Commentaar op de laatste State of the Union

1
94

Afgelopen week, woensdag 6 februari, hield President Donald Trump zijn jaarlijkse State of the Union, de jaarlijks terugkerende toespraak door de Amerikaanse President voor het Huis van Afgevaardigden waarin de toestand van het land en de planning voor de nabije toekomst worden gepresenteerd. Vergelijkbaar dus met onze Troonrede. Ik zag een energieke, zelfverzekerde Donald Trump die een bevlogen toespraak hield met een verbindende boodschap vol optimisme en hoop. En niet alleen in woorden wist deze President een mooi verhaal af te leveren, hij kon het ook onderbouwen met mooie cijfers en statistieken. Arbeidsparticipatie van vrouwen, economische groei, lage werkeloosheid, opgevulde vacatures; het waren allemaal successen die terug te voeren waren op het beleid van dit Presidentschap. Er waren zijn plannen om de Amerikaanse militaire aanwezigheid te verkleinen en de troepenmacht in landen als Afghanistan, Irak en Syrië sterk in te krimpen.

In alle eerlijkheid moet ik daarbij wel vermelden dat het juist de Haviken binnen zijn eigen Republikeinse Partij zijn, de zogenoemde ‘Rhino’s’ , die zijn destijds gemaakte verkiezingsbelofte om de troepen weer naar huis te halen trachten te blokkeren. Hebben de Rhino’s aandelen in de wapenindustrie? Andere belangenverstrengelingen? Wie zal het zeggen. En het is moeilijk te verkopen dat een land met een dergelijke staatsschuld als de Verenigde staten toch weer jaarlijks tientallen miljarden Dollars blijft weggegeven aan een welvarend land als Israël.. en ook hierin zie ik de hand van Neo-conservatieve hardliners en Rhino haviken binnen Trump’s eigen partij. Maar zijn voornemen om de ingeslagen weg van vreedzame dialoog met het Noord-Koreaanse regime voort te zetten kon op veel instemming rekenen.

Hier stond een President die met de zelfverzekerdheid van Reagan en de welbespraaktheid van Kennedy zijn volk toesprak. We zagen een President die Amerika voorhield zichzelf hoge doelen te stellen, en deze ook na te streven. En dat benadrukken van het Amerikaanse exceptionalisme viel in goede aarde bij het Amerikaanse volk: een overweldigende meerderheid van 76% zag deze State of the Union als een Presidentiële, verbindende toespraak. Ook uit andere antwoorden op vragen in enquêtes hoe de SOTU 2019 door de Amerikaanse bevolking werd ontvangen bleek instemming en goedkeuring. Maar ook waren er zijn zorgen over de nog steeds onvoltooide grensmuur tussen Mexico en de Verenigde staten. Een gapend gat in de verkiezingsbeloften van deze President, en een gapend gat dat vooral te wijten valt aan het frustreren en traineren door de tegenstanders van deze President; de Democratic Party.

Tja, de Amerikaanse Democratische Partij, de DNC, dat waren degenen die hun afkeer tegen de persoon Trump niet onder stoelen of banken staken. Velen weigerden aan de ongeschreven regel gehoor te geven om op te staan voor de President. Velen hadden zich uit protest geheel in het wit gestoken. We zagen de uitgestreken gezichten van de Democratische zwaargewichten Chuck Shumer, Speaker of the House Nancy Pelosi die onsmakelijk op haar kunstgebit zat te kouwen, nieuwkomer Alexandria Ocasio Cortez en oudgediende Bernie Sanders. Uit de oogopslag, de onverschillige houding en hun gedrag sprak haat en afkeer tegen deze President. De DNC lijkt de partij geworden van de rancune, van de onderbuik, van de haat tegen Republikeinen, Conservatieven, patriotten maar boven alles tegen de persoon Trump. Ze zijn het contact met de gematigde vleugel verloren. Na de desastreuze verkiezingsuitslag van 2016 is de oude Democratische Partij steeds verder naar links opgeschoven. Dit was niet meer de partij van grote verbinders als Carter en Kennedy, dit was de partij die alle redelijkheid en billijkheid vaarwel lijkt te hebben gezegd en functioneert met het gezegde ‘My way or the highway’.

Maar juist met deze halsstarrigheid, dit rancuneus gedrag, dit politiek bedrijven vanuit de onderbuik hebben ze in de afgelopen 2 jaren veel van hun electoraat van zich vervreemd. Waar de zeer linkse vleugel verder is geradicaliseerd is de meer gematigde middengroep losgeweekt. De nabije toekomst van de DNC lijkt er niet rooskleurig uit te zien. We zien een totaal afgeserveerde Hillary Clinton, een stokoude, vermoeid ogende radicale socialist ( sommigen noemen hem ronduit communist ) Bernie Sanders en een jonge, onervaren Alexandria Ocasio Cortez, die simpelweg het intellectuele niveau mist om de Democratische Partij uit het slop te trekken. De boodschap van de DNC lijkt bij veel Amerikanen niet meer aan te slaan of wordt door de huidige generatie vertegenwoordigers niet over te komen.

Na het gedram uit het Obama tijdperk voor gender neutrale wc’s , het gedweep met de islam, het tegen elkaar opzetten en proberen uit te spelen van verschillende bevolkingsgroepen door Links Amerika, na de decadente excessen zoals trachten pedofilie en transgenderisme acceptabel danwel bespreekbaar te maken en na de laatste verontrustende wetgeving in enkele Amerikaanse Staten rondom abortus op volledig voldragen baby’s lijken veel gewone Amerikanen wel even klaar met de zogenaamde vooruitgang van Links.
Joe en Jolene Average willen gewoon weer hard werken, financieel het hoofd boven water houden, zich veilig voelen en trots op hun Stars en Stripes.
En op dit moment lijkt President Donald J. Trump, ondanks tegenstand door de Amerikaanse Democratische Partij en Neo-conservatieve hardliners en Rhino haviken binnen zijn eigen Republikeinse Partij, de man om die simpele, redelijke wensen te verwezenlijken en vertegenwoordigen.

~ Tom van Dam

1 COMMENT

  1. Uitstekend artikel. Het was lastig geen traantje weg te hoeven pinken bij deze prachtige toespraak. Laten we hopen dat deze authentieke president, die wonderbaarlijk genoeg zonder lobby-clubs, helemaal op eigen kracht, het ambt heeft weten te bemachtigen, de rit uit mag zitten en herverkozen zal worden! Laten we hopen dat de invloed van de schaduwregering(en) en deepstate, in de vorm van agressieve wapenlobby en inlichtingendiensten alsmede handenwrijvende bankiers en dat soort mensen weldra tanende zal zijn! America zal zich op de langere termijn veel beter ontwikkelen en heeft minder risicos als land vernietigd te worden, als het een isolationistische politieke koers vaart op het gebied van zowel buitenlands beleid als economische politiek.

Comments are closed.