?”; “Het is te blank.” antwoordde hij. Te blank! Omdat de bass niet zwart genoeg was, zei hij.

Als je dit soort ideeën hebt dan sterf je langzaam geestelijk over de loop van de tijd. En fysiek sterf je ook langzaam eraan.

Je moet wat kennis hebben over onze eigen vormen om de aanvallen van deze mensen te ontkennen. Kennis is macht. Luister naar hogere muziek, ga naar de National Gallery. Het is gratis. Je kan er uren verdrijven. Kijk naar wat wij als beschaving hebben voortgebracht.

De moslims leren dit hun mensen, hun volk, nog wel aan. Om trots zijn op wat jij bent in de context van je eigen identiteit. Want identiteit is goddelijk. Het is net als dat vuur, die de kist tot zich nam toen ik jonger was.

Nietzscheaanse filosofie is niet voor iedereen weggelegd. Het is te hard en te afschrikwekkend voor veel mensen. Het is een manier van denken die wederkerig en absoluut is. Het is een manier van denken die primordiaal en uiterst Westers is. Het is een manier van denken die mensen ertoe in staat brengt religieus te zijn, in de zin dat zij het heilige van het leven erkennen, maar ook open te staan voor feiten, en bewijs en wetenschap. Het combineert alle zaken die tot Glorie leiden. Het drukt zich uit in tederheid en woestheid.

Ik moedig alle Blanke mensen in dit Tijdperk aan om in een spiegel te kijken en zichzelf af te vragen: “Wat weet jij over wat jij bent?”. En als je niet genoeg weet, leg je hand op die spiegel en neem een stap vooruit naar een grotere kennis van wie jij kan worden.

Wij zijn allen sterfelijk. Gebruik de tijd die je is gegeven.

Grootheid, glorie, is in het hoofd en in de vuist. De glorie van onze stam ligt niet achter ons. Wij kunnen wederom Groots worden. Maar het eerste dat we moeten doen, is zeggen: “Ik loop de tunnel in, en ik ben alleen, maar ik ken geen angst. En ik heb nergens spijt van.”


Dank u allen!

1 COMMENT

  1. Bowden bedankt,

    Dit was een mooi begin van de Zondag.

    Dat het vuur van zelfkennis in mij mag vlammen.
    Dat ik nergens spijt van heb.
    Dat de natuur altijd gelijk heeft.

    E v.d. S.

Comments are closed.