COVID-1984: Onze volkswoede laat zich niet opsluiten

1
560

De huidige door premier Rutte en diens kabinet ingestelde beperkingen op onze burgerlijke vrijheden, de meest ingrijpende beperkingen ooit, en de aangenomen draconische “nood spoedwet” zijn grotendeels gebaseerd op het wetenschappelijk advies van de virologen en artsen binnen het OMT*.  Hoewel op het eerste gezicht lijkt dat er een kalm en berekend beleid achter zit, is het tegenovergestelde het geval. Het lijkt er immer meer op dat het beleid m.b.t. de pandemie en de “intelligente” lockdown die daar op volgde, het resultaat is van wereldwijde massahysterie. Met de vergaande lockdown maatregelen neemt het Nederlandse bestuur steeds meer dictatoriale vormen aan.

Een crisis in de maak
In de alarmistische berichten die ons begin dit jaar vanuit China en Italië bereikten, werd er bij het coronavirus uit gegaan van een sterftecijfer tussen de 5 en de 15%. Dat sterftecijfer komt ongeveer overeen met die van de beruchte Spaanse griep van 1918. De Spaanse griep pandemie leidde wereldwijd tot tientallen miljoenen dodelijke slachtoffers. Als deze cijfers inderdaad zouden kloppen, dan zou geen zorgsysteem ter wereld de druk aan kunnen. Dit horrorscenario werd de rechtvaardiging voor autoriteiten wereldwijd om strenge quarantaine maatregelen te nemen en de vrijheden van burgers drastisch in te perken. Kijken we echter voorbij dit horrorscenario naar de harde cijfers, dan ontstaat er een geheel ander beeld.

Voordat we naar de sterftecijfers door het coronavirus kijken, moeten we eerst naar de algemene sterftecijfers kijken. Gaan er meer mensen dood dan we in een bepaalde week of maand zouden verwachten? In maart 2019 overleden er volgens cijfers van de uitvaartbranche 13.751 mensen in Nederland, tijdens de griepgolf van 2018 waren dat er zelfs 16.350. De huidige prognose voor maart bedraagt om en nabij de 12.790 overleden mensen. Ook in België lag het algemene sterftecijfer in de maand maart niet speciaal hoger dan in voorgaande jaren. Statistisch gezien zouden we met de eerdergenoemde cijfers van de WHO wereldwijd eind maart al meer dan 14 miljoen dodelijke slachtoffers van Covid-19 hebben moeten betreuren. Het daadwerkelijke dodental van 18.944 coronadoden (tot 26 maart, met een eventuele uitloop van een paar honderd niet gediagnosticeerde gevallen) representeert slechts 0,14% van die verwachte sterfte. Hoewel deze sterfte cijfers natuurlijk nog kunnen veranderen, waren deze tot nu toe lager dan die van de meeste andere infectieziekten, zoals bijvoorbeeld de griep. Deze cijfers rechtvaardigen in ieder geval geenszins de lockdowns en draconische maatregelen die autoriteiten wereldwijd ingesteld hebben.

De angstaanjagende Covid-19 grafieken die ons dagelijks via de massamedia bereiken laten juist een forse toename zien in besmettingen en dodentallen? Zouden we echter de griep of andere virussen op dezelfde manier volgen als Covid-19, dan zouden we precies hetzelfde beeld zien. Kijken we bijvoorbeeld naar de cijfers van het CDC in de VS, dan zien we dat sinds september vorig jaar maar liefst 38 miljoen Amerikanen met de griep besmet werden, waarvan 390.000 in het ziekenhuis belanden en 23.000 als gevolg hiervan overleden. We zien ook een groot verschil in hoe de statistieken per land worden bijgehouden. De data over Covid-19 verschilt sterk van land tot land. Kijk naar Italië waar in maart 69.176 vastgestelde infecties waren met 6820 doden; een sterftecijfer van 9,9 %. In Duitsland waar direct veel meer getest werd, waren er op hetzelfde moment 32.986 vastgestelde infecties en slechts 157 doden; een sterftecijfer van 0,5% dus. Moeten we nu echt geloven dat het virus zo verschillend is in beiden landen? Of mogen we aannemen dat er een groot verschil is in hoe de data bijgehouden wordt? Het is dus belangrijk deze cijfers en statistieken te relativeren.

COVID-1984
Het is inmiddels wel duidelijk dat het horrorscenario dat ons tijdens deze pandemie door de autoriteiten en massamedia wordt voorgehouden, aan alle kanten rammelt. Echter nu regeringen in navolging van elkaar op basis van de ontstane massahysterie inmiddels al draconische maatregelen hebben genomen en collectief economische zelfmoord hebben gepleegd, kunnen ze dit natuurlijk niet zo maar toegeven en/of weer terug draaien. Daarmee zou namelijk de rechtvaardiging voor hun rigoureuze handelen vervallen en zouden ze hun eigen falen beamen. Daarom wordt de bevolking in een permanente staat van paniek gehouden. Angstige mensen stemmen kritiekloos in met de meest ingrijpende inperkingen van hun vrijheden door de autoriteiten. Voorbeelden hiervan zijn de beperkingen van bewegingsvrijheid in de openbare ruimte, de introductie van straks mogelijk verplichte “corona-apps” en een nieuwe noodwet die de autoriteiten allerhande speciale bevoegdheden geeft. Het “feest van de vrijheid” lijkt hiermee definitief voorbij te zijn.

Het medicijn is in dit geval erger dan de kwaal. De wereldwijde lockdowns en de complete stilstand van de wereldeconomie die erop volgt, kan niet zonder gevolgen blijven. Het IMF voorspelt een economische crisis die we sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw niet meer hebben gezien. Economisch analisten voorspellen dat alleen in Nederland al dit jaar circa 150.000 bedrijven failliet zullen gaan. In de VS loopt de werkloosheid nu al in de miljoenen (tijdens de bankencrisis van 2008 waren dat er een paar honderdduizend). Economen zijn het er unaniem over eens dat de lockdowns zullen worden gevolgd door een complete economische desintegratie. De gevolgen van deze lockdown zullen ongekend groot zijn voor de bevolking, die de rekening van deze crisis straks gepresenteerd krijgt.

Ondertussen zijn de autoriteiten in rap tempo bezig om vrijheden en rechten af te schaffen. Binnen de democratische rechtstaat heten politieke besluiten en maatregelen alleen legitiem te zijn, als deze via publiek debat en democratische besluitvorming besloten zijn. Maar onder de lockdown is het democratisch proces stil gevallen. Er is een uitzonderingsregime gevestigd dat grotendeels heerst op basis van decreten. De wetten en grondrechten die de bevolking zouden moeten beschermen tegen machtsmisbruik staan zwaar onder druk. Allerhande gedwongen beperkingen worden opgelegd, bewegingsvrijheid, recht op vergadering en betoging worden aan banden gelegd en de privacy wordt afgeschaft; dit allemaal zonder enige vorm van democratische legitimiteit. Met het vooruitzicht op een ongekende economische crisis en de potentiële sociale onrust die daar op volgt, is het naïef om te denken dat de autoriteiten de noodmaatregelen zullen intrekken. De autoriteiten zien het niet langer als hun primaire taak om de burger te beschermen, maar begint deze te beschouwen als een risico voor de eigen macht. Het uitzonderingsregime zal het nieuwe normaal worden. Met het permanent maken van de noodtoestand, zal de controlewaan van de staat absoluut worden. Dat is geen apocalyptische fictie, maar de realiteit waar we ons momenteel in bevinden.

Onze volkswoede laat zich niet opsluiten
Gelukkig neemt ook het verzet tegen de lockdown en de bijbehorende maatregelen toe; steeds meer mensen komen in opstand tegen de vrijheidsbeperkingen die de autoriteiten hen opleggen. Dit is geen nieuw fenomeen. In de 19de eeuw leidden de lockdowns als gevolg van verschillende cholera epidemieën tot volksopstanden door heel Europa. De cholera opstanden in Italië leidden tot een revolte tegen het Huis Bourbon. In Duitsland, Engeland, Rusland en Frankrijk ontstonden vergelijkbare volksopstanden tegen de autoriteiten. Hoewel de protesten tegen de hedendaagse coronavirus lockdowns nu nog relatief vreedzaam zijn, is het niet uit te sluiten dat deze op langere termijn gewelddadigere vormen aan zullen gaan nemen. De volkswoede laat zich niet eeuwig opsluiten.

Hoewel het nu nog onduidelijk is welke politieke vormen de opstanden tegen de lockdowns zullen aannemen, leert de coronacrisis ons een ding; globalisme heeft gefaald. Nu de kritieke infrastructuur van het globalisme ingestort is als gevolg van de lockdowns, is de tijd aangebroken om de globalistische “zegeningen” die eens zo vanzelfsprekend leken, grondig te herzien. De wereldeconomie is tot stilstand gekomen. Naties kampen met grote tekorten aan hoognodige medische middelen, goederen en grondstoffen. Ondertussen ontberen naties de productiecapaciteiten in eigen land, als gevolg van economische delokaliseringen. Het globalisme heeft met haar open grenzen beleid niet alleen tot de razendsnelle verspreiding van een gevaarlijk virus geleid, maar tevens de fundamentele zwakheden bloot gelegd van de afhankelijkheid van individuele naties aan supranationale bedrijven en grootmachten. In de strijd die komen gaat, is het aan ons om het globalistische systeem van supranationale afhankelijkheid te vervangen door een duurzaam systeem van nationale zelfredzaamheid!

Door Mark Druhtman

*OMT is het Outbreak Management Team, een adviesorgaan dat de betrokken ministeries adviseert tijdens epidemieën.

1 COMMENT

Comments are closed.